Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος
Έξοδος 29-30 — με τον Benson
Άνοιγμα
Στο θερμό πνεύμα της Γουεσλεϊανής αφοσίωσης στρεφόμαστε σήμερα στο σχολιασμό του Ιωσήφ Μπένσον για την Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Με ευλαβική φροντίδα ο Μπένσον ξεδιπλώνει τις θείες οδηγίες για την καθιέρωση των ιερέων και την καθημερινή υπηρεσία της σκηνής του μαρτυρίου. Η έκθεσή του μας εισάγει στα ιερά πρότυπα που δείχνουν πέρα από τον εαυτό τους προς τον Χριστό και τη ζωή της αγιότητας. Καθώς ακούμε, είθε το ίδιο Πνεύμα που έχρισε τον Ααρών να χρίσει τις καρδιές μας για να δεχτούμε τον λόγο με πίστη και αγάπη.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τώρα μαζί τα ορισμένα κεφάλαια, Έξοδος 29 και 30. Ακούστε τις λεπτομερείς εντολές του Κυρίου για την καθιέρωση του Ααρών και των υιών του, τις καθημερινές θυσίες, το θυσιαστήριο του θυμιάματος, τη λεκάνη και το άγιο λάδι του χρίσματος. Δεχτείτε αυτές τις αρχαίες διατάξεις ως ζωντανά λόγια που εξακολουθούν να καλούν τον λαό του Θεού στην αγνότητα, τη μεσιτεία και την ολόψυχη αφοσίωση.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μπένσον ανοίγει το κεφάλαιο εκθέτοντας τις επίσημες τελετές καθιέρωσης.
Εδάφιο 1. Έξοδος 29:1. Για να τους αγιάσω, για να με υπηρετούν. Ερχόμαστε τώρα στις οδηγίες που δόθηκαν στον Μωυσή σχετικά με τις τελετές καθιέρωσης του Ααρών και των υιών του στο ιερατικό αξίωμα. Αυτές έπρεπε να εκτελεστούν με επίσημο τρόπο, ώστε να εντυπωσιάσουν τόσο αυτούς όσο και τον λαό με μια ακόμη βαθύτερη αίσθηση της αξιοπρέπειας και της ιερότητας αυτής της λειτουργίας. Έπρεπε κυρίως να αποτελούνται από τρεις θυσίες, οι οποίες, αν και διακρίνονταν μεταξύ τους, ήταν όλες εξιλεωτικού χαρακτήρα, όπως φαίνεται από το γεγονός ότι οι ιερείς έθεσαν τα χέρια τους στις δύο πρώτες (Έξοδος 29:10· Έξοδος 29:15) και ραντίστηκαν με το αίμα της τελευταίας. Πάρε ένα νεαρό μοσχάρι. Αυτό αναφέρεται πρώτο ως το κύριο μέρος της τελετής, αν και αρκετά πράγματα έπρεπε να γίνουν πριν από αυτό, όπως το πλύσιμό τους με νερό (Έξοδος 29:4), η ένδυσή τους με τα ιερατικά τους ενδύματα (Έξοδος 29:5), το χρίσμα τους με λάδι (Έξοδος 29:7), τότε η τελετή έπρεπε να ολοκληρωθεί με ιδιαίτερες θυσίες (Έξοδος 29:10-11)· όλα αυτά περιγράφονται ως εκτελεσθέντα, Λευιτικό 8:2.Στη συνέχεια στρέφει την προσοχή στο πλύσιμο στην είσοδο της σκηνής του μαρτυρίου.
Εδάφιο 4. Έξοδος 29:4. Προς την είσοδο της σκηνής του μαρτυρίου. Ο Θεός ευδόκησε να κατοικήσει στη σκηνή του μαρτυρίου, με τον λαό να παρευρίσκεται στις αυλές, έτσι ώστε η είσοδος μεταξύ της αυλής και της σκηνής του μαρτυρίου ήταν το καταλληλότερο μέρος για να καθιερωθούν αυτοί που επρόκειτο να μεσολαβήσουν μεταξύ Θεού και ανθρώπου, να σταθούν μεταξύ των δύο, και, τρόπον τινά, να θέσουν τα χέρια τους και στους δύο. Θα τους πλύνεις με νερό. Για να δηλώσει ότι πρέπει να είναι καθαροί αυτοί που φέρουν τα σκεύη του Κυρίου, Ψαλμοί 50:16· Ησαΐας 52:11. Η πλύση ήταν ένα αρχαίο τελετουργικό σε όλες τις πράξεις λατρείας, ως ένα κατάλληλο έμβλημα της αγιαστικής χάριτος και της εσωτερικής αγνότητας, χωρίς την οποία οι εξωτερικές προσφορές και υπηρεσίες έχουν μικρή σημασία ενώπιον του Θεού. Καθώς αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που έγινε για τον αγιασμό των ιερέων (Λευιτικό 8:0), είναι πιθανό ότι ολόκληρο το σώμα τους πλύθηκε τότε, σε ένδειξη της ανάγκης να πλυθούν από όλες τις αμαρτίες τους με συγχώρεση και αναγέννηση, και να ανανεωθούν πλήρως στην καρδιά και τη ζωή, ώστε να αρχίσουν σωστά τις υπηρεσίες τους: αλλά αργότερα ορίστηκε να πλένουν μόνο τα χέρια και τα πόδια τους πριν εισέλθουν στη σκηνή του μαρτυρίου (Έξοδος 30:19, κ.λπ.), για να τους υπενθυμίσει αυτές τις καθημερινές ατέλειες από τις οποίες ακόμη και αυτοί που έχουν αναγεννηθεί και δημιουργηθεί εκ νέου χρειάζονται να καθαριστούν με μια καθημερινή εφαρμογή της συγχωρητικής ευσπλαχνίας, μέσω του αίματος της εξιλέωσης. Έτσι ο Κύριος Ιησούς, 'Αυτός που έχει πλυθεί δεν χρειάζεται παρά να πλύνει τα πόδια του, αλλά είναι καθαρός ολόκληρος'.Ο Μπένσον στη συνέχεια ξεδιπλώνει το νόημα της προσφοράς περί αμαρτίας για τους ιερείς.
Εδάφιο 10. Έξοδος 29:10. Πρέπει να υπάρχει προσφορά περί αμαρτίας για να γίνει εξιλέωση γι' αυτούς. Ο νόμος έκανε ιερείς αυτούς που είχαν αδυναμία· και γι' αυτό έπρεπε πρώτα να προσφέρουν για τις δικές τους αμαρτίες, πριν μπορέσουν να κάνουν εξιλέωση για τον λαό, Εβραίους 7:27-28. Έπρεπε να βάλουν το χέρι τους στο κεφάλι της θυσίας τους· ομολογώντας ότι άξιζαν να πεθάνουν για τις δικές τους αμαρτίες, και επιθυμώντας να γίνει δεκτή η θανάτωση του ζώου ως αναπληρωματική ικανοποίηση. Χρησιμοποιήθηκε όπως και άλλες προσφορές περί αμαρτίας· μόνο, ενώ η σάρκα άλλων προσφορών περί αμαρτίας τρωγόταν από τους ιερείς, σε ένδειξη ότι οι ιερείς αφαιρούσαν τις αμαρτίες του λαού, αυτή ορίστηκε να καεί ολόκληρη έξω από το στρατόπεδο, για να δηλώσει την ατέλεια της νομικής διαθήκης, διότι οι αμαρτίες των ίδιων των ιερέων δεν μπορούσαν να αφαιρεθούν από αυτές τις θυσίες, αλλά έπρεπε να περιμένουν έναν καλύτερο αρχιερέα, και μια καλύτερη θυσία.Προχωρά στην προσφορά ειρήνης και τη σημασία της διαθήκης.
Εδάφιο 19. Έξοδος 29:19. Πρέπει να υπάρχει προσφορά ειρήνης· ονομάζεται ο κριός της καθιέρωσης, διότι υπήρχαν περισσότερα σε αυτό, ειδικά για την περίσταση, από ό,τι στα άλλα δύο. Στην ολοκαύτωση, ο Θεός είχε τη δόξα της ιεροσύνης τους, σε αυτήν αυτοί είχαν την παρηγοριά της. Και σε ένδειξη αμοιβαίας διαθήκης μεταξύ Θεού και αυτών, το αίμα αυτής της θυσίας μοιράστηκε μεταξύ Θεού και αυτών, μέρος του αίματος ραντίστηκε γύρω από το θυσιαστήριο, και μέρος πάνω τους, πάνω στα σώματά τους, και πάνω στα ενδύματά τους. Έτσι το όφελος της εξιλέωσης που έγινε από τη θυσία εφαρμόστηκε και διασφαλίστηκε σε αυτούς, και ολόκληρος ο εαυτός τους, από το κεφάλι μέχρι τα πόδια, αγιάστηκε στην υπηρεσία του Θεού. Το αίμα τοποθετήθηκε στα ακραία μέρη του σώματος, για να δηλώσει ότι όλα, τρόπον τινά, περικλείστηκαν και λήφθηκαν για τον Θεό, το άκρο του αυτιού και το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού δεν εξαιρούνται. Και το αίμα και το λάδι δήλωναν το αίμα του Χριστού, και τις χάριτες του Πνεύματος, που αποτελούν και ολοκληρώνουν την ομορφιά της αγιότητας, και μας συνιστούν στον Θεό. Η σάρκα της θυσίας, με την προσφορά σιτηρών που επισυνάπτεται σε αυτήν, μοιράστηκε επίσης μεταξύ Θεού και αυτών, ώστε (για να μιλήσουμε με σεβασμό) ο Θεός και αυτοί να γιορτάσουν μαζί, σε ένδειξη φιλίας και κοινωνίας.
Σκεφτείτε
Ο Μπένσον τονίζει την τυπολογική εκπλήρωση στον Χριστό, τον μεγάλο μας Αρχιερέα.
2ον, Ότι αυτές οι θυσίες που προσφέρονταν καθημερινά, δεν μπορούσαν να τελειοποιήσουν αυτούς που προσέρχονταν σε αυτές, διότι τότε θα είχαν πάψει να προσφέρονται, Εβραίους 10:1-2. Πρέπει λοιπόν να περιμένουν την εισαγωγή μιας καλύτερης ελπίδας. Τώρα αυτή η καθιέρωση των ιερέων ήταν σκιά των μελλοντικών αγαθών. 1ον, Ο Κύριος ημών Ιησούς είναι ο μεγάλος Αρχιερέας της ομολογίας μας, καλεσμένος από τον Θεό να καθιερωθεί έτσι για πάντα, χρισμένος με το Πνεύμα πάνω από τους ομοίους του, ενδεδυμένος με τα άγια ενδύματα, ακόμη και με δόξα και ομορφιά, αγιασμένος με το δικό του αίμα, όχι αυτό των μοσχαριών και των κριών. 2ον, Όλοι οι πιστοί είναι πνευματικοί ιερείς, για να προσφέρουν πνευματικές θυσίες (1 Πέτρου 2:5), πλυμένοι στο αίμα του Χριστού, και έτσι έγιναν στον Θεό μας ιερείς, Αποκάλυψη 1:5-6. Επίσης είναι ενδεδυμένοι με την ομορφιά της αγιότητας, και έχουν λάβει το χρίσμα, 1 Ιωάννου 2:27.Ολοκληρώνει δείχνοντας πώς το χρυσό θυσιαστήριο προεικονίζει την ουράνια μεσιτεία του Χριστού.
Εδάφιο 10. Έξοδος 30:10. Ο Ααρών θα κάνει εξιλέωση στα κέρατά του μία φορά τον χρόνο. Δηλαδή, την ημέρα του εξιλασμού (βλέπε Λευιτικό 16:18-19), όταν ο αρχιερέας έπρεπε να το πάρει στον δρόμο του καθώς έβγαινε από τα Άγια των Αγίων. Αυτό υποδήλωνε ότι οι αμαρτίες των ιερέων που λειτουργούσαν σε αυτό το θυσιαστήριο, και του λαού για τον οποίο λειτουργούσαν, έθεταν μια τελετουργική ακαθαρσία πάνω του, από την οποία έπρεπε να καθαριστεί με το αίμα της εξιλέωσης. Αυτό το θυσιαστήριο τύπωνε τη μεσιτεία του Χριστού: το χάλκινο θυσιαστήριο στην αυλή ήταν τύπος του Χριστού που πέθαινε στη γη· το χρυσό θυσιαστήριο στο αγιαστήριο ήταν τύπος του Χριστού που μεσολαβούσε στον ουρανό. Αυτό το θυσιαστήριο ήταν μπροστά στο ιλαστήριο, διότι ο Χριστός εμφανίζεται πάντοτε στην παρουσία του Θεού για εμάς· και η μεσιτεία του είναι στον Θεό ευωδιάζουσα οσμή. Και τύπωνε τις αφοσιώσεις των αγίων, των οποίων οι προσευχές λέγεται ότι τίθενται ενώπιον του Θεού ως θυμίαμα, Ψαλμοί 141:2.
Απαντήστε
1. Πώς το επανειλημμένο πλύσιμο στη λεκάνη με καλεί σε καθημερινή μετάνοια και νέα εφαρμογή του αίματος του Χριστού;
2. Με ποιους τρόπους προσφέρω τον εαυτό μου ολόκληρο στον Θεό ως ζωντανή θυσία, ακολουθώντας το πρότυπο της ολοκαύτωσης;
3. Πού με καλεί ο Κύριος σε βαθύτερο σεβασμό για τα μέσα της χάριτος που αγιάζουν τόσο τον λειτουργό όσο και τον λαό;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ευλογημένε Κύριε, που διέταξες την καθιέρωση του Ααρών και των υιών του, καθαγίασέ μας εκ νέου με το αίμα του Ιησού και το χρίσμα του Πνεύματός σου. Καθάρισε τα χέρια και τις καρδιές μας στη λεκάνη του ελέους σου, για να λειτουργούμε ενώπιόν σου με αγνότητα. Δέξου την καθημερινή θυσία των προσευχών και των ύμνων μας, που προσφέρονται μέσω του θυμιάματος της μεσιτείας του Χριστού. Κατοίκησε ανάμεσά μας όπως έκανες στη σκηνή του μαρτυρίου, και γίνε ο Θεός μας για πάντα. Δώσε μας χάρη να περπατήσουμε άξια της κλήσης που λάβαμε, μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →