← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Χρονικών

Ο Λαός Συγκεντρώθηκε και ο Βασιλιάς Ενθρονίστηκε: Από την Εξορία και την Πτώση του Σαούλ στον Υιό του Δαβίδ

Α' Χρονικών 9-11Τα Ζητήματα επί της Οκτατεύχου και των Βιβλίων των Βασιλειών και των Χρονικών του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed)23 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Εδώ οι μακρές γενεαλογίες ανοίγουν σε μια ιστορία: ο κατάλογος εκείνων που επέστρεψαν από τη Βαβυλώνα και κατοίκησαν πάλι στις πόλεις τους, οι πυλωροί και οι ψάλτες που διορίστηκαν στον οίκο του Κυρίου, ο θάνατος του Σαούλ, και τέλος ο Δαβίδ έγινε βασιλιάς σε όλο τον Ισραήλ. Ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου ερμηνεύει τους αρχικούς στίχους ως ένδειξη για τη σύνθεση όλου του βιβλίου, διότι ο συγγραφέας μιλά για την αιχμαλωσία ως γεγονός ήδη παρελθόν — έτσι τα Χρονικά συντάχθηκαν μετά την επιστροφή, από κάποιον που έβλεπε πίσω την εξορία και την αιτία της. Σημειώνει ότι ακόμη και οι ξένοι που είχαν κατοικήσει με τον Ισραήλ συμμετείχαν στην συμφορά και στην επιστροφή, και ότι οι Ναθινίμ — οι «δεδομένοι» των οποίων το ίδιο το όνομα σημαίνει δώρο του Θεού που είναι — αφιερώθηκαν για τις ταπεινές υπηρεσίες του αγιαστηρίου, τη μεταφορά νερού και την κοπή ξύλων. Έπειτα στρέφεται στον σκοτεινό καθρέφτη του Σαούλ, του οποίου ο θάνατος καταγράφεται από τον Χρονικογράφο μαζί με την αιτία του: ότι πέθανε για την παράβασή του, και επειδή ζήτησε συμβουλή από τη γυναίκα με πνεύμα μαντείας αντί του Κυρίου. Ο Θεοδώρητος είναι προσεκτικός εδώ, ενάντια σε εκείνους που θα έκαναν την Γραφή να εγκρίνει την νεκρομαντική τέχνη: δεν ήταν από τη μαγεία της κοιλοφωνούσας που μίλησε ο Σαμουήλ, αλλά από τη σοφία και τη δύναμη του Θεού, ο οποίος μπορεί να προλέγει το μέλλον ακόμη και μέσω των ασεβών. Από αυτό το ερείπιο ανατέλλει ο Δαβίδ, ο ποιμένας που χρίστηκε βασιλιάς πάνω στον συγκεντρωμένο λαό — και η Εκκλησία βλέπει σε αυτόν τον τύπο του Υιού του Δαβίδ, του αληθινού Ποιμένα-Βασιλιά που συγκεντρώνει το διασκορπισμένο ποίμνιό Του από κάθε εξορία σε ένα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ανάγνωση Α' Χρονικών 9–11. Ο Χρονικογράφος κοιτάζει πίσω στην εξορία: «Έτσι όλος ο Ισραήλ καταμετρήθηκε κατά γενεαλογίες… και ο Ιούδας μεταφέρθηκε στη Βαβυλώνα για την παράβασή τους.» Ονομάζει τους πρώτους που κατοίκησαν πάλι στις κτήσεις τους — Ισραήλ, τους ιερείς, τους Λευίτες και τους Ναθινίμ — και τους πυλωρούς που τέθηκαν «στις πύλες του οίκου του Κυρίου… για να φυλάττουν προς τους τέσσερις ανέμους», διορισμένους στην εμπιστοσύνη τους από «τον Σαμουήλ τον βλέποντα» και τον Δαβίδ. Έπειτα η πτώση του Σαούλ στη Γελβουέ: «Έτσι ο Σαούλ πέθανε για την παράβασή του που διέπραξε κατά του Κυρίου… και επίσης επειδή ζήτησε συμβουλή από κάποιον που είχε πνεύμα μαντείας, για να ρωτήσει αυτό· και δεν ρώτησε τον Κυρίο· γι' αυτό τον θανάτωσε, και μετέτρεψε τη βασιλεία στον Δαβίδ τον υιό του Ιεσσαί.» Και η ενθρόνιση του Δαβίδ: «Τότε όλος ο Ισραήλ συγκεντρώθηκε στον Δαβίδ στη Χεβρών, λέγοντας, Ιδού, είμαστε οστό σου και σάρκα σου… Και έχρισαν τον Δαβίδ βασιλιά πάνω στον Ισραήλ, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου δια του Σαμουήλ.» Ο Δαβίδ παίρνει το οχυρό της Σιών, «και ο Δαβίδ μεγάλωνε όλο και περισσότερο· διότι ο Κύριος των δυνάμεων ήταν μαζί του,» και οι ισχυροί άνδρες του συγκεντρώνονται για να τον κάνουν βασιλιά.
Μελετήστε

Μελέτη

Πότε γράφτηκε αυτό το βιβλίο; Ο Θεοδώρητος απαντά από το ίδιο το κείμενο: ο συγγραφέας μιλά για την αιχμαλωσία ως παρελθούσα, και κανένας ιστορικός δεν αφηγείται γεγονότα μετά τον δικό του χρόνο, έτσι τα Χρονικά πρέπει να προέρχονται μετά την επιστροφή: Αυτό το βιβλίο φαίνεται επίσης να γράφτηκε μετά την επιστροφή από τη Βαβυλώνα. Η συλλογιστική στηρίζεται σε μια διάκριση που ο Θεοδώρητος δηλώνει σαφώς — ότι το να μιλά κανείς εκ των προτέρων για πράγματα που θα έρθουν δεν ανήκει στους ιστορικούς αλλά στους προφήτες: Διότι είναι ιδιαίτερο έργο των προφητών να προλέγουν τα μέλλοντα. Σταματά στους Ναθινίμ που απαριθμούνται μεταξύ των επιστρεψάντων, ταυτίζοντάς τους ως τους υπηρέτες του ναού των οποίων το όνομα, όπως βρήκε στα εβραϊκά, σημαίνει δώρο του Θεού, και των οποίων το αξίωμα ήταν η ταπεινή υπηρεσία του αγιαστηρίου: Νομίζω ότι οι Ναθινίμ είναι εκείνοι που ονομάζονται υπηρέτες του ναού. Έτσι ακόμη και οι χαμηλότερες διακονίες — οι υδροφόροι και οι ξυλοκόποι — γράφονται στον κατάλογο του αγίου λαού, διότι στον οίκο του Θεού καμία πιστή υπηρεσία δεν λησμονείται. Όλο το κεφάλαιο είναι το προσεκτικό έργο ενός ανθρώπου που κοιτάζει πίσω από μετά την εξορία, αριθμώντας τόσο τους μεγάλους όσο και τους ταπεινούς μεταξύ εκείνων που ο Θεός είχε συγκεντρώσει πίσω στην πατρίδα.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Θεοδώρητος χειρίζεται τον θάνατο του Σαούλ με θεολογική προσοχή, διότι οι στίχοι αγγίζουν το επικίνδυνο θέμα της γυναίκας με πνεύμα μαντείας στην Ενδώρ. Ο Χρονικογράφος λέει ότι ο Σαούλ πέθανε επειδή ζήτησε συμβουλή από την κοιλοφωνούσα και όχι από τον Κύριο — και ο Θεοδώρητος δεν θα επιτρέψει αυτό να γίνει χάρτης για μαγεία. Το όραμα ήταν πραγματικό, αλλά η αιτία του δεν ήταν η τέχνη της μάγισσας: Η αφήγηση δείχνει ότι δεν ανέβασε τον Σαμουήλ με τις μαγικές τέχνες της κοιλοφωνούσας. Αυτό που εμφανίστηκε, εμφανίστηκε με το θέλημα του Θεού, όχι με τη δύναμη του νεκρομάντη — διότι ο Θεός μπορεί να μιλήσει ακόμη και μέσω ανάξιων μέσων, και η προφητεία που ειπώθηκε ήταν αληθινή: αυτό δεν συνέβη με τη μαγεία της κοιλοφωνούσας, αλλά με τη σοφία και τη δύναμη του Θεού, ο οποίος έχει συχνά προλέξει πολλά μέλλοντα γεγονότα ακόμη και μέσω των ασεβών. Έτσι ο Σαούλ πέφτει — για την παράβασή του και επειδή στράφηκε από τον ζωντανό Θεό στις νεκρές τέχνες του λάκκου — και η βασιλεία μετατρέπεται στον Δαβίδ. Αυτό είναι ο άξονας όλου του βιβλίου. Ο ανυπάκουος βασιλιάς που δεν θα ζητούσε τον Κύριο δίνει θέση στον ποιμένα που ο Θεός έχρισε· και οι συγκεντρωμένες φυλές ομολογούν στον Δαβίδ, «είμαστε οστό σου και σάρκα σου.» Εδώ η Αντιοχειανή ιστορία ανοίγεται στο μυστήριο: ο Δαβίδ ενθρονισμένος πάνω στον συγκεντρωμένο λαό είναι ο τύπος του Χριστού, του αληθινού Υιού του Δαβίδ, του Καλού Ποιμένα που θυσιάζει τη ζωή Του για τα πρόβατα και συγκεντρώνει σε ένα τα τέκνα του Θεού που ήταν διασκορπισμένα. Η Εκκλησία, που επέστρεψε από την εξορία της αμαρτίας, λέει στον Βασιλιά της αυτό που είπε ο Ισραήλ στη Χεβρών — ότι Αυτός είναι η σάρκα και το οστό μας, έχοντας λάβει τη φύση μας για να βασιλεύει πάνω μας για πάντα.
Απαντήστε

Απόκριση

Ας είναι η πτώση του Σαούλ προειδοποίηση γραμμένη για εσάς. Δεν χάθηκε από έλλειψη μεγαλείου ή θάρρους, αλλά επειδή την ημέρα του φόβου του στράφηκε από τον ζωντανό Θεό στη συμβουλή των νεκρών — ζητώντας από μια απαγορευμένη τέχνη αυτό που δεν θα ζητούσε στην προσευχή. Ο Θεοδώρητος φυλάττει το κείμενο από κάθε έγκριση τέτοιων πρακτικών: όποια αλήθεια ειπώθηκε στην Ενδώρ δεν προήλθε από μαγεία αλλά από τη δύναμη του Θεού. Έτσι όταν έρχεται η δική σας σκοτεινή νύχτα και το μέλλον είναι κρυμμένο, μην στραφείτε στα υποκατάστατα που υπόσχονται γνώση ή έλεγχο χωρίς τον Θεό — τα οιωνοσκοπήματα και τα μαντεία, την ανήσυχη αρπαγή μυστικών πραγμάτων. Ζητήστε τον Κύριο ενώ μπορεί να βρεθεί. Ρωτήστε Αυτόν. Και σηκώστε τα μάτια σας από τον πεσμένο βασιλιά στον Βασιλιά που υψώθηκε στη θέση του. Ο Δαβίδ ανέβηκε πάνω σε λαό που συγκεντρώθηκε πίσω από την εξορία, και σε αυτόν μπορείτε να δείτε τον Υιό του Δαβίδ, τον αληθινό Ποιμένα-Βασιλιά σας, ο οποίος σας συγκέντρωσε από τη μακρινή χώρα της αμαρτίας και σας έκανε δικό Του οστό και σάρκα. Χαρείτε που αριθμείστε μεταξύ του λαού Του — ακόμη και, όπως οι Ναθινίμ, στην ταπεινότερη υπηρεσία του οίκου Του — διότι στις αυλές του Θεού καμία πιστή εργασία δεν λησμονείται, και ο Βασιλιάς που βασιλεύει πάνω στο συγκεντρωμένο ποίμνιο δεν θα χάσει ούτε ένα από τα δικά Του.
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε, που συνήθροισες τον λαό Σου πίσω από την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας και έγραψες ακόμη και τους ταπεινότερους από τους δούλους Σου στον κατάλογο των αγίων, τους πυλωρούς και τους υδροφόρους και τους ξυλοκόπους του οίκου Σου: αρίθμησέ με, παρακαλώ, μεταξύ του λαού Σου, και ας μη λησμονηθεί καμία υπηρεσία που Σου προσφέρω ενώπιόν Σου. Φύλαξέ με από την αμαρτία του Σαούλ, ο οποίος την ημέρα του φόβου του σε εγκατέλειψε, τον ζωντανό Θεό, και στράφηκε στη συμβουλή των νεκρών· δίδαξέ με να σε ζητώ ενώ μπορείς να βρεθείς, και να σε ρωτώ μόνο όταν ο δρόμος είναι σκοτεινός και το μέλλον κρυμμένο. Μετέτρεψες τη βασιλεία από τον ανυπάκουο στον Δαβίδ τον δούλο Σου, τον ποιμένα που χρίστηκε πάνω στις συγκεντρωμένες φυλές· και σε αυτόν προεικόνισες τον Υιό του Δαβίδ, τον Καλό Ποιμένα που συγκεντρώνει σε ένα τα διασκορπισμένα τέκνα του Θεού. Βασίλευε πάνω μου, ω Χριστέ, που έλαβες τη σάρκα και το οστό μου και με έκανες δικό Σου· και φέρε με με όλο το συγκεντρωμένο ποίμνιό Σου στην πόλη που δεν έχει εξορία. Σε Σένα, ω Χριστέ ο Θεός μας, τον Υιό του Δαβίδ και Ποιμένα των ψυχών μας, με τον Πατέρα και το πανάγιο Πνεύμα, δόξα τώρα και αεί, και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Τα Ζητήματα επί της Οκτατεύχου και των Βιβλίων των Βασιλειών και των Χρονικών του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →