Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εβραίους
Η Ουσία των Πραγμάτων που Ελπίζονται: Το Μεγάλο Σύννεφο της Πίστεως
Άνοιγμα
Η προς Εβραίους 11 είναι η μεγάλη κατάλογος της πίστεως, το κεφάλαιο που η Εκκλησία αγάπησε πάνω από σχεδόν κάθε άλλο για την παρέλαση των μαρτύρων: του Άβελ και του Ενώχ και του Νώε, του Αβραάμ ο οποίος 'εξήλθεν μη γινώσκων πού έρχεται', του Μωυσέως ο οποίος επέλεξε την θλίψιν μετά του λαού του Θεού, και ενός πλήθους ανωνύμων άλλων 'ων ο κόσμος ουκ ήν άξιος'. Ο Παύλος ανοίγει με τον περίφημο ορισμό του — 'έστιν δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων' — και έπειτα το αποδεικνύει όχι με επιχειρήματα αλλά με βίους. Ο Χρυσόστομος εμμένει στην καθαρή τόλμη της πίστεως: ότι αυτοί οι άνδρες, χωρίς ακόμη να έχει αποκαλυφθεί η ανάστασις, χωρίς Γραφές πίσω τους, συχνά τίποτε μπροστά στα μάτια τους παρά αντίφαση, εντούτοις διακινδύνευσαν τα πάντα στον αόρατο Θεό και 'εξεδέχετο την πόλιν την τας θεμελίους έχουσαν, ης τεχνίτης και δημιουργός ο Θεός'. Για μια σύναξη δειλόκαρδη υπό διωγμόν, το μήνυμα είναι ενισχυτικό: αν εκείνοι που είχαν τόσο λίγο σώθηκαν δια πίστεως, πόσο περισσότερο εμείς, που έχουμε τόσο πολύ.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε την προς Εβραίους 11 — 'έστιν δε πίστις ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων'· δια πίστεως νοούμεν κατηρτίσθαι τους αιώνας ρήματι Θεού· η πλέον εξαίρετη θυσία του Άβελ· ο Ενώχ μετατεθείς ώστε να μη ίδη θάνατον· ο Νώε, κινηθείς υπό φόβου, ετοιμάζων κιβωτόν· ο Αβραάμ κληθείς εις γην ην ουκ εγίνωσκεν, παροικών εν σκηναίς, ζητών την πόλιν την τας θεμελίους έχουσαν· η Σάρρα λαβούσα δύναμιν εις σύλληψιν· πάντες ούτοι αποθανόντες εν πίστει, 'μη λαβόντες τας επαγγελίας, αλλά πόρρωθεν αυτάς ιδόντες', ομολογούντες εαυτούς 'ξένοι και παρεπίδημοι επί της γης', επιποθούντες 'κρείττονα πατρίδα, τουτέστιν επουράνιον'· ο Μωυσής αρνούμενος να ονομασθή υιός της θυγατρός Φαραώ, λογισάμενος τον ονειδισμόν του Χριστού μείζονα πλούτον των θησαυρών της Αιγύπτου· η διάβασις της Ερυθράς Θαλάσσης· η Ραάβ· και η μακρά λιτανεία των διωκομένων 'ων ο κόσμος ουκ ήν άξιος', οι 'ουκ εκομίσαντο την επαγγελίαν· του Θεού περί ημών κρείττόν τι προβλεψαμένου'.
Μελετήστε
Μελέτη
Τι είδους ψυχή απαιτεί η πίστις; Όχι αδύναμη ή δειλή, επιμένει ο Χρυσόστομος, αλλά μεγάλη — διότι η πίστις σημαίνει να πιστώνεις το αόρατο εναντίον όλων όσα αναφέρουν οι αισθήσεις.
Η πίστις χρειάζεται ψυχή γενναία και σφριγηλή, και μίαν υψουμένην υπεράνω πάντων των αισθητών, και υπερβαίνουσαν την ασθένειαν των ανθρωπίνων λογισμών.Και ο ίδιος ο ορισμός του Παύλου, εξηγεί ο Χρυσόστομος, διεκδικεί κάτι εκπληκτικό: ότι η πίστις δεν απλώς αναμένει τα ελπιζόμενα, αλλά τους δανείζει παρούσα πραγματικότητα στην ψυχή. Μεταστρέφει τον στίχο με προσοχή, αρνούμενος να τον ισοπεδώσει σε γυμνή παροιμία.
Διότι αφού τα αντικείμενα της ελπίδος φαίνονται ανυπόστατα, η Πίστις τους δίδει υπόστασιν, ή μάλλον, δεν την δίδει, αλλά είναι αυτή η υπόστασίς των.Αυτός είναι ο λόγος που οι ήρωες του κεφαλαίου μπορούσαν να υπακούουν, να υποφέρουν και να αποθνήσκουν για υποσχέσεις που ποτέ δεν κράτησαν στο χέρι: η πίστις έκανε την μέλλουσα πόλιν τόσο στερεά γι' αυτούς όσο τις σκηνές στις οποίες πράγματι κατοικούσαν. Το να πιστεύει κανείς έτσι δεν είναι μικρό ή παθητικό πράγμα — είναι η υψίστη πράξη δυνάμεως της ψυχής.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Γιατί ο Παύλος σωρεύει τόσους πολλούς μάρτυρας — πατριάρχας, προφήτας, γυναίκας, τους ανωνύμους θλιβομένους; Διότι, λέγει ο Χρυσόστομος, η μνήμη εκείνων που υπέφεραν πριν από εμάς είναι η ίδια φάρμακο για την ψυχή που βυθίζεται υπό των ιδίων δοκιμασιών της. Το σύννεφο δεν είναι μακριά υπεράνω αλλά γύρω μας, προστατεύον.
η μνήμη των αγίων εκείνων ανδρών, αποκαθιστά και ανακτά την ψυχήν η οποία είχε καταβαρυνθεί υπό θλίψεων, ως νέφος τον καιόμενον υπό των υπερβολικά θερμών ακτίνων [του ηλίου].Και η βαθύτερη παρηγορία είναι αυτή: αυτοί οι μάρτυρες δεν έχουν ακόμη λάβει την ανταμοιβήν των. Αναμένουν ακόμη — για εμάς. Ο Θεός, θαυμάζει ο Χρυσόστομος, 'περί ημών κρείττόν τι προβλεψαμένου', ορίζων μίαν στέψιν διά πάντας, ώστε ο Άβελ ο οποίος ενίκησε πρώτος και εμείς οι οποίοι αγωνιζόμεθα τελευταίοι να στεφθώμεν μαζί. Ήσαν πριν από ημάς εν τη μάχη, αλλά όχι πριν από ημάς εν τω στεφάνω. Έτσι το κεφάλαιο λήγει όχι με στεναγμόν επί της ανταμειφθείσης υπομονής των αλλά με θαυμασμόν επί του σχεδίου του Θεού — και ανοίγει ευθύς εις τον επόμενον στίχον, όπου τα μάτια που διέτρεξαν όλον τον κατάλογον των μαρτύρων υψώνονται τέλος εις ένα Πρόσωπον: 'αφορώντες εις τον Ιησούν'.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού, εν τη ζωή σας, απαιτείτε να ιδήτε προτού πιστεύσετε; Όλη η προς Εβραίους 11 αντιτάσσεται εις την απαίτησιν εκείνην. Η πίστις, ως λέγει ο Χρυσόστομος, 'είναι αυτή η υπόστασίς των' — καθιστά τας υποσχέσεις του Θεού πραγματικάς και βαρυτάτας εν τη ψυχή προτού ποτέ ιδωθούν με τον οφθαλμόν. Ερωτήστε εάν η πίστις σας έχει την 'γενναίαν και σφριγηλήν ψυχήν' την οποίαν περιγράφει εκείνος, πρόθυμην να υψωθή 'υπεράνω πάντων των αισθητών', ή εάν συρρικνούται πίσω μόνον εις ό,τι δύναται να ψηλαφηθή και να μετρηθή. Και όταν είσθε κουρασμένοι, κάμετε ό,τι διδάσκει το κεφάλαιο: ενθυμηθήτε τους μάρτυρας. Είναι σύννεφο γύρω σας, ψύχον την θερμότητα της δοκιμασίας σας· άνδρες και γυναίκες οι οποίοι δεν εκράτησαν τίποτε εις χείρας και όμως υπέμειναν πάντα, 'ων ο κόσμος ουκ ήν άξιος'. Δεν έχουν τελειώσει — αναμένουν εσάς, ώστε να στεφθήτε μαζί. Ζήσατε, λοιπόν, ως έζησεν ο Αβραάμ: ξένος και παρεπίδημος εδώ, η καρδία σας τεθειμένη εις 'πόλιν την τας θεμελίους έχουσαν, ης τεχνίτης και δημιουργός ο Θεός'.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Θεέ του Άβελ και του Ενώχ και του Νώε, του Αβραάμ και της Σάρρας και του Μωυσέως, ο Θεός ο οποίος δεν εντρέπεται να ονομάζεται Θεός εκείνων οι οποίοι εζήτησαν κρείττονα πατρίδα: χάρισέ μου την πίστιν η οποία είναι η υπόστασις των πραγμάτων που ελπίζονται και ο έλεγχος των πραγμάτων ου βλεπομένων. Δός μου ψυχήν γενναίαν και σφριγηλήν, η οποία υψούται υπεράνω των αισθητών και αναπαύεται ουχί επί όσων οι οφθαλμοί μου δύνανται να ίδωσιν αλλά επί του πιστού λόγου Σου. Όταν αι θλίψεις με καταπιέζουν, ας η μνήμη των αγίων Σου με αναψύχη ως νέφος κατά του καίου θερμού, και δίδαξέ με ότι περιεχομαι υπό τοσούτου νέφους μαρτύρων οι οποίοι αναμένουν να τελειωθώσιν ομού μετ' εμού. Κάμε με ξένον και παρεπίδημον επί της γης, ζητούντα την πόλιν της οποίας τεχνίτης και δημιουργός Συ είσαι· διά του Χριστού του Κυρίου ημών, μετά του οποίου εις Σε, Ω Πάτερ, ομού μετά του Αγίου Πνεύματος, δόξα, δύναμις και τιμή, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →