← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ

Β' Σαμ 21-22 — με τον Ματθαίο Χένρι

Β' Σαμουήλ 21-22Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στις Β' Σαμουήλ 21–22 μας προσκαλεί να παραμείνουμε στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Δαβίδ, όπου οι διαρκείς συνέπειες παλαιών διαθηκών συναντούν νέες πράξεις θάρρους. Η προσεκτική ανάγνωση του Χένρι δείχνει πώς η δικαιοσύνη και το έλεος του Θεού διαπλέκονται διαμέσου των γενεών, μετατρέποντας εθνική κρίση σε ευκαιρίες μετάνοιας και ανανεωμένης εμπιστοσύνης. Καθώς ακολουθούμε την έκθεσή του, ανακαλύπτουμε ότι ακόμη και οι βασιλικοί οίκοι δεν εξαιρούνται από την κλήση να διορθώσουν τα πράγματα, και ότι το φως του Ισραήλ πρέπει να φυλάσσεται για χάρη του λαού. Το σημερινό μάθημα αντλεί από τις γνώσεις του Χένρι για να μας βοηθήσει να δούμε τη μακρά μνήμη του Θεού για την πιστότητα και την ετοιμότητά του να απαντήσει όταν ο λαός του ερωτά. Ας ανακινήσουν αυτές οι αρχαίες σκηνές φρέσκια ευγνωμοσύνη για Εκείνον που τελικά φέρει την κατάρα για να φέρει ευλογία.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τις Β' Σαμουήλ κεφάλαια 21 και 22 στην προτιμώμενη μετάφρασή σας. Προσέξτε την τριετή πείνα, το αίτημα των Γαβαωνιτών, την αγρυπνία της Ρισφά, την ταφή του οίκου του Σαούλ και τις τελικές μάχες με τους Φιλισταίους γίγαντες. Αφήστε την κίνηση της αφήγησης από την κρίση στην ικεσία στη νίκη να εμπεδωθεί πριν στραφείτε στις σκέψεις του Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά αφηγούμενος την αδικία που ο Σαούλ προκάλεσε στους Γαβαωνίτες. Εδώ Α΄. Μας λέγεται για την αδικία που ο Σαούλ είχε, πολύ πριν από αυτό, κάνει στους Γαβαωνίτες, την οποία δεν είχαμε καμία αναφορά στην ιστορία της βασιλείας του, ούτε θα την είχαμε ακούσει εδώ αν δεν ερχόταν τώρα να λογιστεί. Οι Γαβαωνίτες ήταν από το υπόλοιπο των Αμορραίων (εδ. 2), οι οποίοι με ένα τέχνασμα είχαν κάνει ειρήνη με τον Ισραήλ, και είχαν δοθεί η δημόσια πίστη σε αυτούς από τον Ιησού του Ναυή για την ασφάλειά τους. Είχαμε την ιστορία Ιησ. θ΄, όπου συμφωνήθηκε (εδ. 23) ότι θα εξασφαλιζόταν η ζωή τους, αλλά θα στερούνταν τα εδάφη και τις ελευθερίες τους, ότι αυτοί και οι δικοί τους θα ήταν ενοικιαστές σε δουλοπαροικία προς τον Ισραήλ. Δεν φαίνεται ότι είχαν παραβιάσει το μέρος τους της διαθήκης, είτε αρνούμενοι την υπηρεσία τους είτε προσπαθώντας να ανακτήσουν τα εδάφη ή τις ελευθερίες τους· ούτε αυτό προφασιζόταν· αλλά ο Σαούλ, υπό το πρόσχημα ζήλου για την τιμή του Ισραήλ, ώστε να μην λέγεται ότι είχαν κανέναν από τους ιθαγενείς μεταξύ τους, στόχευσε να τους εξαλείψει, και, για να το επιτύχει αυτό, σκότωσε πολλούς από αυτούς. Έτσι θα φαινόταν σοφότερος από τους προκατόχους του τους κριτές, και πιο ζηλωτής για το δημόσιο συμφέρον· και ίσως σχεδίαζε αυτό ως παράδειγμα της βασιλικής του προνομίας και της εξουσίας που ως βασιλιάς ανέλαβε να ακυρώσει τις προηγούμενες πράξεις της κυβέρνησης και να ακυρώσει τις πιο επίσημες συμμαχίες. Μπορεί να σχεδίαζε, με αυτή την αυστηρότητα προς τους Γαβαωνίτες, να εξιλεωθεί για την επιείκειά του προς τους Αμαληκίτες. Μερικοί εικάζουν ότι επιδίωξε να εξοντώσει τους Γαβαωνίτες την ίδια στιγμή που έδιωξε τις μάγισσες (Α΄ Βασ. κη΄ 3), ή ίσως πολλοί από αυτούς ήταν αξιοσημείωτα ευσεβείς, και επιδίωξε να τους καταστρέψει όταν σκότωσε τους ιερείς τους κυρίους τους. Αυτό που έκανε αυτό ένα υπερβολικά αμαρτωλό αμάρτημα ήταν ότι όχι μόνο έχυσε αθώο αίμα, αλλά παραβίασε τον επίσημο όρκο με τον οποίο το έθνος ήταν δεσμευμένο να τους προστατεύει. Δείτε τι έφερε καταστροφή στον οίκο του Σαούλ: ήταν ένας αιματηρός οίκος. Ο Χένρι στη συνέχεια εξετάζει τον επακόλουθο λιμό και την έρευνα του Δαβίδ προς τον Κύριο. Β΄. Βρίσκουμε το έθνος του Ισραήλ τιμωρημένο με έναν σκληρό λιμό, πολύ αργότερα, για αυτή την αμαρτία του Σαούλ. Παρατηρήστε, 1. Ακόμα και στη γη του Ισραήλ, αυτή τη γόνιμη γη, και κατά τη βασιλεία του Δαβίδ, αυτή τη δοξασμένη βασιλεία, υπήρξε λιμός, όχι ακραίος (γιατί τότε θα είχε ληφθεί νωρίτερα υπόψη και θα είχε γίνει έρευνα για την αιτία του), αλλά μεγάλη ξηρασία, και σπανιότητα προμηθειών, η συνέπεια αυτής, για τρία χρόνια συνεχώς. Αν το σιτάρι αποτύχει ένα έτος, συνήθως το επόμενο καλύπτει την έλλειψη· αλλά, αν αποτύχει τρία χρόνια διαδοχικά, θα είναι σκληρή κρίση· και ο άνθρωπος της σοφίας θα ακούσει με αυτό τη φωνή του Θεού που κραυγάζει στη χώρα να μετανοήσει για την κατάχρηση της αφθονίας. 2. Ο Δαβίδ ρώτησε τον Θεό σχετικά με αυτό. Αν και ήταν ο ίδιος προφήτης, έπρεπε να συμβουλευτεί το μαντείο, και να γνωρίζει τον νου του Θεού με τον δικό του διορισμένο τρόπο. Σημείωσε, Όταν είμαστε υπό τις κρίσεις του Θεού οφείλουμε να ερευνήσουμε τους λόγους της διαμάχης. Κύριε, δείξε μου γιατί αντιμάχεσαι μαζί μου. Είναι παράξενο ότι ο Δαβίδ δεν συμβουλεύτηκε νωρίτερα το μαντείο, όχι μέχρι το τρίτο έτος· αλλά ίσως, μέχρι τότε, δεν το θεωρούσε έκτακτη κρίση για κάποια ιδιαίτερη αμαρτία. Ακόμα και οι καλοί άνθρωποι είναι συχνά νωθροί και αμελείς στην εκτέλεση του καθήκοντός τους. Παραμένουμε στην άγνοια, και υπό πλάνη, επειδή καθυστερούμε να ρωτήσουμε. 3. Ο Θεός ήταν έτοιμος στην απάντησή του, αν και ο Δαβίδ ήταν αργός στις έρευνές του: Είναι για τον Σαούλ. Σημείωσε, Οι κρίσεις του Θεού συχνά κοιτάζουν πολύ πίσω, κάτι που μας υποχρεώνει να κάνουμε το ίδιο όταν είμαστε υπό τις επιπλήξεις του. Δεν είναι για εμάς να αντιταχθούμε στο να υποφέρει ο λαός για την αμαρτία του βασιλιά τους (ίσως βοηθούσαν και υποστήριζαν), ούτε στο να υποφέρει αυτή η γενιά για την αμαρτία της προηγούμενης· ο Θεός συχνά επισκέπτεται τις αμαρτίες των πατέρων στα παιδιά, και οι κρίσεις του είναι μεγάλο βάθος. Δεν δίνει λογαριασμό για κανένα από τα θέματά του. Ο χρόνος δεν φθείρει την ενοχή της αμαρτίας· ούτε μπορούμε να οικοδομήσουμε ελπίδες ατιμωρησίας πάνω στην καθυστέρηση των κρίσεων. Δεν υπάρχει παραγραφή να προβληθεί κατά των απαιτήσεων του Θεού. Nullum tempus occurrit Deo—ο Θεός μπορεί να τιμωρήσει όταν θέλει. Ο Χένρι στρέφεται στη συνέχεια στην ίδια την εμπλοκή του Δαβίδ με έναν από τους εναπομείναντες γίγαντες. Α΄. Ο ίδιος ο Δαβίδ εμπλέχθηκε με έναν από τους γίγαντες. Οι Φιλισταίοι άρχισαν τον πόλεμο πάλι, εδ. 15. Οι εχθροί του Ισραήλ του Θεού είναι ακούραστοι στις προσπάθειές τους εναντίον τους. Ο Δαβίδ, αν και γέρος, δεν επιθυμούσε έγγραφο απαλλαγής από τη δημόσια υπηρεσία, αλλά κατέβηκε προσωπικά για να πολεμήσει εναντίον των Φιλισταίων (Senescit, non segnescit—Γερνά, αλλά δεν γίνεται νωθρός), σημάδι ότι δεν πολεμούσε για τη δική του δόξα (σε αυτή την ηλικία ήταν φορτωμένος με δόξα, και δεν χρειαζόταν περισσότερη), αλλά για το καλό του βασιλείου του. Αλλά σε αυτή την εμπλοκή τον βρίσκουμε, 1. Σε κίνδυνο και ανάγκη. Σκέφτηκε ότι μπορούσε να αντέξει τις κακουχίες του πολέμου τόσο καλά όσο είχε κάνει παλαιότερα· η θέλησή του ήταν καλή, και ήλπιζε ότι μπορούσε να κάνει όπως άλλες φορές. Αλλά βρέθηκε απατημένος· η ηλικία είχε κόψει τα μαλλιά του, και, μετά από λίγη κούραση, έγινε λιπόθυμος. Το σώμα του δεν μπορούσε να συμβαδίσει με τον νου του. Ο πρωταθλητής των Φιλισταίων αντιλήφθηκε σύντομα το πλεονέκτημά του, αντιλήφθηκε ότι η δύναμη του Δαβίδ τον εγκατέλειπε, και, όντας ο ίδιος δυνατός και καλά οπλισμένος, σκέφτηκε να σκοτώσει τον Δαβίδ· αλλά ο Θεός δεν ήταν στις σκέψεις του, και επομένως την ίδια εκείνη ημέρα όλοι χάθηκαν. Οι εχθροί του λαού του Θεού είναι συχνά πολύ δυνατοί, πολύ πονηροί, και πολύ σίγουροι για επιτυχία, όπως ο Ισβι-Βενόβ, αλλά δεν υπάρχει δύναμη, ούτε βουλή, ούτε εμπιστοσύνη εναντίον του Κυρίου. 2. Θαυμαστά διασωθείς από τον Αβισαί, ο οποίος ήρθε εγκαίρως για την ανακούφισή του, εδ. 17. Εδώ πρέπει να αναγνωρίσουμε το θάρρος και την πιστότητα του Αβισαί προς τον άρχοντά του (για να σώσει τη ζωή του οποίου διακινδύνευσε γενναία τη δική του), αλλά πολύ περισσότερο την καλή πρόνοια του Θεού, που τον έφερε σε βοήθεια του Δαβίδ στη στιγμή της ανάγκης του. Μια τέτοια υπόθεση και ένας τέτοιος πρωταθλητής, αν και σε κίνδυνο, δεν θα εγκαταλειφθεί. Όταν ο Αβισαί τον βοήθησε, του έδωσε ένα τονωτικό, ίσως, για να ανακουφίσει τα λιπόθυμα πνεύματά του, ή εμφανίστηκε ως ο δεύτερός του, αυτός (δηλαδή ο Δαβίδ, έτσι το καταλαβαίνω) χτύπησε τον Φιλισταίο και τον σκότωσε· γιατί λέγεται (εδ. 22) ότι ο Δαβίδ είχε ο ίδιος χέρι στη σφαγή των γιγάντων. Ο Δαβίδ λιποθύμησε, αλλά δεν έφυγε· αν και η δύναμή του τον εγκατέλειψε, κράτησε γενναία τη θέση του, και τότε ο Θεός του έστειλε αυτή τη βοήθεια στον καιρό της ανάγκης, την οποία, αν και του φέρθηκε από τον νεότερο και κατώτερό του, την αποδέχτηκε με ευγνωμοσύνη, και, με λίγη ανάρρωση, πέτυχε τον στόχο του, και βγήκε νικητής. Ο Χριστός, στις αγωνίες του, ενισχύθηκε από άγγελο. Στις πνευματικές συγκρούσεις, ακόμα και οι δυνατοί άγιοι μερικές φορές γίνονται λιπόθυμοι· τότε ο Σατανάς τους επιτίθεται με μανία· αλλά εκείνοι που στέκονται στη θέση τους και του αντιστέκονται θα ανακουφιστούν, και θα γίνουν περισσότερο από νικητές. 3. Οι υπηρέτες του Δαβίδ εδώ αποφάσισαν ότι δεν έπρεπε ποτέ να εκθέτει τον εαυτό του έτσι πια. Είχαν εύκολα πείσει αυτόν να μην πολεμήσει εναντίον του Αβεσσαλώμ (κεφ. ιη΄ 3), αλλά εναντίον των Φιλισταίων ήθελε να πάει, μέχρι που, έχοντας αυτή τη στενή διαφυγή, αποφασίστηκε σε συμβούλιο, και επιβεβαιώθηκε με όρκο, ότι το φως του Ισραήλ (ο οδηγός και η δόξα του, έτσι ήταν ο Δαβίδ) δεν έπρεπε ποτέ να τεθεί ξανά σε τέτοιο κίνδυνο να σβήσει. Οι ζωές εκείνων που είναι τόσο πολύτιμες για τη χώρα τους όσο ήταν ο Δαβίδ οφείλουν να διαφυλάσσονται με διπλή φροντίδα, τόσο από τους ίδιους όσο και από άλλους.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι αναλογίζεται την επίσημη ταφή που ακολούθησε την απομάκρυνση της οργής. ΙΙΙ. Η επίσημη ταφή των νεκρών σωμάτων τους, με τα οστά του Σαούλ και του Ιωνάθαν, στον τόπο ταφής της οικογένειάς τους. Ο Δαβίδ ήταν τόσο μακριά από το να δυσαρεστηθεί με αυτό που είχε κάνει η Ρισφά ώστε ο ίδιος παρακινήθηκε από αυτό να τιμήσει τον οίκο του Σαούλ, και αυτούς τους κλάδους του μεταξύ των άλλων· έτσι φάνηκε ότι δεν ήταν από προσωπική απέχθεια προς την οικογένεια που τους παρέδωσε, και ότι δεν είχε επιθυμήσει την οδυνηρή ημέρα, αλλά ότι ήταν υποχρεωμένος να το κάνει για το δημόσιο καλό. 1. Τώρα σκέφτηκε να μετακινήσει τα σώματα του Σαούλ και του Ιωνάθαν από τον τόπο όπου οι άνδρες της Ιαβίς-Γαλαάδ τα είχαν ταφεί ευπρεπώς, αλλά ιδιωτικά και αφανώς, κάτω από ένα δέντρο, Α' Σαμ. λα' 12, 13. Αν και η ασπίδα του Σαούλ είχε πεταχτεί άσχημα, σαν να μην είχε χριστεί με λάδι, ας μην χαθεί η βασιλική σκόνη στους τάφους των κοινών ανθρώπων. Η ανθρωπιά μας υποχρεώνει να σεβόμαστε τα ανθρώπινα σώματα, ειδικά των μεγάλων και καλών, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τι έχουν υπάρξει όσο και τι πρόκειται να γίνουν. 2. Μαζί τους έθαψε τα σώματα εκείνων που είχαν κρεμαστεί· γιατί, όταν η οργή του Θεού απομακρύνθηκε, δεν έπρεπε πλέον να θεωρούνται κατάρα, εδ. 13, 14. Όταν έπεσε νερό πάνω τους από τον ουρανό (εδ. 10), δηλαδή όταν ο Θεός έστειλε βροχή για να ποτίσει τη γη (που ίσως δεν ήταν πολλές ημέρες αφότου κρεμάστηκαν), τότε κατέβηκαν, γιατί τότε φάνηκε ότι ο Θεός είχε εισακουστεί για τη γη. Όταν γίνεται δικαιοσύνη στη γη, η εκδίκηση από τον ουρανό παύει. Μέσα από τον Χριστό, ο οποίος κρεμάστηκε σε δέντρο και έτσι έγινε κατάρα για εμάς, για να εξιλεώσει την ενοχή μας (αν και ο ίδιος ήταν αθώος), ο Θεός ειρηνεύεται, και εισακούεται για εμάς: και λέγεται (Πράξ. ιγ' 29) ότι όταν είχαν εκπληρώσει όλα όσα είχαν γραφτεί γι' αυτόν, σε ένδειξη της πληρότητας της θυσίας και της αποδοχής της από τον Θεό, τον κατέβασαν από το δέντρο και τον έθεσαν σε τάφο. Ο Χένρι κλείνει σημειώνοντας πώς οι εναπομείναντες γίγαντες έπεσαν στα χέρια των υπηρετών του Δαβίδ. ΙΙ. Οι υπόλοιποι γίγαντες έπεσαν από το χέρι των υπηρετών του Δαβίδ. 1. Ο Σαφ σκοτώθηκε από τον Σιββεχαί, έναν από τους άξιους του Δαβίδ, εδ. 18· Α' Χρον. ια' 29. 2. Άλλος, ο οποίος ήταν αδελφός του Γολιάθ, σκοτώθηκε από τον Ελχανάν, ο οποίος αναφέρεται κεφ. κγ' 24. 3. Άλλος, ο οποίος ήταν πολύ ασυνήθιστου όγκου, ο οποίος είχε περισσότερα δάχτυλα χεριών και ποδιών από άλλους ανθρώπους (εδ. 20), και τέτοια απαράμιλλη αυθάδεια που, αν και είχε δει την πτώση άλλων γιγάντων, ωστόσο αψήφησε τον Ισραήλ, σκοτώθηκε από τον Ιωνάθαν τον γιο του Σιμεά. Ο Σιμεά είχε έναν γιο ονόματι Ιωναδάβ (Β' Σαμ. ιγ' 3), τον οποίο θα είχα θεωρήσει τον ίδιο με αυτόν τον Ιωνάθαν, αλλά ο πρώτος ήταν γνωστός για πονηριά, ο δεύτερος για ανδρεία. Αυτοί οι γίγαντες ήταν πιθανώς τα υπολείμματα των γιων του Ανακ, οι οποίοι, αν και φοβούνταν για πολύ, έπεσαν τελικά. Τώρα παρατηρήστε, (1.) Είναι ανοησία για τον δυνατό άνθρωπο να καυχάται στη δύναμή του. Οι υπηρέτες του Δαβίδ δεν ήταν μεγαλύτεροι ούτε δυνατότεροι από άλλους άνδρες· όμως έτσι, με θεία βοήθεια, κυριάρχησαν σε έναν γίγαντα μετά τον άλλο. Ο Θεός επιλέγει με τα αδύναμα πράγματα να ντροπιάσει τα δυνατά. (2.) Είναι συνηθισμένο για εκείνους που κατέβηκαν σκοτωμένοι στον λάκκο να έχουν υπάρξει ο τρόμος των δυνατών στη γη των ζωντανών, Ιεζ. λβ' 27. (3.) Οι πιο ισχυροί εχθροί συχνά διατηρούνται για την τελευταία σύγκρουση. Ο Δαβίδ άρχισε τη δόξα του με την κατάκτηση ενός γίγαντα, και εδώ την ολοκληρώνει με την κατάκτηση τεσσάρων. Ο θάνατος είναι ο τελευταίος εχθρός ενός χριστιανού, και γιος του Ανακ· αλλά, μέσω Εκείνου που θριάμβευσε για εμάς, ελπίζουμε να γίνουμε περισσότερο από νικητές στο τέλος, ακόμη και πάνω από αυτόν τον εχθρό.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας ή στην κοινότητά σας μπορεί μια παλιά ρήξη να εξακολουθεί να απαιτεί ειλικρινή λογαριασμό; Πώς η υπομονετική αγρυπνία της Ρισφά αμφισβητεί τους τρόπους με τους οποίους ανταποκρίνεστε στην απώλεια ή την αδικία; Ποιο 'φως του Ισραήλ' έχει τοποθετήσει ο Θεός στη φροντίδα σας που σας προσκαλείται να φυλάξετε αντί να διακινδυνεύσετε;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πιστέ Θεέ, θυμάσαι διαθήκες πολύ μετά που τις έχουμε ξεχάσει. Δίδαξέ μας να σε ρωτάμε γρήγορα όταν οι δυσκολίες παραμένουν, και δώσε μας θάρρος να κάνουμε αποκατάσταση όπου παλαιά αδικήματα εξακολουθούν να κραυγάζουν. Φύλαξε εκείνους που έχεις θέσει ως φώτα μεταξύ του λαού σου· κράτησέ τους από περιττό κίνδυνο και ύψωσε βοηθούς την ημέρα της μάχης. Ας κινήσει η μνήμη της δικαιοσύνης σου σε έλεος, και ας σταθεροποιήσει η ελπίδα της τελικής νίκης σου όταν γίγαντες εξακολουθούν να αψηφούν τις υποσχέσεις σου. Μέσα από τον Χριστό, ο οποίος έφερε την κατάρα για να μας φέρει ευλογία, προσευχόμαστε. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →