← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ

Ιώβ 7-8 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ιώβ 7-8Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στη σοφία του Ματθαίου Χένρι καθώς ερμηνεύει τα αγωνιώδη αλλά γεμάτα πίστη λόγια του Ιώβ στα κεφάλαια 7 και 8. Η προσεκτική έκθεση του Χένρι μας βοηθά να ακούσουμε τόσο τις ειλικρινείς κραυγές του πόνου όσο και τις σταθερές αλήθειες της κυριαρχίας του Θεού. Μέσα από το σχόλιό του καλούμαστε να καθίσουμε με τα ερωτήματα του Ιώβ χωρίς να τα προσπεράσουμε βιαστικά, επιτρέποντας στην Αγία Γραφή να διαμορφώσει τις δικές μας απαντήσεις στον πόνο και την αδυναμία. Η ποιμαντική διορατικότητα του Χένρι μας οδηγεί προς βαθύτερη εμπιστοσύνη ακόμη και όταν η ζωή μοιάζει με ατελείωτη νύχτα. Ας μας φέρουν οι στοχασμοί του πιο κοντά στον Θεό που ακούει κάθε παράπονο και κάθε προσευχή.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσει τον ωμό θρήνο του Ιώβ στα κεφάλαια 7 και 8. Διάβασε αργά, παρατηρώντας την ένταση ανάμεσα στην απόγνωση και την επιθυμία για την προσοχή του Θεού. Άφησε τα λόγια να αντηχήσουν στη δική σου εμπειρία κούρασης ή αναμονής. Κάνε παύση μετά από κάθε ενότητα για να αναπνεύσεις και να προσκαλέσεις το Πνεύμα να μιλήσει μέσα από το αρχαίο κείμενο. Όταν τελειώσεις, κράτα το απόσπασμα απαλά ενώπιον του Κυρίου, έτοιμος να ακούσεις με τη βοήθεια του Ματθαίου Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας τον ορισμένο χρόνο που δίνεται σε κάθε άνθρωπο στη γη. Ι. Από τη γενική κατάσταση του ανθρώπου πάνω στη γη (εδ. 1): 'Είναι ολίγων ημερών και γεμάτος ταραχής. Κάθε άνθρωπος πρέπει να πεθάνει σύντομα, και κάθε άνθρωπος έχει κάποιο λόγο (περισσότερο ή λιγότερο) να επιθυμεί να πεθάνει σύντομα· και επομένως γιατί να μου καταλογίζεις ως τόσο βαρύ έγκλημα ότι επιθυμώ να πεθάνω σύντομα;' Ή έτσι: 'Μην παρεξηγείς τις επιθυμίες μου για θάνατο, σαν να νόμιζα ότι ο ορισμένος χρόνος του Θεού μπορεί να προληφθεί: όχι, γνωρίζω πολύ καλά ότι αυτός είναι καθορισμένος· μόνο με τέτοια γλώσσα εκφράζω την παρούσα δυσφορία μου: Δεν υπάρχει ορισμένος χρόνος (πόλεμος, έτσι είναι η λέξη) για τον άνθρωπο πάνω στη γη; και δεν είναι οι ημέρες του εδώ σαν τις ημέρες μισθωτού;' Παρατήρησε, 1. Ο παρών τόπος του ανθρώπου. Βρίσκεται πάνω στη γη, την οποία ο Θεός έδωσε στα τέκνα των ανθρώπων, Ψαλμός 115,16. Αυτό εκφράζει την ταπεινότητα και την κατωτερότητα του ανθρώπου. Πόσο πιο κάτω από τους κατοίκους εκείνων των υψωμένων και εξευγενισμένων περιοχών είναι τοποθετημένος! Εκφράζει επίσης το έλεος του Θεού προς αυτόν. Βρίσκεται ακόμη πάνω στη γη, όχι κάτω από αυτήν· στη γη, όχι στην κόλαση. Ο χρόνος μας στη γη είναι περιορισμένος και σύντομος, σύμφωνα με τα στενά όρια αυτής της γης· αλλά ο ουρανός δεν μπορεί να μετρηθεί, ούτε οι ημέρες του ουρανού να αριθμηθούν. 2. Η παραμονή του σε αυτόν τον τόπο. Δεν υπάρχει ορισμένος χρόνος για την παραμονή του εδώ; Ναι, σίγουρα υπάρχει, και είναι εύκολο να πει κανείς από ποιον έγινε ο ορισμός, ακόμη και από αυτόν που μας έπλασε και μας τοποθέτησε εδώ. Δεν πρόκειται να είμαστε πάντα σε αυτή τη γη, ούτε για πολύ, αλλά για ορισμένο χρόνο, ο οποίος καθορίζεται από αυτόν στα χέρια του οποίου είναι οι καιροί μας. Δεν πρέπει να νομίζουμε ότι κυβερνόμαστε από την τυφλή τύχη των Επικουρείων, αλλά από τη σοφή, αγία και κυρίαρχη βουλή του Θεού. 3. Η κατάστασή του κατά τη διάρκεια αυτής της παραμονής. Η ζωή του ανθρώπου είναι πόλεμος, και σαν τις ημέρες μισθωτού. Ο καθένας μας πρέπει να βλέπει τον εαυτό του σε αυτόν τον κόσμο, (1.) Ως στρατιώτες, εκτεθειμένους σε κακουχίες και ανάμεσα σε εχθρούς· πρέπει να υπηρετούμε και να είμαστε υπό διαταγή· και όταν ο πόλεμός μας ολοκληρωθεί, πρέπει να απολυθούμε, με ντροπή ή τιμή, ανάλογα με όσα κάναμε στο σώμα. (2.) Ως ημερομίσθιοι, που έχουν το έργο της ημέρας να κάνουν στην ημέρα του και πρέπει να δώσουν λογαριασμό τη νύχτα. Ο Χένρι στρέφεται στη συνέχεια στην άμεση προσφώνηση του Ιώβ προς τον Θεό για τη συντομία της ζωής. Ι. Ως άνθρωπος που πεθαίνει, σίγουρα και γρήγορα πεθαίνει. Είναι καλό για εμάς, όταν είμαστε άρρωστοι, να σκεφτόμαστε και να μιλούμε για τον θάνατο, γιατί η ασθένεια στέλνεται ακριβώς για να μας υπενθυμίσει αυτόν· και, αν είμαστε δεόντως ενθύμιοι αυτού οι ίδιοι, μπορούμε με πίστη να υπενθυμίσουμε αυτόν στον Θεό, όπως κάνει εδώ ο Ιώβ (εδ. 7): Ω, θυμήσου ότι η ζωή μου είναι άνεμος. Συστήνει τον εαυτό του στον Θεό ως αντικείμενο του ελέους και της συμπόνιας Του, με αυτή τη σκέψη, ότι ήταν πολύ αδύναμο εύθραυστο πλάσμα, η παραμονή του σε αυτόν τον κόσμο σύντομη και αβέβαιη, η απομάκρυνσή του από αυτόν σίγουρη και γρήγορη, και η επιστροφή του σε αυτόν αδύνατη και ποτέ να μην αναμένεται—ότι η ζωή του ήταν άνεμος, όπως οι ζωές όλων των ανθρώπων, θορυβώδης ίσως και θυελλώδης, σαν τον άνεμο, αλλά μάταιη και κενή, σύντομα χαμένη, και όταν χαθεί, πέρα από ανάκληση. Ο Θεός είχε συμπόνια για τον Ισραήλ, θυμούμενος ότι ήταν μόνο σάρκα, άνεμος που περνά και δεν έρχεται πάλι, Ψαλμός 78,38-39. Παρατήρησε, Ο Χένρι εξερευνά στη συνέχεια το εκπληκτικό θαύμα των προσεκτικών συναλλαγών του Θεού με την ανθρωπότητα. Ι. Σχετικά με τις συναλλαγές Του με τον άνθρωπο γενικά (εδ. 17, 18): Τι είναι ο άνθρωπος, ώστε να τον μεγαλύνεις; Αυτό μπορεί να θεωρηθεί είτε, 1. Ως παθιασμένη αναφορά στις διαδικασίες της θείας δικαιοσύνης· σαν ο μεγάλος Θεός να ελαττώνει και να υποτιμά τον εαυτό Του αντιπαρατιθέμενος με τον άνθρωπο. 'Οι μεγάλοι άνθρωποι θεωρούν ότι είναι κάτω από αυτούς να λαμβάνουν γνώση εκείνων που είναι πολύ κατώτεροί τους ώστε να ελέγχουν και να διορθώνουν τις ανοησίες και τις απρέπειές τους· γιατί λοιπόν ο Θεός μεγαλύνει τον άνθρωπο, επισκεπτόμενος αυτόν, και δοκιμάζοντας αυτόν, και κάνοντας τόσο θόρυβο γι' αυτόν; Γιατί θα ρίξει όλες τις δυνάμεις Του πάνω σε κάποιον που είναι τόσο άνισος αντίπαλος γι' Αυτόν; Γιατί θα τον επισκεφθεί με θλίψεις, οι οποίες, σαν καθημερινός πυρετός, επιστρέφουν τόσο τακτικά και σταθερά όσο το πρωινό φως, και δοκιμάζουν, κάθε στιγμή, τι μπορεί να αντέξει;' Παρεξηγούμε τον Θεό, και τη φύση της πρόνοιάς Του, αν νομίζουμε ότι είναι κάποια μείωση γι' Αυτόν να προσέχει τον πιο ταπεινό από τα πλάσματά Του. Ή, 2. Ως ευλαβής θαυμασμός των συγκαταβάσεων της θείας χάριτος, όπως εκείνο, Ψαλμός 8,4· 144,3. Αναγνωρίζει την εύνοια του Θεού προς τον άνθρωπο γενικά, ακόμη και όταν παραπονιέται για τις δικές του ιδιαίτερες θλίψεις. 'Τι είναι ο άνθρωπος, ο ταλαίπωρος άνθρωπος, ένα φτωχό, ταπεινό, αδύναμο πλάσμα, ώστε εσύ, ο μεγάλος και ένδοξος Θεός, να ασχολείσαι μαζί του όπως κάνεις; Τι είναι ο άνθρωπος,' (1.) 'ώστε να του αποδίδεις τέτοια τιμή, να τον μεγαλύνεις, παίρνοντάς τον σε διαθήκη και κοινωνία με τον εαυτό Σου;' (2.) 'ώστε να ενδιαφέρεσαι τόσο πολύ γι' αυτόν, να θέτεις την καρδιά Σου επάνω του, ως αγαπητό σε Σένα, και κάποιον για τον οποίο έχεις καλοσύνη;' (3.) 'ώστε να τον επισκέπτεσαι με τις συμπονίες Σου κάθε πρωί, όπως επισκεπτόμαστε καθημερινά έναν ιδιαίτερο φίλο, ή όπως ο γιατρός επισκέπτεται τους ασθενείς του κάθε πρωί για να τους βοηθήσει;' (4.) 'ώστε να τον δοκιμάζεις, να αισθάνεσαι τον σφυγμό του και να παρατηρείς τα βλέμματά του, κάθε στιγμή, ως φροντίδα γι' αυτόν και ζηλότυπος γι' αυτόν;' Ότι ένα τέτοιο σκουλήκι της γης όπως ο άνθρωπος να είναι το αγαπημένο και το ευνοούμενο του ουρανού είναι κάτι που έχουμε λόγο να θαυμάζουμε για πάντα.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει αντανακλώντας στην ειλικρινή ομολογία αμαρτίας του Ιώβ ενώπιον του Θεού. 2. Η μέριμνα στην οποία βρίσκεται για τις αμαρτίες του. Οι καλύτεροι άνθρωποι έχουν αμαρτία για την οποία να παραπονιούνται, και όσο καλύτεροι είναι τόσο περισσότερο θα παραπονιούνται γι' αυτήν. (1.) Αναγνωρίζει ειλικρινά τον εαυτό του ένοχο ενώπιον του Θεού: Αμάρτησα. Ο Θεός είχε πει γι' αυτόν ότι ήταν τέλειος και ευθύς άνθρωπος· όμως λέει για τον εαυτό του, Αμάρτησα. Εκείνοι μπορεί να είναι ευθείς που όμως δεν είναι αναμάρτητοι· και εκείνοι που είναι ειλικρινά μετανοημένοι γίνονται δεκτοί, μέσω Μεσίτη, ως ευαγγελικά τέλειοι. Ο Ιώβ υποστήριζε, εναντίον των φίλων του, ότι δεν ήταν υποκριτής, ούτε πονηρός άνθρωπος· και όμως ομολόγησε στον Θεό του ότι είχε αμαρτήσει. Αν έχουμε φυλαχθεί από χονδροειδείς πράξεις αμαρτίας, δεν έπεται επομένως ότι είμαστε αθώοι. Οι καλύτεροι πρέπει να ομολογούν, ενώπιον του Θεού, ότι έχουν αμαρτήσει. Η αποκάλεσή του Θεού παρατηρητή, ή φύλακα, των ανθρώπων, μπορεί να θεωρηθεί ως σχεδιασμένη για επιδείνωση της αμαρτίας του: 'Αν και ο Θεός είχε το μάτι Του επάνω μου, το μάτι Του επάνω μου για καλό, όμως αμάρτησα εναντίον Του.' Όταν είμαστε σε θλίψη είναι εποχιακό να ομολογούμε αμαρτία, ως την αιτία που προκαλεί τη θλίψη μας. Οι μετανοημένες ομολογίες θα έπνιγαν και θα σίγασαν τα παθιασμένα παράπονα. (2.) Ερευνά σοβαρά πώς μπορεί να κάνει ειρήνη με τον Θεό: 'Τι να κάνω σε Σένα, έχοντας κάνει τόσα εναντίον Σου;' Είμαστε πεπεισμένοι ότι αμαρτήσαμε, και φερθήκαμε να το ομολογήσουμε; Δεν μπορούμε παρά να συμπεράνουμε ότι κάτι πρέπει να γίνει για να προληφθούν οι μοιραίες συνέπειές του. Το ζήτημα δεν πρέπει να μείνει όπως είναι, αλλά κάποια πορεία πρέπει να ληφθεί για να αναιρεθεί ό,τι έγινε κακώς. Και, αν είμαστε αληθινά ευαισθητοποιημένοι για τον κίνδυνο στον οποίο ριψοκινδυνέψαμε, θα είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε οτιδήποτε, να δεχθούμε συγχώρεση με οποιουσδήποτε όρους· και επομένως θα είμαστε περίεργοι για το τι θα κάνουμε (Μιχαίας 6,6-7), τι θα κάνουμε στον Θεό, όχι για να ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις της δικαιοσύνης Του (αυτό γίνεται μόνο από τον Μεσίτη), αλλά για να προσδιορίσουμε τον εαυτό μας για τα σημεία της εύνοιάς Του, σύμφωνα με το περιεχόμενο της ευαγγελικής διαθήκης. Σε αυτή την έρευνα είναι καλό να βλέπουμε τον Θεό ως τον φύλακα ή Σωτήρα των ανθρώπων, όχι τον καταστροφέα τους. Στη μετάνοιά μας πρέπει να διατηρούμε καλές σκέψεις για τον Θεό, ως κάποιον που δεν ευχαριστιέται στην καταστροφή των πλασμάτων Του, αλλά θα προτιμούσε να επιστρέψουν και να ζήσουν. 'Συ είσαι ο Σωτήρας των ανθρώπων· γίνε Σωτήρας μου, γιατί ρίχνω τον εαυτό μου στο έλεός Σου.' (3.) Ικετεύει θερμά για τη συγχώρεση των αμαρτιών του, εδ. 21. Η θερμότητα του πνεύματός του, όπως, από τη μία πλευρά, έκανε τα παράπονά του πιο πικρά, έτσι, από την άλλη πλευρά, έκανε τις προσευχές του πιο ζωηρές και επίμονες· όπως εδώ: 'Γιατί δεν συγχωρείς την παράβασή μου; Δεν είσαι Θεός άπειρου ελέους, που είσαι έτοιμος να συγχωρήσεις; Δεν έχεις εργαστεί μετάνοια μέσα μου; Γιατί λοιπόν δεν μου δίνεις τη συγχώρεση της αμαρτίας μου, και δεν με κάνεις να ακούσω τη φωνή αυτής της χαράς και της ευφροσύνης;' Σίγουρα εννοεί περισσότερο από την απλή απομάκρυνση της εξωτερικής του θλίψης, και είναι εδώ θερμός για την επιστροφή της εύνοιας του Θεού, την οποία παραπονιόταν για την έλλειψή της, κεφ. 6,4. 'Κύριε, συγχώρεσε τις αμαρτίες μου, και δώσε μου την παρηγοριά αυτής της συγχώρεσης, και τότε μπορώ εύκολα να υποφέρω τις θλίψεις μου,' Ματθαίος 9,2· Ησαΐας 33,24. Όταν το έλεος του Θεού συγχωρεί την παράβαση που διαπράττεται από εμάς, η χάρη του Θεού αφαιρεί την ανομία που βασιλεύει μέσα μας. Όπου ο Θεός αφαιρεί την ενοχή της αμαρτίας σπάζει τη δύναμη της αμαρτίας. (4.) Για να ενισχύσει την προσευχή του για συγχώρεση επικαλείται την προοπτική που είχε ότι θα πέθαινε γρήγορα: Διότι τώρα θα κοιμηθώ στη σκόνη. Ο θάνατος θα μας βάλει στη σκόνη, θα μας βάλει να κοιμηθούμε εκεί, και ίσως αμέσως, τώρα σε λίγο χρόνο. Ο Ιώβ παραπονιόταν για ανήσυχες νύχτες, και ότι ο ύπνος έφυγε από τα μάτια του (εδ. 3, 4, 13, 14)· αλλά εκείνοι που δεν μπορούν να κοιμηθούν σε κρεβάτι από πούπουλα θα κοιμηθούν σύντομα σε κρεβάτι από σκόνη, και δεν θα τρομάζουν από όνειρα ούτε θα ταλαιπωρούνται πέρα δώθε: 'Θα με ζητήσεις το πρωί, για να μου δείξεις εύνοια, αλλά δεν θα είμαι· θα είναι πολύ αργά τότε. Αν οι αμαρτίες μου δεν συγχωρεθούν ενώ ζω, είμαι χαμένος και χαλασμένος για πάντα.' Σημείωσε, Η σκέψη αυτού, ότι πρέπει σύντομα να πεθάνουμε, και ίσως να πεθάνουμε ξαφνικά, πρέπει να μας κάνει όλους πολύ πρόθυμους να αποκτήσουμε τις αμαρτίες μας συγχωρεμένες και την ανομία μας αφαιρεμένη.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στην τωρινή σου περίοδο αισθάνεσαι το βάρος των ορισμένων ημερών που μοιάζουν με μήνες ματαιότητας; Πώς μπορεί η ανάμνηση ότι η ζωή σου είναι σαν άνεμος να αλλάξει τον τρόπο που μιλάς στον Θεό σήμερα; Τι θα έμοιαζε να φέρεις τόσο τα παράπονά σου όσο και τις ομολογίες σου ειλικρινά ενώπιον του Κυρίου αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, ἐν τῇ κόπῳ τῶν ἡμερῶν ἡμῶν καὶ τῇ ἀνησυχίᾳ τῶν νυκτῶν ἡμῶν, δίδαξον ἡμᾶς νὰ φέρωμεν πᾶσαν ὀδύνην καὶ πᾶσαν ἁμαρτίαν εἰλικρινῶς ἐνώπιόν Σου, ἀριθμοῦντες τὰς ἡμέρας ἡμῶν μετὰ σοφίας καὶ ἐλπίδος, ὡς προσκαλοῦσιν οἱ λόγοι τοῦ Ἰώβ. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, στερέωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐπὶ τῆς ἀμετακινήτου Σου ἐλέους, ἵνα δυνηθῶμεν νὰ θρηνῶμεν μετὰ πίστεως καὶ νὰ ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ ὑποσχέσει τῆς λυτρωτικῆς Σου ἀγάπης. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →