Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Πράξεις
Ἐν Αὐτῷ Ζῶμεν: Ἀπὸ τῆς Θεσσαλονίκης ἕως τοῦ Ἀρείου Πάγου
Άνοιγμα
Εἰσαγωγή
Αἱ Πράξεις 17 φέρουν τὸ Εὐαγγέλιον εἰς τρεῖς πόλεις ὅλως διαφόρους, καὶ δεικνύουσιν αὐτὸ ριζοῦν ἐν ἑκάστῃ. Ἐν Θεσσαλονίκῃ ὁ Παῦλος διαλέγεται ἐν τῇ συναγωγῇ καὶ θόρυβος ἀκολουθεῖ· ἐν Βεροίᾳ οἱ ἀκροαταὶ εἰσὶ «εὐγενέστεροι», διότι «ἀνέκρινον τὰς γραφὰς καθ’ ἡμέραν, εἰ ἔχοι ταῦτα οὕτως»· καὶ ἐν Ἀθήναις — αὐτῇ τῇ πρωτευούσῃ τῆς ἀνθρωπίνης σοφίας — ὁ Παῦλος ἵσταται ἐπὶ τοῦ Ἀρείου Πάγου καὶ μετατρέπει βωμὸν ἐπιγεγραμμένον «Τῷ Ἀγνώστῳ Θεῷ» εἰς ἄμβωνα διὰ τὸν Θεὸν ὃν οὐκ ἐγίνωσκον. Ἐκεῖ ὁ Παῦλος κηρύττει τὸ εὐρυχωρότατον κήρυγμα ἐν ταῖς Πράξεσιν ὅλαις: τὸν Θεὸν τὸν ποιήσαντα τὸν κόσμον καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ, ὃς οὐκ ἔστι μακρὰν ἀπὸ ἑνὸς ἑκάστου ἡμῶν, «ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν». Ἡ Χριστιανικὴ Ἀνατολὴ ἐθησαύρισε πάλαι τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Χρυσοστόμου περὶ τοῦ κεφαλαίου τούτου, ἔνθα ὁ χρυσόστομος κήρυξ παρατηρεῖ τὸν Παῦλον κηρύττοντα τὸν Σταυρὸν ἀναισχύντως, νικῶντα τὴν ζητοῦσαν καρδίαν, καὶ συναντῶντα τοὺς φιλοσόφους ἐπὶ τοῦ ἰδίου ἐδάφους καλοῦντα αὐτοὺς εἰς μετάνοιαν.
Διαβάστε
Ἀνάγνωσις
Ἀναγίνωσκε τὰς Πράξεις 17 — ὁ Παῦλος ἐν τῇ συναγωγῇ τῆς Θεσσαλονίκης ἐπὶ τρεῖς σάββατα, ἀνοίγων καὶ παρατιθέμενος ὅτι τὸν Χριστὸν «ἔδει παθεῖν καὶ ἀναστῆναι ἐκ νεκρῶν»· ὁ ζηλότυπος ὄχλος ὁ σύρων τὸν Ἰάσονα ἐνώπιον τῶν ἀρχόντων, κράζων ὅτι οὗτοι οἱ ἄνδρες «ἀναστατώσαντες τὴν οἰκουμένην»· τοῦ Ἰάσονος διδόντος ἀσφάλειαν καὶ ἀποστέλλοντος τὸν Παῦλον καὶ τὸν Σίλαν νυκτὸς εἰς Βέροιαν, ἔνθα ὁ λαὸς «ἐδέξατο τὸν λόγον μετὰ πάσης προθυμίας, ἀνακρίνων τὰς γραφὰς καθ’ ἡμέραν»· τοῦ Παύλου ἀχθέντος εἰς Ἀθήνας, τοῦ πνεύματος αὐτοῦ «παροξυνομένου ἐν αὐτῷ, θεωροῦντος κατείδωλον οὖσαν τὴν πόλιν»· τὸ κήρυγμα τοῦ Ἀρείου Πάγου — ὁ βωμὸς «Τῷ Ἀγνώστῳ Θεῷ», ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας τὸν κόσμον καὶ διδοὺς ζωὴν καὶ πνοὴν πᾶσιν, ἐν ᾧ «ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν», ὃς νῦν «παραγγέλλει τοῖς ἀνθρώποις πάντας πανταχοῦ μετανοεῖν» καὶ ὥρισεν ἡμέραν κρίσεως διὰ τοῦ ἀνδρὸς ὃν ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν· καὶ ἡ μικτὴ συγκομιδή — τινὲς ἐχλεύαζον, τινὲς ἔλεγον «ἀκουσόμεθά σου πάλιν», καὶ τινές, συμπεριλαμβανομένου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου, ἐπίστευσαν.
Μελετήστε
Μελέτη
Πρόσεχε πόθεν ἄρχεται ὁ Παῦλος, καὶ ἐν ἐχθρᾷ συναγωγῇ: οὐχὶ ἀπὸ τῶν ἀναπαυτικῶν μερῶν τοῦ μηνύματος ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ Σταυροῦ. Κηρύττει πρῶτον πάντων Χριστὸν ἐσταυρωμένον, ἀναισχύντως, διότι αὐτὸ τὸ πρᾶγμα ὃ ὁ κόσμος ἐλογίζετο αἰσχύνην εἶναι ἡ θύρα τῆς σωτηρίας. Ὁ Χρυσόστομος σημειοῖ ταύτην τὴν τόλμην:
Ὅρα πῶς πρὸ πάντων τῶν ἄλλων κηρύττει τὸ Πάθος· οὕτως οὐδὲν ᾐσχύνοντο αὐτοῦ, εἰδότες αὐτὸ αἴτιον σωτηρίας ὄν.Ὅμως ὁ αὐτὸς λόγος ὃς ἐσκλήρυνε τὴν Θεσσαλονίκην ἐδέχθη ἐν Βεροίᾳ, καὶ ὁ Χρυσόστομος εὑρίσκει τὴν διαφορὰν οὐχὶ ἐν τῷ κηρύγματι ἀλλ’ ἐν τοῖς ἀκροαταῖς — ἐν τῇ διαθέσει τῆς ψυχῆς τῆς προσερχομένης ἀκούειν.
Οἱ γὰρ ἐπιμελῶς ζῶντες ταχέως ἐδέξαντο τὸν λόγον· οἱ δὲ ἄλλοι οὐχ οὕτως.Οἱ Βεροιαῖοι «ἀνέκρινον τὰς γραφὰς καθ’ ἡμέραν», καὶ οὕτως ἦσαν ἕτοιμοι· ὁ λόγος πίπτει ὁμοίως ἐπὶ παντὸς ἀγροῦ, ἀλλὰ μόνον ἡ ἡτοιμασμένη γῆ φέρει καρπόν.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Αἱ Πράξεις 17 τιμῶσι σιωπηρῶς καὶ τοὺς συμπαραστάντας τῷ Παύλῳ ἐν κόστῳ ἰδίῳ. Ὅτε ὁ ὄχλος ἐν Θεσσαλονίκῃ οὐχ εὗρε τὸν ἀπόστολον, συνέλαβε τὸν Ἰάσονα· καὶ ὁ Ἰάσων ἔδωκεν ἀσφάλειαν — ἐνεχυρίασεν ἑαυτὸν, τὴν περιουσίαν αὐτοῦ, τάχα καὶ τὴν ἰδίαν ἀσφάλειαν — ἵνα ἐλευθερώσῃ τὸν Παῦλον. Ὁ Χρυσόστομος οὐ παρέρχεται ἀπαρατήρητον τοῦτο τὸ μικρὸν ἔργον, διότι ἐστὶν ἀγάπη ἐκχεομένη:
Ὅρα πῶς διὰ τῆς ἀσφαλείας ὁ Ἰάσων ἀπέστειλε τὸν Παῦλον· ὥστε τὴν ἑαυτοῦ ζωὴν ἐν κινδύνῳ ἔθετο ὑπὲρ αὐτοῦ.Καὶ τότε ἔρχονται αἱ Ἀθῆναι, ἔνθα ὁ Παῦλος οὐκ ὀργίζεται κατὰ τῶν εἰδώλων ἀλλὰ διαλέγεται μετὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, ἀρχόμενος ἀπὸ τοῦ ἰδίου αὐτῶν βωμοῦ τῷ Ἀγνώστῳ Θεῷ. Κηρύττει Θεὸν ὃς οὐ θεραπεύεται ὑπὸ χειρῶν ἀνθρωπίνων ὡς δεόμενος τινός, ὃς ἐποίησεν ἐξ ἑνὸς αἵματος πᾶν ἔθνος, καὶ ὃς ἐστὶν οὕτως ἐγγὺς ὥστε «ἐν αὐτῷ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν». Ὁ Θεὸς ὃν ἐζήτουν ἐν τῷ σκότει ἦν αὐτὸ τὸ ἔδαφος τῆς πνοῆς αὐτῶν. Πρὸς τοιοῦτον Θεόν, λέγει ὁ Παῦλος, ἡ ὀρθὴ ἀπόκρισις οὐκ ἔστι φιλοσοφία μόνον ἀλλὰ μετάνοια — διότι ὥρισεν ἡμέραν, καὶ ἔδωκεν ἀπόδειξιν πᾶσιν ἀναστήσας τὸν Υἱὸν αὐτοῦ.
Απαντήστε
Ἀπόκρισις
Ποία πόλις εἶ σύ, ὅταν ὁ λόγος ἔρχηται πρὸς σέ; Ἡ Θεσσαλονίκη ἤκουσε καὶ ἐκαύθη ὑπὸ ζηλοτυπίας· αἱ Ἀθῆναι ἤκουσαν καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀπεστράφησαν εἰποῦσαι «ἀκουσόμεθά σου πάλιν»· ἡ δὲ Βέροια ἤκουσε, καὶ ἐπανῆλθεν οἴκαδε καὶ ἤνοιξε τὰς Γραφὰς ἵνα ἴδῃ εἰ οὕτως ἔχοι. Ὁ λόγος τοῦ Χρυσοστόμου ἰσχύει: ἡ ψυχὴ «ἐπιμελῶς ζῶσα» ταχέως δέχεται τὸν λόγον. Δέξαι οὖν αὐτὸν οὕτως — οὐχ ὡς θεατὴς σταθμίζων εὔστοχον ἐπιχείρημα, ἀλλ’ ὡς ζητῶν καὶ ὑπακούων. Καὶ λάβε τὸν Ἰάσονα ὡς ὑπόδειγμά σου: ἐκινδύνευσε ἑαυτὸν ἵνα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ προχωρῇ. Τίνος βάρος δύνῃ βαστάσαι ὥστε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ τρέχῃ; Τέλος, ἄκουε τῆς εὐρυχωροτάτης ἀξιώσεως: ὁ Θεὸς «οὐ μακρὰν ἀπὸ ἑνὸς ἑκάστου ἡμῶν ἐστιν». Οὐκ ἀναβαίνεις πρὸς αὐτόν· ἐστὶν ἐγγύτερος σοῦ ἢ ἡ ἰδία σου ἀναπνοή, διότι «ἐν αὐτῷ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν». Ἡ πρέπουσα ἀπόκρισις πρὸς Θεὸν οὕτως ἐγγὺς εἶναι τὸ στραφῆναι — τὸ μετανοῆσαι — καὶ ζῆν.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Θεὲ ὁ ποιήσας τὸν κόσμον καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ, ὁ διδοὺς πᾶσι ζωὴν καὶ πνοήν, καὶ ἐν ᾧ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν: σὺ οὐκ εἶ μακρὰν ἀπὸ ἑνὸς ἑκάστου ἡμῶν, καίτοι πόσον μακρὰν πλανώμεθα. Δός μοι τὴν εὐγενῆ καρδίαν τῶν Βεροιαίων, τοῦ δέξασθαι τὸν λόγον σου μετὰ πάσης προθυμίας καὶ ἀνακρίνειν τὰς Γραφὰς καθ’ ἡμέραν, ἵνα γινώσκω εἰ οὕτως ἔχοι καὶ εὑρίσκω αὐτὰ ἀληθῆ. Ποίησόν με ἀναισχύντως ἔχειν περὶ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Υἱοῦ σου, τοῦ αἰτίου τῆς σωτηρίας ἡμῶν, καὶ ἀναισχύντως βαστάζειν τὰ βάρη τῶν ἄλλων ἵνα τὸ Εὐαγγέλιόν σου τρέχῃ. Σὺ ὁ παραγγέλλων πᾶσιν ἀνθρώποις πανταχοῦ μετανοεῖν: στρέψον με νῦν, καὶ μὴ ἐάσῃς με ἀναβάλλεσθαι εἰς αὔριον τὴν ἀκρόασιν ἣν ὀφείλω σοι σήμερον. Σοὶ τῷ ἀγνώστῳ Θεῷ νῦν γνωσθέντι ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, ἡ δόξα νῦν καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →