Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εκκλησιαστής
Εκκλησιαστής 1-2 — με τον Γουέσλεϊ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα στρεφόμαστε στις Επεξηγηματικές Σημειώσεις του Ιωάννη Γουέσλεϊ για τα κεφάλαια 1–2 του Εκκλησιαστή. Αυτά τα σύντομα, βασισμένα στη Γραφή σχόλια από τον ιδρυτή του Μεθοδισμού μας προσκαλούν να καθίσουμε με την ειλικρινή αναζήτηση νοήματος του Ιεροκήρυκα. Οι σύντομες σημειώσεις του Γουέσλεϊ συμπυκνώνουν μακρά περισυλλογή σε εύστοχες παρατηρήσεις που ακόμα καθοδηγούν τους μαθητές αιώνες αργότερα. Καθώς ακούμε, ανακαλύπτουμε πώς το αρχαίο κείμενο μιλά στις δικές μας ανήσυχες καρδιές. Ας σταθεροποιήσουν τα λόγια του για μια ημέρα ειλικρινούς αναζήτησης και ήσυχης εμπιστοσύνης.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Εγκατασταθείτε σε έναν ήσυχο χώρο και διαβάστε αργά τον Εκκλησιαστή 1–2. Προσέξτε τα επαναλαμβανόμενα πειράματα του Ιεροκήρυκα με τη σοφία, την ηδονή και τον μόχθο. Αφήστε τις ειλικρινείς ερωτήσεις του κειμένου να αναδυθούν χωρίς βιασύνη για απαντήσεις. Αφήστε τον ρυθμό των κεφαλαίων να αντικατοπτρίζει τους κύκλους που περιγράφει ο Ιεροκήρυκας. Επιστρέψτε σε οποιονδήποτε στίχο που παραμένει και απλώς κρατήστε τον ενώπιον του Θεού.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Γουέσλεϊ ανοίγει τις σημειώσεις του προσέχοντας την ταυτότητα και την κλήση του Ιεροκήρυκα.
Στίχος 1. Τα λόγια του Ιεροκήρυκα, του υιού του Δαβίδ, βασιλιά στην Ιερουσαλήμ. Ο ιεροκήρυκας — Ο οποίος δεν ήταν μόνο βασιλιάς, αλλά και διδάσκαλος του λαού του Θεού: ο οποίος αφού αμάρτησε σοβαρά ενώπιον όλου του κόσμου, θεώρησε τον εαυτό του υποχρεωμένο να δημοσιεύσει τη μετάνοιά του και να δώσει δημόσια προειδοποίηση σε όλους, να αποφύγουν εκείνα τα βράχια πάνω στα οποία είχε ναυαγήσει. επιστροφή στην 'Κορυφή της Σελίδας'Ο Γουέσλεϊ στη συνέχεια ξεδιπλώνει τη γενική διακήρυξη του Ιεροκήρυκα για τη ματαιότητα.
Στίχος 2. Ματαιότητα ματαιοτήτων, λέγει ο Ιεροκήρυκας, ματαιότητα ματαιοτήτων· τα πάντα είναι ματαιότητα. Ματαιότητα — Όχι μόνο μάταιο, αλλά ματαιότητα εν αφηρημένω, που δηλώνει ακραία ματαιότητα. Λέγει — Με βαθιά σκέψη και μακρά πείρα, και με θεία έμπνευση. Αυτός ο στίχος περιέχει τη γενική πρόταση, την οποία σκοπεύει να αποδείξει ιδιαιτέρως στο ακόλουθο βιβλίο. Όλα — Όλα τα εγκόσμια πράγματα. Είναι ματαιότητα — Όχι από μόνα τους διότι είναι δημιουργήματα του Θεού και επομένως καλά στο είδος τους, αλλά σε σχέση με εκείνη την ευτυχία, την οποία οι άνθρωποι ζητούν και προσδοκούν να βρουν σε αυτά. Έτσι είναι αναμφισβήτητα μάταια, διότι δεν είναι ό,τι φαίνονται να είναι, και δεν εκπληρώνουν ό,τι υπόσχονται, αλλά αντί αυτού είναι αφορμές αμέτρητων φροντίδων, και φόβων, και λυπών, και κακών. Μάλιστα, δεν είναι μόνο ματαιότητα αλλά ματαιότητα ματαιοτήτων, η ματαιότερη ματαιότητα, ματαιότητα στον υψηλότερο βαθμό. Και αυτό επαναλαμβάνεται, διότι το πράγμα είναι βέβαιο, πέρα από κάθε δυνατότητα αμφισβήτησης. επιστροφή στην 'Κορυφή της Σελίδας'Ο Γουέσλεϊ έπειτα εξετάζει το όφελος όλου του μόχθου κάτω από τον ήλιο.
Στίχος 3. Τι όφελος έχει ο άνθρωπος από όλο τον μόχθο του τον οποίο αναλαμβάνει κάτω από τον ήλιο; Τι όφελος — Τι πραγματικό και διαρκές όφελος; Κανένα απολύτως. Όλα είναι ασύμφορα ως προς την επίτευξη εκείνης της ευτυχίας για την οποία όλοι οι άνθρωποι ερωτούν. Ο μόχθος του — Εβρ. ο επίπονος μόχθος του, τόσο του σώματος όσο και του νου στην επιδίωξη πλούτη, ή ηδονών, ή άλλων γήινων πραγμάτων. Κάτω από τον ήλιο — Σε όλα τα εγκόσμια ζητήματα, τα οποία συνήθως διεκπεραιώνονται την ημέρα, ή με το φως του ήλιου. Με αυτόν τον περιορισμό υπονοεί ότι η ευτυχία η οποία μάταια ζητείται σε αυτόν τον κατώτερο κόσμο, πραγματικά βρίσκεται σε ουράνιους τόπους και πράγματα. επιστροφή στην 'Κορυφή της Σελίδας'Ο Γουέσλεϊ συνεχίζει ανιχνεύοντας τους αδιάκοπους κύκλους που παρατηρούνται στη δημιουργία.
Στίχος 5. Ο ήλιος επίσης ανατέλλει, και ο ήλιος δύει, και σπεύδει στον τόπο του όπου ανέτειλε. Ο ήλιος — Ο ήλιος βρίσκεται σε αέναη κίνηση, ανατέλλοντας, δύοντας, και ανατέλλοντας πάλι, και έτσι επαναλαμβάνει συνεχώς την πορεία του σε όλες τις επόμενες ημέρες, και χρόνια, και αιώνες· και το ίδιο παρατηρεί σχετικά με τους ανέμους και τα ποτάμια, στίχος6,7, και ο σκοπός αυτών των ομοιοτήτων φαίνεται να είναι· να δείξει τη ματαιότητα όλων των εγκόσμιων πραγμάτων, και ότι ο νους του ανθρώπου δεν μπορεί ποτέ να ικανοποιηθεί με αυτά, διότι δεν υπάρχει τίποτε στον κόσμο παρά μια συνεχής επανάληψη των ιδίων πραγμάτων, η οποία είναι τόσο ανιαρή, ώστε η θεώρησή της έχει κάνει μερικά πρόσωπα κουρασμένα από τη ζωή τους· και δεν υπάρχει νέο πράγμα κάτω από τον ήλιο, όπως προστίθεται στο τέλος της αφήγησης, στίχος9, το οποίο φαίνεται να μας δίνεται ως κλειδί για να κατανοήσουμε το νόημα των προηγούμενων χωρίων. Και αυτό είναι βέβαιο από την πείρα ότι τα πράγματα αυτού του κόσμου είναι τόσο στενά, και ο νους του ανθρώπου τόσο ευρύς, ώστε πρέπει να υπάρχει κάτι νέο για να ικανοποιήσει τον νου· και ακόμα και τα ευχάριστα πράγματα από υπερβολικά συχνή επανάληψη, είναι τόσο μακριά από το να αποδίδουν ικανοποίηση, ώστε γίνονται ανιαρά και ενοχλητικά. επιστροφή στην 'Κορυφή της Σελίδας'
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Γουέσλεϊ αντλεί ένα νηφάλιο συμπέρασμα για τη λύπη που συνοδεύει την αύξηση της σοφίας.
Στίχος 18. Διότι σε πολλή σοφία είναι πολλή λύπη: και αυτός που αυξάνει τη γνώση αυξάνει τη θλίψη. Λύπη — Ή, δυσαρέσκεια μέσα του, και εναντίον της παρούσας κατάστασής του. Θλίψη — Την οποία προκαλεί με πολλούς τρόπους, διότι αποκτά τη γνώση του με σκληρό και κουραστικό μόχθο, τόσο του νου όσο και του σώματος, με την κατανάλωση των πνευμάτων του, και τη συντόμευση της ζωής του· διότι συχνά απατάται με γνώση ψευδώς ονομαζόμενη, και συχνά παίρνει το λάθος για αλήθεια, και περιπλέκεται με πολλαπλές αμφιβολίες, από τις οποίες οι αμαθείς άνθρωποι είναι εντελώς ελεύθεροι· διότι έχει σαφέστερη προοπτική και ταχύτερη αίσθηση της δικής του άγνοιας, και αδυναμιών, και διαταραχών, και μαζί πόσο μάταιη και ανώφελη είναι όλη η γνώση του για την πρόληψη ή την απομάκρυνσή τους· και διότι η γνώση του είναι πολύ ατελής και ανεπαρκής, όμως αυξάνει τη δίψα του για περισσότερη γνώση· τέλος, διότι η γνώση του γρήγορα μαραίνεται και πεθαίνει μαζί του, και τότε τον αφήνει σε όχι καλύτερη, και πιθανώς σε πολύ χειρότερη κατάσταση από τον πιο ταπεινό και αμαθέστερο άνθρωπο στον κόσμο. επιστροφή στην 'Κορυφή της Σελίδας'Ο Γουέσλεϊ κλείνει το τμήμα δείχνοντας στον Δότη της αληθινής σοφίας και χαράς.
Στίχος 26. Διότι ο Θεός δίνει σε άνθρωπο που είναι καλός ενώπιόν του σοφία, και γνώση, και χαρά: αλλά στον αμαρτωλό δίνει μόχθο, για να συγκεντρώνει και να σωρεύει, ώστε να δώσει σε αυτόν που είναι καλός ενώπιον του Θεού. Αυτό επίσης είναι ματαιότητα και ταραχή πνεύματος. Σοφία — Για να τον κατευθύνει πώς να χρησιμοποιεί τις παρηγοριές του ορθά· ώστε αυτές να είναι ευλογίες, και όχι κατάρες για αυτόν. Χαρά — Ένας ευγνώμων και ευχαριστημένος νους. Για να σωρεύει — Τον παραδίδει σε ακόρεστες επιθυμίες, και κουραστικούς μόχθους, ώστε να το αφήσει σε άλλους, ναι σε τέτοιους που λιγότερο επιθυμούσε, σε καλούς και ενάρετους άνδρες. επιστροφή στην 'Κορυφή της Σελίδας'
Απαντήστε
Απόκριση
Πού αισθάνεστε την ανησυχία του Ιεροκήρυκα να αντηχεί στη δική σας καθημερινή προσπάθεια;
Πώς μπορεί η έμφαση του Γουέσλεϊ στα όρια του εγκόσμιου κέρδους να μετασχηματίσει μία επιλογή που αντιμετωπίζετε σήμερα;
Ποιο απλό δώρο από το χέρι του Θεού σας προσκαλείται να δεχθείτε με ευγνωμοσύνη αντί να αρπάξετε;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Θεέ πολυεύσπλαχνε, ἐν τῇ ματαιότητι πάντων τῶν ὑπὸ τὸν ἥλιον, στρέψον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ τοῦ κυνηγίου τοῦ ἀνέμου καὶ στερέωσον αὐτὰς ἐπὶ τῆς αἰωνίου σου σοφίας καὶ τῆς ἀκλονήτου σου ἀγάπης. Διὰ τῆς ἁγιαστικῆς σου χάριτος, ἀρίθμησον ὀρθῶς τὰς ἡμέρας ἡμῶν, καθάρισον πᾶσαν ἀνήσυχον ἐπιθυμίαν, καὶ πλήρωσον ἡμᾶς ἁγίας χαρᾶς, ἥτις ῥέει μόνον ἐκ τῆς παρουσίας σου. Εἴθε πᾶς μόχθος καὶ πᾶσα ἡδονὴ νὰ προσφερθῇ πάλιν εἰς σὲ ὡς λατρεία, ἀγκυροβολῶν ἡμᾶς ἐν τῇ ἐλπίδι τῇ διαρκούσῃ εἰς τὸν αἰῶνα. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →