Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης
Δόξασον τον Υιόν Σου: Ζωή στο Όνομα του Πατρός
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το Σχόλιο του Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη ξεδιπλώνει το μυστήριο του Λόγου που έγινε σάρκα με αλεξανδρινή ακρίβεια και ανατολική ευλάβεια. Στην πραγματεία του για το δέκατο έβδομο κεφάλαιο, ο μέγας Διδάσκαλος εισέρχεται στο ιερό της προσευχής του ίδιου του Υιού, δείχνοντας πώς η οικονομία της Ενσάρκωσης ανοίγεται στην αιώνια δόξα που μοιράζεται με τον Πατέρα. Τα λόγια του οδηγούν τους πιστούς στην καρδιά της αρχιερατικής μεσιτείας του Χριστού, όπου η ανθρώπινη ταπεινότητα και η θεία μεγαλειότητα συναντώνται χωρίς σύγχυση. Μέσα από τον Κύριλλο μαθαίνουμε να ακούμε την προσευχή όχι ως μακρινή ιστορία αλλά ως ζωντανό πρότυπο για τη ζωή της Εκκλησίας στο Πνεύμα. Το σχόλιο κρατά το βλέμμα στραμμένο στον Μονογενή που προσεύχεται ως άνθρωπος αλλά ενεργεί ως Θεός, έλκοντας τους πιστούς στην ίδια ενότητα που ζητά από τον Πατέρα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας αναγνωστεί αργά και με προσευχητική προσοχή το ιερό κείμενο του Ιωάννη δέκατο έβδομο. Ακούστε τον Υιό να απευθύνεται στον Πατέρα την παραμονή του πάθους του, ζητώντας δόξα, προστασία και αγιασμό για εκείνους που του δόθηκαν. Αφήστε τα λόγια του Ευαγγελίου να αντηχούν στην καρδιά πριν στραφείτε στον αρχαίο ερμηνευτή που τα θεωρεί με την Εκκλησία. Το κεφάλαιο είναι σύντομο αλλά ανεξάντλητο, μια πόρτα στο μυστήριο της αιώνιας ζωής που δίνεται μέσω της γνώσης του μόνου αληθινού Θεού και του Ιησού Χριστού τον οποίο απέστειλε.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Κύριλλος αρχίζει με τη μετάβαση από τον λόγο στην ίδια την προσευχή.
Αφού χορήγησε στους μαθητές τα εφόδια της σωτηρίας, και αφού όξυνε με κατάλληλους συλλογισμούς και λόγια πιο ακριβή αντίληψη των δογμάτων, και αφού τους κατέστησε όσο το δυνατόν γενναιότερους στις δοκιμασίες, και αφού ρίζωσε πολύ στέρεα σε καθέναν νεανικό φρόνημα, αλλάζει χρήσιμα αμέσως τη μορφή του λόγου του και το πλάθει στον τρόπο της προσευχής, μη επιτρέποντας κανένα διάστημα να παρεμβληθεί μεταξύ του λόγου που απευθύνεται σε αυτούς και εκείνου που απευθύνεται στον Θεό και Πατέρα, δείχνοντας έτσι πάλι σε εμάς πρότυπο άριστης διαγωγής και υποδεικνύοντας τον δικό του χαρακτήρα. Διότι νομίζω ότι είναι αναγκαίο εκείνος που έθεσε μπροστά του τον σκοπό της ευσέβειας να μην αγνοεί ότι είναι απολύτως πρέπον είτε να λέει ό,τι είναι ωφέλιμο και αναγκαίο στους αδελφούς, είτε, αν δεν το κάνει αυτό, να ξοδεύει την ανάγκη του λόγου σε ικεσίες προς τον Θεό, ώστε να μην φαίνεται να προκύπτει είσοδος περιττού λόγου από αυτό· διότι έτσι η καλή τάξη της γλώσσας θα προχωρήσει σύμφωνα με το πρέπον. Διότι σε ποιον δεν είναι υπερβολικά φανερό ότι η εισαγωγή ματαίων λόγων είναι ευκολότερη, ιδίως όταν δεν είναι χωρίς μομφή; Και πράγματι ένας σοφός άνθρωπος είπε: 'Από πολλή ομιλία δεν θα ξεφύγεις από αμαρτία, αλλά αυτός που συγκρατεί τα χείλη του είναι σοφός.'Για το δώρο της αιώνιας ζωής στρέφεται έπειτα στον ρόλο της αληθινής γνώσης.
Την πίστη την πρόβαλε ως μητέρα της αιώνιας ζωής, και η δύναμη της αληθινής γνώσης του Θεού, λέγει, θα είναι η αιτία της αιώνιας διαμονής, φανερά εν αφθαρσία, μακαριότητι και αγιότητι. Αληθινή γνώση του Θεού ονομάζουμε εκείνη που είναι ελεύθερη από την κατηγορία της εκτροπής προς άλλο αντικείμενο και της κλίσης προς το απρεπές. Διότι μερικοί υπηρέτησαν 'το κτίσμα παρά τον Κτίστη', και τόλμησαν να πουν στο ξύλο: 'Εσύ είσαι πατέρας μου', και στην πέτρα: 'Εσύ με γέννησες'. Αυτοί οι ταλαίπωροι άνθρωποι έφτασαν σε τέτοιο βάθος άγνοιας ώστε απέδωσαν ανόητα το όνομα της θεότητας στην άψυχη ύλη και απέδωσαν την άρρητη δόξα του Όντος που υπερβαίνει τα πάντα σε πράγματα που δεν έχουν αίσθηση. Γι' αυτό καλεί τον Πατέρα 'τον μόνο αληθινό Θεό', προβάλλοντάς Τον ως αληθινό έναντι εκείνων που ψευδώς ονομάζονται έτσι και αντιτάσσοντάς Τον στους θεούς που ψευδώς καλούνται. Τέτοιο είναι το νόημα του λόγου.Έπειτα ο Κύριλλος εξετάζει την αίτηση για ενότητα μεταξύ εκείνων που φυλάσσονται στο όνομα του Πατρός.
Θέλει τους μαθητές να φυλάσσονται σε ενότητα ομοφροσύνης και ομοψυχίας θελήματος, αναμιγνυόμενοι, ως προς τούτο, μεταξύ τους στην ψυχή και το πνεύμα, και δεμένοι από τον νόμο της ειρήνης και της αγάπης προς αλλήλους, σε άρρηκτο δεσμό φιλανθρωπίας, ώστε η ενότητά τους να προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό που η ενότητα της επιλογής τους να γίνει εικόνα της φυσικής ενότητας που νοείται στον Πατέρα και τον Υιό. Αυτή η ενότητα είναι, φυσικά, αδιαίρετη και απεριόριστη, μη διασπώμενη σε ανομοιότητα θελήσεων από οτιδήποτε στον κόσμο ή από αγάπη προς την ηδονή, αλλά μάλλον διατηρώντας αβλαβή τη δύναμη της αγάπης σε ενότητα ευσέβειας και αγιασμού. Και αυτό συνέβη. Διότι όπως διαβάζουμε στις Πράξεις των Αποστόλων: 'το πλήθος των πιστευσάντων ήταν μιας καρδιάς και μιας ψυχής'. Και ο Παύλος λέγει: 'ένα σώμα και ένα Πνεύμα'· και 'Διότι εμείς οι πολλοί είμαστε ένα σώμα εν Χριστώ, διότι όλοι μετέχουμε εκείνου του ενός άρτου', και όλοι έχουμε χρισθεί με το ένα Πνεύμα του Χριστού. Επομένως, ως εκείνοι που πρόκειται να είναι ένα σώμα, μετέχοντες ενός και του αυτού Πνεύματος, θέλει τους μαθητές του να φυλάσσονται σε ενότητα πνεύματος που δεν μπορεί σε τίποτε να διασπασθεί, και σε άρρηκτη ομοφροσύνη.Τέλος πραγματεύεται την αποστολή των μαθητών και τον αγιασμό που απαιτείται γι' αυτήν.
Έχοντας τώρα εκφραστικά αποκαλέσει τον Πατέρα 'Άγιο' (Ιωάννης 17:11) και προσφέροντας προσευχή να φυλάξει τους μαθητές στην αλήθεια—δηλαδή στο Πνεύμα Του, διότι 'το Πνεύμα είναι αλήθεια', σύμφωνα με τον λόγο του Ιωάννη (Α' Ιωάννη 5:6), όπως είναι επίσης το Πνεύμα της αλήθειας (Ιωάννης 16:13), το οποίο είναι φανερά του Μονογενούς ιδίου—λέγει ότι 'τους απέστειλε' στον κόσμο σε μίμηση της δικής Του αποστολής. Διότι ο Ιησούς έγινε ο απόστολος και αρχιερέας της ομολογίας μας, σύμφωνα με τον λόγο του Παύλου (Εβραίους 3:1), με τρόπο, φυσικά, πρέποντα στην ανθρωπότητά Του και στη μορφή της κενώσεώς Του. Αλλά επειδή οι μαθητές διορίστηκαν γι' αυτό, λέγει, είχαν αναμφίβολα ανάγκη αγιασμού από τον Άγιο Πατέρα, ο οποίος φανερά εμφυσά το Άγιο Πνεύμα σε αυτούς μέσω του Υιού.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Κύριλλος θεωρεί την ένωση του θείου και του ανθρώπινου στον Λόγο που προσεύχεται.
Ο λόγος είναι υφασμένος, εννοώ, με ό,τι είναι ανθρώπινο και επομένως μικρό σε σύγκριση με εμάς, και με ό,τι είναι θείο, που φέρει τη δόξα που υπερβαίνει τα πάντα. Διότι ο Λόγος είναι σύνθετος από αμφότερα, και, όπως είπαμε όταν εξετάζαμε τα προηγούμενα χωρία, ούτε ανεβαίνει εξ ολοκλήρου στο ύψος όσων αρμόζουν στον Θεό, ούτε όμως απομακρύνεται εντελώς από τα μέτρα που ανήκουν σε εμάς. Διότι Αυτός που είναι Θεός έγινε άνθρωπος με άρρητη και ανείπωτη ένωση, κατέχοντας, ως προς τούτο, μέση θέση, ώστε ούτε να υπερβαίνει τα όρια της αληθινής θεότητας ούτε όμως να εγκαταλείπει εντελώς εκείνα της ανθρωπότητας.Επιστρέφει στο ίδιο μυστήριο όταν ο Υιός ομιλεί για τη σάρκα που ελήφθη στο ίδιο του το πρόσωπο.
Επομένως, αφού η σάρκα από τη γυναίκα δεν είναι ομοούσια με τον Θεό και Πατέρα, ούτε ο ναός από την Παρθένο είναι εντελώς ταυτόσημος στη φύση, όμως αφού ελήφθη στο σώμα του Λόγου, λογίζεται έκτοτε ως ένα με Αυτόν. Διότι ο Χριστός είναι ένας, και ο Υιός είναι ένας, ακόμη και όταν έγινε άνθρωπος. Γι' αυτόν τον λόγο νοείται ως λαμβάνων την ένωση, έχοντας ληφθεί σε αυτήν ακόμη και με σάρκα, η οποία δεν κατέχει από μόνη της το να είναι ένα με τον Θεό. Και αν πρέπει να μιλήσει κανείς πιο σύντομα και καθαρά, ο Μονογενής λέγει ότι ό,τι δόθηκε στη δική Του σάρκα δόθηκε στον Εαυτό Του· και δόθηκε, φυσικά, από τον Πατέρα Του εν Πνεύματι. Διότι ο τρόπος της ενώσεως με τον Θεό δεν έχει άλλο δρόμο, ακόμη και αν νοηθεί, τυχόν, στην περίπτωση του Χριστού, καθόσον εμφανίστηκε και ονομάστηκε άνθρωπος, με ένωση με το Πνεύμα κατά τον άρρητο τρόπο της συνάψεως, της σάρκας φανερά αγιαζομένης, και έτσι ανερχομένης χωρίς σύγχυση στην ένωση με τον Θεό Λόγο, και μέσω Αυτού προς τον Πατέρα.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς διαμορφώνει το πρότυπο της μετάβασης από τον ωφέλιμο λόγο στην προσευχή τον καθημερινό ρυθμό της δικής σας ζωής εν Χριστώ; Με ποιους τρόπους η ενότητα που περιγράφει ο Κύριλλος μεταξύ των μαθητών προκαλεί τις διαιρέσεις που βλέπετε μέσα στην Εκκλησία σήμερα; Πού χρειάζεστε περισσότερο τον αγιασμό που έρχεται μέσω του Πνεύματος της αλήθειας για να παραμείνετε στο όνομα του Πατρός;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Μονογενή Υιέ, που ύψωσες τα μάτια Σου προς τον Πατέρα και ζήτησες να δοξαστείς με τη δόξα που είχες προ του να αρχίσει ο κόσμος, φύλαξέ μας στο ίδιο όνομα που αποκάλυψες. Ας αγιάσει εμάς το Πνεύμα της αλήθειας όπως αγίασες τη δική Σου σάρκα, ώστε να γίνουμε ένα όπως Εσύ είσαι ένα με τον Πατέρα. Χάρισε ώστε η γνώση του μόνου αληθινού Θεού να γίνει εν ημίν αιώνια ζωή, και ώστε η ενότητα της ομοφροσύνης να μας φυλάξει από κάθε παγίδα του κόσμου. Μέσα από τη μεσιτεία της αγίας Μητέρας Σου και όλων των αγίων της Αλεξάνδρειας, φέρε μας επιτέλους στην όραση της ακτίστου δόξας Σου, ο οποίος με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα λατρεύεσαι και δοξάζεσαι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →