Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης
Κατά Ιωάννην 20 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα στρεφόμαστε στις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν για ένα εστιασμένο ταξίδι στο κεφάλαιο 20 του κατά Ιωάννην. Η προσεκτική έκθεση του Μακλάρεν ανιχνεύει την αυξανόμενη πίστη των μαθητών από τον κενό τάφο μέχρι την προσωπική συνάντηση με τον αναστημένο Κύριο. Η μεταχείρισή του τονίζει τόσο την ιστορική πραγματικότητα της ανάστασης όσο και τη μεταμορφωτική της δύναμη για εκείνους που πιστεύουν χωρίς να βλέπουν. Στα επόμενα λεπτά θα ακούσουμε καθώς ο Μακλάρεν μας καθοδηγεί μέσα από βασικές στιγμές ανακάλυψης, αναγνώρισης και χαιρετισμού. Τα λόγια του μας προσκαλούν να σταθούμε με τον Πέτρο, τον Ιωάννη και τη Μαρία στον κήπο του τάφου και να λάβουμε εκ νέου την ειρήνη και τη χαρά που ο Χριστός ακόμα παρέχει.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Τώρα διαβάζουμε ολόκληρο το εικοστό κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί αργά, παρατηρώντας την πρωινή ανακάλυψη, τους μαθητές που τρέχουν, τους αγγέλους και τα πρώτα λόγια του αναστημένου Κυρίου. Αφήστε το κείμενο να μιλήσει πριν στραφούμε στην έκθεση του Μακλάρεν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει καθιερώνοντας τον σκοπό του Ιωάννη στην αφήγηση της ανάστασης.
Ο σκοπός του Ιωάννη στην αφήγησή του για την ανάσταση δεν είναι μόνο να καθιερώσει το γεγονός, αλλά επίσης να απεικονίσει τη σταδιακή αύξηση της πίστης σε αυτό, μεταξύ των μαθητών. Τα δύο κύρια περιστατικά σε αυτό το απόσπασμα, η επίσκεψη του Πέτρου και του Ιωάννη στον τάφο και η εμφάνιση του Κυρίου μας στη Μαρία, δίνουν την αυγή της πίστης πριν από την όραση και την εκστατική πίστη που γεννιέται από την όραση. Στο υπόλοιπο του κεφαλαίου υπάρχουν δύο ακόμη παραδείγματα πίστης που ακολουθεί την όραση, και η διδασκαλία του συνόλου συνοψίζεται στα λόγια του Χριστού προς τον άπιστο, 'Επειδή με είδες, πίστεψες: μακάριοι όσοι δεν είδαν και όμως πίστεψαν!'Ο Μακλάρεν εξετάζει στη συνέχεια την χαρακτηριστική συμπεριφορά του Πέτρου και του Ιωάννη στον τάφο.
Στην αφήγηση, μπορούμε να παρατηρήσουμε πρώτα την χαρακτηριστική συμπεριφορά του καθενός από τους δύο. Ο Πέτρος είναι ο πρώτος που ξεκινά, και ο Ιωάννης ακολουθεί, και οι δύο άνδρες ενεργούν σύμφωνα με τον χαρακτήρα τους. Ο νεότερος τρέχει πιο γρήγορα από τον σύντροφό του. Κοίταξε μέσα στον τάφο και είδε τα σάβανα να κείτονται, αλλά ο ευλαβής σεβασμός που συγκρατεί τις λεπτότερες φύσεις τον κράτησε από το να τολμήσει να μπει. Ο Πέτρος δεν λέγεται ότι κοίταξε πριν μπει. Αγαπούσε με όλη του την καρδιά, αλλά η αγάπη του ήταν ορμητική και πρακτική, και μπήκε κατευθείαν μέσα, και δεν ένιωσε λόγο να σταματήσει. Η τόλμη του ενθάρρυνε τον φίλο του, όπως το παράδειγμα των ισχυρών φύσεων. Μερικοί από τους αναγνώστες μου θα θυμηθούν το ευγενές κήρυγμα του Μπουςνέλ για την 'Ασυνείδητη Επίδραση' από αυτό το περιστατικό, και δεν χρειάζεται να πω περισσότερα γι' αυτό.Ο Μακλάρεν στρέφεται στη συνέχεια στην υπερβατική στιγμή της αναγνώρισης μεταξύ του αναστημένου Κυρίου και της Μαρίας.
Ποιος μπορεί να πει κάτι για αυτή την υπερβατική αναγνώριση, στην οποία όλη η συγκαταβατική αγάπη του αναστημένου Κυρίου λιώνει σε μία λέξη, και η έκρηξη της έκστασης, του δέους, της κατάπληξης και της αφοσίωσης χύνεται μέσα από το στενό κανάλι μιας άλλης; Αν αυτή η αφήγηση είναι έργο κάποιου ανώνυμου συγγραφέα στα τέλη του δεύτερου αιώνα, είναι πράγματι ένας 'Μεγάλος Άγνωστος', και κατάφερε να φανταστεί μία από τις δύο ή τρεις πιο παθητικές 'καταστάσεις' στη λογοτεχνία. Σίγουρα είναι πιο λογικό να τον υποθέσουμε όχι ασαφή ιδιοφυΐα, αλλά γνωστό καταγραφέα αυτού που είχε δει και γνώριζε ως γεγονός. Η κλήση του Χριστού με το όνομα αποκαλύπτει πάντα την αγαπητική παρουσία Του. Μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι μας γνωρίζει με το όνομα, και πρέπει να απαντήσουμε με την ίδια ταχεία κραυγή απόλυτης υποταγής που ξεπήδησε στα χείλη της Μαρίας. 'Ραββουνί! Δάσκαλε!' είναι η κατάλληλη απάντηση στην κλήση Του.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν ολοκληρώνει υπογραμμίζοντας την αλάνθαστη αποτελεσματικότητα των χαιρετισμών του Χριστού.
Το ένα παράδειγμα ανοίγει τον γενικό νόμο, ότι οι επιθυμίες Του είναι δώρα, ότι όλα τα λόγια Του είναι πράξεις, ότι μιλά και γίνεται, και ότι όταν επιθυμεί για εμάς χαρά, είναι πράξη μεταβίβασης και δώρου, και μας επενδύει με τη χαρά που επιθυμεί αν τηρούμε τις προϋποθέσεις.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην προσωπική σας ιστορία πίστης ένας κενός τάφος παρήγαγε πρώτα μόνο θλίψη πριν αργότερα αποδώσει όραση; Πώς ο απλός χαιρετισμός ειρήνης του αναστημένου Χριστού απευθύνεται στους συγκεκριμένους φόβους που φέρετε σήμερα; Με ποιον τρόπο θα μπορούσατε να απαντήσετε στην κλήση Του με το όνομα με την ίδια παραδομένη αγάπη που εξέφρασε η Μαρία;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ἀναστάς Κύριε, ἄνοιξον τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν ἵνα ἴδωμεν τὰ ἐντυλιγμένα ὀθόνια ὡς μάρτυρας τῆς γαλήνιας καὶ πλήρους νίκης Σου κατὰ τοῦ θανάτου, καὶ ζωοποίησον τὰς καρδίας ἡμῶν ἵνα ἀναγνωρίσωμεν τὴν φωνήν Σου ὅταν μᾶς καλεῖς ἐξ ὀνόματος. Ἡ εἰρήνη τὴν ὁποίαν ἐλάλησας ἐν τῷ ἀνωγέῳ ἄς καταπραΰνῃ πᾶσαν ἀγχώδη σκέψιν καὶ ἡ χαρά τὴν ὁποίαν ἔδωκας εἰς τὴν Μαρίαν ἄς ὑπερχειλίζῃ ἐν τῇ καθημερινῇ ἡμῶν πορείᾳ. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἐνδυνάμωσον ἡμᾶς νὰ ζῶμεν ὡς ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν εἶδον ἀλλὰ πιστεύουν, φέροντες τὸν χαιρετισμόν Σου τῆς εἰρήνης εἰς ἕνα κόσμον ποὺ περιμένει, μέχρις ὅτου Σὲ συναντήσωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →