← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος

Έξοδος 17-18 — με τον Ματθαίο Χένρι

Έξοδος 17-18Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι στην Έξοδο 17–18 προσφέρει σταθερή καθοδήγηση στους πιστούς που διαπλέουν δοκιμασίες ερήμου και πνευματική σύγκρουση. Οι στοχασμοί του αναδεικνύουν την πρόνοια του Θεού εν μέσω παραπόνων, τη δύναμη της μεσιτείας στη μάχη και τη σοφή συμβουλή από απροσδόκητες πηγές. Καθώς ακολουθούμε τις ερμηνείες του Χένρι στίχο προς στίχο, καλούμαστε να δούμε τις δικές μας πορείες να αντικατοπτρίζονται στην ιστορία του Ισραήλ. Ο ποιμαντικός του τόνος μας υπενθυμίζει ότι κάθε δυσκολία γίνεται ευκαιρία για βαθύτερη εμπιστοσύνη. Το σημερινό μάθημα αντλεί απευθείας από τις παρατηρήσεις του για να ενισχύσει την πίστη και την πράξη.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσει τον ζωντανό λόγο. Η Έξοδος 17 καταγράφει τη δίψα στην έρημο και τον πόλεμο με τον Αμαλήκ, ενώ το κεφάλαιο 18 φέρνει οικογενειακή επανένωση και πρακτική σοφία. Διάβασε και τα δύο κεφάλαια αργά, σημειώνοντας στιγμές παραπόνου, προσευχής, νίκης και συμβουλής. Άφησε το κείμενο να διεγείρει τόσο τη μνήμη όσο και την ελπίδα καθώς ακούς τη φωνή του Πνεύματος μέσα από αυτές τις αρχαίες αφηγήσεις.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά σημειώνοντας το στενόχωρο δίλημμα που αντιμετώπισαν οι γιοι του Ισραήλ. Εδώ είναι, Ι. Το στενόχωρο δίλημμα στο οποίο βρέθηκαν οι γιοι του Ισραήλ λόγω έλλειψης νερού· μία φορά προηγουμένως βρέθηκαν σε παρόμοια δυσχέρεια, και τώρα, για δεύτερη φορά, εδ. 1. Ταξίδεψαν σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου, οδηγούμενοι από τη στήλη της νεφέλης και του πυρός, και όμως έφτασαν σε τόπο όπου δεν υπήρχε νερό για να πιουν. Σημείωσε, Μπορεί να βρισκόμαστε στον δρόμο του καθήκοντός μας, και όμως να συναντούμε θλίψεις, τις οποίες η Πρόνοια φέρνει επάνω μας για δοκιμασία της πίστεώς μας, και ώστε ο Θεός να δοξασθεί στην ανακούφισή μας. Ο Χένρι στη συνέχεια περιγράφει την ελεήμονα εμφάνιση του Θεού για την ανακούφισή τους. ΙV. Η ελεήμονα εμφάνιση του Θεού για την ανακούφισή τους, εδ. 5, 6. Διατάζει τον Μωυσή να προχωρήσει μπροστά από τον λαό, και να διακινδυνεύσει ο ίδιος στη θέση του, μολονότι μιλούσαν να τον λιθοβολήσουν. Πρέπει να πάρει το ραβδί του μαζί του, όχι (όπως ο Θεός θα μπορούσε δικαίως να διατάξει) για να καλέσει κάποια πληγή ή άλλη για να τους τιμωρήσει για την απιστία και το γογγυσμό τους, αλλά για να φέρει νερό για την τροφοδοσία τους. Ω η θαυμαστή υπομονή και ανεκτικότητα του Θεού προς αμαρτωλούς που προκαλούν! Φορτώνει με ευεργεσίες εκείνους που τον κάνουν να υπηρετεί με τις αμαρτίες τους, συντηρεί εκείνους που είναι σε πόλεμο μαζί του, και απλώνει το χέρι της γενναιοδωρίας του σε εκείνους που υψώνουν τη φτέρνα εναντίον του. Έτσι μας διδάσκει, αν πεινά ο εχθρός μας, να τον ταΐζουμε, και αν διψά, όπως ο Ισραήλ τώρα, να του δίνουμε να πιει, Ρωμ. ιβ΄. 20· Ματθ. ε΄. 44, 45. Θα αποτύχει εκείνους που εμπιστεύονται σε αυτόν, όταν ήταν τόσο γενναιόδωρος ακόμη και προς εκείνους που τον πείραζαν; Αν ο Θεός είχε δείξει μόνο στον Μωυσή μια πηγή νερού στην έρημο, όπως έκανε με την Άγαρ όχι μακριά από εκεί (Γεν. κα΄. 19), αυτό θα ήταν μεγάλη εύνοια· αλλά για να δείξει τη δύναμή του καθώς και το έλεός του, και να το κάνει θαύμα ελέους, τους έδωσε νερό από βράχο. Κατεύθυνε τον Μωυσή πού να πάει, και διέταξε να πάρει μερικούς από τους πρεσβυτέρους του Ισραήλ μαζί του, για να είναι μάρτυρες αυτού που έγινε, ώστε να ικανοποιηθούν οι ίδιοι, και να ικανοποιήσουν άλλους, για τη βεβαιότητα της παρουσίας του Θεού μαζί τους. Υποσχέθηκε να τον συναντήσει εκεί μέσα στη νεφέλη της δόξας (για να τον ενθαρρύνει), και διέταξε να χτυπήσει τον βράχο· ο Μωυσής υπάκουσε, και αμέσως νερό βγήκε από τον βράχο σε μεγάλη αφθονία, το οποίο έτρεξε σε όλο το στρατόπεδο σε ρυάκια και ποτάμια (Ψαλμ. οη΄. 15, 16), και τους ακολούθησε όπου πήγαιναν σε εκείνη την έρημο· ονομάζεται πηγή υδάτων, Ψαλμ. ρ ιδ΄. 8. Ο Θεός έδειξε τη φροντίδα που έλαβε για τον λαό του δίνοντάς τους νερό όταν το χρειάζονταν· έδειξε τη δύναμή του φέρνοντας το νερό από βράχο· και τίμησε τον Μωυσή διατάζοντας το νερό να ρέει με το χτύπημά του στον βράχο. Αυτό το καθαρό νερό, που βγήκε από τον βράχο, ονομάζεται μέλι και λάδι (Δευτ. λβ΄. 13), επειδή η δίψα του λαού το έκανε διπλά ευχάριστο· ερχόμενο όταν ήταν σε ακραία ανάγκη, ήταν σαν μέλι και λάδι γι’ αυτούς. Είναι πιθανό ότι ο λαός έσκαψε κανάλια για τη μεταφορά του, και δεξαμενές για την υποδοχή του, όπως αργότερα, περνώντας από την κοιλάδα Βακά, το έκαναν πηγάδι, Ψαλμ. πδ΄. 6· Αρ. κα΄. 18. Ας μας κατευθύνει αυτό να ζούμε σε εξάρτηση, 1. Από την πρόνοια του Θεού, ακόμη και στις μεγαλύτερες στενοχώριες και δυσκολίες. Ο Θεός μπορεί να ανοίξει πηγές για την τροφοδοσία μας όπου τις περιμένουμε λιγότερο, ύδατα στην έρημο (Ησ. μγ΄. 20), επειδή ανοίγει δρόμο στην έρημο, εδ. 19. Εκείνοι που, σε αυτή την έρημο, μένουν στον δρόμο του Θεού, μπορούν να εμπιστευθούν ότι θα τους προνοήσει. Ενώ ακολουθούμε τη στήλη της νεφέλης και του πυρός, σίγουρα καλοσύνη και έλεος θα μας ακολουθούν, όπως το νερό από τον βράχο. 2. Από τη χάρη του Χριστού· Εκείνος ο βράχος ήταν ο Χριστός, Α΄ Κορ. ι΄. 4. Οι χάριτες και οι παρηγορίες του Πνεύματος συγκρίνονται με ποτάμια ζωντανού νερού, Ιω. ζ΄. 38, 39· δ΄. 14. Αυτά ρέουν από τον Χριστό, ο οποίος είναι ο βράχος που χτυπήθηκε από τον νόμο του Μωυσή, γιατί έγινε υπό τον νόμο. Τίποτε δεν θα καλύψει τις ανάγκες, και θα ικανοποιήσει τις επιθυμίες, μιας ψυχής, παρά μόνο νερό από αυτόν τον βράχο, αυτή την ανοιγμένη πηγή. Οι ηδονές των αισθήσεων είναι νερό λάσπης· οι πνευματικές απολαύσεις είναι νερό βράχου, τόσο καθαρό, τόσο διαυγές, τόσο αναζωογονητικό—ποτάμια ηδονής. Ο Χένρι στη συνέχεια περιγράφει λεπτομερώς τη θέση που ανέλαβε ο Μωυσής κατά τη διάρκεια της μάχης. 2. Η θέση που ανέλαβε ο Μωυσής· Θα σταθώ στην κορυφή του λόφου με το ραβδί του Θεού στο χέρι μου, εδ. 9. Δες πώς ο Θεός προετοιμάζει τον λαό του για, και τους καλεί σε, ποικίλες υπηρεσίες για το καλό της εκκλησίας του· ο Ιησούς του Ναυή πολεμά, ο Μωυσής προσεύχεται, και αμφότεροι υπηρετούν τον Ισραήλ. Ο Μωυσής ανέβηκε στην κορυφή του λόφου, και τοποθετήθηκε, πιθανώς, έτσι ώστε να φαίνεται από τον Ισραήλ· εκεί κράτησε ψηλά το ραβδί του Θεού στο χέρι του, εκείνο το θαυματουργό ραβδί που είχε καλέσει τις πληγές της Αιγύπτου, και κάτω από το οποίο ο Ισραήλ είχε περάσει έξω από τον οίκο της δουλείας. Αυτό το ραβδί ο Μωυσής το κράτησε ψηλά προς τον Ισραήλ, για να τον εμψυχώσει· το ραβδί κρατιόταν ψηλά ως το λάβαρο για να ενθαρρύνει τους στρατιώτες, οι οποίοι μπορούσαν να κοιτάξουν ψηλά, και να πουν, «Εκεί είναι το ραβδί, και εκεί το χέρι που το χρησιμοποίησε, όταν τέτοια ένδοξα πράγματα έγιναν για εμάς.» Σημείωσε, Συμβάλλει πολύ στην ενθάρρυνση της πίστεως το να αναλογιζόμαστε τα μεγάλα πράγματα που ο Θεός έχει κάνει για εμάς, και να αναθεωρούμε τα μνημεία των ευεργεσιών του. Ο Μωυσής επίσης κράτησε ψηλά αυτό το ραβδί προς τον Θεό, κατά τρόπο έκκλησης προς αυτόν· «Δεν είναι η μάχη του Κυρίου; Δεν είναι ικανός να βοηθήσει, και δεσμευμένος να βοηθήσει; Μάρτυς αυτό το ραβδί, η φωνή του οποίου, έτσι κρατημένο ψηλά, είναι (Ησ. να΄. 9, 10), Ένδυσαι δύναμιν, ω βραχίων του Κυρίου· δεν είσαι εσύ αυτός που έκοψε τη Ραάβ;» Ο Μωυσής δεν ήταν μόνο σημαιοφόρος, αλλά και μεσίτης, ικετεύοντας τον Θεό για επιτυχία και νίκη. Σημείωσε, Όταν ο στρατός εξέρχεται εναντίον του εχθρού, πρέπει να γίνονται θερμές προσευχές προς τον Θεό των δυνάμεων για την παρουσία του μαζί τους. Είναι εδώ η προσευχόμενη λεγεώνα που αποδεικνύεται η βροντώσα λεγεώνα. Εκεί, στη Σαλήμ, στη Σιών όπου γίνονταν προσευχές, εκεί κερδήθηκε η νίκη, εκεί έσπασαν τα βέλη του τόξου, Ψαλμ. οστ΄. 2, 3. Παρατήρησε, (1.) Πώς κουράστηκε ο Μωυσής (εδ. 12)· Τα χέρια του ήταν βαριά. Το ισχυρότερο χέρι θα αποτύχει όταν είναι μακρόχρονα τεντωμένο· είναι μόνο ο Θεός του οποίου το χέρι είναι ακόμη απλωμένο. Δεν βρίσκουμε ότι τα χέρια του Ιησού του Ναυή ήταν βαριά στη μάχη, αλλά τα χέρια του Μωυσή ήταν βαριά στην προσευχή. Όσο πιο πνευματική είναι οποιαδήποτε υπηρεσία τόσο πιο επιρρεπείς είμαστε να αποτύχουμε και να κουραστούμε σε αυτήν. Το έργο της προσευχής, αν γίνεται με τη δέουσα ένταση του νου και σφρίγος της αγάπης, θα βρεθεί δύσκολο έργο, και, μολονότι το πνεύμα είναι πρόθυμο, η σάρκα είναι ασθενής. Ο μέγας Μεσίτης μας στον ουρανό δεν λιποψυχεί, ούτε κουράζεται, μολονότι προσέχει συνεχώς σε αυτό το ίδιο το πράγμα. (2.) Τι επιρροή είχε το ραβδί του Μωυσή στη μάχη (εδ. 11)· Όταν ο Μωυσής ύψωνε το χέρι του στην προσευχή (έτσι το εξηγεί ο Χαλδαίος) ο Ισραήλ υπερίσχυε, αλλά, όταν κατέβαζε το χέρι του από την προσευχή, ο Αμαλήκ υπερίσχυε. Για να πείσει τον Ισραήλ ότι το χέρι του Μωυσή (με τον οποίο είχαν μόλις τώρα φιλονικίσει) συνέβαλλε περισσότερο στην ασφάλειά τους παρά τα δικά τους χέρια, το ραβδί του παρά το ξίφος τους, η επιτυχία ανεβαίνει και πέφτει καθώς ο Μωυσής υψώνει ή κατεβάζει τα χέρια του. Φαίνεται, η πλάστιγγα ταλαντευόταν για κάποιο διάστημα, πριν γείρει προς την πλευρά του Ισραήλ. Ακόμη και η καλύτερη υπόθεση πρέπει να περιμένει απογοητεύσεις ως κράμα στις επιτυχίες της· μολονότι η μάχη είναι του Κυρίου, ο Αμαλήκ μπορεί να υπερισχύσει για ένα διάστημα. Ο λόγος ήταν, ο Μωυσής κατέβασε τα χέρια του. Σημείωσε, Η υπόθεση της εκκλησίας είναι, συνήθως, περισσότερο ή λιγότερο επιτυχής ανάλογα με το αν οι φίλοι της εκκλησίας είναι περισσότερο ή λιγότερο ισχυροί στην πίστη και θερμοί στην προσευχή. (3.) Η φροντίδα που λήφθηκε για την υποστήριξη του Μωυσή. Όταν δεν μπορούσε να σταθεί άλλο κάθισε, όχι σε θρόνο, αλλά σε πέτρα (εδ. 12)· όταν δεν μπορούσε να υψώσει τα χέρια του, θα ήθελε να τα κρατήσουν ψηλά. Ο Μωυσής, ο άνθρωπος του Θεού, χαίρεται με τη βοήθεια του Ααρών του αδελφού του, και του Χουρ, ο οποίος, κάποιοι νομίζουν, ήταν ο κουνιάδος του, ο σύζυγος της Μαριάμ. Δεν πρέπει να διστάζουμε ούτε να ζητάμε βοήθεια από άλλους ούτε να δίνουμε βοήθεια σε άλλους, γιατί είμαστε μέλη ο ένας του άλλου. Τα χέρια του Μωυσή, έτσι στηριγμένα, ήταν σταθερά μέχρι τη δύση του ηλίου· και, μολονότι ήταν με πολλή προσπάθεια που άντεξε, όμως ο πρόθυμος νους του έγινε δεκτός. Αναμφίβολα ήταν μεγάλη ενθάρρυνση για τον λαό να βλέπει τον Ιησού του Ναυή μπροστά τους στο πεδίο της μάχης και τον Μωυσή πάνω τους στην κορυφή του λόφου· ο Χριστός είναι και τα δύο για εμάς—ο Ιησούς του Ναυή μας, ο αρχηγός της σωτηρίας μας που πολεμά τις μάχες μας, και ο Μωυσής μας, ο οποίος, στον άνω κόσμο, ζει πάντοτε κάνοντας μεσιτεία, ώστε η πίστη μας να μην εκλείψει.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει εξετάζοντας τα τρόπαια που στήθηκαν μετά τη νίκη. ΙV. Τα τρόπαια αυτής της νίκης που στήθηκαν. 1. Ο Μωυσής φρόντισε ο Θεός να λάβει τη δόξα γι’ αυτήν (εδ. 15)· αντί να στήσει θριαμβευτική αψίδα, προς τιμήν του Ιησού του Ναυή (μολονότι θα ήταν αξιέπαινη πολιτική να τεθούν σημάδια τιμής επάνω του), χτίζει θυσιαστήριο προς τιμήν του Θεού, και μπορούμε να υποθέσουμε ότι δεν ήταν θυσιαστήριο χωρίς θυσία· αλλά αυτό που καταγράφεται πιο προσεκτικά είναι η επιγραφή στο θυσιαστήριο, Ιεχωβά-νισσί—Ο Κύριος είναι το λάβαρό μου, η οποία πιθανώς αναφέρεται στην ύψωση του ραβδιού του Θεού ως λάβαρου σε αυτή την ενέργεια. Η παρουσία και η δύναμη του Ιεχωβά ήταν το λάβαρο κάτω από το οποίο κατατάχθηκαν, με το οποίο εμψυχώθηκαν και κρατήθηκαν ενωμένοι, και επομένως το οποίο ύψωσαν την ημέρα του θριάμβου τους. Στο όνομα του Θεού μας πρέπει πάντοτε να υψώνουμε τα λάβαρά μας, Ψαλμ. κ΄. 5. Είναι πρέπον αυτός που κάνει όλο το έργο να λάβει όλη την αίνεση. 2. Ο Θεός φρόντισε η μεταγενέστερη γενιά να έχει την παρηγορία και το όφελος αυτής· «Γράψε αυτό για μνημόσυνο, όχι σε χαλαρά χαρτιά, αλλά σε βιβλίο, γράψε το, και έπειτα επανάλαβέ το ενώπιον του Ιησού του Ναυή, ας του εμπιστευθεί αυτό το μνημόσυνο, για να το μεταδώσει στις επόμενες γενιές.» Ο Μωυσής πρέπει τώρα να αρχίσει να κρατά ημερολόγιο ή χρονικό των γεγονότων· είναι η πρώτη μνεία γραφής που βρίσκουμε στην Αγία Γραφή, και ίσως η εντολή δεν δόθηκε παρά μετά τη γραφή του νόμου στις πλάκες της πέτρας· «Γράψε το εις αιώνιον μνήμην του πράγματος—ώστε το γεγονός να διατηρείται σε αέναη μνήμη· αυτό που γράφεται παραμένει.» (1.) «Γράψε τι έγινε, τι έκανε ο Αμαλήκ εναντίον του Ισραήλ· γράψε με χολή το πικρό μίσος τους, γράψε με αίμα τις σκληρές απόπειρές τους, ας μη λησμονηθούν ποτέ, ούτε όμως τι έκανε ο Θεός για τον Ισραήλ σώζοντάς τους από τον Αμαλήκ. Ας γνωρίσουν οι επόμενες ηλικίες ότι ο Θεός πολεμά για τον λαό του, και αυτός που τους αγγίζει αγγίζει την κόρη του οφθαλμού του.» (2.) Γράψε τι θα γίνει. [1.] Ότι με την πάροδο του χρόνου ο Αμαλήκ θα καταστραφεί ολοκληρωτικά και θα εξαλειφθεί (εδ. 14), ότι θα μνημονεύεται μόνο στην ιστορία.» Ο Αμαλήκ θα είχε κόψει το όνομα του Ισραήλ, ώστε να μην είναι πλέον σε μνήμη (Ψαλμ. πγ΄. 4, 7)· και επομένως ο Θεός όχι μόνο τον απογοητεύει σε αυτό, αλλά κόβει το όνομά του. «Γράψε το για την ενθάρρυνση του Ισραήλ, όποτε οι Αμαληκίτες αποτελούν ενόχληση γι’ αυτούς, ότι ο Ισραήλ θα θριαμβεύσει τελικά στην πτώση του Αμαλήκ.» Αυτή η απόφαση εκτελέστηκε εν μέρει από τον Σαούλ (Α΄ Βασ. ιε΄), και πλήρως από τον Δαβίδ (κεφ. λ΄· Β΄ Βασ. α΄. 1· η΄. 12)· μετά τον καιρό του δεν διαβάζουμε πλέον ούτε το όνομα του Αμαλήκ. [2.] Εν τω μεταξύ ο Θεός θα έχει συνεχή διαμάχη μαζί του (εδ. 16)· Επειδή το χέρι του είναι επί του θρόνου του Κυρίου, δηλαδή εναντίον του στρατοπέδου του Ισραήλ στο οποίο ο Κύριος βασίλευε, το οποίο ήταν ο τόπος του αγιαστηρίου του, και γι’ αυτό ονομάζεται ένδοξος υψηλός θρόνος από την αρχή (Ιερ. ιζ΄. 12)· επομένως ο Κύριος θα έχει πόλεμο με τον Αμαλήκ από γενιά σε γενιά. Αυτό γράφτηκε για οδηγία προς τον Ισραήλ να μην κάνει ποτέ καμία συμμαχία με τους Αμαληκίτες, αλλά να τους θεωρεί αδιάλλακτους εχθρούς, καταδικασμένους σε αφανισμό. Η καταστροφή του Αμαλήκ ήταν τύπος της καταστροφής όλων των εχθρών του Χριστού και της βασιλείας του. Όποιος κάνει πόλεμο με τον Αμνό, ο Αμνός θα τους νικήσει.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στην τωρινή σου έρημο αισθάνεσαι ότι ο Θεός σε προσκαλεί σε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη παρά σε παράπονο; Πώς θα μπορούσε η επίμονη προσευχή να αλλάξει την έκβαση μιας μάχης που αντιμετωπίζεις σήμερα; Ποια πρακτική σοφία από μια έμπιστη φωνή θα μπορούσες να λάβεις και να εφαρμόσεις αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πιστέ Θεέ, συ συναντάς τον λαό σου σε κάθε τόπο ερήμου και σε κάθε σύγκρουση. Δίδαξέ μας να κράζουμε προς εσένα όπως ο Μωυσής και να μένουμε σταθεροί στην προσευχή όπως έκανε εκείνος στον λόφο. Φύλαξέ μας από την αμαρτία του γογγυσμού και χάρισέ μας τη χάρη να δεχόμαστε βοήθεια από εκείνους που στέλνεις. Ας προπορεύεται το λάβαρο της παρουσίας σου μπροστά μας ώστε να πολεμούμε και να αναπαυόμαστε μόνο υπό το όνομά σου. Ενίσχυσε τα χέρια μας και στήριξε τις καρδιές μας μέχρι κάθε εχθρός να υποταχθεί και κάθε ανάγκη να καλυφθεί. Εν ονόματι του Ιησού προσευχόμαστε, Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →