Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιουδίθ
Ιουδίθ 1-2 — βασιζόμενο στον Ακινάτη (Σούμμα ΙΙ-ΙΙ q.40 δίκαιος πόλεμος + Ι q.103 θεία διακυβέρνηση)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Τα εναρκτήρια κεφάλαια του βιβλίου της Ιουδίθ τοποθετούν ενώπιον της Εκκλησίας το πρόσωπο του Ναβουχοδονόσορ των Ασσυρίων του οποίου οι αξιώσεις για θεϊκές τιμές συγκεντρώνουν τους βασιλείς της αυτοκρατορίας του για πόλεμο κατά του Αρφαξάδ των Μήδων και προετοιμάζουν την εκστρατεία με την οποία ο Ολοφέρνης θα αποσταλεί εναντίον των δυτικών εθνών. Βασιζόμενοι στην πραγματεία του Ακινάτη περί δικαίου πολέμου στη Σούμμα Θεολογίας ΙΙ-ΙΙ ερ.40 και στη συνεχή άρθρωσή του περί θείας διακυβέρνησης στις Ι ερ.103-105 την αποκαλούμενη Πραγματεία περί Θείας Διακυβέρνησης μπορούμε να προσεγγίσουμε αυτά τα κεφάλαια με την κατηγορηματική σαφήνεια που ο σχολαστικός διδάσκαλος φέρνει σε τέτοιο υλικό. Η θεωρία του Ακινάτη περί δικαίου πολέμου και η προνοιακή του πλαισίωση φωτίζουν τόσο την προφανή αδικία της εκστρατείας του Ναβουχοδονόσορ όσο και τη βαθύτερη προνοιακή τάξη με την οποία η αυτοκρατορική αξίωση προετοιμάζει την ίδια της την αναίρεση.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε τα κεφάλαια 1 και 2 της Ιουδίθ με προσοχή. Στο πρώτο κεφάλαιο, σημειώστε την πολιτική ρύθμιση — τον πόλεμο του Ναβουχοδονόσορ εναντίον του Αρφαξάδ των Μήδων, την οργή του για την άρνηση των δυτικών εθνών να συμμετάσχουν στην εκστρατεία του, τον όρκο εκδίκησής του. Στο δεύτερο κεφάλαιο, σημειώστε τη συγκέντρωση του στρατού του Ολοφέρνη (εκατόν είκοσι χιλιάδες πεζικό, δώδεκα χιλιάδες έφιπποι τοξότες), την συστηματική καταστροφή κάθε χώρας στον δρόμο τους, το κάψιμο των ιερών των ψευδών θεών, την επιβολή της λατρείας μόνο του Ναβουχοδονόσορ.
Μελετήστε
Μελέτη
Βασιζόμενοι στη μεταχείριση του Θωμᾶ Ἀκινάτη για τον δίκαιο πόλεμο στη Σούμμα ΙΙ-ΙΙ ερ.40 μπορούμε να διατυπώσουμε την εκστρατεία του Ναβουχοδονόσορ με σχολαστική ακρίβεια. Ο Ἀκινάτης υποστηρίζει στην ερ.40 α.1 ότι τρεις προϋποθέσεις πρέπει να πληρούνται για να είναι δίκαιος ένας πόλεμος νόμιμη εξουσία εκ μέρους αυτού που τον κηρύσσει η εξουσία του ηγεμόνα δίκαιη αιτία η αιτία είναι δίκαιη ο πόλεμος πρέπει να αναλαμβάνεται για να διορθώσει ένα πραγματικό αδίκημα και ορθή πρόθεση η πρόθεση είναι ορθή ο πόλεμος πρέπει να αποσκοπεί στην εγκαθίδρυση της ειρήνης και την τιμωρία του κακού και όχι στην απλή κυριαρχία. Η εκστρατεία του Ναβουχοδονόσορ αποτυγχάνει και στους τρεις όρους. Η εξουσία του εκτείνεται μόνο στο δικό του βασίλειο και όχι στις δυτικές χώρες των οποίων την άρνηση να συμμετάσχουν στην εκστρατεία του στη Μηδία αντιμετωπίζει ως προσωπική προσβολή η αιτία δεν είναι η διόρθωση κανενός αδικήματος που του έγινε αλλά η τιμωρία της άρνησης της υποτέλειας η πρόθεση δεν είναι η εγκαθίδρυση της ειρήνης αλλά η παγκόσμια αναγνώριση της δικής του θεϊκής αξίωσης. Ο Ἀκινάτης θα παρατηρούσε ότι ο Ναβουχοδονόσορ παρουσιάζει το πρότυπο του άδικου πολέμου στην πιο ρητή του μορφή. Η Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας διατηρεί τη διατύπωση του Ἀκινάτη στους αριθμούς 2308-2309 με την προσθήκη των κριτηρίων της αναλογικότητας και της τελευταίας καταφυγής που ανέπτυξε η σύγχρονη παράδοση του δικαίου πολέμου. Το βαθύτερο θεολογικό πρόβλημα είναι η αξίωση του Ναβουχοδονόσορ για θεϊκές τιμές την οποία ο Ἀκινάτης θα αντιμετώπιζε υπό το ευρύτερο ερώτημα της θείας διακυβέρνησης στις ερ.103-105. Στην ερ.103 α.1 ο Ἀκινάτης υποστηρίζει ότι όλα τα πράγματα κυβερνώνται από τον Θεό στην ερ.103 α.3 διακρίνει μεταξύ της θείας διακυβέρνησης που ασκείται μέσω των φυσικών αιτίων που λειτουργούν εντός της δημιουργίας η προνοητική τάξη των δευτερευουσών αιτίων και της θείας διακυβέρνησης που ασκείται άμεσα μέσω θαυματουργικής επέμβασης. Στην ερ.103 α.6 ρωτά αν όλα τα πράγματα κυβερνώνται αμέσως από τον Θεό η απάντησή του αντλώντας από τον ψευδο-Διονύσιο και τον Αὐγουστῖνο είναι ότι ο Θεός κυβερνά αμέσως με το προνοητικό του διάταγμα αλλά μεσολαβητικά μέσω των δευτερευουσών αιτίων των δημιουργημένων όντων συμπεριλαμβανομένων των αγγελικών ιεραρχιών και των βασιλέων και αρχόντων των εθνών. Η αξίωση του Ναβουχοδονόσορ να είναι αντικείμενο παγκόσμιας λατρείας δεν είναι επομένως μόνο αδικία κατά των εθνών των οποίων τη λατρεία απαιτεί είναι μια θεμελιώδης διαταραχή κατά της ίδιας της θείας διακυβέρνησης η απόπειρα ιδιοποίησης από έναν δημιουργημένο άρχοντα της λατρείας που ανήκει μόνο στη θεία ουσία. Ο Ἀκινάτης θα παρατηρούσε ότι αυτή η διαταραχή είναι η βαθιά ουσία της τυπολογίας του αντίχριστου την οποία η πατερική παράδοση έχει διαβάσει στους αυτοκρατορικούς τύπους της Παλαιάς Διαθήκης και θα διάβαζε αργότερα στους Ρωμαίους αυτοκράτορες της εποχής της Καινής Διαθήκης. Ο άγιος Αὐγουστῖνος στην Πολιτεία του Θεού Βιβλίο Ε κεφάλαια 17-24 πραγματεύεται το ευρύτερο ερώτημα της θείας διακυβέρνησης των επίγειων βασιλείων διακρίνοντας μεταξύ της επίγειας πόλης που θεμελιώνεται στην αγάπη του εαυτού που εκτείνεται μέχρι την περιφρόνηση του Θεού και της ουράνιας πόλης που θεμελιώνεται στην αγάπη του Θεού που εκτείνεται μέχρι την περιφρόνηση του εαυτού. Ο Ναβουχοδονόσορ όπως τον απεικονίζει η εμπνευσμένη αφήγηση της Ἰουδίθ στέκεται ως ο παραδειγματικός τύπος της επίγειας πόλης στην πιο αξιωτική της μορφή και η εσκεμμένη συμπίεση ιστορικών λεπτομερειών από το εμπνευσμένο κείμενο τοποθετώντας τον Ναβουχοδονόσορ στη Νινευή ως βασιλιά των Ασσυρίων συγχέοντας ιστορικά πρόσωπα παρουσιάζοντας τον Ολοφέρνη ως τον αρχετυπικό υπερήφανο στρατηγό επιβεβαιώνει ότι ο τύπος προορίζεται τυπολογικά και όχι απλώς χρονολογικά. Η Χρυσή Αλυσίδα στο Κατά Ματθαίον 24 η ομιλία του Όρους των Ελαιών στην οποία ο Χριστός προειδοποιεί για ψευδόχριστους και ψευδοπροφήτες που θα αναστηθούν διατηρεί τη πατερική σύνδεση με την οποία η αξίωση του Ναβουχοδονόσορ προεικονίζει τον αντίχριστο του τέλους. Ο Ἀκινάτης θα έβγαζε το πρακτικό συμπέρασμα η ψυχή που αναγνωρίζει τον Ναβουχοδονόσορ ως τον τύπο του αντίχριστου κάθε εποχής είναι προετοιμασμένη να αντισταθεί στο ίδιο πνεύμα όταν εμφανίζεται στις πολιτικές διαμορφώσεις της δικής της εποχής και η αντίσταση που προσφέρει θα στηρίζεται όχι στη στρατιωτική δύναμη αλλά στην ίδια μετάνοια προσευχής και νηστείας που θα προσφέρει ο Ισραήλ στα επόμενα κεφάλαια της Ἰουδίθ.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Βασισμένοι στη διατύπωση του Ακινάτη για τις τρεις προϋποθέσεις του δίκαιου πολέμου στο II-II q.40 a.1 (νόμιμη εξουσία, δίκαιη αιτία, ορθή πρόθεση), στοχαστείτε αν οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις της δικής σας εποχής φέρουν τα σημάδια δικαιοσύνης ή αδικίας σε αυτή την κατηγορική ανάλυση. Η καθολική ηθική παράδοση υπήρξε σταθερή σε αυτή τη σχολαστική διατύπωση, και ο Κατηχισμός τη διατηρεί στους αριθμούς 2308-2309. Πού στην ίδια σας την αξιολόγηση των σύγχρονων συγκρούσεων έχετε επιτρέψει στον συναισθηματισμό ή την πολιτική ταύτιση να θολώσει την κατηγορική σαφήνεια που παρέχει ο Ακινάτης; Στοχαστείτε επίσης την ευρύτερη ανάλυση του Ακινάτη στο I q.103 για τη θεία διακυβέρνηση. Η αξίωση των δημιουργημένων αρχόντων για απόλυτη εξουσία — το είδος της αξίωσης που εμφανίζει ο Ναβουχοδονόσορ — δεν είναι απλώς αδικία εναντίον των προσώπων ή των εθνών που υποτάσσονται σε αυτήν αλλά θεμελιώδης διαταραχή εναντίον της ίδιας της θείας διακυβέρνησης. Η καθολική παράδοση έχει διατηρήσει με σταθερότητα ότι η ορθή απάντηση σε τέτοια αξίωση είναι η υπομονετική αντίσταση της προσευχής και νηστείας, όχι η άμεση στρατιωτική αντίβια. Πού στην ίδια σας την αντιπαράθεση με τις αξιωματικές αρχές της εποχής σας έχετε πειραχθεί προς τη βίαιη αντίδραση αντί προς την υπομονετική πειθαρχία της μετάνοιας; Στοχαστείτε τέλος τη διάκριση του Ακινάτη μεταξύ της άμεσης θείας διακυβέρνησης (με πρόνοιακό διάταγμα) και της μεσολαβητικής θείας διακυβέρνησης (μέσω δημιουργημένων δευτερευουσών αιτιών). Ο Κατηχισμός διατηρεί αυτή τη διάκριση στους αριθμούς 306-308. Η ορθή χριστιανική διάθεση προς τους βασιλείς και τους άρχοντες των εθνών δεν είναι ούτε η κοσμική αναγωγή (που αρνείται τη θεία διακυβέρνηση εντελώς) ούτε ο θεοκρατικός απολυταρχισμός (που θα αντικαθιστούσε την Εκκλησία για την ορθή τάξη της πολιτικής ζωής) αλλά η προσεκτικά ταγμένη αναγνώριση ότι οι πολιτικές αρχές λαμβάνουν την εξουσία τους μεσολαβητικά από τον Θεό και παραμένουν υπόλογες στον ανώτερο νόμο με τον οποίο συστάθηκαν.
Απαντήστε
Απάντηση
Εντοπίστε μία σύγχρονη σύγκρουση ή πολιτική διαμόρφωση στην οποία μια δημιουργημένη εξουσία φαίνεται να διεκδικεί το είδος της απόλυτης πίστης που ανήκει μόνο στον Θεό. Βασισμένοι στο II-II q.40 και στο I q.103 του Ακινάτη, διατυπώστε στον εαυτό σας την κατηγορική ανάλυση: ποια από τις τρεις προϋποθέσεις του δίκαιου πολέμου παραβιάζεται, και τι είδος διαταραχής εναντίον της θείας διακυβέρνησης ενεργεί; Προσφέρετε ένα Ροζάριο αυτή την εβδομάδα για την αποκατάσταση της ορθής τάξης, και προσευχηθείτε ιδιαίτερα ώστε οι καθολικοί πιστοί στην πληγείσα περιοχή να έχουν την υπομονή της προσευχής και νηστείας που το Ισραήλ πρόσφερε στα επόμενα κεφάλαια της Ιουδίθ.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεός, αἰώνιε Κυβερνήτα πάντων τῶν ἐθνῶν, ὁ διευθύνων τὴν ἱστορίαν διὰ τῆς σοφῆς σου προνοίας καὶ ἐπιτρέπων τὴν δικαίαν ἄμυναν τῶν ἀθώων κατὰ τῶν ὑπερηφάνων, ἐπίβλεψον ἐν ἐλέει ἐπὶ τὸν λαόν σου ὡς ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς Ἰουδίθ, καὶ ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ βαδίσωμεν ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου. Διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, σύμμορφωσον τὰς καρδίας καὶ τὰς κοινωνίας ἡμῶν πρὸς τὸ ἅγιόν σου θέλημα, ἵνα εὐδοκιμήσῃ ἡ εἰρήνη ὑπὸ τὴν κυρίαρχον βασιλείαν σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →