Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 137-138 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Οι Ψαλμοί 137 και 138 στέκονται μαζί ως μαρτυρία για τις συναλλαγές του Κυρίου με τον λαό της διαθήκης Του εν μέσω κρίσεως και αποκαταστάσεως. Ο πρώτος καταγράφει την εμπειρία εκείνων που απομακρύνθηκαν από τη γη της επαγγελίας, όπου είχαν οριστεί οι διατάξεις της λατρείας, ενώ ο δεύτερος υψώνει τη φωνή εκείνου που έχει διαφυλαχθεί και απαντά στη θεία πιστότητα με ανανεωμένη ομολογία της υπεροχής του Θεού πάνω σε όλους τους άρχοντες και τα έθνη. Σε αυτά τα κεφάλαια η κυριαρχία του Θεού εμφανίζεται τόσο στην τιμωρία που απομακρύνει τον λαό Του από την κληρονομιά του όσο και στο έλεος που τους στηρίζει ακόμη και όταν τα ορατά σημεία της παρουσίας Του αποσύρονται. Η διαθήκη παραμένει το σταθερό έδαφος κάθε στοχασμού, ώστε ούτε η πικρία της εξορίας ούτε η επιστροφή της εύνοιας αποδίδονται στην τύχη ή στην ανθρώπινη αξία, αλλά στον αμετάβλητο σκοπό Εκείνου που έχει δεσμευθεί με τον εαυτό Του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Καθώς αυτοί οι δύο ψαλμοί διαβάζονται διαδοχικά, η προσοχή πρέπει να εστιαστεί στην κίνηση από τον θρήνο για την απώλεια των τραγουδιών της Σιών και την άρνηση να αποδοθεί αίνος σε ξένη γη μέχρι τη διακήρυξη ότι ο Κύριος θα τελειοποιήσει ό,τι αφορά τον δούλο Του και δεν θα εγκαταλείψει το έργο των χεριών Του. Παρατήρησε πώς η ανάμνηση της Ιερουσαλήμ κυβερνά τον πρώτο ψαλμό και πώς η εξύψωση του λόγου του Θεού πάνω από όλο το όνομά Του κυβερνά τον δεύτερο. Παρατήρησε την αντίθεση μεταξύ των εθνών που δεν γνωρίζουν τη διαθήκη και εκείνου που περπατά εν μέσω θλίψεως αλλά βρίσκει τον Κύριο να τον διαφυλάττει. Η ανάγνωση πρέπει να είναι μετρημένη, επιτρέποντας σε κάθε ικεσία και σε κάθε ομολογία της θείας κυριαρχίας να σταθεί χωρίς βιασύνη.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ψαλμός 137 ανοίγει τοποθετώντας τους αιχμαλώτους δίπλα στους ποταμούς της Βαβυλώνας, όπου η συνεχής καθιστή θέση δείχνει όχι μια σύντομη διακοπή αλλά μια σταθερή κατάσταση απομάκρυνσης από τον τόπο όπου ο Θεός είχε θέσει το όνομά Του. Η άρνηση να ψάλουν το τραγούδι του Κυρίου σε εκείνο το πλαίσιο προκύπτει από την αναγνώριση ότι η ορισμένη λατρεία ανήκει στη γη της διαθήκης της επαγγελίας, όχι σε οποιαδήποτε περιοχή επιλεγμένη από τον άνθρωπο. Η απαίτηση των αιχμαλωτιστών για ευθυμία συναντά την απόφαση ότι το δεξί χέρι ας ξεχάσει την ικανότητά του παρά να μεταχειριστεί τα ιερά τραγούδια ως κοινή ψυχαγωγία. Ο ψαλμός στρέφεται έπειτα στην ανάμνηση της Ιερουσαλήμ ως της υπέρτατης χαράς, ώστε κάθε ευλογία σε εκείνον που εκτελεί δίκαιη ανταπόδοση στους καταστροφείς της πόλης να πλαισιώνεται μέσα στην ίδια τάξη της διαθήκης που κάποτε προστάτευε τη Σιών και τώρα επιτρέπει την ανατροπή της. Με αυτόν τον τρόπο η κατάρα δεν είναι προσωπική εκδίκηση αλλά έκκληση στον δίκαιο Κριτή που έχει δεσμευθεί να υπερασπιστεί την ίδια την κληρονομιά Του. Ο Ψαλμός 138 ακολουθεί αμέσως με τη φωνή εκείνου που, αν και ακόμη περιτριγυρισμένος από υπερήφανους, δίνει ευχαριστία ενώπιον των θεών και προσκυνά προς τον ναό. Η ομολογία ότι ο Κύριος έχει μεγαλύνει τον λόγο Του πάνω από όλο το όνομά Του θεμελιώνει το έδαφος της εμπιστοσύνης: οι υποσχέσεις που δόθηκαν στους πατέρες παραμένουν ο σταθερός κανόνας κατά τον οποίο ο Θεός ενεργεί, ακόμη και όταν οι ορατές συνθήκες τις αντικρούουν. Ο ψαλμωδός μαρτυρεί ότι την ημέρα της θλίψεως ο Κύριος απάντησε, ενίσχυσε την ψυχή και θα τελειοποιήσει ό,τι αφορά τον δούλο Του. Οι βασιλείς της γης αναγνωρίζονται μόνο για να ταπεινωθούν ενώπιον της δόξας του Κυρίου, ενώ ο ίδιος ο Κύριος προσέχει τους ταπεινούς και γνωρίζει τους υπερήφανους από μακριά. Η τελική ικεσία να μην εγκαταλείψει ο Κύριος το έργο των χεριών Του επαναφέρει τον αναγνώστη στο θεμέλιο της διαθήκης, όπου η διαφύλαξη δεν εξαρτάται από τη δύναμη του δούλου αλλά από την πιστότητα του Δημιουργού. Σε όλη τη διάρκεια και των δύο ψαλμών η διάκριση μεταξύ εκείνων που ανήκουν στη διαθήκη και εκείνων που δεν ανήκουν διατηρείται χωρίς συμβιβασμό, και κάθε κίνηση λύπης ή ευχαριστίας αναφέρεται στο κυρίαρχο θέλημα που διατάσσει τόσο την κρίση όσο και το έλεος.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Αυτοί οι ψαλμοί στέκονται σε σαφή σχέση με τους προγενέστερους θρήνους του Ψαλτηρίου και με τις προφητικές αναγγελίες της εξορίας και της επιστροφής. Η άρνηση να ψάλουν σε ξένη γη απηχεί την αρχή ότι η αποδεκτή λατρεία συνδέεται με τον τόπο και τον τρόπο που όρισε ο Θεός, ένα θέμα ήδη παρόν στις οδηγίες που δόθηκαν στο Ισραήλ πριν εισέλθει στη Χαναάν. Η εξύψωση του λόγου του Κυρίου στον Ψαλμό 138 βρίσκει το αντίστοιχό της στην έμφαση στον αιώνιο χαρακτήρα αυτού του λόγου που συναντάται σε όλο το Ψαλτήριο και αργότερα επιβεβαιώνεται στα αποστολικά συγγράμματα. Μέσα στη γραμμή ερμηνείας της Μεταρρύθμισης, αυτά τα κεφάλαια διαβάστηκαν ως επιβεβαίωση τόσο της πραγματικότητας της θείας τιμωρίας στους παραβάτες της διαθήκης όσο και της βεβαιότητας της διαφύλαξης για εκείνους που ο Θεός έχει εκλέξει, ώστε η ίδια κυριαρχία που επιτρέπει την απομάκρυνση από τη γη εγγυάται επίσης την εκπλήρωση κάθε υποσχέσεως που δόθηκε στο υπόλοιπο. Η κίνηση από τον θρήνο στην ευχαριστία επομένως απεικονίζει το πρότυπο με το οποίο η εκκλησία σε κάθε εποχή μαθαίνει να αναπαύεται στον λόγο που δεν μπορεί να σπάσει παρά στις παρούσες συνθήκες.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποιες παρούσες συνθήκες βρίσκεσαι πειρασμένος να μεταχειριστείς τα ορισμένα μέσα της χάριτος ως εναλλάξιμα με οποιαδήποτε ρύθμιση ή έθιμο; Πώς η ανάμνηση των υποσχέσεων της διαθήκης του Θεού διαμορφώνει την απόκρισή σου όταν η ορατή τάξη της εκκλησίας φαίνεται μειωμένη ή αντιτιθέμενη; Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο η ομολογία ότι ο Κύριος θα τελειοποιήσει ό,τι αφορά τον δούλο Του διορθώνει κάθε τάση να μετράται η πιστότητα από άμεσα αποτελέσματα παρά από τον λόγο που στέκεται πάνω από όλα τα ονόματα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Θεέ, που έχεις δεσμευθεί με διαθήκη στον λαό Σου και που διατάσσεις τόσο τις τιμωρίες όσο και τις αποκαταστάσεις τους σύμφωνα με τον δικό Σου σκοπό, χάρισε να θυμόμαστε τον άγιο τόπο Σου ακόμη και όταν απομακρυνόμαστε από τα εξωτερικά σημεία του και να αρνούμαστε να αποδώσουμε τα τραγούδια Σου σε οποιαδήποτε ξένη χρήση. Στήριξέ μας με τον λόγο που μεγάλυνες πάνω από όλο το όνομά Σου, ώστε την ημέρα της θλίψεως να επικαλούμαστε Εσένα και να βρίσκουμε την ψυχή μας ενισχυμένη. Τελείωσε ό,τι αφορά τους δούλους Σου, και μη εγκαταλείψεις το έργο των ιδίων χεριών Σου, ώστε οι βασιλείς της γης να δουν ακόμη τη δόξα Σου και οι ταπεινοί να διαφυλαχθούν εν μέσω των αντιπάλων τους. Κράτησέ μας σταθερούς στη διαθήκη που δεν μπορεί να ανακληθεί, δια του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.