Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 127-128 — με αλ.)
Άνοιγμα
Συγκεντρωνόμαστε στη ζεστασιά της εξομολόγησης της Μεταρρύθμισης για να ακούσουμε τις Περιθωριακές Σημειώσεις της Βίβλου της Γενεύης του 1599, που ετοιμάστηκαν από τον Θεόδωρο Μπέζα, τον Γουίλιαμ Γουίτινγκχαμ και την ομάδα των μορφωμένων σχολιαστών. Οι προσεκτικές παρατηρήσεις τους στους Ψαλμούς 127 και 128 κατευθύνουν την εκκλησία να στηριχθεί εξ ολοκλήρου στη διακυβέρνηση του Κυρίου στο νοικοκυριό, την πόλη και τη ζωή της διαθήκης. Αυτά τα σύντομα αλλά βαρυσήμαντα σχόλια συνεχίζουν να χρησιμεύουν ως πιστοί οδηγοί για όσους φοβούνται τον Θεό και περπατούν στους δρόμους του. Σήμερα ακούμε ξανά, ώστε οι κόποι μας να εδραιωθούν μόνο από το χέρι του.
Διαβάστε
Ας διαβάσουμε τώρα τους Ψαλμούς 127 και 128 με ήσυχη προσοχή, ζητώντας από το Πνεύμα να ανοίξει τις καρδιές μας στην απλή διδασκαλία που περιέχεται σε αυτά τα άσματα αναβάσεων. Δεχτείτε το κείμενο όπως το έχει δεχτεί η εκκλησία εδώ και πολύ καιρό, εμπιστευόμενοι ότι ο ίδιος ο Κύριος θα χτίσει, θα φυλάξει και θα ευλογήσει όσους τον φοβούνται.
Μελετήστε
Μελέτη
Οι σχολιαστές ανοίγουν τις σημειώσεις τους στον Ψαλμό 127.
Εδάφιο 1. 127:1 [Άσμα των αναβαθμών του Σολομώντος.] Εάν ο Κύριος {α} δεν οικοδομήσει τον οίκο, μάταια κοπιάζουν αυτοί που τον οικοδομούν· εάν ο Κύριος δεν φυλάξει την {β} πόλη, μάταια αγρυπνεί ο φύλακας. (α) Δηλαδή, να κυβερνά και να διαθέτει όλα τα πράγματα που αφορούν την οικογένεια. (β) Η δημόσια κατάσταση της κοινοπολιτείας.Συνεχίζουν αντιμετωπίζοντας τη ματαιότητα της αγχωτικής προσπάθειας.
Εδάφιο 2. 127:2 Μάταιο είναι {γ} για εσάς να σηκώνεστε νωρίς, να ξενυχτάτε, να τρώτε τον άρτο {δ} των θλίψεων· διότι έτσι δίνει στους αγαπημένους του {ε} ύπνο. (γ) Αυτοί που φυλάνε και φρουρούν και είναι επίσης άρχοντες και κυβερνήτες της πόλης. (δ) Είτε αυτό που αποκτάται με σκληρή εργασία, είτε τρώγεται με θλίψη ψυχής. (ε) Όχι εξαιρώντας τους από τον κόπο, αλλά κάνοντας τους κόπους τους άνετους και σαν ανάπαυση.Στρέφοντας στον Ψαλμό 128, αρχίζουν με τον φόβο του Κυρίου.
Εδάφιο 1. 128:1 [Άσμα των αναβαθμών.] Μακάριος είναι κάθε ένας που φοβάται τον Κύριο· που περπατά στους {α} δρόμους του. (α) Ο Θεός δεν εγκρίνει τη ζωή μας, εκτός αν μεταρρυθμιστεί σύμφωνα με τον λόγο του.Στη συνέχεια εξετάζουν τον εγκεκριμένο τρόπο καθημερινής πρόνοιας.
Εδάφιο 2. 128:2 Διότι θα φας τον κόπο των {β} χεριών σου· μακάριος θα είσαι, και θα είναι καλά για σένα. (β) Ο κόσμος τους θεωρεί ευτυχισμένους που ζουν με πλούτο και αδράνεια, αλλά το Άγιο Πνεύμα εγκρίνει καλύτερα αυτούς που ζουν από το μέσο κέρδος των κόπων τους.
Σκεφτείτε
Οι σχολιαστές καταλήγουν ανιχνεύοντας κάθε ευλογία στην πηγή της στη Σιών.
Εδάφιο 5. 128:5 Ο Κύριος θα σε {δ} ευλογήσει από τη Σιών· και θα δεις το αγαθό της {ε} Ιερουσαλήμ όλες τις ημέρες της ζωής σου. (δ) Λόγω της πνευματικής ευλογίας που ο Θεός έχει κάνει στην Εκκλησία του, αυτά τα πρόσκαιρα πράγματα θα δοθούν. (ε) Διότι αν ο Θεός δεν ευλογούσε την Εκκλησία του δημόσια, αυτή η ιδιωτική ευλογία δεν ήταν τίποτα.
Απαντήστε
1. Πού εξακολουθώ να κοπιάζω σαν να εξαρτιόταν το αποτέλεσμα κυρίως από τη δική μου επαγρύπνηση;
2. Πώς ο φόβος του Κυρίου αναδιατάσσει την άποψή μου για την καθημερινή εργασία και την οικογενειακή ζωή;
3. Με ποιους τρόπους αναζητώ ιδιωτική ευλογία εκτός του δημόσιου αγαθού της εκκλησίας του Χριστού;
Προσευχηθείτε
Ω Κύριε, που μόνος οικοδομείς τον οίκο και φυλάσσεις την πόλη, δώσε μας χάρη να παύσουμε από τον δικό μας αγχωτικό κόπο και να αναπαυθούμε στην κυρίαρχη φροντίδα σου. Δημιούργησε μέσα μας έναν άγιο φόβο που περπατά σύμφωνα με τον λόγο σου, ώστε ο καθημερινός μας κόπος να λαμβάνεται ως δώρο σου και όχι ως καρπός της προσπάθειάς μας. Ευλόγησε την εκκλησία σου δημόσια, ώστε οι ιδιωτικές ευσπλαχνίες να ρέουν από το μέσον της. Εδραίωσε τα νοικοκυριά μας στον φόβο σου, ώστε τα παιδιά μας να στέκονται ως ζωντανές μαρτυρίες της εύνοιάς σου. Μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →