← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ

Ιεζεκιήλ 15-16 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ιεζεκιήλ 15-16Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα ακούμε τον Ιωάννη Καλβίνο να μας καθοδηγεί μέσα από τις ζωντανές παραβολές του Ιεζεκιήλ για το αμπέλι και το εγκαταλελειμμένο βρέφος. Η υπομονετική ερμηνεία του Καλβίνου στίχο προς στίχο δείχνει πώς ο Θεός μόνος δίνει αξία σε αυτό που διαφορετικά είναι άχρηστο. Το σχόλιό του μας καλεί να αφήσουμε κάθε αξίωση φυσικής υπεροχής και να αναπαυθούμε στη δωρεάν ευσπλαχνία του Κυρίου. Καθώς ακολουθούμε την έκθεση του Καλβίνου, ανακαλύπτουμε τόσο προειδοποίηση όσο και παρηγοριά για την Εκκλησία σε κάθε εποχή. Είθε το Πνεύμα που μίλησε μέσω του προφήτη να ανοίξει επίσης τις καρδιές μας για να δεχθούμε τη πιστή μαρτυρία του Καλβίνου.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας διαβάσουμε τώρα τα κεφάλαια 15 και 16 του Ιεζεκιήλ, ακούγοντας τη φωνή του Κυρίου μέσα από τις εντυπωσιακές εικόνες του προφήτη. Προσέξτε πώς το άχρηστο αμπέλι και το εγκαταλελειμμένο παιδί δείχνουν και τα δύο την απόλυτη εξάρτηση του Ισραήλ από την κυρίαρχη εκλογή του Θεού. Διαβάστε αργά, αφήνοντας τις εικόνες να παραμείνουν. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις διεισδυτικές αλήθειες που περιέχουν αυτά τα κεφάλαια.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει δηλώνοντας την πρόθεση του Προφήτη στην παρομοίωση του αμπελιού. Η πρόθεση του Προφήτη είναι να ταπεινώσει την ανόητη εμπιστοσύνη του λαού, ο οποίος καυχιόταν για την δωρεάν καλοσύνη του Θεού, σαν να ήταν φυσικά εξαίρετοι: εξαιτίας αυτού, η πείσμωσή τους απέναντι στις απειλές Του ήταν τόσο μεγάλη. Διότι όταν οι προφήτες τους ελέγχουν αυστηρά, καυχιούνταν εναντίον τους τα αξιοσημείωτα χαρίσματα με τα οποία ήταν θεϊκά στολισμένοι: σαν να ήταν οπλισμένοι από τις ευεργεσίες του Θεού για να αντισταθούν στη δύναμή Του, διότι γνωρίζουμε ότι ήταν τόσο τυφλωμένοι. Αφού λοιπόν αυτή η ασθένεια είχε προσβάλει τον λαό, δεν είναι παράξενο που οι προφήτες σε πολλά σημεία αναιρούν αυτή την ανοησία. Αλλά ο Προφήτης εδώ χρησιμοποιεί μια παρομοίωση για να δείξει στους Ιουδαίους ότι δεν ήταν εγγενώς αλλά μόνο τυχαία εξαίρετοι, αφού ο Θεός τους είχε μεταχειριστεί ως άξιους αξιοσημείωτων ευεργεσιών. Αφού είναι έτσι, η αλαζονεία τους εύκολα αναιρείται, όταν αντιτάσσουν την υπεροχή τους στον Θεό, σαν να ήταν ιδιόκτητη σε αυτούς, και όχι ειδικό δώρο του Θεού. Αλλά πρέπει να κατανοήσουμε την παρομοίωση που χρησιμοποιεί ο Ιεζεκιήλ: τι είναι το αμπέλι περισσότερο από άλλα δέντρα των δασών; Είναι βέβαιο ότι το αμπέλι παράγει πολύ καλό καρπό, και γι' αυτό προτιμάται από άλλα δέντρα: το ίδιο το άνθος του αμπελιού έχει πολύ ευχάριστη μυρωδιά· αλλά ο καρπός που παράγει αποδεικνύει την αρετή του. Διότι το ξύλο του αμπελιού είναι χωρίς κομψότητα και άμορφο: δεν φτάνει σε κανένα πάχος· είναι λεπτό, εύκαμπτο και στρεβλό. Κοιτάζοντας ένα αμπέλι, φαίνεται σχεδόν ανάξιο να αριθμηθεί μεταξύ των θάμνων: αν συγκριθεί με δέντρα, σαφώς δεν έχει καμία αξία· αλλά στην αρετή των δέντρων κάτι εύκολα αναγνωρίζεται που ξεπερνά όλα τα αμπέλια. Διότι όταν ρίχνουμε τα μάτια μας σε ένα διακλαδισμένο δέντρο, μας πιάνει θαυμασμός, ενώ το αμπέλι βρίσκεται στα πόδια μας. Αν λοιπόν ένα δέντρο συγκριθεί με το ξύλο του αμπελιού, θα επαινεθεί για την ομορφιά του, ενώ το αμπέλι θα περιφρονηθεί ως χαμηλό και ασήμαντο ξύλο. Γι' αυτό ο Θεός συμπεραίνει ότι οι Ιουδαίοι δεν ήταν σε τίποτα πιο εξαίρετοι από άλλους, εκτός αν φυτεύτηκαν από τον ίδιο, όπως λέει σε πολλά σημεία στον Ησαΐα, Αμπέλι μου, σε φύτεψα. (Ησαΐας 5.) Τότε στον 80ό Ψαλμό: έβγαλε το αμπέλι του από την Αίγυπτο, και το φύτεψε και το πολλαπλασίασε μέχρι τη θάλασσα, (Ψαλμός 80:9-12· Ιερεμίας 2:21.) Ο Καλβίνος προχωρεί να αναπτύξει την εκτεταμένη σύγκριση του ξύλου του αμπελιού. Τώρα κατανοούμε το νόημα του Προφήτη, δηλαδή ότι οι Ιουδαίοι υπερείχαν πράγματι σε προνόμια, αλλά όχι στη φύση, ούτε ακόμη από μόνοι τους, αλλά από τη δωρεάν καλοσύνη του Θεού: και αν άλλα έθνη συγκρίνονταν με αυτούς, είχαν μεγαλύτερη αξιοπρέπεια από τους Ιουδαίους. Και γνωρίζουμε ότι άλλα έθνη άνθιζαν στις τέχνες και στον πλούτο, στον πληθυσμό, στη πολεμική ανδρεία, και σε άλλα πράγματα: τα ειδωλολατρικά έθνη ήταν σαν ψηλά δέντρα που μεγαλώνουν και τραβούν όλα τα μάτια πάνω τους. Αλλά οι Ιουδαίοι ήταν σαν αμπέλι που, φυτεμένο από το χέρι του Θεού, άξιζε περισσότερο έπαινο από τα άκαρπα δέντρα του δάσους. Ο Ιεζεκιήλ τώρα συνεχίζει τη σύγκριση σε μεγαλύτερο μήκος: αν το αμπέλι ξεριζωθεί, μπορεί το ξύλο του, λέει, να προσαρμοστεί σε οποιαδήποτε χρήση; δεν θα φτιάξει δοκάρια ή τραπέζια, ή οποιαδήποτε σκεύη· δεν θα φτιάξει ένα μανταλάκι ή ένα άγκιστρο για να κρεμάσει ένα καπέλο ή ένα μανδύα, ή οτιδήποτε τέτοιο. Αφού λοιπόν το ξύλο του αμπελιού είναι άχρηστο όταν ξεριζωθεί από το έδαφος, και δεν χρησιμεύει παρά μόνο για κάψιμο, γι' αυτό οι Ιουδαίοι γνωρίζουν την κατάστασή τους αφού η αρετή και η αξία τους εξαρτώνται από την απλή ευαρέσκεια του Θεού: αφού, όπως τους φύτεψε, μπορεί να τους ξεριζώσει σε μια στιγμή· και όταν ξεριζωθούν, θα είναι εντελώς άχρηστοι, και θα ριφθούν στη φωτιά, ενώ τα δέντρα έχουν κάποια χρήση. Αλλά, ο Προφήτης προχωρεί ένα ακόμη βήμα: αν ένα δεμάτι κλαδιά ριφθεί στη φωτιά, και τα δύο ακραία μέρη καούν, και το μέσο γίνει ξερό, εκείνο το καμένο μέρος θα είναι πολύ λιγότερο χρήσιμο. Διότι αφού η φωτιά διεισδύει μέχρι τον ίδιο τον μυελό, το ξύλο, που είναι μισοκαμένο, μειώνεται σε σκόνη με το άγγιγμα μόνο: Έπειτα προσαρμόζει αυτό που είχε πει για το αμπέλι στην πόλη της Ιερουσαλήμ· επομένως ας προχωρήσουμε στο υπόλοιπο του κειμένου. Ο Καλβίνος τότε εφαρμόζει την εικόνα απευθείας στους πολίτες της Ιερουσαλήμ. Εδώ ο Προφήτης δείχνει ότι οι πολίτες της Ιερουσαλήμ ρίχτηκαν σε μια φωτιά, με την οποία υπέφεραν διάφορα είδη θανάτου: διότι αν και δεν καταναλώθηκαν αμέσως και εντελώς, όμως τα άκρα κάηκαν. Διότι ολόκληρη η περιοχή ερημώθηκε ολόγυρα, και το βασίλειο του Ισραήλ κόπηκε εντελώς: η Ιερουσαλήμ παρέμεινε σαν το μεσαίο τμήμα του δεματιού. Αλλά οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ φθείρονταν τόσο από την αντιξοότητα, ώστε ήταν σαν ένα ραβδί καμένο και από τα δύο άκρα. Αφού αυτό ήταν έτσι, αντιλαμβανόμαστε εδώ τη μεγάλη τους ανοησία στο να επιμένουν στην απείθεια, αν και ο Θεός τους είχε ταπεινώσει τόσο με διάφορους τρόπους. Τώρα λοιπόν κατανοούμε το νόημα αυτού του σημείου. Αλλά τα λόγια του Προφήτη πρέπει να εξηγηθούν, τι θα είναι, ή τι είναι το ξύλο του αμπελιού σε σύγκριση με άλλο ξύλο; Κάποιοι μεταφράζουν, με τον κλάδο φοίνικα· άλλοι, με το άγριο αμπέλι· αλλά και τα δύο αυτά είναι ξένα προς το νου του Προφήτη: ιδιαίτερα το άγριο αμπέλι δεν μπορεί να έχει καμία θέση εδώ. Όσο για τον φοίνικα, τι σχέση έχει ο κλάδος φοίνικα στη μέση ενός δάσους; διότι οι φοίνικες δεν φυτεύονται σε δάση ανάμεσα σε ψηλά δέντρα. Αλλά αφού το ξύλο, ζμορρά, ζεμόρε, σημαίνει κλαδιά καθώς και φοίνικες, συμφωνεί καλύτερα με το νόημα να μιλήσουμε για κάθε δέντρο ως διακλαδισμένο. Τι λοιπόν είναι το αμπέλι σε σύγκριση με κάθε διακλαδισμένο δέντρο που βρίσκεται ανάμεσα στα δέντρα του δάσους; Εδώ ο Προφήτης φέρνει μπροστά μας άκαρπα δέντρα, αλλά όμως εκείνα που τραβούν την προσοχή μας με την ομορφιά τους: και έτσι υπονοεί, αν οι Ιουδαίοι θέλουν να συγκριθούν με τα ειδωλολατρικά έθνη, δεν είναι ανώτεροι σε καμία αξιοπρέπεια ή κομψότητα που έχουν φυσικά και από μόνοι τους. Αυτό πρέπει να σημειωθεί επιμελώς· αν και ο Θεός μερικές φορές υιοθετεί εκείνους που υπερέχουν σε ικανότητα και μάθηση, σε πολεμική ανδρεία, σε πλούτη, και σε δύναμη, όμως συγκεντρώνει την Εκκλησία του όσο το δυνατόν περισσότερο από ανθρώπους ταπεινής καταγωγής, στους οποίους δεν λάμπει μεγάλη δόξα, ώστε να είναι αντικείμενα θαυμασμού για τον κόσμο. Για ποιο σκοπό λοιπόν ο Θεός κάνει αυτό; διότι μπορούσε να πλάσει τους εκλεκτούς του, ώστε να είναι εντελώς τέλειοι με κάθε τρόπο. Αλλά αφού είμαστε πολύ επιρρεπείς στην υπερηφάνεια, είναι απαραίτητο η αδυναμία μας να τίθεται πάντα μπροστά στα μάτια μας για να μας διδάξει μετριοφροσύνη. Διότι αν τίποτα μέσα μας δεν μας υπενθύμιζε την αδυναμία μας, η αξιοπρέπειά μας θα μας τύφλωνε, ή θα έστρεφε τα μάτια μας μακριά από τον εαυτό μας, ή θα μας μέθυε με ψεύτικη δόξα. Γι' αυτό ο Θεός θέλει να είμαστε κατώτεροι από τους ειδωλολάτρες, ώστε να μάθουμε πάντα να αναγνωρίζουμε ως λαμβανόμενο από Αυτόν οτιδήποτε μας έχει δωρεάν παραχωρήσει, και να μην οικειοποιούμαστε τίποτα στον εαυτό μας όταν η ταπεινότητά μας τίθεται τόσο καθαρά μπροστά στα μάτια μας. Αλλά όσο αφορά τους Ιουδαίους, ήταν, όπως είπαμε, σαν αμπέλι, επειδή η αρετή τους δεν ήταν φυσική, αλλά εξωτερική. Ο Θεός τους είχε πλάσει, σαν να λέγαμε, από το τίποτα· και αν και ήταν στολισμένοι με πολλά αξιοσημείωτα χαρίσματα, όμως δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν τίποτα από τον εαυτό τους. Ο Καλβίνος ολοκληρώνει το κεφάλαιο αντλώντας μαθήματα για την Εκκλησία της δικής του εποχής. Τώρα αφού κατανοήσουμε το νόημα του Προφήτη, ας μάθουμε ότι το Άγιο Πνεύμα απευθύνθηκε έτσι στους Ιουδαίους παλαιότερα, ώστε αυτός ο λόγος να ωφελήσει εμάς αυτές τις ημέρες. Πρέπει να αντιληφθούμε, πρώτον, ότι είμαστε ανώτεροι από όλο τον κόσμο, μέσω της δωρεάν ευσπλαχνίας του Θεού: αλλά φυσικά δεν έχουμε τίποτα δικό μας για να καυχηθούμε. Αλλά αν φερόμαστε υπεροπτικά, βασιζόμενοι στα δώρα του Θεού, αυτή η αλαζονεία θα ήταν ιεροσυλία: διότι αρπάζουμε από τον Θεό τον δικό Του έπαινο, και ντυνόμαστε, σαν να λέγαμε, με τα λάφυρά Του. Αλλά ο Παύλος, όταν μιλάει για τους Ιουδαίους, σύντομα, αλλά καθαρά, ορίζει και τις δύο πλευρές: Υπερέχουμε; λέει -- (διότι εκεί κάνει τον εαυτό του ένα με τον λαό) -- Υπερέχουμε τους εθνικούς; λέει, (Ρωμαίους 3:1)· σε καμία περίπτωση: διότι η Γραφή μας καταγγέλλει όλους αμαρτωλούς -- όλους καταραμένους. Αφού λοιπόν είμαστε τέκνα οργής, λέει, δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να διεκδικήσουμε για τον εαυτό μας πάνω από τους ειδωλολάτρες εθνικούς. Αφού λοιπόν έχει έτσι καταβάλει όλη την υπερηφάνεια του δικού του έθνους, επαναλαμβάνει πάλι -- Τι; Δεν είμαστε ανώτεροι από άλλους; Ναι, υπερέχουμε με κάθε τρόπο. Διότι η υιοθεσία, και η λατρεία, και ο νόμος του Θεού, και η διαθήκη, μας παρέχουν αξιοσημείωτη υπεροχή, και τέτοια που δεν βρίσκουμε τίποτα όμοιο σε όλο τον κόσμο. Πώς συμφωνούν αυτά τα πράγματα; Ότι οι Ιουδαίοι υπερέχουν, και πρέπει να προτιμώνται από άλλους, και όμως δεν υπερέχουν σε τίποτα! δηλαδή, αφού δεν έχουν τίποτα μέσα τους που να τους κάνει να περιφρονούν τους εθνικούς, ή να καυχώνται ότι είναι ανώτεροι· γι' αυτό η υπεροχή τους δεν είναι μέσα τους αλλά στον Θεό. Και έτσι, ο Παύλος εδώ δεν επαινεί τις αρετές τους, αλλά λέει ότι υπερέχουν με δωρεάν υιοθεσία, επειδή ο Θεός έκανε τη διαθήκη Του με τον Αβραάμ, και επρόκειτο να προέλθουν από τα άγια έθνη, επειδή καθιέρωσε μια σταθερή γραμμή ευσέβειας μεταξύ τους, υποσχόμενος ότι θα είναι Πατέρας σε αυτούς· μάλιστα, καθόρισε ότι ο Χριστός θα προέλθει από αυτούς, ο οποίος είναι η ζωή και το φως του κόσμου. Βλέπουμε λοιπόν τα πρώην προνόμια των Ιουδαίων: το δικό μας είναι το ίδιο αυτές τις ημέρες. Κάθε φορά που ευνοούμαστε με τα δώρα του Θεού, με τα οποία πλησιάζουμε κοντά Του και νικούμε τον κόσμο, πρέπει επίσης να θυμόμαστε τι ήμασταν πριν ο Θεός μας πάρει. Τότε η καταγωγή μας θα καταβάλει κάθε αλαζονεία, και θα μας εμποδίσει να είμαστε αχάριστοι στον Θεό. Αλλά αυτό δεν είναι ακόμη αρκετό· αλλά πρέπει να έρθουμε στη δεύτερη ρήτρα, ότι όχι μόνο η δωρεάν χάρη του Θεού μας ύψωσε σε τέτοιο ύψος, αλλά επίσης μας στηρίζει· ώστε η στάση μας δεν θεμελιώνεται στον εαυτό μας, αλλά εξαρτάται μόνο από το θέλημά Του. Γι' αυτό όχι μόνο η ανάμνηση της καταγωγής μας πρέπει να μας ταπεινώνει, αλλά η αίσθηση της αδυναμίας μας. Από όπου συμπεραίνουμε ότι δεν έχουμε καμία επιμονή μέσα μας εκτός αν ο Θεός καθημερινά, μάλιστα στιγμιαία μας ενισχύει, και μας ακολουθεί με την εύνοιά Του. Αυτό είναι το δεύτερο σημείο: το τρίτο είναι, αν ο Θεός μας θλίβει ή μας παιδεύει με τις ράβδους Του, πρέπει να γνωρίζουμε ότι η ανόητη εμπιστοσύνη με την οποία εξαπατούμε τον εαυτό μας με αυτόν τον τρόπο εκδιώκεται από εμάς. Εδώ πρέπει να ζυγίσουμε επιμελώς το νόημα της φράσης -- το ξύλο του αμπελιού είναι άχρηστο όταν ξεριζωθεί, και ιδιαίτερα όταν είναι ξερό. Διότι αν και τα ειδωλολατρικά έθνη χάνονται, όμως δεν είναι παράξενο αν οι κρίσεις του Θεού είναι πιο αυστηρές προς τους αποδοκιμασμένους, οι οποίοι είχαν αποκτήσει θέση στην Εκκλησία Του, και οι οποίοι είχαν πλουτιστεί με τα πνευματικά Του χαρίσματα. Αυτή η αχαριστία απαιτεί να γίνουμε παράδειγμα σε άλλους, ώστε όλος ο κόσμος να εκπλαγεί βλέποντας σε εμάς τόσο τρομερά σημεία της οργής του Θεού. Γι' αυτό οι Ιουδαίοι έγιναν για σφύριγμα και αποστροφή, έκπληξη και κατάρα στα ειδωλολατρικά έθνη. Γιατί έτσι; Είχαν παροργίσει πιο σοβαρά τον Θεό που είχε ενεργήσει τόσο γενναιόδωρα προς αυτούς, και δεν ήταν μόνο αχάριστοι και άπιστοι, αλλά είχαν σκόπιμα προκαλέσει Αυτόν. Έτσι συμβαίνει και σε άλλους αποδοκιμασμένους. Έτσι αυτή η ρήτρα πρέπει να σημειωθεί επιμελώς, όταν ο Προφήτης λέει ότι το ξύλο του αμπελιού ρίχνεται στη φωτιά, αν και τα δέντρα, όταν κοπούν, είναι ακόμη χρήσιμα είτε για οικοδόμηση είτε για έπιπλα. Τώρα ακολουθεί --
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος στοχάζεται πάνω στη μυστική διαφύλαξη του Θεού για τον λαό πριν από οποιαδήποτε εξωτερική απελευθέρωση. Έχω ήδη εξηγήσει τον χρόνο στον οποίο ο Προφήτης αναφέρεται, όταν ο σπόρος του Αβραάμ άρχισε να καταπιέζεται τυραννικά από τους Αιγυπτίους. Διότι ο Θεός εδώ αναλαμβάνει τον χαρακτήρα ενός ταξιδιώτη όταν λέει ότι πέρασε. Διότι είχε πει ότι οι Ιουδαίοι και όλοι οι Ισραηλίτες ήταν σαν ένα κορίτσι που ρίχτηκε έξω και εγκαταλείφθηκε. Τώρα λοιπόν προσθέτει, ότι αυτό το θέαμα τον συνάντησε καθώς περνούσε: όπως εκείνοι που ταξιδεύουν ρίχνουν τα μάτια τους και στις δύο πλευρές, και αν συμβεί κάτι ασυνήθιστο προσέχουν και το εξετάζουν· εν τω μεταξύ ο Θεός δηλώνει ότι φρόντιζε τον λαό Του. Και αληθινά το θέμα είναι αρκετά εμφανές, αφού φαινόταν να έχει παραμελήσει εκείνους τους ταλαίπωρους, ενώ τους είχε βοηθήσει θαυματουργικά. Διότι θα μπορούσαν να είχαν χαθεί εκατό φορές την ημέρα, και αν δεν είχε προσέξει αυτούς, δεν θα είχαν σύρει τη ζωή τους μέχρι το τέλος. Εκείνη η περίφημη πρόταση είναι καλά γνωστή -- Είδα, είδα, τη θλίψη του λαού μου. Όταν έστειλε για τον Μωυσή και τον διέταξε να ελευθερώσει τον λαό, το προτάσσει με αυτόν τον τρόπο, Είδα, είδα. (Έξοδος 3:7) Γι' αυτό είχε δει από καιρό, αν και φαινόταν να τους περιφρονεί κλείνοντας τα μάτια Του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο διπλασιασμός της λέξης εδώ σημαίνει ότι ο Θεός πάντα αγρυπνούσε για την ασφάλεια αυτού του απελπισμένου λαού, αν και δεν τους βοήθησε άμεσα: τώρα εννοεί το ίδιο πράγμα όταν λέει, ότι πέρασε: Πέρασα λοιπόν κοντά σου, και σε είδα μολυσμένο με αίμα. Εκείνο το θέαμα δεν μπορούσε να αποστρέψει τα μάτια του Θεού· διότι οτιδήποτε είναι αντίθετο στη φύση προκαλεί φρίκη. Ο Θεός λοιπόν εδώ δείχνει πόσο ευσπλαχνικός ήταν προς τον λαό, επειδή δεν φρικίασε από εκείνη την αισχρή ακαθαρσία, όταν είδε το βρέφος τόσο βυθισμένο στο ίδιο του το αίμα χωρίς καμία μορφή. Όσο για την ακόλουθη φράση, Είπα σε σένα, δεν εννοεί ότι μίλησε ανοιχτά ώστε ο λαός να άκουσε τη φωνή Του, αλλά αναγγέλλει αυτό που είχε αποφασίσει σχετικά με τον λαό. Η έκφραση, ζήσε στο αίμα σου, μπορεί πράγματι να ληφθεί περιφρονητικά, σαν ο Θεός να είχε διστάσει να κινήσει το χέρι Του, μήπως η ίδια η επαφή αποδειχθεί μεταδοτική· διότι δεν αγγίζουμε πρόθυμα κανένα σάπιο αίμα. Τα λόγια, ζήσε στο αίμα σου, μπορεί να εξηγηθούν έτσι, αφού στην αρχή ο Θεός δεν αξίωσε να φροντίσει τον λαό. Αλλά είναι εμφανές από το πλαίσιο, ότι ο Θεός εδώ εκφράζει την μυστική αρετή με την οποία ο λαός διαφυλάχθηκε αντίθετα με τα κοινά αισθήματα. Διότι αν εξετάσουμε αυτό που ειπώθηκε προηγουμένως, ο λαός σίγουρα δεν θα είχε ζήσει ούτε μία ημέρα, εκτός αν είχε λάβει σθένος από αυτή τη φωνή του Θεού. Διότι αν ένα νεογέννητο παιδί ριφθεί έξω, πώς μπορεί να αντέξει το κρύο της νύχτας; σίγουρα θα εκπνεύσει αμέσως: και έχω ήδη πει ότι ο θάνατος είναι προετοιμασμένος για βρέφη, εκτός αν κοπεί ο ομφάλιος λώρος τους. Αφού λοιπόν εκατό θάνατοι περιέκλεισαν τον λαό, δεν θα μπορούσαν ποτέ να είχαν παραμείνει ζωντανοί, αν δεν είχε στηρίξει την μυστική φωνή του Θεού.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού βρίσκετε τον εαυτό σας να διεκδικεί φυσική υπεροχή αντί να αναγνωρίζει το δωρεάν δώρο του Θεού; Πώς η εικόνα του αμπελιού αμφισβητεί οποιαδήποτε εμπιστοσύνη τοποθετείτε στη δική σας δύναμη; Σε ποια περιοχή της ζωής χρειάζεται να θυμάστε ότι η στάση σας εξαρτάται αποκλειστικά από την καθημερινή εύνοια του Κυρίου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε Δέσποτα, ὁ μόνος ἐκλέγων καὶ φυτεύων τὴν ἄμπελον τοῦ λαοῦ τῆς διαθήκης σου, δὸς ἡμῖν μηδέποτε καυχᾶσθαι ἐν οὐδεμιᾷ ἀξίᾳ ἡμῶν αὐτῶν, ἀλλὰ ἀναπαύεσθαι ὁλοψύχως ἐν τῷ λόγῳ δι’ οὗ εἶπας ἡμῖν, «Ζῆτε». Φύλαξον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου ἀπὸ τῆς ὑπερηφανίας τῆς μαραινούσης καὶ ἀπὸ τῆς ἀπιστίας τῆς βεβηλούσης τὰ ἐλέη σου, ἵνα μένωμεν ἐν σοὶ καὶ καρποφορῶμεν εἰς ἔπαινον τῆς ἐκλεκτικῆς σου χάριτος μόνης. Διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →