← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Απολογία της Ομολογίας της Άουγκσμπουργκ

Απολογία — Περί της Επίκλησης των Αγίων — Βιβλίο της Ομολογίας

Απολογία της Ομολογίας της Άουγκσμπουργκ 20Το Βιβλίον της Ομονοίας (Book of Concord)15 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα ακούμε την Απολογία της Ομολογίας της Αουγκσμπουργκ καθώς μιλά για την Επίκληση των Αγίων. Αυτό το τμήμα των Λουθηρανικών Ομολογιών φυλάττει προσεκτικά την τιμή που ανήκει μόνο στον Χριστό ενώ ταυτόχρονα αναγνωρίζει τα πιστά παραδείγματα εκείνων που έχουν προηγηθεί. Έχει σημασία για την πίστη μας επειδή κρατά την εμπιστοσύνη μας αγκυρωμένη στην υπόσχεση του Ευαγγελίου αντί σε αβέβαιες πρακτικές. Η Απολογία δείχνει πώς η Εκκλησία μπορεί να τιμά ορθά τους αγίους χωρίς να τους μετατρέπει σε μεσίτες ή πηγές αξίας. Έτσι ελευθερώνει τις συνειδήσεις να αναπαύονται ολοκληρωτικά στον Ιησού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στραφείτε τώρα στην Απολογία της Ομολογίας της Αουγκσμπουργκ, Άρθρο ΚΑ΄, Περί της Επίκλησης των Αγίων. Διαβάστε το ίδιο το άρθρο, σημειώνοντας πώς στηρίζεται στη σαφή μαρτυρία της Γραφής σχετικά με τον Χριστό ως τον ένα Μεσίτη. Εδάφια όπως Ιωάννης 16, Ματθαίος 11 και Ρωμαίους 9 παρατίθενται για να δείξουν ότι η προσευχή και η εμπιστοσύνη ανήκουν μόνο στον Υιό. Αφήστε τα λόγια της Ομολογίας να καθοδηγήσουν τον στοχασμό σας για το πού βρίσκεται η αληθινή βοήθεια.
Μελετήστε

Μελέτη

Η Ομολογία πρώτα επιβεβαιώνει την τριπλή τιμή που ανήκει στους αγίους. Η Ομολογία μας εγκρίνει τιμές προς τους αγίους. Διότι εδώ πρέπει να εγκριθεί τριπλή τιμή. Η πρώτη είναι η ευχαριστία. Διότι οφείλουμε να ευχαριστούμε τον Θεό επειδή έδειξε παραδείγματα ελέους· επειδή έδειξε ότι θέλει να σώζει ανθρώπους· επειδή έδωσε διδασκάλους ή άλλα χαρίσματα στην Εκκλησία. Και αυτά τα χαρίσματα, καθώς είναι τα μεγαλύτερα, πρέπει να μεγαλύνονται, και οι ίδιοι οι άγιοι πρέπει να επαινούνται, οι οποίοι χρησιμοποίησαν πιστά αυτά τα χαρίσματα, όπως ο Χριστός επαινεί τους πιστούς υπηρέτες, Ματθ. 25:21, 23. Η δεύτερη υπηρεσία είναι η ενίσχυση της πίστης μας· όταν βλέπουμε την άρνηση να συγχωρείται στον Πέτρο, ενθαρρυνόμαστε επίσης να πιστεύουμε περισσότερο ότι η χάρη πραγματικά υπερπερισσεύει της αμαρτίας, Ρωμ. 5:20. Η τρίτη τιμή είναι η μίμηση, πρώτα της πίστης, έπειτα των άλλων αρετών, τις οποίες ο καθένας πρέπει να μιμείται σύμφωνα με την κλήση του. Αυτές τις αληθινές τιμές οι αντίπαλοι δεν απαιτούν. Διαφωνούν μόνο σχετικά με την επίκληση, η οποία, ακόμη κι αν δεν είχε κανέναν κίνδυνο, παρ’ όλα αυτά δεν είναι αναγκαία. Στη συνέχεια δείχνει ότι η επίκληση των αγίων στερείται οποιασδήποτε εντολής, υπόσχεσης ή παραδείγματος στη Γραφή. Επιπλέον, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι άγιοι προσεύχονται για την Εκκλησία όσο πολύ, όμως δεν έπεται ότι πρέπει να επικαλούμαστε· αν και η Ομολογία μας επιβεβαιώνει μόνο αυτό, ότι η Γραφή δεν διδάσκει την επίκληση των αγίων, ή ότι πρέπει να ζητούμε από τους αγίους βοήθεια. Αλλά επειδή ούτε εντολή, ούτε υπόσχεση, ούτε παράδειγμα μπορεί να παραχθεί από τις Γραφές σχετικά με την επίκληση των αγίων, έπεται ότι η συνείδηση δεν μπορεί να έχει τίποτα σχετικά με αυτή την επίκληση που να είναι βέβαιο. Και επειδή η προσευχή πρέπει να γίνεται από πίστη, πώς γνωρίζουμε ότι ο Θεός εγκρίνει αυτή την επίκληση; Από πού γνωρίζουμε χωρίς τη μαρτυρία της Γραφής ότι οι άγιοι αντιλαμβάνονται τις προσευχές του καθενός; Μερικοί αποδίδουν φανερά θεότητα στους αγίους, δηλαδή ότι διακρίνουν τις σιωπηλές σκέψεις των νόων μέσα μας. Διαφωνούν σχετικά με πρωινή και εσπερινή γνώση, ίσως επειδή αμφιβάλλουν αν μας ακούν το πρωί ή το βράδυ. Εφευρίσκουν αυτά τα πράγματα, όχι για να τιμήσουν τους αγίους, αλλά για να υπερασπιστούν επικερδείς υπηρεσίες. Έπειτα αντιμετωπίζει το περαιτέρω σφάλμα της μεταχείρισης των αγίων ως εξιλαστήρων μαζί με τον Χριστό. Πάλι, οι αντίπαλοι όχι μόνο απαιτούν επίκληση στη λατρεία των αγίων, αλλά επίσης εφαρμόζουν τα αξιώματα των αγίων σε άλλους, και κάνουν τους αγίους όχι μόνο μεσίτες, αλλά και εξιλαστήρες. Αυτό δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνεται ανεκτό. Διότι εδώ η τιμή που ανήκει μόνο στον Χριστό μεταφέρεται εντελώς στους αγίους. Διότι τους κάνουν μεσίτες και εξιλαστήρες, και αν και κάνουν διάκριση μεταξύ μεσιτών της μεσιτείας και μεσιτών [του Μεσίτη] της απολύτρωσης, όμως φανερά κάνουν τους αγίους μεσίτες της απολύτρωσης. Αλλά ακόμη και ότι είναι μεσίτες της μεσιτείας το δηλώνουν χωρίς τη μαρτυρία της Γραφής, το οποίο, ας ειπωθεί όσο ευλαβικά, παρ’ όλα αυτά επισκιάζει το αξίωμα του Χριστού, και μεταφέρει την εμπιστοσύνη του ελέους που οφείλεται στον Χριστό στους αγίους. Διότι οι άνθρωποι φαντάζονται ότι ο Χριστός είναι πιο αυστηρός και οι άγιοι πιο εύκολα εξιλεώσιμοι, και εμπιστεύονται μάλλον στο έλεος των αγίων παρά στο έλεος του Χριστού, και φεύγοντας από τον Χριστό [ως από τύραννο], ζητούν τους αγίους. Έτσι πραγματικά τους κάνουν μεσίτες της απολύτρωσης. Τέλος συμπεραίνει ότι η εμπιστοσύνη πρέπει να παραμείνει μόνο στον Χριστό. Εφόσον, λοιπόν, οι αντίπαλοι μας διδάσκουν να τοποθετούμε εμπιστοσύνη στην επίκληση των αγίων, αν και δεν έχουν ούτε τον Λόγο του Θεού ούτε το παράδειγμα της Γραφής [της Παλαιάς ή της Καινής Διαθήκης]· εφόσον εφαρμόζουν τα αξιώματα των αγίων υπέρ άλλων, όχι διαφορετικά από ό,τι εφαρμόζουν τα αξιώματα του Χριστού, και μεταφέρουν την τιμή που ανήκει μόνο στον Χριστό στους αγίους, δεν μπορούμε να δεχθούμε ούτε τις γνώμες τους σχετικά με τη λατρεία των αγίων, ούτε την πρακτική της επίκλησης. Διότι γνωρίζουμε ότι η εμπιστοσύνη πρέπει να τοποθετείται στη μεσιτεία του Χριστού, επειδή αυτή μόνο έχει την υπόσχεση του Θεού. Γνωρίζουμε ότι τα αξιώματα του Χριστού μόνο είναι εξιλασμός για εμάς. Εξαιτίας των αξιωμάτων του Χριστού λογιζόμαστε δίκαιοι όταν πιστεύουμε σε Αυτόν, όπως λέει το κείμενο, Ρωμ. 9:33 (πρβλ. 1 Πέτρ. 2:6 και Ησ. 28:16): Όποιος πιστεύει σε Αυτόν δεν θα ντροπιαστεί. Ούτε πρέπει να εμπιστευόμαστε ότι λογιζόμαστε δίκαιοι από τα αξιώματα της μακαρίας Παρθένου ή των άλλων αγίων.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Η Ομολογία λοιπόν απορρίπτει κάθε πρακτική που θα τοποθετούσε τους αγίους στο αξίωμα που ανήκει στον Χριστό. Εφόσον, λοιπόν, οι αντίπαλοι μας διδάσκουν να τοποθετούμε εμπιστοσύνη στην επίκληση των αγίων, αν και δεν έχουν ούτε τον Λόγο του Θεού ούτε το παράδειγμα της Γραφής [της Παλαιάς ή της Καινής Διαθήκης]· εφόσον εφαρμόζουν τα αξιώματα των αγίων υπέρ άλλων, όχι διαφορετικά από ό,τι εφαρμόζουν τα αξιώματα του Χριστού, και μεταφέρουν την τιμή που ανήκει μόνο στον Χριστό στους αγίους, δεν μπορούμε να δεχθούμε ούτε τις γνώμες τους σχετικά με τη λατρεία των αγίων, ούτε την πρακτική της επίκλησης. Διότι γνωρίζουμε ότι η εμπιστοσύνη πρέπει να τοποθετείται στη μεσιτεία του Χριστού, επειδή αυτή μόνο έχει την υπόσχεση του Θεού. Γνωρίζουμε ότι τα αξιώματα του Χριστού μόνο είναι εξιλασμός για εμάς. Εξαιτίας των αξιωμάτων του Χριστού λογιζόμαστε δίκαιοι όταν πιστεύουμε σε Αυτόν, όπως λέει το κείμενο, Ρωμ. 9:33 (πρβλ. 1 Πέτρ. 2:6 και Ησ. 28:16): Όποιος πιστεύει σε Αυτόν δεν θα ντροπιαστεί. Ούτε πρέπει να εμπιστευόμαστε ότι λογιζόμαστε δίκαιοι από τα αξιώματα της μακαρίας Παρθένου ή των άλλων αγίων.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στις δικές σας προσευχές βρίσκετε την εμπιστοσύνη σας να αναπαύεται πιο ασφαλώς; Πώς η διάκριση μεταξύ τιμής των αγίων και επίκλησής τους προστατεύει το Ευαγγέλιο για εσάς σήμερα; Τι ελευθερία σας δίνει το άρθρο να ευχαριστείτε τον Θεό για πιστά παραδείγματα χωρίς να τους μετατρέπετε σε μεσίτες;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Ιησού Χριστέ, ο μόνος Μεσίτης και Αρχιερέας μας, κράτα τις καρδιές μας προσηλωμένες στην υπόσχεση και τα αξιώματά Σου μόνο. Φύλαξέ μας από κάθε διδασκαλία που θα μετέθετε την εμπιστοσύνη μας στους αγίους ή σε οποιονδήποτε άλλο βοηθό. Δώσε μας ευγνώμονες καρδιές για εκείνους που προηγήθηκαν στην πίστη, ώστε τα παραδείγματά τους να μας ενισχύουν χωρίς να γίνονται αντικείμενα των προσευχών μας. Με τον Λόγο και το Πνεύμα Σου διατήρησε σε εμάς καθαρή συνείδηση που σε επικαλείται με βεβαιότητα. Ας οικοδομηθεί η Εκκλησία στη μία αληθινή λατρεία που σε τιμά υπεράνω όλων. Αμήν.

Το Βιβλίον της Ομονοίας (Book of Concord) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →