← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Σαμουήλ

Α' Σαμουήλ 5-6 — με τον Ματθαίο Χένρι

Α' Σαμουήλ 5-6Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Ο Ματθαίος Χένρι μας καθοδηγεί μέσα από τα αξιοσημείωτα γεγονότα που αφορούν την κιβωτό του Θεού στα κεφάλαια 5 και 6 της Α' Σαμουήλ. Το σχόλιό του αποκαλύπτει πώς ο Κύριος υπερασπίζεται την ίδια του την τιμή όταν ο λαός του αποτυγχάνει να ενεργήσει. Καθώς ακολουθούμε την προσεκτική έκθεση του Χένρι, βλέπουμε την αντίθεση ανάμεσα στην ανθρώπινη αυθάδεια και τη θεία δύναμη που εμφανίζεται με σαφείς και αξέχαστους τρόπους. Αυτή η μελέτη μας προσκαλεί να σκεφτούμε την κυριαρχία του Θεού πάνω σε κάθε αντίπαλη αξίωση και σε κάθε πεισματάρικη καρδιά. Ας προετοιμάσουν οι γνώσεις του Χένρι το νου μας ώστε να δεχθούμε τη Γραφή με φρέσκια ευλάβεια και ταπεινότητα σήμερα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στρεφόμαστε τώρα στα κεφάλαια 5 και 6 της Α' Σαμουήλ. Αφιερώστε χρόνο για να διαβάσετε αυτά τα δύο κεφάλαια αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις κινήσεις της κιβωτού, τις αντιδράσεις των Φιλισταίων και τους εκπληκτικούς τρόπους με τους οποίους ο Θεός κάνει γνωστή την παρουσία του. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη ώστε το βάρος κάθε γεγονότος να εγκατασταθεί στην καρδιά σας πριν στραφούμε στις παρατηρήσεις του Ματθαίου Χένρι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει αφηγούμενος την αρχική μεταχείριση της κιβωτού από τους Φιλισταίους. Εδώ είναι, Ι. Ο θρίαμβος των Φιλισταίων πάνω στην κιβωτό, που τους ευχαριστούσε περισσότερο, τους έκανε πιο υπερήφανους, να είναι τώρα κύριοι της, επειδή πριν τη μάχη είχαν κυριευθεί από μεγάλο φόβο γι' αυτήν, κεφ. δ'. 7. Όταν την είχαν στα χέρια τους ο Θεός τους συγκράτησε, ώστε να μην ασκήσουν καμία βία εναντίον της, να μην την κομματιάσουν, όπως οι Ισραηλίτες είχαν διαταχθεί να κάνουν με τα είδωλα των εθνών, αλλά έδειξαν κάποιο σεβασμό προς αυτήν, και την μετέφεραν προσεκτικά σε τόπο ασφαλείας. Αν η περιέργειά τους τους οδήγησε να την ανοίξουν, και να διαβάσουν ό,τι ήταν γραμμένο με το δάχτυλο του Θεού στις δύο πλάκες της πέτρας που ήταν μέσα της, δεν μας λέγεται· ίσως δεν κοίταξαν πέρα από την χρυσή εξωτερική όψη και τα χερουβίμ που την κάλυπταν, όπως τα παιδιά που επηρεάζονται περισσότερο από το ωραίο δέσιμο των βιβλίων τους παρά από το πολύτιμο περιεχόμενο που περιέχουν. Την μετέφεραν στην Ασδώδ, μία από τις πέντε πόλεις τους, και εκείνη στην οποία ήταν ο ναός του Δαγών· εκεί τοποθέτησαν την κιβωτό του Θεού, δίπλα στον Δαγών (εδ. 2), είτε 1. Ως ιερό πράγμα, στο οποίο σκόπευαν να αποδώσουν κάποιο θρησκευτικό σεβασμό, σε συνδυασμό με τον Δαγών· διότι οι θεοί των εθνών ποτέ δεν θεωρούνταν αντίθετοι σε συνεταίρους. Αν και τα έθνη δεν θα άλλαζαν τους θεούς τους, όμως θα τους πολλαπλασίαζαν και θα πρόσθεταν σε αυτούς. Αλλά έκαναν λάθος ως προς τον Θεό του Ισραήλ όταν, τοποθετώντας την κιβωτό του δίπλα στην εικόνα του Δαγών, σκόπευαν να του αποδώσουν τιμή· διότι δεν λατρεύεται καθόλου αν δεν λατρεύεται μόνος. Ο Κύριος ο Θεός μας είναι ένας Κύριος. Ή μάλλον, 2. Την τοποθέτησαν εκεί ως τρόπαιο νίκης, προς τιμήν του Δαγών του θεού τους, στον οποίο αναμφίβολα σκόπευαν να προσφέρουν μεγάλη θυσία, όπως είχαν κάνει όταν είχαν πιάσει τον Σαμψών (Κριτ. ιστ'. 23, 24), καυχώμενοι ότι όπως τότε είχαν θριαμβεύσει πάνω στον πρωταθλητή του Ισραήλ έτσι τώρα πάνω στον Θεό του Ισραήλ. Τι όνειδος ήταν αυτό για το μεγάλο όνομα του Θεού! τι ατιμία για τον θρόνο της δόξας του! Θα είναι η κιβωτός, το σύμβολο της παρουσίας του Θεού, αιχμάλωτη του Δαγών, ενός θεού σκουπιδότοπου; (1.) Έτσι είναι, επειδή ο Θεός θα δείξει πόσο λίγο λογαριάζεται η κιβωτός της διαθήκης αν η ίδια η διαθήκη παραβιάζεται και παραμελείται· ακόμη και τα ιερά σημεία δεν είναι πράγματα στα οποία είτε είναι δεμένος αυτός είτε εμείς μπορούμε να εμπιστευθούμε. (2.) Έτσι είναι για ένα διάστημα, ώστε ο Θεός να έχει τόσο περισσότερη δόξα, στην εκδίκηση με εκείνους που έτσι τον προσβάλλουν, και να αποκτήσει τιμή επάνω τους. Αφού τιμώρησε τον Ισραήλ, που πρόδωσε την κιβωτό, δίνοντάς την στα χέρια των Φιλισταίων, θα ασχοληθεί στη συνέχεια με εκείνους που την κακομεταχειρίστηκαν, και θα την ανακτήσει από τα χέρια τους. Έτσι ακόμη και η οργή του ανθρώπου θα τον αινέσει· και φέρνει τη δική του δόξα ακόμη και όταν φαίνεται να την παραμελεί, Ψαλμ. οστ'. 10. Από τον τρώγοντα θα βγει τροφή. Ο Χένρι στη συνέχεια δείχνει την επαναλαμβανόμενη ταπείνωση του Δαγών μπροστά στην κιβωτό. 1. Ο Δαγών, δηλαδή η εικόνα (διότι αυτό ήταν όλος ο θεός), είχε πέσει με το πρόσωπο στη γη μπροστά στην κιβωτό, εδ. 3. Ο Θεός φαινόταν να έχει ξεχάσει την κιβωτό, αλλά δείτε πώς μιλάει ο Ψαλμωδός για την εμφάνισή του, τελικά, για να υπερασπιστεί την ίδια του την τιμή. Όταν είχε παραδώσει τη δύναμή του στην αιχμαλωσία, και όλα φαίνονταν να πηγαίνουν προς την καταστροφή, τότε ο Κύριος ξύπνησε σαν από ύπνο, και σαν δυνατός άνδρας που φωνάζει εξαιτίας οίνου, Ψαλμ. οη'. 59-65. Και γι' αυτό απέτρεψε τις ολοκληρωτικές ερημώσεις της Ιουδαϊκής εκκλησίας, επειδή φοβήθηκε την οργή του εχθρού, Δευτ. λβ'. 26, 27. Μεγάλη φροντίδα λαμβανόταν, κατά την τοποθέτηση των εικόνων των θεών τους, για να τις στερεώσουν. Ο προφήτης το σημειώνει, Ησ. μα'. 7, Την στερέωσε με καρφιά ώστε να μην μετακινηθεί· και πάλι, Ησ. μστ'. 7. Και όμως οι στερεώσεις του Δαγών δεν του ωφέλησαν καθόλου. Η κιβωτός του Θεού θριαμβεύει πάνω του στον ίδιο του τον σκουπιδότοπο, στον ίδιο του τον ναό. Πέφτει κάτω μπροστά στην κιβωτό, απευθείας προς αυτήν (αν και η κιβωτός ήταν τοποθετημένη στη μία πλευρά του), σαν να δείχνει προς τον νικητή, στον οποίο αναγκάζεται να υποχωρήσει και να αποδώσει ομολογία. Σημείωσε, Η βασιλεία του Σατανά θα πέσει σίγουρα μπροστά στη βασιλεία του Χριστού, το λάθος μπροστά στην αλήθεια, η ασέβεια μπροστά στην ευσέβεια, και η διαφθορά μπροστά στη χάρη στις καρδιές των πιστών. Όταν τα συμφέροντα της θρησκείας φαίνονται να καταρρέουν και έτοιμα να βυθιστούν, ακόμη και τότε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η ημέρα του θριάμβου τους θα έρθει. Μεγάλη είναι η αλήθεια, και θα επικρατήσει. Ο Δαγών πέφτοντας ενώπιος ενώπιος μπροστά στην κιβωτό του Θεού, που ήταν στάση προσκυνήσεως, έκανε σαν να κατεύθυνε τους προσκυνητές του να αποδώσουν την ομολογία τους στον Θεό του Ισραήλ, ως μεγαλύτερο από όλους τους θεούς. Δες Έξ. ιη'. 11. Ο Χένρι στη συνέχεια ιχνηλατεί τις διαδοχικές κρίσεις που πέφτουν στις πόλεις των Φιλισταίων. Η πτώση του Δαγών (αν ο λαός είχε κάνει καλή χρήση της, και είχε οδηγηθεί από αυτήν σε μετάνοια για τις ειδωλολατρίες του και να ταπεινωθεί ενώπιον του Θεού του Ισραήλ και να ζητήσει το πρόσωπό του) θα μπορούσε να είχε αποτρέψει την εκδίκηση που ο Θεός εδώ προχωρεί να πάρει επάνω τους για τις προσβολές που έγιναν στην κιβωτό του, και την πεισματική προσκόλλησή τους στο είδωλό τους, σε πείσμα της σαφέστατης πεποίθησης. Κύριε, όταν το χέρι σου υψώνεται δεν θα δουν, αλλά θα δουν, Ησ. κστ'. 11. Και, αν δεν θα δουν τη δόξα, θα αισθανθούν το βάρος, του χεριού του Θεού, διότι έτσι έκαναν οι Φιλισταίοι. Το χέρι του Κυρίου ήταν βαρύ επάνω τους (εδ. 6), και όχι μόνο τους έπεισε για την ανοησία τους, αλλά τιμώρησε αυστηρά την υπεροψία τους. 1. Τους κατέστρεψε, δηλαδή απέκοψε πολλούς από αυτούς με αιφνίδιο θάνατο, εκείνους, μπορούμε να υποθέσουμε, που είχαν θριαμβεύσει περισσότερο στην αιχμαλωσία της κιβωτού. Αυτό διακρίνεται από την ασθένεια με την οποία χτυπήθηκαν άλλοι. Στη Γαθ ονομάζεται μεγάλη καταστροφή (εδ. 9), θανατηφόρα καταστροφή, εδ. 11. Και λέγεται ρητά (εδ. 12) ότι εκείνοι που χτυπήθηκαν με τις αιμορροΐδες ήταν οι άνδρες που δεν πέθαναν από την άλλη καταστροφή, που πιθανώς ήταν η πανούκλα. Καυχώνταν για τη μεγάλη σφαγή που είχε κάνει το ξίφος τους ανάμεσα στους Ισραηλίτες, κεφ. δ'. 10. Αλλά ο Θεός τους κάνει να γνωρίσουν ότι αν και δεν θεωρεί σκόπιμο να τραβήξει το ξίφος του Ισραήλ εναντίον τους (ήταν ανάξιοι να χρησιμοποιηθούν), όμως ο Θεός είχε δικό του ξίφος, με το οποίο μπορούσε να κάνει όχι λιγότερο τρομερή εκτέλεση ανάμεσά τους, το οποίο αν ακονίσει, και το χέρι του πιάσει την κρίση, θα αποδώσει εκδίκηση στους εχθρούς του, Δευτ. λβ'. 41, 42. Σημείωσε, Εκείνοι που αντιμάχονται τον Θεό, την κιβωτό του, και τον Ισραήλ του, θα καταστραφούν αναπόφευκτα στο τέλος. Αν η πεποίθηση δεν νικήσει, η καταστροφή θα νικήσει. 2. Εκείνους που δεν καταστράφηκαν τους χτύπησε με αιμορροΐδες (εδ. 6), στα απόκρυφα μέρη τους (εδ. 9), τόσο οδυνηρές που (εδ. 12) η κραυγή ανέβηκε στον ουρανό, δηλαδή μπορούσε να ακουστεί μακριά, και ίσως, στην ακρότητα του πόνου και της δυστυχίας τους, φώναζαν, όχι στον Δαγών, αλλά στον Θεό του ουρανού. Ο Ψαλμωδός, μιλώντας για αυτήν την οδυνηρή κρίση στους Φιλισταίους, την περιγράφει έτσι: Ο Θεός χτύπησε τους εχθρούς του στα οπίσθια μέρη, και τους έθεσε σε αιώνια ονειδισμό, Ψαλμ. οη'. 66. Οι αιμορροΐδες (τις οποίες ονομάζουμε σωρούς, και ίσως ήταν τότε πιο οδυνηρή ασθένεια από ό,τι τώρα) απειλούνται ανάμεσα στις κρίσεις που θα ήταν ο καρπός της κατάρας, Δευτ. κη'. 27. Ήταν και οδυνηρή και επαίσχυντη ασθένεια· μια αισχρή ασθένεια για αισχρές ενοχές. Με αυτήν ο Θεός θα ταπείνωνε την υπερηφάνειά τους, και θα έθετε περιφρόνηση επάνω τους, όπως είχαν κάνει στην κιβωτό του. Η ασθένεια ήταν επιδημική, και ίσως, ανάμεσά τους, νέα ασθένεια. Η Ασδώδ χτυπήθηκε, και τα παράλιά της, η χώρα γύρω. Για περιφρόνηση των διαταγών του Θεού, πολλοί είναι αδύναμοι και άρρωστοι, και πολλοί κοιμούνται, Α' Κορ. ια'. 30. 3. Οι άνδρες της Ασδώδ σύντομα αντιλήφθηκαν ότι ήταν το χέρι του Θεού, του Θεού του Ισραήλ, εδ. 7. Έτσι αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν τη δύναμη και την κυριαρχία του, και να ομολογήσουν ότι βρίσκονται εντός της δικαιοδοσίας του, και όμως δεν θα απαρνιούνταν τον Δαγών και δεν θα υποτάσσονταν στον Ιεχωβά· αλλά μάλλον, τώρα που άγγιξε το οστό και τη σάρκα τους, και σε τρυφερό μέρος, ήταν έτοιμοι να τον καταραστούν κατά πρόσωπο, και αντί να κάνουν ειρήνη μαζί του, και να ζητήσουν την παραμονή της κιβωτού του με καλύτερους όρους, επιθυμούσαν να απαλλαγούν από αυτήν, όπως οι Γαδαρηνοί, που, όταν έχασαν τα γουρούνια τους, ζήτησαν από τον Χριστό να φύγει από τα παράλιά τους. Οι σαρκικές καρδιές, όταν υποφέρουν κάτω από τις κρίσεις του Θεού, θα προτιμούσαν, αν ήταν δυνατόν, να τον απομακρύνουν από αυτούς παρά να εισέλθουν σε διαθήκη και κοινωνία μαζί του, και να τον κάνουν φίλο τους. Έτσι οι άνδρες της Ασδώδ αποφασίζουν, Η κιβωτός του Θεού του Ισραήλ δεν θα μείνει μαζί μας. 4. Αποφασίζεται να αλλάξει ο τόπος της αιχμαλωσίας της. Συγκλήθηκε μεγάλο συμβούλιο, και το ερώτημα προτάθηκε σε όλους τους άρχοντες ήταν, «Τι θα κάνουμε με την κιβωτό;» Και τελικά συμφωνήθηκε ότι θα μεταφερθεί στη Γαθ, εδ. 8. Κάποια δεισιδαιμονική αντίληψη είχαν ότι το σφάλμα ήταν στον τόπο, και ότι η κιβωτός θα ευαρεστούνταν περισσότερο με άλλη κατοικία, πιο μακριά από τον ναό του Δαγών· και γι' αυτό, αντί να την επιστρέψουν, όπως θα έπρεπε να κάνουν, στον δικό της τόπο, σχεδιάζουν να την στείλουν σε άλλο τόπο. Η Γαθ επιλέγεται, τόπος φημισμένος για φυλή γιγάντων, αλλά η δύναμη και το ανάστημά τους δεν είναι φράγμα ενάντια στην πανούκλα και τις αιμορροΐδες: οι άνδρες εκείνης της πόλης χτυπήθηκαν, και μεγάλοι και μικροί (εδ. 9), και νάνοι και γίγαντες, όλοι ίδιοι στις κρίσεις του Θεού· κανένας τόσο μεγάλος ώστε να υπερβαίνει αυτές, κανένας τόσο μικρός ώστε να παραβλέπεται από αυτές. 5. Ήταν όλοι στο τέλος κουρασμένοι από την κιβωτό, και πολύ πρόθυμοι να απαλλαγούν από αυτήν. Στάλθηκε από τη Γαθ στην Έκρων, και, ερχόμενη με διαταγή του συμβουλίου, οι Εκρωνίτες δεν μπορούσαν να την αρνηθούν, αλλά εξοργίστηκαν πολύ εναντίον των μεγάλων ανδρών τους για την αποστολή ενός τέτοιου μοιραίου δώρου (εδ. 10): Μας την έστειλαν για να μας σκοτώσουν και τον λαό μας. Η κιβωτός είχε τις πλάκες του νόμου μέσα της· και τίποτα πιο ευπρόσδεκτο στους πιστούς Ισραηλίτες από τον λόγο του Θεού (σε αυτούς είναι άρωμα ζωής προς ζωή), αλλά στους απεριτμήτους Φιλισταίους, που επιμένουν σε εχθρότητα προς τον Θεό, τίποτα πιο τρομερό ούτε ευπρόσδεκτο: σε αυτούς είναι άρωμα θανάτου προς θάνατο. Μια γενική συνέλευση συγκαλείται αμέσως, για να συμβουλευτεί σχετικά με την αποστολή της κιβωτού πάλι στον τόπο της, εδ. 11. Ενώ συμβουλεύονται γι' αυτό, το χέρι του Θεού εκτελεί· και οι μηχανορραφίες τους για να αποφύγουν την κρίση απλώς την εξαπλώνουν. Πολλοί πέφτουν νεκροί ανάμεσά τους. Πολλοί περισσότεροι είναι σε οξεία ασθένεια από τις αιμορροΐδες, εδ. 12. Τι θα κάνουν; Οι θρίαμβοί τους στην αιχμαλωσία της κιβωτού σύντομα μετατρέπονται σε θρήνους, και είναι τόσο πρόθυμοι να την αποχωριστούν όσο ποτέ δεν ήταν να την αρπάξουν. Σημείωσε, Ο Θεός μπορεί εύκολα να κάνει την Ιερουσαλήμ πέτρα βάρους σε όλους όσοι την σηκώνουν, Ζαχ. ιβ'. 3. Εκείνοι που πολεμούν εναντίον του Θεού θα έχουν σύντομα αρκετά από αυτό, και, πρώτα ή τελευταία, θα γίνουν να γνωρίσουν ότι κανείς ποτέ δεν σκλήρυνε την καρδιά του εναντίον του και ευημερήσε. Ο πλούτος που αποκτάται με απάτη και αδικία, ιδιαίτερα εκείνος που αποκτάται με ιεροσυλία και ληστεία του Θεού, αν και καταπίνεται άπληστα, και κυλιέται κάτω από τη γλώσσα ως γλυκύ έδεσμα, πρέπει να ξεραθεί πάλι· διότι, μέχρι να γίνει, ο αμαρτωλός δεν θα αισθανθεί ησυχία στην κοιλιά του, Ιώβ κ'. 15-20.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι κλείνει το τμήμα αντανακλώντας στην παρατεταμένη αιχμαλωσία της κιβωτού. Οι πρώτες λέξεις του κεφαλαίου μας λένε πόσο καιρό διήρκεσε η αιχμαλωσία της κιβωτού—ήταν στη χώρα των Φιλισταίων επτά μήνες. Στο πεδίο των Φιλισταίων (έτσι είναι στο πρωτότυπο), από το οποίο κάποιοι συμπεραίνουν ότι, αφού τη δοκίμασαν σε όλες τις πόλεις τους, και τη βρήκαν μάστιγα για τους κατοίκους της καθεμιάς, τελικά την έστειλαν στα ανοιχτά πεδία, επάνω στα οποία ποντικοί ξεπήδησαν από το έδαφος σε μεγάλες ποσότητες, και κατέστρεψαν το σιτάρι που ήταν τώρα σχεδόν ώριμο και κατέστρεψαν τη γη. Με αυτήν την κρίση μαστίχθηκαν (εδ. 5), και όμως δεν αναφέρεται στο προηγούμενο κεφάλαιο· έτσι ο Θεός τους έκανε να γνωρίσουν ότι όπου και αν μετέφεραν την κιβωτό, όσο καιρό την κρατούσαν αιχμάλωτη, θα τη βρίσκαν κατάρα για αυτούς. Καταραμένος θα είσαι στην πόλη, και καταραμένος στο πεδίο, Δευτ. κη'. 16. Αλλά, οι περισσότεροι το παίρνουν να σημαίνει, όπως το αποδίδουμε, Τη χώρα των Φιλισταίων. Τώρα, 1. Επτά μήνες ο Ισραήλ τιμωρήθηκε με την απουσία της κιβωτού, εκείνου του ειδικού σημείου της παρουσίας του Θεού. Πόσο γυμνή φαινόταν η σκηνή χωρίς αυτήν! Πόσο ήταν η αγία πόλη τώρα ερήμωση, και η αγία γη έρημος! Μελαγχολικός καιρός αναμφίβολα ήταν για τους καλούς ανθρώπους ανάμεσά τους, ιδιαίτερα για τον Σαμουήλ· αλλά είχαν αυτό για να παρηγορηθούν, όπως έχουμε σε παρόμοια δυσχέρεια όταν στερούμαστε την παρηγοριά των δημόσιων διατάξεων, ότι, όπου και αν είναι η κιβωτός, ο Κύριος είναι στον άγιο ναό του, ο θρόνος του Κυρίου είναι στον ουρανό, και με πίστη και προσευχή μπορούμε να έχουμε πρόσβαση με παρρησία σε αυτόν εκεί. Μπορούμε να έχουμε τον Θεό κοντά μας όταν η κιβωτός είναι σε απόσταση. 2. Επτά μήνες οι Φιλισταίοι τιμωρήθηκαν με την παρουσία της κιβωτού· τόσο καιρό ήταν μάστιγα για αυτούς, επειδή δεν θα την έστελναν πίσω νωρίτερα. Σημείωσε, Οι αμαρτωλοί παρατείνουν τις δικές τους δυστυχίες αρνούμενοι πεισματικά να αποχωριστούν τις αμαρτίες τους. Οι πληγές της Αιγύπτου θα ήταν λιγότερες από δέκα αν η καρδιά του Φαραώ δεν είχε σκληρυνθεί ώστε να μην αφήσει τον λαό να φύγει. Αλλά τελικά αποφασίζεται ότι η κιβωτός πρέπει να σταλεί πίσω· δεν υπάρχει θεραπεία, είναι χαμένοι αν την κρατήσουν.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας έχετε δει τον Θεό να υπερασπίζεται την τιμή του χωρίς ανθρώπινη βοήθεια; Πώς η ιστορία της πτώσης του Δαγών αμφισβητεί τυχόν ανταγωνιστικές πιστότητες που μπορεί ακόμη να κρατάτε; Ποια βήματα μπορείτε να κάνετε αυτήν την εβδομάδα για να μεταχειριστείτε την παρουσία του Θεού με μεγαλύτερη ευλάβεια αντί για αυθάδεια;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, Συ μόνος είσαι Θεός, και έδειξες το κραταιό Σου χέρι ταπεινώνοντας κάθε είδωλο που θα ανταγωνιζόταν τον θρόνο Σου. Δίδαξέ μας να φοβόμαστε την αγία Σου παρουσία και να καταρρίπτουμε κάθε αντίζηλη αγάπη που θα Σε εκτόπιζε από τις καρδιές μας. Με το Πνεύμα Σου, ενδυνάμωσέ μας να εμπιστευόμαστε ότι Συ θα υπερασπιστείς τη δική Σου υπόθεση και θα υποστηρίξεις τη δόξα Σου μεταξύ των εθνών. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →