← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ησαΐας

Ησαΐας 17-18 — Eterniseed (ευαγγελικός Προτεστάντης)

Ησαΐας 17-18Eterniseed Original — Φωνή Προτεσταντική Ευαγγελική20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Ο Ησαΐας 17 και 18 φτάνουν σαν προσωπική επιστολή από τον Κύριο, γραμμένη ανά τους αιώνες κατευθείαν στις καρδιές μας. Εδώ ο προφήτης μιλά για έθνη που υψώνονται και πέφτουν, για υπερήφανες πόλεις που ταπεινώνονται και συμμαχίες που καταρρέουν κάτω από το ίδιο τους το βάρος. Ωστόσο, υφασμένο μέσα από τις προειδοποιήσεις είναι το ευγενικό χέρι του ελέους που πάντα διατηρεί λίγους. Σε αυτά τα κεφάλαια συναντούμε τον ίδιο Ιησού που περπατά μαζί μας σήμερα, αυτόν που συγκεντρώνει ό,τι ο κόσμος απορρίπτει και ησυχάζει την βοή των φόβων μας με την σταθερή παρουσία του. Καθώς ανοίγουμε αυτόν τον λόγο, καλούμαστε να καταθέσουμε τα δικά μας βιαστικά σχέδια και να αναπαυθούμε ξανά στον Θεό που βλέπει κάθε απειλή και ακόμα επιλέγει να κρατήσει τους δικούς του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Διαβάστε αυτά τα δύο κεφάλαια αργά, αφήνοντας τις λέξεις να καθίσουν σαν το φως του εσπερινού σε ένα χωράφι. Προσέξτε πώς η κρίση μετακινείται από τη Δαμασκό στις βόρειες φυλές, και μετά στρέφεται προς τα θορυβώδη έθνη που κυκλώνουν τον λαό του Θεού. Αναζητήστε το μικρό υπόλοιπο που αφήνεται πίσω σαν σκορπισμένοι καρποί μετά τον θερισμό, και ακούστε την ξαφνική σιωπή που πέφτει όταν ο Κύριος απλώς υψώνει το χέρι του. Ζητήστε από το Πνεύμα να σας δείξει πού η δική σας καρδιά έχει εμπιστευτεί σε θορυβώδεις συμμαχίες αντί για την ήσυχη δύναμη του Ιησού.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Ησαΐας ξεκινά με τη Δαμασκό, την υπερήφανη πρωτεύουσα της οποίας τα τείχη και οι πύλες κάποτε ένιωθαν τόσο μόνιμα. Ο Κύριος διακηρύττει ότι η πόλη θα γίνει σωρός ερειπίων, οι πολυσύχναστοι δρόμοι της θα αδειάσουν επειδή η αμαρτία πάντα αδειάζει ό,τι κάποτε γέμιζε. Ο ίδιος λόγος φτάνει στις πόλεις του Αροήρ και μετά στην καρδιά της Εφραίμ, όπου χωράφια κάποτε γεμάτα σιτάρι τώρα στέκονται γυμνά. Ωστόσο, ακριβώς στη μέση αυτής της ευρείας κρίσης εμφανίζεται μια διαφορετική εικόνα: λίγες ελιές παραμένουν ψηλά στα ανώτερα κλαδιά, μια χούφτα σταφύλια κρατιούνται αφού οι τρυγητές έχουν περάσει. Αυτοί είναι οι πράοι τους οποίους ο Κύριος κρύβει την ημέρα της οργής του. Δεν είναι πολλοί, αλλά διατηρούνται. Η ασφάλειά τους δεν προέρχεται από ισχυρότερα τείχη ή έξυπνες συνθήκες· προέρχεται από το απλό γεγονός ότι ο Κύριος τους έχει σημειώσει για τον εαυτό του. Όταν τα έθνη συγκεντρώνονται σαν τη βοή πολλών υδάτων, απειλώντας να παρασύρουν τα πάντα, ο ίδιος Κύριος που άφησε τα υπολείμματα τώρα υψώνεται για να επιπλήξει τον θόρυβο. Μιλά και το πλήθος διασκορπίζεται σαν άχυρο μπροστά στον άνεμο. Το κεφάλαιο κλείνει με μια εικόνα μιας γης που κάποια μέρα θα φέρει φόρο στον τόπο του ονόματος του Θεού, μια ήσυχη υπόδειξη ότι η ιστορία δεν τελειώνει στην καταστροφή. Σε κάθε γραμμή νιώθουμε τον παλμό του προσωπικού Ιησού, αυτού που ακόμα αφήνει χώρο για το υπόλοιπο και ακόμα σιωπά τις φωνές που καυχώνται εναντίον του λαού του. Το μάθημα πιέζει κοντά: η ασφάλειά μας δεν στηρίχθηκε ποτέ στο μέγεθος των πόρων μας ή στη δύναμη των συνδέσεών μας, αλλά στον Κύριο που βλέπει τους λίγους και τους καλεί δικούς του.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Σε όλη την ευρύτερη ιστορία της Γραφής το ίδιο μοτίβο συνεχίζει να εμφανίζεται. Ο κατακλυσμός αφήνει μόνο τον Νώε, η εξορία αφήνει μόνο λίγους πιστούς, και ο ίδιος ο σταυρός αφήνει μια μικρή ομάδα γυναικών και μαθητών που αργότερα γίνονται ο σπόρος της εκκλησίας. Ο Ησαΐας 17 και 18 βρίσκονται μέσα σε αυτή τη μακρά γραμμή, υπενθυμίζοντάς μας ότι η ιστορία της σωτηρίας του Θεού πάντα προχώρησε μέσα από υπολείμματα παρά από πλειοψηφίες. Η εικόνα του θερισμού εδώ βρίσκει την ηχώ της στα ευαγγέλια όπου ο Ιησούς μιλά για σιτάρι και ζιζάνια και για εργάτες που στέλνονται σε χωράφια ήδη λευκά. Ό,τι είδε ο Ησαΐας σε σκιές, το βλέπουμε πιο καθαρά στον αναστημένο Χριστό που συγκεντρώνει κάθε σκορπισμένη ζωή που εμπιστεύεται σε αυτόν. Το ευαγγελικό ένστικτο είναι απλώς να επιστρέφουμε συνεχώς σε αυτόν τον προσωπικό Κύριο αντί για συστήματα ή στρατηγικές, εμπιστευόμενοι ότι το ίδιο χέρι που διατήρησε λίγες ελιές στην εποχή του Ησαΐα ακόμα μας συγκεντρώνει σήμερα.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας αυτή τη στιγμή πειράζεστε να εμπιστευτείτε τις θορυβώδεις συμμαχίες της στιγμής αντί για την ήσυχη διατήρηση του Ιησού; Μπορείτε να ονομάσετε έναν μικρό τρόπο με τον οποίο ο Κύριος έχει ήδη αφήσει ένα υπόλοιπο ελέους για εσάς σε μια περίοδο που ένιωθε γυμνή; Πώς θα μπορούσατε να ασκηθείτε στην ανάπαυση στην επίπληξή του προς τον θόρυβο γύρω σας αυτή την εβδομάδα, επιλέγοντας προσευχή αντί για πανικό;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Ιησού, σε ευχαριστούμε που μιλάς τόσο προσωπικά μέσα από αυτές τις αρχαίες λέξεις. Σου φέρνουμε τις πόλεις που χτίσαμε με τη δική μας δύναμη και σε παρακαλούμε να κάνεις ό,τι μόνο εσύ μπορείς. Διατήρησε το μικρό υπόλοιπο μέσα μας που ακόμα αγαπά το όνομά σου. Ησύχασε τις βοερές φωνές που μας λένε ότι είμαστε μόνοι ή ξεχασμένοι. Συγκέντρωσέ μας σαν τα τελευταία σταφύλια στο αμπέλι και δίδαξέ μας να εμπιστευόμαστε το χέρι που ποτέ δεν αφήνει. Αναπαυόμαστε σήμερα στο τελειωμένο έργο σου και ζητούμε οι ζωές μας να δείχνουν ήσυχα άλλους στο ίδιο έλεος που λάβαμε. Αμήν.

Eterniseed Original — Φωνή Προτεσταντική Ευαγγελική · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.