Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης
Ιωάννης 4 — με τον Brown
Άνοιγμα
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στο σχολιασμό του Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown για ολόκληρη την Αγία Γραφή, για την μετρημένη, στίχο προς στίχο έκθεσή του στο κεφάλαιο 4 του Ιωάννη. Η προσέγγισή τους στη συνάντηση του Κυρίου με τη γυναίκα στη Συχάρ και την επακόλουθη συγκομιδή μεταξύ των Σαμαρειτών δείχνει την ίδια προσεκτική προσοχή τόσο στις ανθρώπινες όσο και στις θείες διαστάσεις της αφήγησης που χαρακτηρίζει ολόκληρο το έργο τους. Ακούμε καθώς αυτοί οι έμπιστοι οδηγοί ξεδιπλώνουν τα λόγια και τα έργα του Σωτήρα, επιτρέποντας στο ίδιο το κείμενο να μιλήσει με σαφήνεια και δύναμη.
Διαβάστε
Με προετοιμασμένες καρδιές, ας διαβάσουμε ολόκληρο το κεφάλαιο 4 του Ιωάννη. Δώστε προσοχή στο ταξίδι του Κυρίου μέσω της Σαμάρειας, τη συνομιλία Του στο πηγάδι, την αποκάλυψη του ζωντανού ύδατος και την πίστη που σύντομα εξαπλώνεται στην πόλη. Διαβάστε αργά, σημειώνοντας κάθε ανταλλαγή και την ήσυχη εξουσία με την οποία ο Χριστός αποκαλύπτει τον Εαυτό Του.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Robert Jamieson, ο A.R. Fausset και ο David Brown περιγράφουν πρώτα το σκηνικό στο πηγάδι του Ιακώβ.
Στίχος 6. 6-8. κουρασμένος . . . κάθισε έτσι —δηλαδή, 'όπως θα φανταζόταν κανείς ότι θα καθόταν ένας κουρασμένος άνθρωπος'· ένα παράδειγμα του γραφικού ύφους του Αγίου Ιωάννη [WEBSTER και WILKINSON]. Στην πραγματικότητα, αυτή είναι ίσως η πιο ανθρώπινη από όλες τις σκηνές της επίγειας ιστορίας του Κυρίου μας. Φαίνεται να είμαστε δίπλα Του, ακούγοντας όλα όσα καταγράφονται εδώ, ούτε θα μπορούσε οποιαδήποτε ζωγραφική της σκηνής σε καμβά, όσο τέλεια κι αν ήταν, να κάνει κάτι άλλο παρά να μειώσει την αντίληψη που μεταδίδει αυτή η εξαίσια αφήγηση στον ευσεβή και ευφυή αναγνώστη. Αλλά με όλα όσα είναι ανθρώπινα, πόσο επίσης από το θείο έχουμε εδώ, και τα δύο αναμεμειγμένα σε μια ένδοξη εκδήλωση της μεγαλοπρέπειας, της χάρης, του οίκτου, της υπομονής με την οποία 'ο Κύριος' μεταδίδει φως και ζωή σε αυτήν την πιο απίθανη από τις ξένες, που στέκεται στα μισά του δρόμου μεταξύ Εβραίων και ειδωλολατρών. η έκτη ώρα — μεσημέρι, υπολογίζοντας από τις έξι το πρωί. Από το Άσμα Ασμάτων 1:7 γνωρίζουμε, όπως και από άλλες πηγές, ότι τα ίδια τα κοπάδια 'αναπαύονταν το μεσημέρι'. Αλλά ο Ιησούς, του οποίου το ρητό ήταν, 'Εγώ πρέπει να εργάζομαι τα έργα του πέμψαντός με ενόσω είναι ημέρα' (Ιωάννης 9:4), φαίνεται να αρνήθηκε στον Εαυτό Του αυτή την ανάπαυση, τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση, πιθανώς για να φτάσει σε αυτό το πηγάδι όταν ήξερε ότι η γυναίκα θα ήταν εκεί. Μόλις έφτασε εκεί, ωστόσο, δέχεται . . . την ευχάριστη άνεση μιας θέσης στην πατριαρχική πέτρα. Αλλά τι μουσική είναι αυτή που ακούω από τα χείλη Του, 'Έλθετε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς' (Ιωάννης 9:4- : ).Σχετικά με το ζωντανό ύδωρ που προσφέρει ο Χριστός, στη συνέχεια ξεδιπλώνουν το νόημά του.
Στίχος 13. 13, 14. διψάσει πάλιν . . . ου μη διψήσει εις τον αιώνα, κ.λπ.—Η αντίθεση εδώ είναι θεμελιώδης και περιεκτική. 'Αυτό το ύδωρ' σημαίνει σαφώς 'αυτό το φυσικό ύδωρ και όλες οι ικανοποιήσεις παρόμοιας επίγειας και φθαρτής φύσης'. Ερχόμενα σε εμάς από έξω, και φτάνοντας μόνο τα επιφανειακά μέρη της φύσης μας, εξαντλούνται σύντομα, και χρειάζονται νέα παροχή όσο κι αν δεν τα είχαμε ποτέ βιώσει πριν, ενώ οι βαθύτερες ανάγκες της ύπαρξής μας δεν καλύπτονται καθόλου από αυτά, ενώ το 'ύδωρ' που δίνει ο Χριστός—η πνευματική ζωή—αναβλύζει από τα βάθη της ύπαρξής μας, κάνοντας την ψυχή όχι μια δεξαμενή, για να κρατάει νερό που χύνεται σε αυτήν από έξω, αλλά μια πηγή (η λέξη θα ήταν καλύτερα να αποδοθεί έτσι, για να τη διακρίνει από τη λέξη που αποδόθηκε 'πηγάδι' στο :- ), που αναβλύζει, αναβράζει, αναβλύζει και ρέει μέσα μας, πάντα φρέσκια, πάντα ζωντανή. Η ενδοίκηση του Αγίου Πνεύματος ως Πνεύματος του Χριστού είναι το μυστικό αυτής της ζωής με όλες τις διαρκείς ενέργειες και ικανοποιήσεις της, όπως λέγεται ρητά ( :- ). 'Ουδέποτε διψών', λοιπόν, σημαίνει απλώς ότι αυτές οι ψυχές έχουν τις προμήθειες στο σπίτι. εις ζωήν αιώνιον —μεταφέροντας τις σκέψεις από την αιώνια φρεσκάδα και ζωτικότητα αυτών των υδάτων στον μεγάλο ωκεανό στον οποίο έχουν τη συμβολή τους. 'Εκεί να φτάσω!' [BENGEL].Στρέφοντας στο ζήτημα της λατρείας, εκθέτουν την επερχόμενη αλλαγή.
Στίχος 21. 21-24. Γυναίκα, κ.λπ.—Εδώ υπάρχουν τρία σημαντικά κομμάτια πληροφοριών: (1) Το ζήτημα που τέθηκε θα πάψει πολύ σύντομα να έχει οποιαδήποτε σημασία, διότι μια πλήρης αλλαγή διαχείρισης πρόκειται να επέλθει στην Εκκλησία. (2) Οι Σαμαρείτες κάνουν λάθος, όχι μόνο ως προς τον τόπο, αλλά και ως προς όλες τις βάσεις και τη φύση της λατρείας τους, ενώ από όλες αυτές τις απόψεις η αλήθεια βρίσκεται στους Εβραίους. (3) Καθώς ο Θεός είναι Πνεύμα, έτσι και Αυτός προσκαλεί και απαιτεί πνευματική λατρεία, και ήδη όλα είναι σε προετοιμασία για μια πνευματική οικονομία, πιο εναρμονισμένη με την αληθινή φύση της αποδεκτής υπηρεσίας από τη τελετουργική λατρεία από καθιερωμένα πρόσωπα, τόπο και χρόνους, την οποία ο Θεός για ένα διάστημα έκρινε σκόπιμο να διατηρήσει μέχρι να έρθει το πλήρωμα του χρόνου. ούτε εν τω όρει τούτω ούτε εν Ιεροσολύμοις —δηλαδή, αποκλειστικά (Μαλαχίας 1:11 1 Τιμόθεο 2:8). προσκυνήσετε τον Πατέρα —Είχε μιλήσει απλώς για 'λατρεία'· ο Κύριός μας της φέρνει ενώπιον τον μεγάλο ΣΚΟΠΟ κάθε αποδεκτής λατρείας—'ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ'.
Σκεφτείτε
Σχετικά με το μάθημα των μαθητών για την αληθινή τροφή, τονίζουν το σημείο.
Στίχος 34. 34. Εμόν βρώμα εστίν, κ.λπ.—'Ένας Δούλος εδώ για να εκπληρώσει ένα προκαθορισμένο έργο, να κάνει και να τελειώσει, αυτό είναι 'τροφή' για Μένα και από αυτό, ενώ εσείς λείπατε, χόρτασα.' Και για τι μιλάει έτσι; Για την συγκατάβαση, τον οίκτο, την υπομονή, τη σοφία που είχε δείξει σε μια ψυχή—μια πολύ ταπεινή γυναίκα, και από ορισμένες απόψεις και απωθητική! Αλλά την είχε κερδίσει, και μέσω αυτής επρόκειτο να κερδίσει περισσότερους, και να θέσει ίσως τα θεμέλια ενός μεγάλου έργου στη χώρα της Σαμάρειας· και αυτό γέμισε όλη την ψυχή Του και Τον ανέβασε πάνω από την αίσθηση της φυσικής πείνας (Ματθαίος 4:4).Τέλος, σχετικά με την πρόθυμη πίστη των Σαμαρειτών, καταλήγουν στο ενθαρρυντικό συμπέρασμα.
Στίχος 39. 39-42. πολλοί . . . επίστευσαν, κ.λπ.—Η αλήθεια του Ιωάννη 4:35 αρχίζει να εμφανίζεται. Αυτοί οι Σαμαρείτες ήταν το θεμέλιο της Εκκλησίας που χτίστηκε αργότερα εκεί. Κανένα θαύμα δεν φαίνεται να έχει γίνει εκεί (αλλά εμφανίστηκε απαράμιλλη υπερφυσική γνώση): 'αυτοί ακούσαμεν αυτού' (Ιωάννης 4:35- : ) αρκούσε για να ανεβάσει την πίστη τους σε ένα σημείο που ποτέ δεν έφτασαν οι Εβραίοι, και σχεδόν ούτε οι μαθητές—ότι ήταν 'ο Σωτήρας του κόσμου' [ALFORD]. 'Αυτό το περιστατικό είναι επιπλέον αξιοσημείωτο ως σπάνιο παράδειγμα της διακονίας του Κυρίου που προκάλεσε μια αφύπνιση σε μεγάλη κλίμακα' [OLSHAUSEN].
Απαντήστε
Πού στη ζωή σας αισθάνεστε τον Κύριο να αποκαλύπτει απαλά κρυμμένες δίψες που μόνο Αυτός μπορεί να ικανοποιήσει; Πώς η αλήθεια ότι η αποδεκτή λατρεία είναι πνευματική και όχι απλώς τοπική αναδιαμορφώνει την καθημερινή σας προσέγγιση στον Θεό; Με ποιους τρόπους η προθυμία των Σαμαρειτών μπορεί να επιπλήξει οποιαδήποτε απροθυμία αισθάνεστε να μοιραστείτε όσα έχετε ακούσει από τον Χριστό;
Προσευχηθείτε
Κύριε φιλάνθρωπε, ἔκχεον τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν, ὃ προσέφερεν ὁ Χριστὸς ἐν Συχάρ, ἵνα ἀναβλύζῃ ἐν ἡμῖν εἰς ζωὴν αἰώνιον καὶ ῥέῃ ἔξω ἐν χαρμόσυνῃ μαρτυρίᾳ. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἕλκυσον ἡμᾶς νὰ προσκυνῶμεν τὸν Πατέρα ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ, καὶ πέμψον ἡμᾶς ὡς προθύμους ἐργάτας εἰς ἀγροὺς ἤδη λευκοὺς πρὸς θερισμόν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →