Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο
Δευτερονόμιο 23-24 — με τον Brown
Άνοιγμα
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στο σχολιασμό του Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown για ολόκληρη τη Βίβλο, για την επεξεργασία του Δευτερονομίου 23-24. Οι συνοπτικές, στίχο προς στίχο σημειώσεις τους φωτίζουν την πρακτική αγιότητα που απαιτούσε ο Θεός από τον αρχαίο Ισραήλ, ενώ παράλληλα δείχνουν προς τη μεγαλύτερη δικαιοσύνη που αποκαλύφθηκε στον Χριστό. Καθώς ακούμε την έκθεσή τους, καλούμαστε να δεχτούμε τόσο τη ηθική σαφήνεια όσο και τη χάρη του ευαγγελίου που είναι ενσωματωμένες σε αυτά τα κεφάλαια.
Διαβάστε
Προετοιμάστε την καρδιά σας διαβάζοντας τα κεφάλαια 23 και 24 του Δευτερονομίου με μία ανάγνωση. Ακούστε την ανησυχία του Κυρίου για την αγνότητα στη λατρεία, τη δικαιοσύνη στις καθημερινές συναλλαγές και τη συμπόνια προς τους ευάλωτους. Σημειώστε την προσεκτική ισορροπία μεταξύ αγιότητας και ελέους που διατρέχει αυτά τα καταστατικά.
Μελετήστε
Μελέτη
Οι Jamieson, Fausset και Brown αρχίζουν εξετάζοντας τα προσόντα για την είσοδο στην εκκλησία.
Στίχος 1. 1-3. Αυτός που είναι τραυματισμένος . . ., δεν θα εισέλθει στην εκκλησία του Κυρίου —'Το να εισέλθει κανείς στην εκκλησία του Κυρίου' σημαίνει είτε την εισδοχή σε δημόσια αξιώματα και θέσεις στην Εκκλησία και το Κράτος του Ισραήλ, είτε, στην περίπτωση των ξένων, την ενσωμάτωση σε αυτό το έθνος μέσω γάμου. Ο κανόνας ήταν ότι οι ξένοι και οι αλλοδαποί, από φόβο μήπως οι φιλίες ή οι γάμοι μαζί τους οδηγήσουν τον λαό στην ειδωλολατρία, δεν ήταν δεκτοί μέχρι τη μεταστροφή τους στην ιουδαϊκή πίστη. Αλλά αυτό το απόσπασμα περιγράφει ορισμένους περιορισμούς του γενικού κανόνα. Οι ακόλουθες ομάδες αποκλείονταν από τα πλήρη δικαιώματα και προνόμια της υπηκοότητας: (1) Οι ευνούχοι—Ήταν μια πολύ αρχαία πρακτική για τους γονείς στην Ανατολή να ακρωτηριάζουν τα παιδιά τους με διάφορες τέχνες, με σκοπό να τα εκπαιδεύσουν για υπηρεσία στα σπίτια των μεγάλων. (2) Οι νόθοι—Ένα τέτοιο ανεξίτηλο στίγμα και στις δύο αυτές περιπτώσεις είχε ως στόχο την αποθάρρυνση πρακτικών που ήταν επαίσχυντες, αλλά πολύ συνηθισμένες από τις σχέσεις με ξένους. (3) Οι Αμμωνίτες και οι Μωαβίτες—Χωρίς πρόκληση είχαν συνωμοτήσει για να προσλάβουν έναν μάντη για να καταραστεί τους Ισραηλίτες· και είχαν επιπλέον προσπαθήσει, παρασύροντάς τους στην ενοχή και τις άσεμνες βδελυγμίες της ειδωλολατρίας, να τους αποσπάσουν από την πίστη τους στον Θεό.Στη συνέχεια εξετάζουν τις Μωσαϊκές διατάξεις που ρυθμίζουν το διαζύγιο.
Στίχος 1. 1-4. Όταν ένας άνδρας πάρει γυναίκα και την παντρευτεί, και συμβεί να μην βρει χάρη στα μάτια του —Φαίνεται ότι η πρακτική των διαζυγίων ήταν σε αυτή την πρώιμη περίοδο πολύ διαδεδομένη μεταξύ των Ισραηλιτών, οι οποίοι πιθανότατα είχαν εξοικειωθεί με αυτήν στην Αίγυπτο [LANE]. Η συνήθεια, όντας πολύ βαθιά ριζωμένη για να καταργηθεί γρήγορα ή εύκολα, έγινε ανεκτή από τον Μωυσή (Ματθαίος 19:8). Αλλά συνοδευόταν υπό τον νόμο από δύο προϋποθέσεις, οι οποίες είχαν ως στόχο να αποτρέψουν σε μεγάλο βαθμό τα κακά που συνέβαιναν στο επιτρεπόμενο σύστημα· συγκεκριμένα: (1) Η πράξη του διαζυγίου έπρεπε να πιστοποιείται σε γραπτό έγγραφο, η προετοιμασία του οποίου, με νομική τυπικότητα, θα παρείχε χρόνο για σκέψη και μετάνοια· και (2) Σε περίπτωση που η διαζευγμένη σύζυγος παντρευόταν άλλον σύζυγο, δεν μπορούσε, με τη λήξη αυτού του δεύτερου γάμου, να επιστρέψει στον πρώτο της σύζυγο, όσο κι αν αυτός επιθυμούσε να την δεχτεί.Στη συνέχεια στρέφονται στον νόμο που προστατεύει το καθημερινό ψωμί των φτωχών.
Στίχος 19. 19-22. Όταν θερίζεις τη συγκομιδή σου στο χωράφι σου —Το σιτάρι, τραβηγμένο από τις ρίζες ή κομμένο με δρεπάνι, τοποθετούνταν σε χαλαρές δεσμίδες· ο καρπός της ελιάς λαμβανόταν χτυπώντας τα κλαδιά με μακριά κοντάρια· και οι τσαμπιά σταφυλιών, κομμένα με ένα γάντζο, συλλέγονταν στα χέρια του τρυγητή. Εδώ υπάρχει μια ευεργετική πρόβλεψη για τους φτωχούς. Κάθε ξεχασμένη δεσμίδα στο χωράφι του θερισμού έπρεπε να παραμείνει· η ελιά δεν έπρεπε να χτυπηθεί δεύτερη φορά· ούτε έπρεπε να συλλεχθούν σταφύλια, ώστε, συλλέγοντας ό,τι απέμεινε, οι καρδιές του ξένου, του ορφανού και της χήρας να χαρούν από τη γενναιοδωρία της Πρόνοιας.
Σκεφτείτε
Οι Jamieson, Fausset και Brown τονίζουν την δίκαιη αρχή που προστατεύει την ατομική ευθύνη.
Στίχος 16. 16-18. Οι πατέρες δεν θα θανατώνονται για τα παιδιά —Ο κανόνας απευθυνόταν για την καθοδήγηση των δικαστών, και καθιέρωνε την δίκαιη αρχή ότι κανείς δεν θα ήταν υπεύθυνος για τα εγκλήματα άλλων.
Απαντήστε
1. Πώς διαμορφώνει η κλήση στην αγνότητα στη λατρεία τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζω τις σημερινές κοινές συναθροίσεις;
2. Σε ποιες τρέχουσες σχέσεις μπαίνω στον πειρασμό να παρακρατήσω δικαιοσύνη ή συμπόνια;
3. Πού με καλεί ο Θεός να εμπιστευτώ τις δίκαιες ενέργειές Του αντί της δικής μου αίσθησης δικαιοσύνης;
Προσευχηθείτε
Θεέ πολυεύσπλαχνε, πλάσε τις καρδιές μας με την αγιότητα και τη δικαιοσύνη του Λόγου Σου στο Δευτερονόμιο, ώστε να εκτιμούμε την αγνότητα, ενώ επεκτείνουμε το έλεος στους ευάλωτους και συμπεριφερόμαστε δίκαια στους πλησίον μας. Οδήγησέ μας να αναπαυθούμε στην τέλεια ισότητα των κρίσεών Σου και να βρούμε τη θέση μας εν Χριστώ μόνῳ. Με το Πνεύμα Σου, βάθυνε την αγάπη μας γι’ Αυτόν που εκπληρώνει κάθε δίκαιη απαίτηση. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →