Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος
Έξοδος 29-30 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα στρεφόμαστε στην προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου για τα κεφάλαια 29 και 30 της Εξόδου, όπου ο Κύριος εκθέτει την καθιέρωση των ιερέων και τις καθημερινές προσφορές που συντηρούσαν τη λατρεία του Ισραήλ. Η ερμηνεία του Καλβίνου μας καθοδηγεί μέσα από τον πλούσιο συμβολισμό του αίματος, του χρίσματος και του θυμιάματος, κατευθύνοντας πάντοτε τα μάτια μας από τις σκιές του Νόμου στην εκπλήρωσή τους στον Χριστό. Καθώς ακούμε την κατά στίχο επεξεργασία του, καλούμαστε να εξετάσουμε πώς αυτές οι αρχαίες τελετές αποκαλύπτουν την αγιότητα του Θεού και την ανάγκη για έναν τέλειο μεσίτη. Είθε το Πνεύμα να ανοίξει τις καρδιές μας για να δεχθούμε διδασκαλία που βαθαίνει την ευλάβεια και την πίστη.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοίμασε την καρδιά σου για να ακούσεις τον Λόγο του Θεού στην Έξοδο 29 και 30. Αυτά τα κεφάλαια περιγράφουν λεπτομερώς την καθιέρωση του Ααρών και των υιών του, τις καθημερινές θυσίες και το θυσιαστήριο του θυμιάματος. Διάβασε αργά, σημειώνοντας την επαναλαμβανόμενη έμφαση στο αίμα, την αγιότητα και την αδιάλειπτη προσφορά που διατηρούσε τον Ισραήλ σε σχέση διαθήκης με τον Κύριο. Άφησε το κείμενο να αφυπνίσει ευγνωμοσύνη για τον μεγαλύτερο Ιερέα και θυσία που αυτές οι τελετές προεικόνιζαν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει συνοψίζοντας τις τελετές καθιέρωσης για τους ιερείς.
1. Και αυτό είναι το πράγμα που θα κάνεις σε αυτούς. Εφόσον θα επαναλάβω και θα εξηγήσω πιο πλήρως αυτά τα πράγματα όπως γράφονται στο Λευιτικόν 9, στην ιστορία της καθιέρωσης της σκηνής, θα αρκέσει να δώσω τίποτε περισσότερο από μια σύντομη περίληψη εδώ· ούτε είναι συνήθειά μου να επινοώ μυστήρια από αόριστες εικασίες, [174] τέτοια που μάλλον ευχαριστούν παρά διδάσκουν τους αναγνώστες μου. Πρώτον, αφού ολόκληρο το ανθρώπινο γένος είναι διεφθαρμένο και μολυσμένο με πολλές ακαθαρσίες, ώστε η ακαθαρσία του εμποδίζει κάθε μεμονωμένο άτομο να έχει πρόσβαση στον Θεό, ο Μωυσής, πριν καθιερώσει τους ιερείς, τους πλένει με τον ραντισμό νερού, ώστε να μην θεωρούνται πλέον ότι ανήκουν σε συνηθισμένη τάξη. Εξ αυτού συμπεραίνουμε ότι η αληθινή καθαρότητα και αθωότητα, που ήταν μόνο τυπική στον Νόμο, βρίσκεται στον Χριστό μόνο. «Διότι τέτοιος αρχιερέας μας έπρεπε», λέγει ο Απόστολος, «όστις είναι άγιος, άκακος, αμόλυντος, κεχωρισμένος από αμαρτωλούς», για να παρουσιάσει τον Εαυτό Του ενώπιον του Θεού για εμάς. (Προς Εβραίους 7:26.) Αφού πλύθηκαν, ο Θεός προστάζει να ντυθούν με την ιερατική στολή, σύμφωνα με τις αντίστοιχες τάξεις τους: ο αρχιερέας να φορά το εφώδ με το Ουρίμ και Θουμμίμ, και το μίτρα με την χρυσή πλάκα, στην οποία έλαμπε «αγιότης εις τον Ιεχωβά»· και τρίτον, προσθέτει το χρίσμα. Αυτή η προετοιμασία ήταν για τον σκοπό να τους μυήσει, πριν εκτελέσουν το έργο της θυσίας· αλλά πρέπει να παρατηρηθεί ότι, όσον αφορά αυτή την πρώτη θυσία, τα καθήκοντα που αργότερα μεταφέρθηκαν στον Ααρών επιβλήθηκαν στον Μωυσή, σαν να ήταν ο μόνος ιερέας· και, στην πραγματικότητα, η προσωρινή αξιοπρέπεια που αργότερα παρέδωσε στον αδελφό του, ήταν ακόμη στα χέρια του. Όσα εισάγει ο Μωυσής για τη διαίρεση του θύματος, θα τα εξηγήσουμε πιο βολικά αλλού, όταν πραγματευόμαστε τις προσφορές, τις οποίες έχουμε δηλώσει ότι είναι το τρίτο μέρος της νομικής λατρείας.Στο εδάφιο 16, ο Καλβίνος εξετάζει την εφαρμογή του αίματος στα άκρα των ιερέων.
16. Και θα σφάξεις τον κριό. Προηγουμένως είχε προσταχθεί ο Μωυσής να λάβει τα μέρη του θύματος από τα χέρια του Ααρών, για να εξιλεώσει τον Θεό με αυτά, ώστε αυτός και οι απόγονοί του να μπορούν αργότερα να εκτελέσουν το ίδιο έργο· αλλά εδώ περιγράφεται μια ιδιαίτερη τελετή, ότι θα άλειφε το δεξί αυτί, τον αντίχειρα του δεξιού χεριού και το δάχτυλο του δεξιού ποδιού, τόσο του Ααρών όσο και των υιών του, με το αίμα ενός κριού· και έπειτα ότι θα τους ράντιζε και τα ενδύματά τους με το αίμα που είχε εναποτεθεί στο θυσιαστήριο. Αυτό που πρέπει πρώτα να παρατηρήσουμε εδώ είναι ότι ο ιερέας πρέπει να ραντιστεί με αίμα, ώστε να συμφιλιώσει την εύνοια του Θεού προς τον εαυτό του για τον σκοπό της μεσιτείας. Έτσι η ιερωσύνη του Χριστού καθιερώθηκε με αίμα, ώστε να είναι αποτελεσματική για να συμφιλιώσει τον Θεό με εμάς. Τώρα τίθεται το ερώτημα, γιατί μόνο το δεξί αυτί και ο δεξιός αντίχειρας και δάχτυλο ραντίστηκαν με αίμα, σαν οι ιερείς να καθιερώνονταν και να αφιερώνονταν στον Θεό μόνο στο μισό των προσώπων τους; Απαντώ ότι σε αυτό το ένα μέρος περιλαμβανόταν το άλλο· αφού και τα δύο αυτιά, και τα δύο χέρια και πόδια έχουν τον ίδιο σκοπό, και τα καθήκοντά τους είναι τόσο συνδεδεμένα, ώστε ό,τι λέγεται για ένα αυτί ισχύει και για το άλλο. Πάλι, ρωτιέται γιατί το αυτί, και το πόδι, και το χέρι αλείφθηκαν μάλλον παρά το στήθος και η γλώσσα· και δεν αμφιβάλλω ότι με το αυτί δηλωνόταν η υπακοή, και με τα χέρια και τα πόδια όλες οι πράξεις και ολόκληρη η πορεία της ζωής· διότι δεν υπάρχει σχεδόν τίποτε πιο κοινό στην Γραφή από αυτές τις μετωνυμίες, με τις οποίες η καθαρότητα των χεριών λαμβάνεται για την ακεραιότητα όλης της ζωής, και ο δρόμος, ή η πορεία, ή το βάδισμα για την κατεύθυνση, ή τον τρόπο ζωής. Είναι επομένως πολύ κατάλληλο η ζωή του ανθρώπου να καθιερώνεται με αίμα· και, εφόσον το θεμέλιο της καλοπραξίας είναι η υπακοή, η οποία προτιμάται από όλες τις θυσίες, ο Μωυσής προστάζεται να αρχίσει με το αυτί. Και γνωρίζουμε ότι η «οσμή ευωδίας» στην θυσία του Χριστού ήταν η υπακοή, (Προς Φιλιππησίους 4:18·) εξ ου και ο Δαβίδ, εν πνεύματι προφητείας, εισάγει τον εαυτό του λέγοντας, «Τα αυτιά μου διήνοιξας.» [175] (Ψαλμός 40:6.) Αν κάποιος αντιτείνει ότι η γλώσσα δεν είναι λιγότερο σημαντική, επειδή ο ιερέας είναι ο αγγελιαφόρος του Κυρίου των δυνάμεων, απαντώ ότι το έργο της διδασκαλίας δεν αναφέρεται εδώ, αλλά μόνο αυτό της μεσιτείας· όθεν σε αυτά τα τρία μέλη ο Μωυσής περιέλαβε ό,τι σχετιζόταν με την εξιλέωση. Αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι ό,τι λέγεται για την καθιέρωση του Χριστού δεν εφαρμόζεται στο ίδιο το πρόσωπό Του, αλλά αναφέρεται στο όφελος όλης της Εκκλησίας· διότι ούτε χρίστηκε για χάρη Του, ούτε είχε ανάγκη να δανειστεί [176] χάρη από το αίμα· αλλά είχε υπόψη τα μέλη Του, και αφιερώθηκε ολόκληρος στη σωτηρία τους, όπως ο Ίδιος μαρτυρεί, «Δι' αυτούς αγιάζω εμαυτόν.» (Ιωάννης 17:19.)Ο Καλβίνος έπειτα στρέφεται στην καθημερινή εξιλέωση που απαιτείται για το ίδιο το θυσιαστήριο.
36. Και θα προσφέρεις κάθε ημέρα έναν μόσχο. Εφόσον το αρχαίο θυσιαστήριο δεν ήταν λιγότερο τύπος του Χριστού από τον ιερέα, μπορεί φυσικά να ερωτηθεί, τι θα μπορούσε να σημαίνει η εξιλέωσή του, σαν να υπήρχε κάτι ακάθαρτο ή μολυσμένο στον Χριστό. Αλλά πρέπει να θυμόμαστε, ό,τι ανέφερα προηγουμένως, ότι καμία ομοιότητα δεν είναι ταυτόσημη (με την πραγματικότητα)· διότι τότε η ουσία και η πραγματικότητα των σκιών δεν θα μπορούσε να αντιπροσωπευθεί στην τελειότητά της. Ωστόσο αυτό ήταν μια κατάλληλη ομοιότητα, δείχνοντας ότι ο Θεός μπορούσε να εξιλεωθεί μόνο προς το ανθρώπινο γένος με μια εξιλέωση που γινόταν με αίμα. Για αυτόν τον λόγο όχι μόνο το θυσιαστήριο έπρεπε να καθαριστεί, αλλά και να αφιερωθεί στη χρήση του, ώστε η συμφιλίωση να προέρχεται από αυτό· και αυτό εκφράζεται με τη λέξη «αγιάζω», ιδιαίτερα όταν προστίθεται, «θα είναι η αγιότης των αγιοτήτων,» [151] ώστε να αγιάζει ό,τι τίθεται επάνω του. Άλλοι το διαβάζουν στο αρσενικό γένος: «Όστις εγγίσει αυτό, θα είναι άγιος·» και το εννοούν για τον ιερέα, ο οποίος δικαιωματικά από το χρίσμα του μπορούσε να πλησιάσει το θυσιαστήριο· αλλά μάλλον εξυψώνει την καθιέρωση του θυσιαστηρίου από την συνέπειά του, δηλαδή επειδή αγιάζει τα ίδια τα θύματα. Το σύνολο είναι ότι το σώμα του Χριστού, εφόσον προσφέρθηκε ως θυσία, και καθιερώθηκε με αίμα, ήταν αποδεκτό στον Θεό· ώστε η αγιότητά του να εξαλείφει και να σβήνει όλη την ακαθαρσία μας. Θα μιλήσουμε για το χρίσμα λίγο παρακάτω.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος συνδέει την αδιάλειπτη θυσία με την εκπλήρωσή της στον Χριστό.
με το οποίο υπονοεί ότι πίτες προσφέρονταν καθολικά στα είδωλα. Αλλά αυτό ήταν μια απλή τυφλή μίμηση, διότι δεν κοίταζαν υψηλότερα, αλλά νόμιζαν ότι οι θεοί τους ευχαριστιούνταν, όπως οι άνθρωποι, σε γλυκές και λεπτές τροφές· ενώ, όπως υπαινίχθηκα παραπάνω, η πρόθεση του Θεού ήταν πολύ διαφορετική· διότι, με την εξωτερική οσμή, επιθυμούσε να διεγείρει τον λαό Του, ώστε, επηρεασμένοι από σοβαρό αίσθημα μετανοίας, και από καθαρή πίστη, να ζητούν την άφεση των αμαρτιών τους, όχι σε αυτούς τους αμνούς που έβλεπαν σφαγμένους, αλλά στο θύμα που τους είχε υποσχεθεί. Το ονόμαζαν «αδιάλειπτη» θυσία, επειδή ο Θεός προσέταξε να προσφέρεται αδιάλειπτα δια μέσου όλων των γενεών· αλλά φαίνεται από τον Δανιήλ ότι ήταν προσωρινή, διότι έπαυσε με την έλευση του Χριστού· διότι έτσι λέγει ο άγγελος: Χριστός
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η απαίτηση αίματος στο αυτί, το χέρι και το πόδι αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεις ολόκληρη τη ζωή σου στον Θεό; Με ποιους τρόπους η καθημερινή προσφορά σου θυμίζει τη συνεχιζόμενη ανάγκη σου για τη μεσιτεία του Χριστού; Πού μπορεί να πειρασθείς να αντιμετωπίζεις τα ιερά πράγματα ως συνηθισμένα αντί να είναι αφιερωμένα στη δόξα του Κυρίου;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ διατάξας τὰς σκιὰς τῆς παλαιᾶς διαθήκης ἵνα δεικνύωσιν τὸν τέλειον Ἀρχιερέα, δὸς ἡμῖν διὰ τῆς κυριαρχικῆς σου χάριτος νὰ βλέπωμεν ἐν πάσῃ ῥαντίσει αἵματος καὶ ἀναβαινόντι θυμιάματι τὴν ἅπαξ γενομένην θυσίαν τοῦ Υἱοῦ σου. Καθάρισον τὰς καρδίας ἡμῶν, ἁγίασον τὰς προσφοράς ἡμῶν, καὶ ποίησον τὰς προσευχὰς ἡμῶν νὰ ἀναβαίνωσιν ὡς εὐωδία διὰ τῆς μεσιτείας Αὐτοῦ, ἵνα περιπατῶμεν ἐν διαθηκικῇ πιστότητι ἐνώπιόν σου. Κράτει ἡμᾶς πάντοτε ἐνθυμουμένους τὴν ἀμετάβλητον ἔλεόν σου, καὶ συμμόρφωσον ἡμᾶς πρὸς τὴν ἁγιότητα ἣν ἐκέλευσας. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →