Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Φιλιππησίους
Προς Φιλιππησίους 2 — με τον Ίιντι
Άνοιγμα
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στο σχόλιο του Ιωάννου Έιντι πάνω στο ελληνικό κείμενο της προς Φιλιππησίους επιστολής κεφαλαίου 2. Με ευλαβική φροντίδα και ακριβή προσοχή στη γλώσσα του αποστόλου ο Έιντι ανιχνεύει την έκκληση για ενότητα που πηγάζει από το ίδιο το ευαγγέλιο. Η ερμηνεία του ανοίγει την καρδιά του χωρίου δείχνοντας πώς κάθε έκκληση στηρίζεται στον Χριστό και το Πνεύμα. Ακούμε ως εκείνοι που θα είχαν το ίδιο φρόνημα που ήταν στον Χριστό Ιησού.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τώρα το κεφάλαιο 2 της προς Φιλιππησίους στην Σκωτική Έκδοση, προσέχοντας τον μετρημένο ρυθμό της έκκλησης του αποστόλου. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας σε κάθε πρόταση να καθίσει, ώστε το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά για τη μελέτη που ακολουθεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ίηντι ανοίγει θέτοντας το πλαίσιο της προτροπής του αποστόλου προς ενότητα.
Εισαγωγή. Κεφάλαιο 2 Ο νους του αποστόλου έχει παρασυρθεί για μια στιγμή από μια αναφορά στην εχθρότητα που συνοφρυωνόταν προς την εκκλησία των Φιλιππησίων. Αλλά αμέσως επανέρχεται στην προτροπή που είχε ξεκινήσει στις Φιλιππησίους 2:27. Το θέμα του είναι η ενότητα, η καλλιέργεια των συναισθημάτων που τη διατηρούν, και η καταστολή εκείνου του εγωισμού και της υπερηφάνειας που πάντα καθυστερούν και τόσο συχνά καταστρέφουν αυτήν. Είχε χαρά στην πνευματική τους ευημερία, αλλά θα είχε πληρότητα χαράς στην αρμονία και την αγάπη τους. Γι' αυτό τους καλεί επίσημα με τέσσερις διακριτές εκκλήσεις, να γεμίσουν το μέτρο της ευφροσύνης του. Η σοβαρότητά του καθιστά σαφές ότι αντιλαμβανόταν την ύπαρξη μεταξύ τους πνεύματος ζήλειας, εγωισμού και φατριασμού. Αυτή η υποψία τον στοίχειωνε και τον λυπούσε, ή τουλάχιστον μετρίαζε εκείνη την ευχαρίστηση που διαφορετικά θα ένιωθε γι' αυτούς, και την οποία τόσο διακαώς ποθούσε να κατέχει. Η ευτυχία του θα ήταν στο αποκορύφωμά της, υπό την προϋπόθεση ότι η μία ψυχή και ο ένας νους βασίλευαν στην εκκλησία. Τι κίνητρο για συμφιλίωση και ειρήνη υπήρχε στη σκέψη ότι η χαρά του εξαρτιόταν τόσο πολύ από την απουσία διχασμών και σχισμάτων μεταξύ τους! Μπορούσαν να είναι τόσο απερίσκεπτοι ώστε να λυπήσουν τον απόστολό τους με οποιαδήποτε αναφορά των διαφορών τους; Και έπρεπε να προσέχουν τη φιλονικία και την κενοδοξία ως στοιχεία διχασμού, και να καλλιεργούν πνεύμα ταπεινότητας και καλοπροαίρετης φροντίδας για την ευημερία του ενός προς τον άλλον. Διότι ο Χριστός τότε προβάλλεται ως το μεγάλο πρότυπο της αυταπαρνητικής συγκατάβασης-Αυτόν τον οποίο ως Δεσπότη, είχαν δεσμευτεί να υπακούουν; και τον οποίο ως Παράδειγμα, είχαν δεσμευτεί να μιμηθούν.Προχωρεί στην ανάπτυξη της τετραπλής εκκλήσεως που αρχίζει το κεφάλαιο.
Διά της υπάρξεως τοιούτων χαρισμάτων μεταξύ σας-διά της παραινέσεως της εν Χριστώ, διά της παρηγορίας της αγάπης, διά της κοινωνίας του Πνεύματος, και διά των δεσμών και των συμπαθειών του ευαγγελίου, σας εξορκίζω να εκπληρώσετε τη χαρά μου διά του να έχετε το αυτό φρόνημα. Δηλαδή, οι τέσσερις προτάσεις είναι πραγματικώς τόσαι πολλαί επιχειρήσεις διά τις οποίας η εκκλησία των Φιλιππησίων οφείλει να τελειοποιήσει την ευτυχία του αποστόλου διά της σταθεράς και ειλικρινούς ομονοίας κρίσεως και επιδιώξεως. Και αι τέσσερις αύται προτάσεις, αρχόμεναι εκάστη με τον αυτόν τύπον εἴ τις, σημειώνουν την έντασιν της επιθυμίας του αποστόλου; τα ούτως εκφραζόμενα επιχειρήματα κατέχοντα ιδιαιτέραν ατομικήν δύναμιν, και έχοντα επίσης ενωμένην ενέργειαν προερχομένην εκ της ταχείας συσσωρεύσεώς των. Διότι ο απόστολος γράφει, ως ο Χρυσόστομος περιγράφει το ύφος αυτού-λιπαρῶς, σφοδρῶς, μετὰ συμπαθείας πολλῆς. Εἴ τις οὖν παράκλησις ἐν Χριστῷ «Εάν υπάρχει τις παραινέσεως εν Χριστώ».Επί της κοινωνίας του Πνεύματος δείχνει τη σχέσιν αυτής προς την επιδιωκομένην αρμονίαν.
Ο απόστολος ούτω επικαλείται έτερον θεμέλιον αρμονίας-την αγάπην, και την κερδίζουσαν γλώσσαν αυτής:-εἴ τις κοινωνία πνεύματος «εάν τις κοινωνία του Πνεύματος», της γενικής ούσης της του αντικειμένου, ως εν Α΄ Κορινθίους 1:9. Ότι η έκφρασις αύτη σημαίνει μόνον κοινότητα αισθήματος μεταξύ αυτών, ή μεταξύ αυτών και του αποστόλου, είναι η γνώμη πολλών ερμηνευτών, μολονότι τινές εξ αυτών, ως ο Ντε Βέττε, ο Ούστερι, ο Ριγιέ, ο βαν Χένγκελ, και ο Βιεζίνγκερ, ομιλούν περί τοιούτου κοινού αισθήματος ως παραγομένου υπό του Αγίου Πνεύματος. Αισθανόμεθα ότι τοιαύτη έννοια δεν ανταποκρίνεται προς την Παύλειον φράσιν, και ότι προς το Άγιον Πνεύμα αναφέρεται ο απόστολος. Διά παραδείγματα του πνεῦμα, κ.λπ., μετά και άνευ του άρθρου, βλέπε υπό Εφεσίους 1:17. Ο Βιεζίνγκερ παραδέχεται, ότι εν τη αποστολική ευλογία, Β΄ Κορινθίους 13:14, η φράσις δύναται να έχη τοιαύτην σημασίαν; αλλά, πράγματι, τι άλλο θα ηδύνατο να έχη εκεί;Έπειτα στρέφεται προς τον δεύτερον στίχον και την τελικήν πρότασιν αυτού.
Στίχος 2. (Φιλιππησίους 2:2.) Πληρώσατέ μου τὴν χαράν «Πληρώσατε τη χαράν μου»; δηλαδή, καταστήσατε την χαράν μου πλήρη ή τελείαν. Η αντωνυμία τίθεται, ως συχνά, προ της διεπούσης ουσιαστικής. Βίνερ, § 22, 7, 1; Γκέρσντορφ, Μπάιτρ. 456. Εχαίρετο δι' αυτούς, και εν τη πνευματική αυτών ευημερία; αλλά τους παραγγέλλει διά πάντων τούτων των θεωρήσεων να δώσουν εις αυτόν τελείαν ευφροσύνην εν αυτοίς. Εάν πνεύμα ενότητος εβασίλευεν μεταξύ αυτών, θα ήτο η πληρότης της χαράς αυτού:-ἵνα τὸ αὐτὸ φρονῆτε «ίνα φρονήτε το αυτό». Ο σύνδεσμος ἵνα δηλοί σκοπόν. Ο σκοπός της επικλήσεως αυτού ήτο, όπως έχωσιν ομόνοιαν, και τούτο παριστάνεται εις τον ιδικόν αυτού νουν διά του ἵνα. Αλλά εν τοιαύτη μορφή εκφράσεως, και μετά της προστακτικής, ο σκοπός ούτος λαμβάνει την όψιν αποτελέσματος.
Σκεφτείτε
Ο Ίηντι καταλήγει στον χειρισμό των εκκλήσεων επιβεβαιώνοντας την απόλυτη και ενωμένη ισχύ τους.
Αλλά το επιχείρημά του κατά του Μάγερ μπορεί να στραφεί εναντίον του ιδίου «Γιατί να μην είχε εκφράσει αυτό ο απόστολος, αν αυτό ήταν το νόημά του;» Εν συντομία, αφού δεν υπάρχει ένδειξη οποιασδήποτε αλλαγής αναφοράς, όλες οι τέσσερις προτάσεις πρέπει να είναι παρόμοιες. Φαίνεται να μην υπάρχει ένταλμα για την προσθήκη οποιασδήποτε τυπικής αναφοράς, είτε στον εαυτό του είτε στους αναγνώστες του, σε καμία από αυτές. Είναι σαν να είχε πει, Αν υπάρχει τέτοια παρορμητική δύναμη όπως η προτροπή εν Χριστώ· αν υπάρχει τέτοια πρόληψη της έριδας όπως ο ευγενής λόγος της αγάπης· αν υπάρχει τέτοια βάση ενότητας όπως η κοινωνία του Πνεύματος· αν υπάρχει τέτοια φρουρά και ισορροπία όπως η αγαπητική και συμπονετική διάθεση,-τότε σας εξορκίζω με αυτά να εκπληρώσετε τη χαρά μου με την ορατή και αυξανόμενη αρμονία σας.Έπειτα παρουσιάζει την ταπεινοφροσύνη ως τη χαρακτηριστική χριστιανική αρετή που απαντά στην κενοδοξία.
Αυτή η ταπεινοφροσύνη είναι ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Χριστιανισμού, διότι στηρίζεται στην απόλυτη εξάρτηση από τον Θεό για τα πάντα. Μερικοί από τους εθνικούς σοφούς θα μπορούσαν να φθάσουν στο νόημά της, εφόσον οι σχέσεις των κτισμάτων μπορούσαν να το διδάξουν. Αλλά το νόημα αυτό βαθαίνει αμέτρητα από την όψη της σχέσεως ενός αμαρτωλού προς έναν Λυτρωτή, ο οποίος απέθανε υπέρ αυτού στην κατάσταση της πλήρους αναξιότητός του, χαρίζει σε αυτόν ευλογίες προς τις οποίες δεν έχει δικαιώματα, και παρά όλες τις ελλείψεις του, διατηρεί την πνευματική ζωή εντός αυτού. Πάντοτε ανάξιος, και όμως πάντοτε δεχόμενος, ναι, μη έχων ουδέν όπερ δεν έλαβεν, πόσον ταπεινή την γνώμην πρέπει να σχηματίζει κανείς περί εαυτού! Βλέπε υπό Εφεσίους 4:2· Κολοσσαείς 3:12. Αυτή η ταπεινοφροσύνη, τεθείσα εδώ ως αντίθεση προς την αυτοζήτηση και την κενοδοξία, έπρεπε να είναι το πνεύμα εν τω οποίω έπρεπε να θεωρούν ο ένας τον άλλον. Είναι ο αληθής τρόπος σχηματισμού εκτιμήσεως.
Απαντήστε
Πού στη ζωή της κοινότητάς σας χρειάζεται περισσότερο να ακουστεί ξανά η τετραπλή έκκληση; Πώς η ήδη δοθείσα κοινωνία του Πνεύματος σας ωθεί προς την ομοφροσύνη; Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο θα θεωρήσετε σήμερα τον άλλον καλύτερο από τον εαυτό σας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε, που μας έδωσες ένα Πνεύμα και μία ελπίδα, δώσε να κυριαρχεί μεταξύ μας το φρόνημα του Χριστού. Ας μη μείνει καμία ρίζα φιλονικίας ή ματαιοδοξίας, αλλά ένδυσέ μας με εκείνη την ταπεινοφροσύνη που δεν κοιτάζει τα δικά της. Εκπλήρωσε σε μας τη χαρά των δούλων Σου κάνοντάς μας ομόφρονες. Είθε η ίδια αγάπη που κίνησε τον Απόστολό Σου να κινήσει και εμάς, ώστε η εκκλησία να ενωθεί εν ειρήνη. Διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →