← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δανιήλ

Δανιήλ 4 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Δανιήλ 4Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στο τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ ανοίγει ένα παράθυρο στους μυστηριώδεις τρόπους με τους οποίους ο Θεός ταπεινώνει τους υπερήφανους και υποστηρίζει την κυρίαρχη διακυβέρνησή του. Μέσα από τη δραματική αφήγηση του ονείρου και της πτώσης του Ναβουχοδονόσορ, ο Καλβίνος μας καθοδηγεί να δούμε πώς η επίγεια εξουσία δεν είναι ποτέ απόλυτη. Η προσεκτική ερμηνεία του αποκαλύπτει τις υπομονετικές αλλά αποφασιστικές συναλλαγές του Κυρίου με την ανθρώπινη αλαζονεία. Καθώς ακούμε τη φωνή του Καλβίνου σήμερα, ας μαλακώσουν οι καρδιές μας για να δεχτούν το ίδιο μάθημα που αναγκάστηκε να μάθει ο Βαβυλώνιος βασιλιάς. Ας χρησιμοποιήσει το Πνεύμα αυτά τα αρχαία λόγια για να φυτέψει φρέσκια ταπεινότητα και εμπιστοσύνη μέσα μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στρέψου τώρα στο τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ και διάβασε το κεφάλαιο αργά και προσευχητικά. Άφησε την ιστορία του μεγάλου δέντρου, της ξαφνικής κοπής του και της αποκατάστασης του βασιλιά να εγκατασταθεί βαθιά στο πνεύμα σου. Παρατήρησε πώς ο Θεός μιλάει μέσα από όνειρα, αγγέλους και ακόμη και ειδωλολάτρες άρχοντες για να δείξει τη δόξα του. Ζήτα από τον Κύριο να ανοίξει τα αυτιά σου για να ακούσεις τι μπορεί να σου λέει μέσα από αυτόν τον αρχαίο αλλά πάντα ζωντανό λόγο.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά περιγράφοντας την κατάσταση του Ναβουχοδονόσορ πριν από το όνειρο. Ο Ναβουχοδονόσορ εδώ εξηγεί πώς αναγνώρισε τον Ύψιστο Θεό. Δεν αφηγείται τις αποδείξεις που είχε λάβει προηγουμένως, αλλά επειδή η υπερηφάνειά του υποτάχθηκε σε αυτό το τελευταίο όνειρο, κάνει μια παροδική νύξη σε αυτό. Εν τω μεταξύ, καθώς ανακαλούσε αναμφίβολα τα προηγούμενα όνειρά του και καταδίκαζε τον εαυτό του για αχαριστία, θάβοντας στη λήθη αυτή τη μεγάλη δύναμη του Θεού και σβήνοντας τη μνήμη εκείνων των ευεργεσιών με τις οποίες ο Θεός τον είχε στολίσει. Εδώ, όμως, μιλάει μόνο για το τελευταίο του όνειρο, το οποίο θα δούμε στη θέση του. Αλλά πριν φτάσει μέχρι το όνειρο, λέει ότι ήταν σε ανάπαυση. Το 'σελέχ' σημαίνει 'ανάπαυση' και 'ευτυχία' και επειδή η ευημερία καθιστά τους ανθρώπους ασφαλείς, χρησιμοποιείται μεταφορικά για την 'ασφάλεια'. Ο Δαβίδ, όταν προφέρει την ίδια πρόταση για τον εαυτό του, χρησιμοποιεί τις ίδιες λέξεις: (Ψαλμός 30:6), 'Είπα στην ευημερία μου', ή ανάπαυση. Το 'σελούεχ', που κάποιοι μεταφράζουν 'αφθονία', αλλά μάλλον σημαίνει μια ήρεμη ή ευημερούσα κατάσταση. Ο Ναβουχοδονόσορ, επομένως, εδώ σημειώνει την περίσταση του χρόνου. Από αυτό μπορούμε να γνωρίζουμε ότι τον είχε αρπάξει θεϊκά, επειδή η ευημερούσα τύχη τον είχε καταστήσει ανόητο και μεθυσμένο. Δεν υπάρχει τίποτα περίεργο σε αυτό, γιατί η παλιά και κοινή παροιμία είναι 'η πληρότητα είναι η μητέρα της αγριότητας', όπως βλέπουμε τα άλογα όταν τρέφονται υπερβολικά να πετιούνται και να ρίχνουν τους αναβάτες τους. Έτσι συμβαίνει και με τους ανθρώπους. Γιατί αν ο Θεός τους φέρεται μάλλον με επιείκεια και γενναιοδωρία, γίνονται άγριοι και υβριστικοί προς όλους τους ανθρώπους, και αποτινάσσουν τον ζυγό του Θεού, και ξεχνούν ότι είναι μόνο άνθρωποι. Και όταν αυτό συνέβη στον Δαβίδ, τι θα συμβεί στους ασεβείς και σε άλλους που είναι ακόμη πολύ αφοσιωμένοι στον κόσμο; Γιατί ο Δαβίδ ομολογεί ότι εξαπατήθηκε τόσο από την ησυχία και την ευτυχία του, ώστε να αποφασίσει μέσα του ότι δεν είχε τίποτα άλλο να φοβηθεί, -- 'Είπα στην ευτυχία μου', ή στην ησυχία μου, 'Δεν θα μετακινηθώ' και προσθέτει στη συνέχεια, Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξηγεί το νόημα του δέντρου στο όραμα. Εδώ ο Ναβουχοδονόσορ αφηγείται το όνειρό του, της οποίας η ερμηνεία θα ακολουθήσει στη θέση της. Ωστόσο, επειδή αυτή η αφήγηση είναι ψυχρή και άχρηστη εκτός αν πούμε κάτι για το ίδιο το θέμα, είναι απαραίτητο να κάνουμε μερικές παρατηρήσεις -- τα υπόλοιπα θα αναβληθούν. Πρώτα απ' όλα, κάτω από τη μορφή ενός δέντρου εννοείται ο ίδιος ο Ναβουχοδονόσορ, όχι επειδή αντιπροσωπεύει πλήρως το αξίωμα του βασιλιά, αλλά επειδή ο Θεός διέταξε την ύπαρξη κυβερνήσεων στον κόσμο για αυτόν τον σκοπό -- να είναι σαν δέντρα στους καρπούς των οποίων τρέφονται όλοι οι άνθρωποι και κάτω από τη σκιά των οποίων αναπαύονται. Εξ ου και αυτή η διάταξη του Θεού ανθίζει, επειδή οι τύραννοι, όσο κι αν απομακρύνονται από την άσκηση δίκαιης και μετριοπαθούς κυριαρχίας, είτε το θέλουν είτε όχι, αναγκάζονται να είναι σαν δέντρα, αφού είναι καλύτερο να ζει κανείς κάτω από τον πιο σκληρό τύραννο παρά χωρίς καμία κυβέρνηση. Ας υποθέσουμε ότι όλοι βρίσκονται σε ένα ίσο επίπεδο, τι θα έφερνε μια τέτοια αναρχία; Κανείς δεν θα ήθελε να υποχωρήσει σε άλλους. Ο καθένας θα δοκίμαζε την έκταση των δυνάμεών του, και έτσι όλα θα κατέληγαν σε λεηλασία και αρπαγή, και στην απλή άδεια της απάτης και του φόνου, και όλα τα πάθη της ανθρωπότητας θα είχαν πλήρη και αχαλίνωτη κυριαρχία. Εξ ου και είπα, η τυραννία είναι καλύτερη από την αναρχία, και πιο εύκολα ανεκτή, επειδή όπου δεν υπάρχει υπέρτατος κυβερνήτης δεν υπάρχει κανείς να προεδρεύει και να κρατά τους υπόλοιπους υπό έλεγχο. Γι' αυτό φιλοσοφούν πολύ λεπτομερώς όσοι νομίζουν ότι αυτό είναι μια περιγραφή ενός βασιλιά προικισμένου με ανώτερες αρετές. Γιατί δεν υπήρχε τέτοια υπεροχή στη δικαιοσύνη και την ισότητα στον βασιλιά Ναβουχοδονόσορ. Ο Θεός ήθελε κυρίως να δείξει, με αυτή τη μορφή, με ποια πρόθεση και με ποια πολιτική τάξη επιθυμεί να κυβερνάται ο κόσμος. Και γιατί θέτει πάνω του βασιλιάδες και μοναρχίες και άλλους άρχοντες. Έπειτα ήθελε να δείξει, δεύτερον, ότι αν και οι τύραννοι και άλλοι πρίγκιπες ξεχνούν το καθήκον τους, εξακολουθεί να τους επιβάλλεται θεϊκά, και όμως η χάρη του Θεού πάντα λάμπει σε όλες τις κυβερνήσεις. Οι τύραννοι προσπαθούν να σβήσουν όλο το φως της ισότητας και της δικαιοσύνης, και να ανακατέψουν τα πάντα. Αλλά ο Κύριος εν τω μεταξύ τους συγκρατεί με μυστικό και θαυμαστό τρόπο, και έτσι αναγκάζονται να ενεργούν χρήσιμα για το ανθρώπινο γένος, είτε θέλουν είτε όχι. Αυτό λοιπόν είναι το νόημα της μορφής ή της εικόνας του δέντρου. Για την κοπή του δέντρου, ο Καλβίνος γράφει: Προσθέτει στη συνέχεια -- ο άγγελος φώναξε με δυνατή φωνή, κόψε το δέντρο, ξερίζωσε τα φύλλα, κόψε τα κλαδιά του, σκόρπισε τους καρπούς του, (ή πέταξέ τους μακριά,) και άφησε τα θηρία να φύγουν από τη σκιά του, και τα πουλιά του ουρανού να μην κατοικούν πλέον κάτω από τα κλαδιά του. Με αυτή τη μορφή ο Θεός ήθελε να εκφράσει ότι ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ θα ήταν για ένα διάστημα σαν θηρίο. Αυτό δεν πρέπει να φαίνεται παράλογο, αν και είναι μάλλον τραχύ να μιλάμε για ένα δέντρο που στερείται ανθρώπινης καρδιάς, αφού οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι τα δέντρα δεν έχουν άλλη ζωή από αυτή που συνήθως ονομάζεται φυτική. Η αξιοπρέπεια ή η αριστεία του δέντρου δεν μπορεί να μειωθεί από το ότι είναι χωρίς ανθρώπινη καρδιά, γιατί ποτέ δεν είχε μία αρχικά. Αλλά παρόλο που αυτό είναι μάλλον τραχύς τρόπος έκφρασης, εντούτοις δεν περιέχει τίποτα παράλογο, αν και ο Δανιήλ αποκλίνει λίγο από την αυστηρότητα της αλληγορίας. Ναι, ο ίδιος ο Ναβουχοδονόσορ είχε ένα αλληγορικό όνειρο, και όμως ο Θεός ανάμειξε κάτι με αυτό με το οποίο μπορούσε να κατανοήσει το νόημα που ήταν κρυμμένο κάτω από την εικόνα ενός δέντρου. Ο άγγελος, λοιπόν, διατάζει το δέντρο να στερηθεί την ανθρώπινη καρδιά του, και τα κλαδιά και τους καρπούς του να ξεριζωθούν και να πεταχτούν, αφού κοπεί. Στη συνέχεια διατάζει να δοθεί σε αυτό η καρδιά ενός θηρίου, και έτσι το μερίδιό του να είναι με τα άγρια ζώα των δασών. Αλλά επειδή αυτό πρέπει να επαναληφθεί αλλού, το παραλείπω τώρα μάλλον βιαστικά. Το γενικό νόημα είναι αυτό. Ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ επρόκειτο να στερηθεί για ένα διάστημα όχι μόνο της αυτοκρατορίας του αλλά και της ανθρώπινης αίσθησής του, και να μην διαφέρει σε τίποτα από τα θηρία, αφού ήταν ανάξιος να κατέχει ακόμη και την κατώτερη θέση μεταξύ των ανθρώπων. Αν και φαινόταν να ξεπερνά το ανθρώπινο γένος στην ανύψωσή του, ωστόσο έπρεπε να ριχτεί κάτω και να πεταχτεί κάτω ακόμη και από τους κατώτερους θνητούς!
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος στη συνέχεια δείχνει πώς το διάταγμα των παρατηρητών αποκαλύπτει τον σκοπό του Θεού. 17. Αυτό το πράγμα είναι με το διάταγμα των παρατηρητών, και η απαίτηση με τον λόγο των αγίων: για να γνωρίσουν οι ζωντανοί ότι ο Ύψιστος κυριαρχεί στη βασιλεία των ανθρώπων, και τη δίνει σε όποιον θέλει, και θέτει πάνω της τους πιο ταπεινούς των ανθρώπων.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σου η ευημερία έχει γεννήσει σιωπηλά υπερηφάνεια ή αυτοπεποίθηση; Πώς η εικόνα του δέντρου που κόβεται αλλά αφήνει τη ρίζα του προκαλεί την άποψή σου για την προσωπική ή πολιτιστική δύναμη; Σε ποια περιοχή σε προσκαλεί ο Θεός να αγκαλιάσεις την ταπεινότητα πριν χρειαστεί να σε ταπεινώσει;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε Ὕψιστε, οὗ ἡ κυριαρχία εἶναι κυριαρχία αἰώνιος καὶ ἡ βασιλεία σου διαμένει ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεάν, ταπείνωσον τὰ ὑπερήφανα ἡμῶν καρδίας καθὼς ἐταπείνωσας τὸν βασιλέα τῆς Βαβυλῶνος, ἵνα ἀναγνωρίσωμεν τὴν κυρίαρχον χεῖρά σου ἐν πάσῃ ἀνυψώσει καὶ καταβιβάσει. Δὸς ἡμῖν χάριν νὰ μὴ ἐμπιστευώμεθα εἰς τὴν ἰδίαν ἡμῶν δύναμιν ἢ θέσιν ἀλλ’ εἰς τὴν διαθηκικήν σου ἔλεος, καὶ ἀποκατάστησον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου ὅταν καταβιβασθῶμεν, ἵνα καρποφορήσωμεν εἰς ἔπαινον τῆς δόξης σου μόνης, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →