Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους
Προς Ρωμαίους 15 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο σημερινό μάθημα στρεφόμαστε στην προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου για το κεφάλαιο 15 της Προς Ρωμαίους. Ο Καλβίνος δείχνει πώς η προτροπή του αποστόλου να υπομένουμε τους αδύνατους πηγάζει άμεσα από το ίδιο το παράδειγμα της αυτοθυσιαστικής αγάπης του Χριστού. Το σχόλιό του τονίζει την ενότητα που παράγει η Γραφή όταν οι πιστοί δέχονται ο ένας τον άλλον όπως ο Χριστός τους έχει δεχθεί. Θα ακούσουμε καθώς ο Καλβίνος ιχνηλατεί τα νήματα της υπομονής, της ελπίδας και της αμοιβαίας οικοδομής που συνδέουν την εκκλησία. Είθε οι γνώσεις του να μας οδηγήσουν βαθύτερα στην αρμονία που δημιουργεί το Πνεύμα μεταξύ του λαού του Θεού.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοίμασε την καρδιά σου διαβάζοντας το κεφάλαιο 15 της Προς Ρωμαίους αργά και προσευχητικά. Παρατήρησε την επαναλαμβανόμενη έμφαση στο να δέχεται ο ένας τον άλλον, στο παράδειγμα του Χριστού και στις Γραφές που παράγουν υπομονή και ελπίδα. Ας διαμορφώσει το όραμα ενότητας του κεφαλαίου μεταξύ Ιουδαίων και Εθνικών την ακρόασή σου καθώς τώρα ακούμε την ερμηνεία του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος αρχίζει εξηγώντας το καθήκον των ισχυρών προς τους αδύνατους.
1. Εμείς λοιπόν που είμαστε ισχυροί, κ.λπ. Μήπως εκείνοι που είχαν προχωρήσει περισσότερο από τους άλλους στη γνώση του Θεού θεωρήσουν παράλογο ότι πρέπει να τους επιβληθεί μεγαλύτερο βάρος από τους άλλους, δείχνει για ποιο σκοπό δόθηκε αυτή η δύναμη, με την οποία υπερείχαν των άλλων, ώστε να υποστηρίζουν τον αδύναμο έτσι ώστε να μην πέσει. Διότι όπως ο Θεός προόρισε εκείνους στους οποίους χορήγησε ανώτερη γνώση να μεταδίδουν διδασκαλία στους αμαθείς, έτσι σε εκείνους που κάνει ισχυρούς αναθέτει το καθήκον να υποστηρίζουν τον αδύναμο με τη δύναμή τους· έτσι πρέπει όλα τα χαρίσματα να μεταδίδονται μεταξύ όλων των μελών του Χριστού. Όσο πιο ισχυρός είναι κάποιος εν Χριστώ, τόσο περισσότερο δεσμεύεται να υπομένει τον αδύναμο. [437]Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στο παράδειγμα αυτοάρνησης του Χριστού.
3. Διότι ούτε ο Χριστός ευαρέστησε τον εαυτό του, κ.λπ. Εφόσον δεν είναι σωστό ένας δούλος να αρνείται ό,τι ο ίδιος ο κύριός του ανέλαβε, θα ήταν πολύ παράξενο σε εμάς να επιθυμούμε απαλλαγή από το καθήκον να φέρουμε τις αδυναμίες των άλλων, στο οποίο ο Χριστός, στον οποίο καυχόμαστε ως Κύριος και Βασιλιάς μας, υποτάχθηκε· διότι αυτός, χωρίς να φροντίζει για τον εαυτό του, παρέδωσε ολοκληρωτικά τον εαυτό του σε αυτή την υπηρεσία. Διότι σε αυτόν επαληθεύτηκε πραγματικά ό,τι δηλώνει ο Προφήτης στον Ψαλμό 69:9, και μεταξύ άλλων αναφέρει αυτό, ότι «ο ζήλος για τον οίκο του Θεού τον κατέφαγε», και ότι «οι ονειδισμοί εκείνων που ονείδιζαν τον Θεό έπεσαν επάνω του». Με αυτά τα λόγια υπονοείται ότι καίγεται με τόσο μεγάλο ζήλο για τη δόξα του Θεού ώστε κατεχόταν από τέτοια επιθυμία να προάγει τη βασιλεία του, που ξέχασε τον εαυτό του, και ήταν, κατά κάποιον τρόπο, απορροφημένος από αυτή τη μία σκέψη, και ότι αφοσιώθηκε τόσο πολύ στον Κύριο ώστε λυπόταν στην ψυχή του κάθε φορά που αντιλαμβανόταν το άγιο όνομά του εκτεθειμένο στη συκοφαντία των ασεβών. [439]Σχετικά με τον σκοπό της Γραφής, ο Καλβίνος γράφει:
4. Διότι όσα πράγματα, κ.λπ. Αυτή είναι εφαρμογή του παραδείγματος, μήπως κάποιος νομίσει ότι το να μας προτρέψει να μιμηθούμε τον Χριστό ήταν ξένο προς τον σκοπό του· «Όχι», λέει, «δεν υπάρχει τίποτα στη Γραφή που να μην είναι χρήσιμο για τη διδασκαλία σας και για την κατεύθυνση της ζωής σας.» [440]
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος συνδέει αυτές τις αλήθειες με τον Θεό που χορηγεί υπομονή και ενότητα.
Αλλά αφού νουθέτησε και προέτρεψε τους Ρωμαίους ως προς τι έπρεπε να κάνουν, στρέφεται να προσευχηθεί γι' αυτούς· διότι καταλάβαινε πλήρως ότι το να μιλά για το καθήκον ήταν μάταιο, εκτός αν ο Θεός εσωτερικά ενεργούσε με το Πνεύμα του ό,τι μιλούσε με το στόμα του ανθρώπου. Το σύνολο της προσευχής του είναι — ότι θα έφερνε τις διάνοιές τους σε πραγματική ομοψυχία και θα τους έκανε ενωμένους μεταξύ τους· δείχνει επίσης ταυτόχρονα ποιος είναι ο δεσμός της ενότητας, διότι επιθυμούσε να συμφωνούν μεταξύ τους σύμφωνα με τον Χριστό Ιησού. Αθλία πράγματι είναι η ένωση που δεν συνδέεται με τον Θεό, και εκείνη που δεν συνδέεται με αυτόν, η οποία μας αποξενώνει από την αλήθεια του. [443]
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πού μπορεί ο Κύριος να σε προσκαλεί να χρησιμοποιήσεις τη δύναμή σου για να σηκώσεις το βάρος κάποιου άλλου αυτή την εβδομάδα; Πώς η άρνηση του Χριστού να ευαρεστήσει τον εαυτό του αμφισβητεί τους τρόπους με τους οποίους επιδιώκεις τη δική σου άνεση; Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορείς να ενώσεις άλλους στο να δοξάζουν τον Θεό με μία φωνή;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ παντοκράτορ, ὁ δοὺς ἡμῖν τὰς Γραφὰς εἰς διδασκαλίαν καὶ ὑπομονήν, δὸς ἡμῖν ὑποφέρειν τοὺς ἀσθενεῖς καθὼς ὁ Χριστὸς ὑπέφερεν ἡμᾶς εἰς ἔπαινον τῆς χάριτός σου. Διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος, πλήρωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ὑπομονῆς καὶ παρακλήσεως, ἵνα περισσεύῃ ἡ ἐλπίς, ἑνοῦσα ἡμᾶς ἐν μιᾷ φρονήσει καὶ φωνῇ πρὸς δόξαν τῆς πιστότητος τῆς διαθήκης σου διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →