Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Κορινθίους
Α' Κορ 8 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στην Α' Κορινθίους 8 προσφέρει σταθερή ποιμαντική σοφία για πιστούς που αντιμετωπίζουν ερωτήματα ελευθερίας και αγάπης. Σε έναν πολιτισμό γεμάτο αντικρουόμενες αξιώσεις και εύθραυστες συνειδήσεις, η ερμηνεία του μας υπενθυμίζει ότι η γνώση πρέπει πάντα να υπηρετεί την αγάπη. Το σημερινό μάθημα διατρέχει την πραγματεία του για τα ειδωλόθυτα, την ενότητα του Θεού και την πρόσκληση να προστατεύουμε τους ασθενέστερους αδελφούς και αδελφές. Ακούμε τόσο για τη σαφήνεια της αλήθειας όσο και για την τρυφερότητα της χριστιανικής ευθύνης. Είθε το Πνεύμα να ανοίξει τις καρδιές μας καθώς μελετούμε μαζί.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στην Α' Κορινθίους κεφάλαιο 8. Διάβασε το κεφάλαιο αργά, παρατηρώντας την κίνηση του Παύλου από τη γνώση στην αγάπη και από την ελευθερία στη φροντίδα για τους αδύναμους. Άφησε τα λόγια να καθίσουν πριν στραφούμε στις σκέψεις του Ματθαίου Χένρι για το ίδιο χωρίο.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ερρίκος ανοίγει απευθυνόμενος στην αξίωση των Κορινθίων για γνώση.
Ο απόστολος έρχεται εδώ στην περίπτωση των πραγμάτων που είχαν προσφερθεί σε είδωλα, σχετικά με τα οποία μερικοί από αυτούς ζητούσαν ικανοποίηση: μια περίπτωση που συνέβαινε συχνά σε εκείνη την εποχή του Χριστιανισμού, όταν η εκκλησία του Χριστού ήταν ανάμεσα στους εθνικούς, και ο Ισραήλ του Θεού έπρεπε να ζει ανάμεσα στους Χαναναίους. Για την καλύτερη κατανόησή της, πρέπει να παρατηρηθεί ότι ήταν έθιμο ανάμεσα στους εθνικούς να κάνουν συμπόσια στις θυσίες τους, και όχι μόνο να τρώνε οι ίδιοι, αλλά να προσκαλούν και τους φίλους τους να συμμετάσχουν μαζί τους. Αυτά συνήθως γίνονταν στον ναό, όπου προσφερόταν η θυσία (εδ. 10), και, αν κάτι έμενε όταν τελείωνε το συμπόσιο, ήταν σύνηθες να μεταφέρουν ένα μέρος στους φίλους τους· ό,τι έμενε, μετά από όλα, ανήκε στους ιερείς, οι οποίοι μερικές φορές το πουλούσαν στις αγορές. Βλέπε κεφ. ι΄ 25. Ναι, τα συμπόσια, όπως μας πληροφορεί ο Αθήναιος, λογίζονταν πάντα, ανάμεσα στους εθνικούς, ιερά και θρησκευτικά πράγματα, έτσι ώστε συνήθιζαν να θυσιάζουν πριν από όλα τα συμπόσια τους· και λογιζόταν πολύ βέβηλο πράγμα ανάμεσά τους, το αθυτα εσθίειν, να τρώνε στα ιδιωτικά τους τραπέζια οποιοδήποτε κρέας από το οποίο δεν είχαν πρώτα θυσιάσει σε τέτοιες περιστάσεις. Σε αυτή την περίσταση των πραγμάτων, ενώ οι Χριστιανοί ζούσαν ανάμεσα σε ειδωλολάτρες, είχαν πολλούς συγγενείς και φίλους που ήταν τέτοιοι, με τους οποίους έπρεπε να διατηρούν γνωριμία και να διατηρούν καλή γειτονία, και επομένως είχαν αφορμή να τρώνε στα τραπέζια τους, τι έπρεπε να κάνουν αν κάτι που είχε θυσιαστεί έμπαινε μπροστά τους; Τι, αν προσκαλούνταν να συμποσιαστούν μαζί τους στους ναούς τους; Φαίνεται σαν μερικοί από τους Κορινθίους να είχαν απορροφήσει μια γνώμη ότι ακόμα και αυτό μπορούσε να γίνει, επειδή γνώριζαν ότι ένα είδωλο δεν είναι τίποτα στον κόσμο, εδ. 4. Ο απόστολος φαίνεται να απαντά πιο άμεσα στην περίπτωση (κεφ. ι΄), και εδώ να επιχειρηματολογεί, με την υπόθεση ότι είναι σωστοί σε αυτή τη σκέψη, ενάντια στην κατάχρηση της ελευθερίας τους προς βλάβη άλλων· αλλά καταδικάζει σαφώς τέτοια ελευθερία στο κεφ. ι΄. Ο απόστολος εισάγει την ομιλία του με μερικές παρατηρήσεις για τη γνώση που φαίνεται να φέρουν μέσα τους μια επίπληξη τέτοιων προσχημάτων γνώσης όπως ανέφερα: Γνωρίζουμε, λέει ο απόστολος, ότι όλοι έχουμε γνώση (εδ. 1)· σαν να είχε πει, «Εσείς που παίρνετε τέτοια ελευθερία δεν είστε οι μόνοι γνώστες· εμείς που απέχουμε γνωρίζουμε τόσο όσο και εσείς για τη ματαιότητα των ειδώλων, και ότι δεν είναι τίποτα· αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι η ελευθερία που παίρνετε είναι πολύ ένοχη, και ότι ακόμα και η νόμιμη ελευθερία πρέπει να χρησιμοποιείται με αγάπη και όχι προς βλάβη αδύναμων αδελφών.» Η γνώση φουσκώνει, αλλά η αγάπη οικοδομεί, εδ. 1. Σημείωσε, 1. Την προτίμηση της αγάπης έναντι της αυτάρεσκης γνώσης. Εκείνο είναι το καλύτερο που είναι κατάλληλο να κάνει το μεγαλύτερο καλό. Η γνώση, ή τουλάχιστον μια υψηλή αυταρέσκεια γι’ αυτήν, είναι πολύ επιρρεπής να φουσκώσει τον νου, να τον γεμίσει με αέρα, και έτσι να τον φουσκώσει. Αυτό δεν τείνει σε κανένα καλό για τον εαυτό μας, αλλά σε πολλές περιπτώσεις είναι πολύ προς βλάβη άλλων. Αλλά η αληθινή αγάπη, και η τρυφερή φροντίδα για τους αδελφούς μας, θα μας ωθήσει να συμβουλευόμαστε το συμφέρον τους, και να ενεργούμε όπως μπορεί να είναι για την οικοδομή τους. Παρατήρησε, 2. Ότι δεν υπάρχει απόδειξη άγνοιας πιο κοινή από μια αυταρέσκεια γνώσης: Αν κάποιος νομίζει ότι γνωρίζει κάτι, δεν γνωρίζει τίποτα ακόμα όπως πρέπει να γνωρίζει. Εκείνος που γνωρίζει τα περισσότερα καταλαβαίνει καλύτερα τη δική του άγνοια, και την ατέλεια της ανθρώπινης γνώσης. Εκείνος που φαντάζεται τον εαυτό του γνώστη, και είναι μάταιος και αυτάρεσκος σε αυτή τη φαντασία, έχει λόγο να υποψιάζεται ότι δεν γνωρίζει τίποτα σωστά, τίποτα όπως πρέπει να το γνωρίζει. Σημείωσε, Είναι ένα πράγμα να γνωρίζεις την αλήθεια, και άλλο να τη γνωρίζεις όπως πρέπει, ώστε να βελτιώνουμε δεόντως τη γνώση μας. Πολλά μπορεί να είναι γνωστά όταν τίποτα δεν είναι γνωστό για κανένα καλό σκοπό, όταν ούτε ο εαυτός μας ούτε άλλοι είναι καλύτεροι για τη γνώση μας. Και εκείνοι που νομίζουν ότι γνωρίζουν κάτι, και γίνονται αδύναμοι εδώ, είναι από όλους τους ανθρώπους πιο πιθανό να μην κάνουν καμία καλή χρήση της γνώσης τους· ούτε ο εαυτός τους ούτε άλλοι είναι πιθανό να ωφεληθούν από αυτήν. Αλλά, προσθέτει ο απόστολος, αν κάποιος αγαπά τον Θεό, ο ίδιος είναι γνωστός από τον Θεό. Αν κάποιος αγαπά τον Θεό, και επηρεάζεται έτσι να αγαπά τον πλησίον του, ο ίδιος είναι γνωστός από τον Θεό· δηλαδή, όπως το καταλαβαίνουν μερικοί, γίνεται από αυτόν να γνωρίζει, διδάσκεται από τον Θεό. Σημείωσε, Εκείνοι που αγαπούν τον Θεό είναι πιο πιθανό να διδαχθούν από τον Θεό, και να γίνουν από αυτόν να γνωρίζουν όπως πρέπει. Μερικοί το καταλαβαίνουν έτσι: Θα εγκριθεί από τον Θεό· θα τον δεχτεί και θα έχει ευαρέσκεια σε αυτόν. Σημείωσε, Το φιλάνθρωπο πρόσωπο είναι πιο πιθανό να έχει την εύνοια του Θεού. Εκείνοι που αγαπούν τον Θεό, και για χάρη του αγαπούν τους αδελφούς τους και ζητούν την ευημερία τους, είναι πιθανό να αγαπηθούν από τον Θεό· και πόσο καλύτερο είναι να εγκριθείς από τον Θεό παρά να έχεις μια μάταιη γνώμη για τον εαυτό σου!Ο Ερρίκος στη συνέχεια ξεδιπλώνει την ενότητα της Θεότητας και τη μοναδική μεσιτεία του Χριστού.
Σε αυτό το απόσπασμα δείχνει τη ματαιότητα των ειδώλων: Ως προς την κατανάλωση πραγμάτων που έχουν θυσιαστεί σε είδωλα, γνωρίζουμε ότι ένα είδωλο δεν είναι τίποτα στον κόσμο· ή, δεν υπάρχει είδωλο στον κόσμο· ή, ένα είδωλο δεν μπορεί να κάνει τίποτα στον κόσμο: γιατί η μορφή της έκφρασης στο πρωτότυπο είναι ελλειπτική. Η έννοια γενικά είναι, ότι τα εθνικά είδωλα δεν έχουν θεότητα μέσα τους· και επομένως στην Παλαιά Διαθήκη ονομάζονται συνήθως ψεύδη και ματαιότητες, ή ψευδείς ματαιότητες. Είναι απλώς φανταστικοί θεοί, και πολλοί από αυτούς δεν είναι καλύτεροι από φανταστικά όντα· δεν έχουν δύναμη να μολύνουν τα πλάσματα του Θεού, και έτσι να τα καθιστούν ακατάλληλα να καταναλωθούν από παιδί ή υπηρέτη του Θεού. Κάθε πλάσμα του Θεού είναι καλό, αν ληφθεί με ευχαριστία, Α΄ Τιμ. δ΄ 4. Δεν είναι στη δύναμη των ματαιοτήτων των εθνικών να αλλάξουν τη φύση του.—Και δεν υπάρχει άλλος Θεός παρά ένας. Τα εθνικά είδωλα δεν είναι θεοί, ούτε να αναγνωρίζονται και να σέβονται ως θεοί, γιατί δεν υπάρχει άλλος Θεός παρά ένας. Σημείωσε, η ενότητα της Θεότητας είναι θεμελιώδης αρχή στον Χριστιανισμό, και σε κάθε ορθή θρησκεία. Οι θεοί των εθνικών πρέπει να είναι τίποτα στον κόσμο, πρέπει να μην έχουν θεότητα μέσα τους, τίποτα πραγματικής θεότητας που να τους ανήκει· γιατί δεν υπάρχει άλλος Θεός παρά ένας. Άλλοι μπορεί να ονομάζονται θεοί: Υπάρχουν που ονομάζονται θεοί, στον ουρανό και στη γη, θεοί πολλοί, και κύριοι πολλοί· αλλά ονομάζονται ψευδώς έτσι. Οι εθνικοί είχαν πολλούς τέτοιους, μερικούς στον ουρανό και μερικούς στη γη, ουράνιες θεότητες, που ήταν υψηλότερης τάξης και φήμης ανάμεσά τους, και επίγειες, άνθρωποι που έγιναν θεοί, που επρόκειτο να μεσιτεύσουν για τους ανθρώπους με τους πρώτους, και διορίστηκαν από αυτούς να προεδρεύουν στις επίγειες υποθέσεις. Αυτοί στην γραφή ονομάζονται συνήθως Βααλείμ. Είχαν θεούς υψηλότερου και χαμηλότερου βαθμού· ναι, πολλούς σε κάθε τάξη: θεοί πολλοί, και κύριοι πολλοί· αλλά όλοι τιτλούχοι θεότητες και μεσίτες: έτσι ονομάζονται, αλλά όχι τέτοιοι στην αλήθεια. Όλη η θεότητά τους και η μεσιτεία τους ήταν φαντασία. Γιατί, 1. Σε εμάς υπάρχει μόνο ένας Θεός, λέει ο απόστολος, ο Πατέρας, από τον οποίο είναι όλα τα πράγματα, και εμείς σε αυτόν ή για αυτόν. Εμείς οι Χριστιανοί είμαστε καλύτερα πληροφορημένοι· γνωρίζουμε καλά ότι υπάρχει μόνο ένας Θεός, η πηγή της ύπαρξης, ο δημιουργός όλων των πραγμάτων, ποιητής, συντηρητής, και κυβερνήτης όλου του κόσμου, από τον οποίο και για τον οποίο είναι όλα τα πράγματα. Όχι ένας Θεός για να κυβερνά ένα μέρος της ανθρωπότητας, ή μια τάξη και τάξη ανθρώπων, και άλλος για να κυβερνά άλλον. Ένας Θεός έκανε όλα, και επομένως έχει εξουσία πάνω σε όλα. Όλα τα πράγματα είναι από αυτόν, και εμείς, και όλα τα άλλα πράγματα, είμαστε για αυτόν. Ονομάζεται ο Πατέρας εδώ, όχι σε αντίθεση με τα άλλα πρόσωπα της ιερής Τριάδας, και για να τα αποκλείσει από τη Θεότητα, αλλά σε αντίθεση με όλα τα πλάσματα που έγιναν από τον Θεό, και των οποίων η διαμόρφωση αποδίδεται σε καθένα από αυτά τα τρία σε άλλα μέρη της γραφής, και δεν αποδίδεται μόνο στον Πατέρα. Ο Θεός ο Πατέρας, ως Πηγή και θεμέλιο της Τριάδας—ως το πρώτο πρόσωπο στη Θεότητα, και η αρχή των άλλων δύο, στέκεται εδώ για τη Θεότητα, η οποία όμως περιλαμβάνει και τα τρία, το όνομα Θεός αποδίδεται μερικές φορές στη γραφή στον Πατέρα, κατ’ εξοχήν, ή κατά τρόπο εξοχότητας, επειδή είναι πηγή και αρχή της Θεότητας (όπως παρατηρεί ο Καλβίνος), η πηγή της Θεότητας στους άλλους δύο, έχοντας αυτήν με επικοινωνία από αυτόν: έτσι ώστε υπάρχει μόνο ένας Θεός ο Πατέρας, και όμως ο Υιός είναι Θεός επίσης, αλλά δεν είναι άλλος Θεός, ο Πατέρας, με τον Υιό και το Πνεύμα, όντας ο ένας Θεός, αλλά όχι χωρίς αυτούς, ή έτσι ώστε να τους αποκλείει από τη Θεότητα. 2. Υπάρχει για εμάς μόνο ένας Κύριος, ένας Μεσίτης μεταξύ Θεού και ανθρώπων, ακόμα και ο Ιησούς Χριστός. Όχι πολλοί μεσίτες, όπως φαντάζονταν οι εθνικοί, αλλά μόνο ένας, από τον οποίο όλα τα πράγματα δημιουργήθηκαν και συνίστανται, και στον οποίο οφείλεται όλη η ελπίδα και η ευτυχία μας—ο άνθρωπος Χριστός Ιησούς· αλλά ένας άνθρωπος σε προσωπική ένωση με τον θείο Λόγο, ή τον Θεό τον Υιό. Αυτός ακριβώς ο άνθρωπος έχει κάνει ο Θεός και Κύριο και Χριστό, Πράξ. β΄ 36. Ο Ιησούς Χριστός, στη ανθρώπινη φύση του και στη μεσιτική κατάσταση, έχει μια εξουσιοδοτημένη δύναμη, ένα όνομα που του δόθηκε, αν και πάνω από κάθε όνομα, ώστε στο όνομά του κάθε γόνατο να κάμπτεται, και κάθε γλώσσα να ομολογεί ότι είναι Κύριος. Και έτσι είναι ο μόνος Κύριος, ο μόνος Μεσίτης, που οι Χριστιανοί αναγνωρίζουν, το μόνο πρόσωπο που έρχεται μεταξύ Θεού και αμαρτωλών, διοικεί τις υποθέσεις του κόσμου υπό τον Θεό, και μεσιτεύει για τους ανθρώπους με τον Θεό. Όλοι οι κύριοι αυτού του είδους ανάμεσα στους εθνικούς είναι απλώς φανταστικοί. Σημείωσε, Είναι το μεγάλο προνόμιο μας των Χριστιανών ότι γνωρίζουμε τον αληθινό Θεό, και τον αληθινό Μεσίτη μεταξύ Θεού και ανθρώπου: τον αληθινό Θεό, και τον Ιησού Χριστό τον οποίο αυτός απέστειλε, Ιωάν. ιζ΄ 3.Ο Ερρίκος στη συνέχεια στρέφεται στον κίνδυνο να πληγώσει μια αδύναμη συνείδηση.
ΙΙΙ. Τους προειδοποιεί ενάντια στην κατάχρηση της ελευθερίας τους, την ελευθερία που νόμιζαν ότι είχαν σε αυτό το θέμα. Γιατί ότι παρεξήγησαν αυτό το θέμα, και δεν είχαν άδεια να καθίσουν σε γεύμα στον ναό του ειδώλου, φαίνεται σαφές από το κεφ. ι΄ 20, κ.εξ. Αλλά ο απόστολος επιχειρηματολογεί εδώ ότι, ακόμα και με την υπόθεση ότι είχαν τέτοια δύναμη, πρέπει να είναι προσεκτικοί πώς τη χρησιμοποιούν· μπορεί να είναι σκόπελο για τους αδύναμους (εδ. 9), μπορεί να προκαλέσει την πτώση τους σε ειδωλολατρικές πράξεις, ίσως την αποστασία τους από τον Χριστιανισμό και την επαναστροφή τους στον εθνικισμό. «Αν δει κάποιος εσένα, που έχεις γνώση (έχεις ανώτερη κατανόηση από αυτόν, και εδώ παραδέχεσαι ότι έχεις ελευθερία να καθίσεις σε γεύμα, ή συμπόσιο, στον ναό ενός ειδώλου, επειδή ένα είδωλο, λες, δεν είναι τίποτα), δεν θα ενθαρρυνθεί κάποιος που είναι λιγότερο πλήρως πληροφορημένος σε αυτό το θέμα, και νομίζει ότι ένα είδωλο είναι κάτι, να φάει αυτό που προσφέρθηκε στο είδωλο, όχι ως κοινή τροφή, αλλά θυσία, και έτσι να γίνει ένοχος ειδωλολατρίας;» Μια τέτοια αφορμή πτώσης πρέπει να προσέχουν να μην βάζουν μπροστά στους αδύναμους αδελφούς τους, όποια ελευθερία ή δύναμη είχαν οι ίδιοι. Ο απόστολος υποστηρίζει αυτή την προειδοποίηση με δύο σκέψεις:—1. Ο κίνδυνος που μπορεί να προκύψει για αδύναμους αδελφούς, ακόμα και εκείνους τους αδύναμους αδελφούς για τους οποίους πέθανε ο Χριστός. Πρέπει να αρνηθούμε τον εαυτό μας ακόμα και ό,τι είναι νόμιμο παρά να προκαλέσουμε την πτώση τους, και να θέσουμε σε κίνδυνο τις ψυχές τους (εδ. 11): Μέσα από τη γνώση σου θα χαθεί ο αδύναμος αδελφός σου, για τον οποίο πέθανε ο Χριστός; Σημείωσε, Εκείνοι που ο Χριστός έχει εξαγοράσει με το πολυτιμότερο αίμα του πρέπει να είναι πολύ πολύτιμοι και αγαπητοί σε εμάς. Αν είχε τόση συμπόνια ώστε να πεθάνει για αυτούς, ώστε να μην χαθούν, πρέπει να έχουμε τόση συμπόνια για αυτούς ώστε να αρνηθούμε τον εαυτό μας, για χάρη τους, σε διάφορες περιπτώσεις, και να μην χρησιμοποιούμε την ελευθερία μας προς βλάβη τους, για να προκαλέσουμε την πτώση τους, ή να διακινδυνεύσουμε την καταστροφή τους. Εκείνος ο άνθρωπος έχει πολύ λίγο από το πνεύμα του Λυτρωτή που θα προτιμούσε ο αδελφός του να χαθεί παρά ο ίδιος να περιοριστεί, σε οποιαδήποτε περίπτωση, της ελευθερίας του. Εκείνος που έχει το Πνεύμα του Χριστού μέσα του θα αγαπά εκείνους που ο Χριστός αγάπησε, ώστε να πεθάνει για αυτούς, και θα μελετά να προάγει τον πνευματικό και αιώνιο πόλεμό τους, και να αποφεύγει κάθε τι που θα τους λυπούσε άσκοπα, και πολύ περισσότερο κάθε τι που θα ήταν πιθανό να προκαλέσει την πτώση τους, ή την πτώση σε αμαρτία. 2. Η βλάβη που γίνεται σε αυτούς ο Χριστός την παίρνει ως γίνει σε αυτόν τον ίδιο: Όταν αμαρτάνετε έτσι ενάντια στους αδύναμους αδελφούς και πληγώνετε τις συνειδήσεις τους, αμαρτάνετε ενάντια στον Χριστό, εδ. 12. Σημείωσε, Οι αδικίες που γίνονται στους Χριστιανούς είναι αδικίες στον Χριστό, ειδικά στα νήπια στον Χριστό, στους αδύναμους Χριστιανούς· και περισσότερο από όλα, εμπλέκοντάς τους σε ενοχή: πληγώνοντας τις συνειδήσεις τους πληγώνει αυτόν. Έχει ιδιαίτερη φροντίδα για τα αρνιά του ποιμνίου: Τα συγκεντρώνει στην αγκαλιά του και τα μεταφέρει στον κόλπο του, Ησ. ξ΄ 11. Οι ισχυροί Χριστιανοί πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί να αποφεύγουν ό,τι θα προσβάλει τους αδύναμους, ή θα βάλει σκόπελο στον δρόμο τους. Θα είμαστε άδειοι από συμπόνια για εκείνους στους οποίους ο Χριστός έδειξε τόση; Θα αμαρτήσουμε ενάντια στον Χριστό που υπέφερε για εμάς; Θα στραφούμε να νικήσουμε τα ελεήμονα σχέδιά του, και να βοηθήσουμε στην καταστροφή εκείνων για τους οποίους πέθανε για να σώσει;
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι ολοκληρώνει με το δικό του παράδειγμα αυταπάρνησης για χάρη ενός αδελφού.
ΙV. Ενισχύει όλα με το δικό του παράδειγμα (εδ. 13): Γι' αυτό αν το φαγητό κάνει τον αδελφό μου να σκανδαλιστεί δεν θα φάω κρέας όσο ο κόσμος στέκεται, μήπως κάνω τον αδελφό μου να σκανδαλιστεί. Δεν λέει ότι δεν θα φάει ποτέ ξανά. Αυτό θα ήταν να καταστρέψει τον εαυτό του, και να διαπράξει βαρύ αμάρτημα, για να αποτρέψει την αμαρτία και την πτώση ενός αδελφού. Τέτοιο κακό δεν πρέπει να γίνεται ώστε να έρθει καλό από αυτό. Αλλά, αν και ήταν απαραίτητο να φάει, δεν ήταν απαραίτητο να φάει κρέας. Και επομένως, παρά να προκαλέσει αμαρτία σε έναν αδελφό, θα απείχε από αυτό όσο ζούσε. Είχε τόση αξία για την ψυχή του αδελφού του που θα αρνιόταν πρόθυμα τον εαυτό του σε θέμα ελευθερίας, και θα απείχε από οποιαδήποτε συγκεκριμένη τροφή, την οποία θα μπορούσε να έχει φάει νόμιμα και θα του άρεσε να φάει, παρά να βάλει σκάνδαλο στον δρόμο ενός αδύναμου αδελφού, και να τον προκαλέσει να αμαρτήσει, ακολουθώντας το παράδειγμά του, χωρίς να είναι σαφές στο μυαλό του αν ήταν νόμιμο ή όχι. Σημείωσε, Πρέπει να είμαστε πολύ τρυφεροί στο να κάνουμε οτιδήποτε μπορεί να είναι αφορμή σκανδάλου για άλλους, αν και μπορεί να είναι αθώο από μόνο του. Η ελευθερία είναι πολύτιμη, αλλά η αδυναμία ενός αδελφού πρέπει να μας ωθήσει, και μερικές φορές να μας δεσμεύσει, να την παραβλέψουμε. Δεν πρέπει να διεκδικούμε ούτε να χρησιμοποιούμε αυστηρά τα δικά μας δικαιώματα, προς βλάβη και καταστροφή της ψυχής ενός αδελφού, και έτσι προς βλάβη του Λυτρωτή μας, που πέθανε για αυτόν. Όταν προβλέπεται σίγουρα ότι η πράξη μου που μπορώ να αποφύγω θα προκαλέσει έναν συνχριστιανό να κάνει αυτό που πρέπει να αποφύγει, θα σκανδαλίσω, ή θα βάλω σκάνδαλο στον δρόμο του, το οποίο να κάνω είναι αμαρτία, όσο νόμιμο και αν είναι το ίδιο το πράγμα που γίνεται. Και, αν πρέπει να είμαστε τόσο προσεκτικοί να μην προκαλούμε τις αμαρτίες άλλων ανθρώπων, πόσο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε να αποφεύγουμε την αμαρτία οι ίδιοι! Αν δεν πρέπει να διακινδυνεύουμε τις ψυχές άλλων ανθρώπων, πόσο πολύ πρέπει να μας απασχολεί να μην καταστρέφουμε τη δική μας!
Απαντήστε
Απόκριση
Πού μπορεί μια υπερβολική εμπιστοσύνη στη δική μου γνώση να εκτοπίζει την αγάπη για τους άλλους; Πώς χρησιμοποιώ αυτή τη στιγμή την ελευθερία μου με τρόπους που θα μπορούσαν ακούσια να βλάψουν έναν ασθενέστερο αδελφό ή αδελφή; Ποιο συγκεκριμένο βήμα αυταπάρνησης με προτρέπει το Πνεύμα να κάνω αυτή την εβδομάδα για χάρη κάποιου για τον οποίο πέθανε ο Χριστός;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλεύσπλαχνε, δός ἡμῖν διὰ τοῦ Πνεύματός Σου νὰ περιπατῶμεν ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ οἰκοδομούσῃ μᾶλλον ἢ ἐν τῇ γνώσει τῇ φυσιούσῃ, ὥστε νὰ μὴ πληγώσωμεν ποτὲ τὴν συνείδησιν ἑνὸς ἀδελφοῦ ἢ μιᾶς ἀδελφῆς ὑπὲρ τῶν ὁποίων ἀπέθανεν ὁ Χριστός. Δίδαξόν μας νὰ χρησιμοποιῶμεν τὴν ἐλευθερίαν μας κατὰ τρόπους ποὺ Σὲ τιμοῦν καὶ ἐνισχύουν τὸν λελυτρωμένον λαόν Σου, ἀκολουθοῦντες τὸ πρότυπον τῆς αὐτοθυσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ. Διαμόρφωσον τὰς καρδίας μας νὰ ἐκτιμοῦν τὸ καλὸν τῶν ἄλλων ὑπὲρ τὰ ἴδια δικαιώματά μας, μέχρις ὅτου σταθῶμεν ὁλοκληρωμένοι ἐνώπιόν Σου.
Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →