Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιερεμίας
Ιερεμίας 31-32 — με Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η διαχρονική ερμηνεία του Ματθαίου Χένρι για τον Ιερεμία 31–32 μας προσκαλεί στην καρδιά των αποκαταστατικών υποσχέσεων του Θεού. Σε αυτά τα κεφάλαια ο προφήτης λαμβάνει λόγια παρηγοριάς για έναν λαό στην εξορία, δείχνοντας πέρα από την άμεση επιστροφή στο μεγαλύτερο έργο του Μεσσία. Η προσεκτική κατά στίχο επεξεργασία του Χένρι αποκαλύπτει πώς τα αρχαία ελέη ακόμα τρέφουν την παρούσα ελπίδα. Καθώς ακούμε τη φωνή του σήμερα, είθε η ίδια αιώνια αγάπη που κάποτε προσέλκυσε τον Ισραήλ τώρα να μας τραβήξει βαθύτερα στην πιστότητα της διαθήκης και στην χαρούμενη προσδοκία.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Καθίστε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε τα κεφάλαια 31 και 32 του Ιερεμία αργά. Ακούστε για τα επαναλαμβανόμενα θέματα της συγκέντρωσης, της ανανέωσης της διαθήκης και της μελλοντικής ελπίδας. Αφήστε τις υποσχέσεις της αποκατάστασης να μιλήσουν στη δική σας ιστορία αναμονής ή περιπλάνησης. Κάντε παύση μετά από κάθε ενότητα για να παρατηρήσετε πώς οι λόγοι του Θεού μετακινούνται από την κρίση στην τρυφερή συμπόνια.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ανοίγει επιβεβαιώνοντας τη αποκατεστημένη σχέση διαθήκης.
Ι. Ότι θα τους λάβει πάλι σε σχέση διαθήκης προς τον εαυτό του, από την οποία φαίνονταν να έχουν αποκοπεί. Ταυτόχρονα, όταν η οργή του Θεού ξεσπά κατά των ασεβών (κεφ. λʹ 24), ο λαός του θα αναγνωρίζεται από αυτόν ως τα τέκνα της αγάπης του: Θα είμαι ο Θεός (δηλαδή, θα δείξω τον εαυτό μου ως τον Θεό) όλων των οικογενειών του Ισραήλ (εδ. 1),—όχι μόνο των δύο φυλών, αλλά όλων των φυλών,—όχι μόνο του οίκου του Ααρών, και των οικογενειών του Λευί, αλλά όλων των οικογενειών τους· όχι μόνο η κατάστασή τους γενικά, αλλά οι ιδιαίτερες οικογένειές τους, και τα συμφέροντά τους, θα έχουν το όφελος μιας ειδικής σχέσης προς τον Θεό. Σημείωσε, Οι οικογένειες των καλών ανθρώπων, στην οικογενειακή τους ικανότητα, μπορούν να προσφύγουν στον Θεό και να στηριχθούν επάνω του ως Θεό τους. Εάν εμείς και οι οίκοι μας υπηρετούμε τον Κύριο, εμείς και οι οίκοι μας θα προστατευθούμε και θα ευλογηθούμε από αυτόν, Παροιμ. γʹ 33.Έπειτα αντλεί τον παραλληλισμό με την προηγούμενη απελευθέρωση από την Αίγυπτο.
ΙΙ. Ότι θα κάνει γι’ αυτούς, κατά την έξοδό τους από τη Βαβυλώνα, όπως είχε κάνει για τους πατέρες τους όταν τους απελευθέρωσε από την Αίγυπτο, και όπως είχε σκοπεύσει να κάνει όταν τους πήρε πρώτα ως λαό του. 1. Τους υπενθυμίζει τι έκανε για τους πατέρες τους όταν τους έβγαλε από την Αίγυπτο, εδ. 2. Ήταν τότε, όπως αυτοί τώρα, λαός που έμεινε από το ξίφος, εκείνο το ξίφος του Φαραώ με το οποίο απέκοπτε όλα τα αρσενικά παιδιά μόλις γεννιούνταν (αληθινά αιματηρό ξίφος είχαν μόλις διαφύγει) και εκείνο το ξίφος με το οποίο απειλούσε να τους αποκόψει όταν τους καταδίωκε μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα. Ήταν τότε στην έρημο, όπου φαίνονταν χαμένοι και λησμονημένοι, όπως αυτοί τώρα σε ξένη γη, και όμως βρήκαν χάρη ενώπιον του Θεού, αναγνωρίστηκαν και τιμήθηκαν ιδιαίτερα από αυτόν, και ευλογήθηκαν με θαυμαστά δείγματα της ιδιαίτερης εύνοιάς του, και εκείνη την εποχή επρόκειτο να τους κάνει να αναπαυθούν στη Χαναάν. Σημείωσε, Όταν φερθούμε πολύ χαμηλά, και ανυπέρβλητες δυσκολίες εμφανίζονται στον δρόμο της απελευθέρωσής μας, είναι καλό να θυμόμαστε ότι έτσι έγινε και με την Εκκλησία παλαιότερα, και όμως ότι ανυψώθηκε από τη χαμηλή της κατάσταση και έφτασε στη Χαναάν μέσα από όλες τις κακουχίες μιας ερήμου· και ο Θεός παραμένει ο ίδιος. 2. Τον υπενθυμίζουν τι έκανε ο Θεός για τους πατέρες τους, υπονοώντας ότι τώρα δεν βλέπουν τέτοια σημεία, και είναι έτοιμοι να ρωτήσουν, όπως ο Γεδεών, Πού είναι όλα τα θαύματα που μας διηγήθηκαν οι πατέρες μας; Είναι αλήθεια, Ο Κύριος εμφανίστηκε παλαιά σε μένα (εδ. 3), στην Αίγυπτο, στην έρημο, εμφανίστηκε μαζί μου και για μένα, είδε τη δόξα του ως Θεός μου. Τα έτη των αρχαίων χρόνων ήταν ένδοξα έτη· αλλά τώρα είναι αλλιώς· τι καλό θα μας κάνει ότι εμφανίστηκε παλαιά σε μας όταν τώρα είναι Θεός που κρύβεται από μας; Ησ. μεʹ 15. Σημείωσε, Είναι δύσκολο να παίρνουμε παρηγοριά από τα προηγούμενα χαμόγελα υπό τις παρούσες συνοφρυώσεις. 3. Σε αυτό απαντά με διαβεβαίωση της σταθερότητας της αγάπης του: Ναι, σε αγάπησα, όχι μόνο με αρχαία αγάπη, αλλά με αιώνια αγάπη, αγάπη που ποτέ δεν θα αποτύχει, όσο και αν οι παρηγορίες της μπορεί για ένα διάστημα να ανασταλούν. Είναι αιώνια αγάπη· γι’ αυτό έχω επεκτείνει ή τραβήξει έξω έλεος προς εσένα επίσης, όπως και προς τους προγόνους σου, ή, με έλεος σε έχω τραβήξει προς τον εαυτό μου ως Θεό σου, από όλα τα είδωλα προς τα οποία είχες στραφεί. Σημείωσε, Είναι η ευτυχία εκείνων που διά της χάριτος μετέχουν στην αγάπη του Θεού ότι είναι αιώνια αγάπη (από αιώνων στις βουλές της, έως αιώνων στη συνέχεια και στις συνέπειές της), και ότι τίποτε δεν μπορεί να τους χωρίσει από εκείνη την αγάπη. Εκείνους που ο Θεός αγαπά με αυτή την αγάπη θα τους τραβήξει σε διαθήκη και κοινωνία με τον εαυτό του, διά των επιδράσεων του Πνεύματός του επί των ψυχών τους· θα τους τραβήξει με έλεος, με τα σχοινιά του ανθρώπου και τους δεσμούς της αγάπης, από τα οποία κανένα ελκυστικό δεν μπορεί να είναι ισχυρότερο.Έπειτα ο Χένρι αναπτύσσει την υπόσχεση της χαρμόσυνης εγκατάστασης στη γη.
ΙΙΙ. Ότι θα τους διαμορφώσει πάλι σε λαό, και θα τους δώσει πολύ χαρμόσυνη εγκατάσταση στην ίδια τους τη γη, εδ. 4, 5. Είναι ο οίκος του Θεού, ο ναός του; Είναι τώρα σε ερείπια; Είναι έτσι· αλλά, Πάλι θα σε οικοδομήσω, και θα οικοδομηθείς. Είναι μέρη αυτού του οικοδομήματος διασκορπισμένα; Θα συγκεντρωθούν και θα τεθούν πάλι μαζί, το καθένα στη θέση του. Εάν ο Θεός αναλάβει να τους οικοδομήσει, θα οικοδομηθούν, όποια αντίσταση και αν προβληθεί; Είναι ο Ισραήλ ωραία παρθένος; Είναι τώρα γυμνωμένη από τα στολίδια της και μειωμένη σε μελαγχολική κατάσταση; Είναι έτσι· αλλά θα στολιστείς πάλι και θα γίνεις ωραία, στολισμένη με τα τύμπανά σου, ή τα μουσικά όργανα, τα στολίδια του θαλάμου σου, και θα γίνεις χαρούμενη. Θα ξαναλάβουν τις άρπες τους που είχαν κρεμαστεί στα δέντρα της ιτιάς, θα τις κουρδίσουν, και οι ίδιοι θα είναι σε αρμονία για να τις χρησιμοποιήσουν. Θα στολιστούν με τα τύμπανά τους, διότι τώρα η χαρά και η μουσική τους θα είναι εποχιακή· θα είναι κατάλληλη στιγμή γι’ αυτό, ο Θεός στην πρόνοιά του θα τους καλέσει σε αυτό, και τότε θα είναι στολίδι για αυτούς· ενώ τα τύμπανά, σε καιρό κοινής συμφοράς, όταν ο Θεός καλούσε σε πένθος, ήταν ντροπή για αυτούς. Ή μπορεί να αναφέρεται στη χρήση τους τυμπάνων στον εορτασμό των θρησκευτικών εορτών τους και στην έξοδό τους σε χορούς τότε, όπως οι θυγατέρες της Σηλώ, Κριτ. καʹ 19, 21. Η χαρά μας είναι τότε αληθινά στολίδι για μας όταν υπηρετούμε τον Θεό και τον τιμούμε με αυτή. Διατηρείται η χαρά της πόλεως από τα προϊόντα της υπαίθρου; Είναι έτσι· και γι’ αυτό υπόσχεται (εδ. 5), Θα φυτεύσεις ακόμη αμπέλια επάνω στα όρη της Σαμαρείας, που ήταν η πρωτεύουσα του βασιλείου του Ισραήλ, σε αντίθεση με εκείνη του Ιούδα· αλλά τώρα θα ενωθούν (Ιεζ. λζʹ 22), και θα υπάρχει τέτοια τέλεια ειρήνη και ασφάλεια ώστε οι άνθρωποι θα αφιερωθούν ολοκληρωτικά στη βελτίωση της γης τους: Οι φυτευτές θα φυτεύσουν, χωρίς να φοβούνται την έλευση των στρατιωτών για να φάνε τους καρπούς όσων είχαν φυτεύσει, ή να τους ξεριζώσουν· αλλά οι ίδιοι θα τους φάνε ελεύθερα, ως κοινά πράγματα, όχι απαγορευμένους καρπούς, όχι απαγορευμένους από τον νόμο του Θεού (όπως ήταν μέχρι το πέμπτο έτος, Λευιτ. ιθʹ 23-25), όχι απαγορευμένους από τους ιδιοκτήτες, διότι θα υπάρχει τέτοια αφθονία ώστε να αποδίδει αρκετά για όλους, αρκετά για τον καθένα.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι καταλήγει υπογραμμίζοντας την παγκόσμια διακήρυξη της λύτρωσης.
Προλέγεται, 1. Ότι εκείνοι που είναι διασκορπισμένοι θα συναχθούν πάλι από τις διασκορπισίες τους: Εκείνος που διασκορπίζει τον Ισραήλ θα τον συναθροίσει· διότι γνωρίζει πού τους διασκόρπισε και επομένως πού να τους βρει, εδ. 10. Το ίδιο χέρι που επέφερε την πληγή θα την θεραπεύσει. Και όταν τους έχει συναθροίσει σε ένα σώμα, μία μάνδρα, θα τους φυλάξει, όπως ο ποιμένας το ποίμνιό του, από το να διασκορπιστούν πάλι. 2. Ότι εκείνοι που είναι πωλημένοι και αλλοτριωμένοι θα εξαγοραστούν και θα επαναφερθούν, εδ. 11. Αν και ο εχθρός που είχε αποκτήσει την κατοχή του ήταν ισχυρότερος από αυτόν, όμως ο Κύριος, που είναι ισχυρότερος από όλους, έχει εξαγοράσει και λυτρώσει αυτόν, όχι με τιμή, αλλά με δύναμη, όπως παλαιά από τα χέρια των Αιγυπτίων. 3. Ότι με την ελευθερία τους θα έχουν αφθονία και χαρά, και ο Θεός θα δοξαστεί και θα υπηρετηθεί με αυτά, εδ. 12, 13. Όταν επιστρέψουν στη δική τους γη θα έρθουν και θα ψάλουν στον υψηλό τόπο της Σιών· στην κορυφή εκείνου του αγίου όρους θα ψάλουν προς έπαινο και δόξα του Θεού. Διαβάζουμε ότι το έκαναν αυτό όταν τέθηκε το θεμέλιο του ναού εκεί· έψαλαν μαζί, αινώντας και ευχαριστώντας τον Κύριο, Έσδρας γ΄. 11. Θα συρρεύσουν μαζί προς την αγαθότητα του Κυρίου· δηλαδή θα συγκεντρωθούν σε μεγάλους αριθμούς και με μεγάλη προθυμία και ευθυμία, ως ρεύματα ύδατος, προς την αγαθότητα του Κυρίου, προς τον ναό όπου προβάλλει την αγαθότητά του ενώπιον του λαού του. Θα συναχθούν μαζί σε επίσημες συνάξεις, για να τον αινέσουν για την αγαθότητά του, και να προσευχηθούν για τους καρπούς αυτής και τη συνέχισή της· θα έρθουν να τον ευλογήσουν για την αγαθότητά του, δίνοντάς τους σίτο, και οίνο, και έλαιο, και τα νεογνά του ποιμνίου και της αγέλης, τα οποία, τώρα που απέκτησαν την ελευθερία τους, έχουν αδιαμφισβήτητη ιδιοκτησία σε αυτά και την ήσυχη και ειρηνική απόλαυσή τους, και γι’ αυτό τιμούν τον Θεό με τους απαρχές τους και από τα οποία προσφέρουν θυσίες στο θυσιαστήριό του. Σημείωσε, Είναι παρήγορο να παρατηρεί κανείς την αγαθότητα του Κυρίου στα δώρα της κοινής πρόνοιας, και ακόμη σε αυτά να γεύεται την αγάπη της διαθήκης. Έχοντας αφθονία (αφθονία από έλλειψη και σπανιότητα) θα αγαλλιάσουν πολύ, η ψυχή τους θα είναι ως ποτισμένος κήπος, ανθών και καρποφόρος (Ησ. νη΄. 11), ευχάριστος και αρωματικός, και αφθονών σε όλα τα αγαθά. Σημείωσε, Οι ψυχές μας δεν είναι ποτέ πολύτιμες ως κήποι παρά μόνο όταν ποτίζονται με τις δρόσους του Πνεύματος και της χάριτος του Θεού. Είναι μια πολύτιμη υπόσχεση που ακολουθεί, και η οποία δεν θα έχει την πλήρη εκπλήρωσή της πουθενά σε αυτό το μέρος του ύψους της ουράνιας Σιών, ότι δεν θα λυπηθούν πλέον καθόλου· διότι μόνο σε εκείνη την νέα Ιερουσαλήμ θα σκουπιστούν όλα τα δάκρυα, Αποκ. κα΄. 4. Ωστόσο, μέχρι εκεί εκπληρώθηκε στους αιχμαλώτους που επέστρεψαν ότι δεν είχαν πλέον εκείνες τις αιτίες λύπης που είχαν προηγουμένως· και γι’ αυτό (εδ. 13) νέοι και γέροντες θα αγαλλιάσουν μαζί· τόσο σοβαροί θα είναι οι νέοι στις χαρές τους ώστε να συναναστρέφονται με τους γέροντες, και τόσο ενθουσιασμένοι θα είναι οι γέροντες ώστε να συναναστρέφονται με τους νέους. Η κατάσταση ευημερεί, και ο γέρων χορεύει. Ο Θεός θα μετατρέψει το πένθος τους σε χαρά, τις νηστείες τους σε επίσημες εορτές, Ζαχ. η΄. 19. Ήταν στην επιστροφή από τη Βαβυλώνα που εκείνοι που έσπειραν εν δάκρυσιν εθερίσαν εν χαρά, Ψαλμ. ρκστ΄. 5, 6. Εκείνοι παρηγορούνται αληθώς τους οποίους παρηγορεί ο Θεός, και μπορούν να λησμονήσουν τις θλίψεις τους όταν τους κάνει να αγαλλιάσουν από τη λύπη τους, όχι μόνο να αγαλλιάσουν μετά από αυτήν, αλλά να αγαλλιάσουν από αυτήν· η χαρά τους θα δανειστεί λάμψη από τη λύπη τους, η οποία θα χρησιμεύσει ως αντίθεση σε αυτήν· και όσο περισσότερο σκέπτονται τις θλίψεις τους τόσο περισσότερο αγαλλιάζουν στη λύτρωσή τους. 4. Ότι τόσο οι λειτουργοί όσο και εκείνοι στους οποίους λειτουργούν θα έχουν άφθονη ικανοποίηση σε ό,τι τους δίνει ο Θεός (εδ. 14): Θα χορτάσω την ψυχή των ιερέων με πάχος· θα υπάρχει τόση αφθονία θυσιών που προσάγονται στο θυσιαστήριο ώστε εκείνοι που ζουν από το θυσιαστήριο θα ζουν πολύ άνετα, αυτοί και οι οικογένειές τους θα χορτασθούν με πάχος, θα έχουν αρκετά, και από το καλύτερο· και ο λαός μου θα χορτασθεί από την αγαθότητά μου, και θα νομίσει ότι υπάρχει αρκετό σε αυτό για να τους κάνει ευτυχείς· και έτσι είναι. Ο λαός του Θεού έχει άφθονη ικανοποίηση στην αγαθότητα του Θεού, αν και έχει λίγο από αυτόν τον κόσμο. Ας χορτασθούν από την αγαπητική καλοσύνη του Θεού, και θα χορτασθούν με αυτήν και δεν θα επιθυμούν τίποτε περισσότερο για να τους κάνει ευτυχείς. Όλα αυτά εφαρμόζονται στις πνευματικές ευλογίες τις οποίες απολαμβάνουν οι λελυτρωμένοι του Κυρίου δια του Ιησού Χριστού, απείρως πολυτιμότερες από σίτο, και οίνο, και έλαιο, και την ικανοποίηση της ψυχής την οποία έχουν στην απόλαυσή τους. 5. Ότι εκείνοι ιδιαιτέρως που είχαν λυπηθεί για την απώλεια των τέκνων τους που είχαν αιχμαλωτισθεί θα έχουν εκείνη τη λύπη μετατραπεί σε χαρά κατά την επιστροφή τους, εδ. 15-17. Εδώ έχουμε, (1.) Τον θλιβερό θρήνο τον οποίο έκαναν οι μητέρες για την απώλεια των τέκνων τους (εδ. 15): Εν Ραμά ηκούσθη φωνή, κατά τον καιρό της γενικής αιχμαλωσίας, τίποτε άλλο παρά θρήνος, και πικρόν κλάυμα, περισσότερο εκεί παρά σε άλλους τόπους, διότι εκεί ο Νεβουζαραδάν είχε τη γενική συγκέντρωση των αιχμαλώτων του, όπως φαίνεται, κεφ. μ΄. 1, όπου τον βρίσκουμε να αποστέλλει τον Ιερεμία πίσω από τη Ραμά. Η Ραχήλ λέγεται εδώ ότι κλαίει για τα τέκνα της. Ο τάφος της Ραχήλ ήταν μεταξύ Ραμά και Βηθλεέμ. Ο Βενιαμίν, μία από τις δύο φυλές, και ο Εφραίμ, κεφαλή των δέκα φυλών, ήταν και οι δύο απόγονοι της Ραχήλ. Είχε μόνο δύο υιούς, ο πρεσβύτερος των οποίων ήταν εκείνος για τον οποίο ο πατέρας του ελυπήθη και αρνήθηκε να παρηγορηθεί (Γεν. λζ΄. 35)· τον άλλον η ίδια τον ονόμασε Βενωνί—τον υιό της λύπης μου. Τώρα οι κάτοικοι της Ραμά ελυπήθησαν ομοίως για τους υιούς και τις θυγατέρες τους που αιχμαλωτίσθηκαν (ως Α΄ Σαμ. λ΄. 6), και τέτοια φωνή θρήνου υπήρχε ώστε, για να μιλήσουμε ποιητικώς, θα μπορούσε ακόμη και να αναστήσει τη Ραχήλ από τον τάφο της για να θρηνήσει μαζί τους. Οι τρυφεροί γονείς αρνήθηκαν ακόμη και να παρηγορηθούν για τα τέκνα τους, διότι δεν ήταν, δεν ήταν μαζί τους, αλλά ήταν στα χέρια των εχθρών τους· δεν ήταν ποτέ πιθανό να τους δουν πλέον. Αυτό εφαρμόζεται από τους ευαγγελιστές στον μεγάλο θρήνο που έγινε στη Βηθλεέμ για τη σφαγή των νηπίων εκεί από τον Ηρώδη (Ματθ. β΄. 17-18), και αυτή η γραφή λέγεται ότι εκπληρώθηκε τότε. Έκλαυσαν γι’ αυτά, και δεν ήθελαν να παρηγορηθούν, υποθέτοντας ότι η περίπτωση δεν επέτρεπε κανένα έδαφος παρηγοριάς, διότι δεν ήταν. Σημείωσε, Η λύπη για την απώλεια τέκνων δεν μπορεί παρά να είναι μεγάλη λύπη, ιδιαιτέρως αν πλανηθούμε τόσο πολύ ώστε να νομίζουμε ότι δεν είναι. (2.) Επίκαιρη παρηγορία χορηγηθείσα σε αυτούς σε σχέση με αυτό, εδ. 16, 17. Συμβουλεύονται να μετριάσουν εκείνη τη λύπη, και να θέσουν όρια σε αυτήν: Απόσχε την φωνήν σου από του κλαίειν και τους οφθαλμούς σου από δακρύων. Δεν απαγορευόμαστε να θρηνούμε σε τέτοια περίπτωση· γίνονται παραχωρήσεις για τη φυσική στοργή. Αλλά δεν πρέπει να επιτρέψουμε στη λύπη μας να φθάσει σε άκρο, να εμποδίσει τη χαρά μας στον Θεό, ή να μας αποσπάσει από το καθήκον μας προς αυτόν. Αν και θρηνούμε, δεν πρέπει να γογγύζουμε, ούτε πρέπει να αποφασίζουμε, όπως έκανε ο Ιακώβ, να πορευθούμε στον τάφο θρηνώντας. Προκειμένου να καταστείλουμε την άτακτη λύπη, πρέπει να θεωρήσουμε ότι υπάρχει ελπίς εν τω τέλει ημών, ελπίς ότι θα υπάρξει τέλος (η θλίψις δεν θα διαρκέσει πάντοτε), ότι θα είναι ευτυχές και—το τέλος θα είναι ειρήνη. Σημείωσε, Πρέπει να μας υποστηρίζει υπό τις θλίψεις μας το ότι έχουμε λόγον να ελπίζουμε ότι θα τελειώσουν καλώς. Ο δίκαιος έχει ελπίδα εν τω θανάτω αυτού· αυτό θα είναι η μακαρία περίοδος της λύπης αυτού και η μακαρία διάβαση προς τας χαρές αυτού. «Υπάρχει ελπίς για την απογονήν σου» (έτσι το αναγινώσκουν μερικοί)· «αν και δεν ζήσεις να δεις αυτές τις ένδοξες ημέρες ο ίδιος, υπάρχει ελπίς ότι η απογονή σου θα ζήσει. Αν και μία γενεά πέσει εν τη ερήμω, η επομένη θα εισέλθει εις την Χαναάν. Δύο πράγματα μπορείς να παρηγορηθείς με την ελπίδα τους:»—[1.] «Η ανταμοιβή του έργου σου:—Το έργον της υπομονής σου θα ανταμειφθεί. Οι παρηγορίες της λύτρωσης θα είναι επαρκείς για να ισορροπήσουν όλες τις θλίψεις της αιχμαλωσίας σου.» Ο Θεός κάνει τον λαόν του ευτυχή σύμφωνα με τας ημέρας εν αις τους έχει θλίψει, και έτσι υπάρχει αναλογία μεταξύ των χαρών και των λυπών, ως μεταξύ της ανταμοιβής και του έργου. Η δόξα που μέλλει να αποκαλυφθεί, την οποία ελπίζουν οι άγιοι εν τω τέλει, θα αντισταθμίσει αφθόνως τα παθήματα του παρόντος καιρού, Ρωμ. η΄. 18. [2.] «Η αποκατάσταση των τέκνων σου: Θα επιστρέψουν πάλι από τη γη του εχθρού (εδ. 16)· θα επιστρέψουν πάλι στο ίδιον σύνορόν τους,» εδ. 17. Υπάρχει ελπίς ότι τέκνα σε απόσταση μπορεί να επαναφερθούν οίκαδε. Ο Ιακώβ είχε μια παρήγορη συνάντηση με τον Ιωσήφ αφού είχε απελπισθεί να τον δει ποτέ. Υπάρχει ελπίς σχετικά με τέκνα που απομακρύνθηκαν δια θανάτου ότι θα επιστρέψουν στο ίδιον σύνορόν τους, στον ευτυχή κλήρο που τους έχει αποδοθεί εν τη αναστάσει, κλήρο εν τη ουρανία Χαναάν, εκείνο το σύνορο του αγιαστηρίου αυτού. Θα δούμε λόγον να καταστείλουμε τη λύπη μας για τον θάνατο των τέκνων μας που έχουν ληφθεί εν διαθήκη μετά του Θεού όταν θεωρήσουμε τας ελπίδας που έχουμε για την ανάστασή τους εις ζωήν αιώνιον. Δεν είναι χαμένα, αλλά έχουν προπορευθεί.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σου χρειάζεσαι περισσότερο να ακούσεις τη διαβεβαίωση της αιώνιας αγάπης; Πώς μπορεί η ανάμνηση των παρελθουσών απελευθερώσεων του Θεού να ενισχύσει την εμπιστοσύνη σου για τις παρούσες δυσκολίες; Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορείς να ενωθείς στη χορωδία της αίνεσης για το υπόλοιπο που ο Θεός ακόμα συγκεντρώνει;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πιστέ Πατέρα, σε αἰνοῦμε γιὰ τὴν αἰώνια ἀγάπη ποὺ διακηρύχθηκε στὸν Ἱερεμία, ἡ ὁποία ἀρνεῖται νὰ ἀφήσει τὸν λαό σου, τραβώντας μας πίσω μὲ σχοινιὰ συμπόνιας καὶ ὑποσχόμενη μία νέα διαθήκη γραμμένη στὶς καρδιές μας. Μὲ τὸ Πνεῦμά σου, φύτεψε αὐτὰ τὰ λόγια ἀποκατάστασης βαθιὰ μέσα μας, συλλέγοντας κάθε σκορπισμένο κομμάτι τῆς ζωῆς μας καὶ μετατρέποντας τὸ πένθος μας σὲ χορό, καθὼς χορταίνεις τὶς ψυχές μας μὲ τὴν ἀγαθότητά σου. Γέμισέ μας μὲ θάρρος νὰ περπατήσουμε τὸν δρόμο ποὺ ἔχεις ἑτοιμάσει, μέχρι κάθε ὑπόσχεση νὰ βρεῖ τὸ ναί της ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →