← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Προς Ρωμαίους 13 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ρωμαίους 13Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου για το Προς Ρωμαίους 13 προσκαλεί τους πιστούς να εξετάσουν πώς το ευαγγέλιο διαμορφώνει τη ζωή υπό την επίγεια εξουσία. Γράφοντας εν μέσω πραγματικών εντάσεων μεταξύ της εκκλησίας και των κυβερνώντων, ο Καλβίνος δείχνει ότι η χριστιανική υπακοή δεν είναι ποτέ μια απρόθυμη παραχώρηση αλλά μια χαρούμενη έκφραση εμπιστοσύνης στην τάξη του Θεού στον κόσμο. Τα λόγια του εξακολουθούν να ηρεμούν τις ανήσυχες καρδιές σήμερα, υπενθυμίζοντάς μας ότι η υποταγή στους άρχοντες αποτελεί μέρος της λατρείας μας προς τον Κύριο που τους διορίζει. Καθώς ακούμε, ανακαλύπτουμε νέους λόγους να τιμούμε αυτούς που έχουν εξουσία ενώ διατηρούμε την απόλυτη πίστη μας μόνο στον Χριστό.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε ολόκληρο το Προς Ρωμαίους 13. Αφήστε τις οδηγίες του αποστόλου σχετικά με τους άρχοντες, τους φόρους και την αγάπη να εγκατασταθούν στην καρδιά σας. Παρατηρήστε πώς ο Παύλος μεταβαίνει από το πολιτικό καθήκον στη δύναμη της αγάπης που εκπληρώνει και στη συνέχεια στην κλήση να ζούμε ως τέκνα της ημέρας. Ζητήστε από το Πνεύμα να σας προετοιμάσει να δεχθείτε τις γνώσεις του Καλβίνου με ταπεινοφροσύνη και ετοιμότητα για υπακοή.
Μελετήστε

Μελέτη

Ὁ Καλβῖνος ἀρχίζει ἐξηγῶν τὴν ἀνάγκην ἡ ὁποία προκάλεσε τὴν διδασκαλίαν τοῦ Παύλου περὶ τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας. 1. Πᾶσα ψυχή, [399] κ.λπ. Ἐφ’ ὅσον οὗτος μεταχειρίζεται οὕτω προσεκτικῶς τὸ θέμα τοῦτο ἐν συνδέσει πρὸς ὅ,τι ἀποτελεῖ τὸν χριστιανικὸν βίον, φαίνεται ὅτι ἠναγκάσθη νὰ πράξῃ τοῦτο ὑπὸ μεγάλης τινὸς ἀνάγκης ὑπαρχούσης ἰδιαιτέρως ἐν τῇ ἐποχῇ ἐκείνῃ, μολονότι ἡ κήρυξις τοῦ εὐαγγελίου καθ’ ὅλους τοὺς χρόνους καθιστᾷ τοῦτο ἀναγκαῖον. Ὑπάρχουν πράγματι πάντοτε τινὲς ταραχώδεις πνεύματα οἱ ὁποῖοι πιστεύουν ὅτι ἡ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ δὲν δύναται νὰ ὑψωθῇ ἀρκετῶς, ἐκτὸς ἐὰν πᾶσαι αἱ ἐπίγειοι ἐξουσίαι καταργηθῶσι, καὶ ὅτι δὲν δύνανται νὰ ἀπολαύσωσι τὴν ἐλευθερίαν τὴν δοθεῖσαν ὑπ’ αὐτοῦ, ἐκτὸς ἐὰν ἀποτινάξωσι πᾶν ζυγὸν ἀνθρωπίνης ὑποταγῆς. Τὸ σφάλμα τοῦτο ὅμως κατεῖχε τὰς διανοίας τῶν Ἰουδαίων ὑπὲρ πάντας τοὺς ἄλλους· διότι ἐφαίνετο εἰς αὐτοὺς ἐπονείδιστον ὅτι τὸ γένος τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ ὁποίου ἡ βασιλεία ἤκμαζε πρὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Λυτρωτοῦ, νὰ συνεχίζῃ νῦν, μετὰ τὴν ἐμφάνισιν αὐτοῦ, ὑποτεταγμένον εἰς ἑτέραν ἐξουσίαν. Ὑπῆρχε προσέτι καὶ ἕτερον πρᾶγμα ὅπερ ἀπηλλοτρίωσε τοὺς Ἰουδαίους οὐχ ἧττον τῶν ἐθνικῶν ἀπὸ τῶν ἀρχόντων αὐτῶν, διότι οὗτοι πάντες οὐ μόνον ἐμίσουν τὴν εὐσέβειαν, ἀλλὰ καὶ ἐδίωκον τὴν θρησκείαν μετὰ τῶν ἐχθρικωτάτων αἰσθημάτων. Ὅθεν ἐφαίνετο παράλογον νὰ ἀναγνωρίζωσιν αὐτοὺς ὡς νομίμους ἡγεμόνας καὶ ἄρχοντας, οἵτινες ἐπεχείρουν νὰ ἀφαιρέσωσι τὴν βασιλείαν ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ μόνου Κυρίου τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς. Ὁ Καλβῖνος ἐν συνεχείᾳ ὁρίζει τὰς ἀνωτέρας ἐξουσίας καὶ ἀφαιρεῖ πᾶσαν δυνατὴν ἐξαίρεσιν ἀπὸ τῆς ὑπακοῆς. Ὀνομάζει αὐτὰς ἀνωτέρας ἐξουσίας, [400] οὐχὶ τὰς ὑπερτάτας, αἵτινες κατέχουσι τὴν πρώτην αὐθεντίαν, ἀλλὰ τοιαύτας αἵτινες ὑπερέχουσι τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Οἱ ἄρχοντες λοιπὸν οὕτω καλοῦνται ὡς πρὸς τοὺς ὑπηκόους αὐτῶν, καὶ οὐχὶ ὡς συγκρινόμενοι πρὸς ἀλλήλους. Καὶ φαίνεται πράγματι εἰς ἐμὲ ὅτι ὁ Ἀπόστολος ἐσκόπευσε διὰ τῆς λέξεως ταύτης νὰ ἀφαιρέσῃ τὴν εὐτελῆ περιέργειαν τῶν ἀνθρώπων, οἵτινες συνήθως πολλάκις ἐρωτῶσι διὰ ποίου δικαιώματος οἱ ἄρχοντες ἀπέκτησαν τὴν αὐθεντίαν αὐτῶν· ἀλλ’ ἀρκεῖ δι’ ἡμᾶς ὅτι οὗτοι ἄρχουσι· διότι δὲν ἀνῆλθον διὰ τῆς ἰδίας αὐτῶν δυνάμεως εἰς τὸν ὑψηλὸν τοῦτον σταθμόν, ἀλλ’ ἐτέθησαν ἐκεῖ ὑπὸ τῆς χειρὸς τοῦ Κυρίου. Καὶ ἀναφέρων πᾶσαν ψυχήν, ἀφαιρεῖ πᾶσαν ἐξαίρεσιν, ἵνα μή τις ἀξιώσῃ ἀσυλίαν ἀπὸ τοῦ κοινοῦ καθήκοντος τῆς ὑπακοῆς. [401] Ὁ Καλβῖνος ἔπειτα δείκνυσιν ὅτι πᾶσα νόμιμος ἐξουσία προέρχεται ἐκ τῆς διατάξεως τοῦ Θεοῦ. Διότι δὲν ὑπάρχει ἐξουσία, κ.λπ. Ὁ λόγος δι’ ὃν ὀφείλομεν νὰ ὑποτασσώμεθα εἰς τοὺς ἄρχοντας εἶναι, διότι οὗτοι συνεστήθησαν ὑπὸ τῆς διατάξεως τοῦ Θεοῦ. Διότι ἐπειδὴ εὐαρεστεῖται ὁ Θεὸς οὕτω νὰ κυβερνᾷ τὸν κόσμον, ὅστις ἐπιχειρεῖ νὰ ἀνατρέψῃ τὴν τάξιν τοῦ Θεοῦ, καὶ οὕτω νὰ ἀντισταθῇ αὐτῷ τῷ Θεῷ, καταφρονεῖ τὴν δύναμιν αὐτοῦ· ἐπειδὴ τὸ καταφρονεῖν τὴν πρόνοιαν ἐκείνου ὅστις εἶναι ὁ θεμελιωτὴς τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, εἶναι τὸ διεξάγειν πόλεμον μετ’ αὐτοῦ. Νοεῖτε προσέτι, ὅτι αἱ ἐξουσίαι εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ, οὐχὶ ὡς ἡ πανώλης, καὶ ὁ λιμός, καὶ οἱ πόλεμοι, καὶ ἄλλαι ἐπισκέψεις διὰ τὴν ἁμαρτίαν, λέγονται ὅτι εἶναι ἐξ αὐτοῦ· ἀλλὰ διότι ὁ Θεὸς διώρισεν αὐτὰς διὰ τὴν νόμιμον καὶ δικαίαν διακυβέρνησιν τοῦ κόσμου. Διότι μολονότι αἱ τυραννίδες καὶ ἡ ἄδικος ἄσκησις τῆς ἐξουσίας, καθ’ ὅσον εἶναι πλήρεις ἀταξίας, δὲν εἶναι τεταγμένη κυβέρνησις· ὅμως τὸ δικαίωμα τῆς κυβερνήσεως εἶναι διατεταγμένον ὑπὸ τοῦ Θεοῦ διὰ τὴν εὐημερίαν τῆς ἀνθρωπότητος. Καθὼς εἶναι νόμιμον νὰ ἀποκρούωμεν τοὺς πολέμους καὶ νὰ ζητῶμεν θεραπείας δι’ ἄλλα κακά, ὅθεν ὁ Ἀπόστολος προστάζει ἡμᾶς ἑκουσίως καὶ προθύμως νὰ σεβώμεθα καὶ νὰ τιμῶμεν τὸ δίκαιον καὶ τὴν αὐθεντίαν τῶν ἀρχόντων, ὡς ὠφέλιμον εἰς τοὺς ἀνθρώπους· διότι τὴν τιμωρίαν τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς ἐπιβάλλει εἰς τοὺς ἀνθρώπους διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν, δὲν δυνάμεθα κυρίως νὰ ὀνομάσωμεν διατάξεις, ἀλλ’ εἶναι τὰ μέσα τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς ἐσκεφμένως διώρισεν διὰ τὴν διατήρησιν τῆς νομίμου τάξεως. Ὁ Καλβῖνος προχωρεῖ εἰς τὸ νὰ ἐπαινέσῃ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἄρχοντος ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ κοινοῦ ἀγαθοῦ. 3. Διότι οἱ ἄρχοντες, κ.λπ. Οὗτος νῦν συστήνει εἰς ἡμᾶς τὴν ὑπακοὴν πρὸς τοὺς ἄρχοντας ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ὠφελείας· διότι τὸ αἰτιολογικὸν γάρ, διότι, δέον νὰ ἀναφερθῇ εἰς τὴν πρώτην πρότασιν, καὶ οὐχὶ εἰς τὸν τελευταῖον στίχον. Ἡ ὠφέλεια δὲ εἶναι αὕτη, — ὅτι ὁ Κύριος διέταξεν οὕτω νὰ προνοήσῃ διὰ τὴν ἡσυχίαν τῶν ἀγαθῶν, καὶ νὰ συγκρατήσῃ τὴν ἀταξίαν τῶν πονηρῶν· δι’ ὧν δύο πραγμάτων ἡ ἀσφάλεια τῆς ἀνθρωπότητος διασφαλίζεται· διότι ἐκτὸς ἐὰν ἡ μανία τῶν πονηρῶν ἀντισταθῇ, καὶ οἱ ἀθῷοι προστατευθῶσιν ἀπὸ τῆς βίας αὐτῶν, πάντα θὰ ἔλθωσιν εἰς πλήρη σύγχυσιν. Ἐπειδὴ λοιπὸν αὕτη εἶναι ἡ μόνη θεραπεία δι’ ἧς ἡ ἀνθρωπότης δύναται νὰ διασωθῇ ἀπὸ τῆς καταστροφῆς, δέον νὰ τηρῆται προσεκτικῶς ὑφ’ ἡμῶν, ἐκτὸς ἐὰν θέλωμεν νὰ ὁμολογήσωμεν ἑαυτοὺς ὡς δημοσίους ἐχθροὺς τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος συνδέει την εξωτερική υπακοή με τον βαθύτερο ισχυρισμό της συνείδησης ενώπιον του Θεού. 5. Είναι επομένως αναγκαίο, κ.λπ. Αυτό που είχε διατάξει αρχικά σχετικά με την απόδοση υπακοής στους άρχοντες, το επαναλαμβάνει τώρα σύντομα, αλλά με κάποια προσθήκη, και αυτή είναι, -- ότι πρέπει να τους υπακούμε, όχι μόνο με βάση την αναγκαιότητα που προκύπτει από τον άνθρωπο, αλλά ότι έτσι υπακούμε στον Θεό· διότι με την οργή εννοεί την τιμωρία που επιβάλλουν οι άρχοντες για την περιφρόνηση της αξιοπρέπειάς τους· σαν να είχε πει, «Δεν πρέπει μόνο να υπακούμε, επειδή δεν μπορούμε ατιμώρητα να αντισταθούμε στους ισχυρούς και σε αυτούς που είναι οπλισμένοι με εξουσία, όπως οι αδικίες συνηθίζεται να γίνονται ανεκτές όταν δεν μπορούν να αποκρουστούν· αλλά πρέπει να υπακούμε πρόθυμα, καθώς η συνείδηση μέσω του λόγου του Θεού μας δεσμεύει έτσι.» Αν και λοιπόν ο άρχοντας ήταν άοπλος, ώστε να μπορούμε ατιμώρητα να τον προκαλέσουμε και να τον περιφρονήσουμε, όμως ένα τέτοιο πράγμα δεν πρέπει να επιχειρείται περισσότερο από ό,τι αν βλέπαμε την τιμωρία να κρέμεται πάνω μας· διότι δεν ανήκει σε ιδιώτη να αφαιρέσει την εξουσία από αυτόν τον οποίο ο Κύριος έχει θέσει με δύναμη πάνω μας. Όλη αυτή η ομιλία αφορά την πολιτική διακυβέρνηση· επομένως είναι άσκοπο ότι αυτοί που θα ασκούσαν κυριαρχία στις συνειδήσεις επιχειρούν εξ αυτού να εδραιώσουν την ιερόσυλη τυραννία τους. Ο Καλβίνος συνδέει περαιτέρω όλη τη συζήτηση με τον νόμο της αγάπης που εκπληρώνει κάθε εντολή. Αλλά κάποιοι εμποδίζονται εδώ, και δεν μπορούν να απεμπλακούν καλά από αυτή τη δυσκολία, -- ότι ο Παύλος μας διδάσκει ότι ο νόμος εκπληρώνεται όταν αγαπάμε τον πλησίον μας, διότι εδώ δεν γίνεται καμία αναφορά σε ό,τι οφείλεται στον Θεό, το οποίο δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να παραλειφθεί. Αλλά ο Παύλος δεν αναφέρεται σε ολόκληρο τον νόμο, αλλά μιλά μόνο για ό,τι απαιτεί ο νόμος από εμάς ως προς τον πλησίον μας. Και είναι αναμφίβολα αληθές ότι ολόκληρος ο νόμος εκπληρώνεται όταν αγαπάμε τους πλησίον μας· διότι η αληθινή αγάπη προς τον άνθρωπο δεν πηγάζει παρά μόνο από την αγάπη προς τον Θεό, και είναι η απόδειξή της, και ως ένα είδος αποτελεσμάτων της. Αλλά ο Παύλος καταγράφει εδώ μόνο τις εντολές του δεύτερου πίνακα, και μόνο για αυτές μιλά, σαν να είχε πει, -- «Αυτός που αγαπά τον πλησίον του ως τον εαυτό του, εκτελεί το καθήκον του προς ολόκληρο τον κόσμο.» Παιδαριώδης λοιπόν είναι η ερμηνεία των Σοφιστών, που επιχειρούν να αντλήσουν από αυτό το χωρίο ό,τι μπορεί να ευνοήσει τη δικαίωση με έργα· διότι ο Παύλος δεν δηλώνει τι κάνουν ή δεν κάνουν οι άνθρωποι, αλλά μιλά υποθετικά για αυτό που δεν θα βρείτε πουθενά να έχει εκπληρωθεί. Και όταν λέμε ότι οι άνθρωποι δεν δικαιώνονται με έργα, δεν αρνούμαστε ότι η τήρηση του νόμου είναι αληθινή δικαιοσύνη· αλλά επειδή κανείς δεν την εκτελεί, και ποτέ δεν την έχει εκτελέσει, λέμε ότι όλοι αποκλείονται από αυτήν, και ότι ως εκ τούτου η μόνη καταφυγή είναι στη χάρη του Χριστού.
Απαντήστε

Ανταπόκριση

1. Πού μπορεί να πειραστώ να αντιμετωπίσω την υποταγή στην εξουσία ως προαιρετική αντί για πράξη λατρείας; 2. Πώς αλλάζει τον τρόπο που προσεύχομαι για αυτούς το να θυμάμαι ότι οι άρχοντες είναι υπηρέτες του Θεού; 3. Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορεί να εκφραστεί η αγάπη προς τον πλησίον μέσω της στάσης μου απέναντι στις κυβερνώντες εξουσίες αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε Παντοκράτορ, ὁ διατάξας πᾶσαν ἐξουσίαν κατὰ τὸ τέλειόν σου θέλημα, ἀνακαίνισον τὰς συνειδήσεις ἡμῶν διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἵνα ὑποτασσώμεθα εἰς τοὺς ἐν ἐξουσίᾳ οὐ μόνον ἐκ φόβου, ἀλλ’ ὡς πρὸς σέ, τὸν ἀληθινὸν Βασιλέα. Δώρησαι ἡμῖν χάριν νὰ μὴ ὀφείλωμεν μηδὲν εἰς οὐδένα εἰμὴ τὴν ἀγάπην, ἵνα ἡ ἡσύχιος ὑπακοή μας κοσμῇ τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Υἱοῦ σου καὶ ἐκπληροῖ τὸν νόμον σου ὑπὸ πᾶσαν ἔννομον ζυγόν. Στήριξον ἡμᾶς ἐν τῇ διαθηκικῇ σου πιστότητι, ἕως ὅτου σταθῶμεν ὁλοκληρωμένοι ἐν Χριστῷ. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →