← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο

Δευτερονόμιον 23-24 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Δευτερονόμιο 23-24Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου για το Δευτερονόμιον 23-24 μας προσκαλεί να εξετάσουμε πώς ο λαός του Θεού καλείται να αντανακλά την αγιότητα σε κάθε τομέα της ζωής. Με ποιμαντική ακρίβεια ο Καλβίνος ανιχνεύει την έγνοια του Κυρίου για την καθαρότητα μέσα στην κοινότητα της διαθήκης, από το στρατόπεδο μέχρι τα δικαστήρια και από την προσωπική συμπεριφορά μέχρι τη δημόσια λατρεία. Το σχόλιό του αποκαλύπτει έναν Θεό που περπατά ανάμεσα στον λαό Του και επομένως απαιτεί να μην παραμείνει τίποτε ακάθαρτο στη μέση τους. Καθώς ανοίγουμε αυτά τα κεφάλαια σήμερα, ο Καλβίνος μας βοηθά να δούμε ότι οι αρχαίοι νόμοι εξακολουθούν να μιλούν στην καρδιά, παροτρύνοντας τους πιστούς να φυλάγουν την τιμή του ονόματος του Θεού τόσο σε ιδιωτικές όσο και σε δημόσιες υποθέσεις. Είθε το Πνεύμα να ανοίξει τα αυτιά μας για να δεχθούμε αυτόν τον λόγο με ταπεινοφροσύνη και πίστη.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Πάρτε τη Βίβλο σας και διαβάστε τα κεφάλαια 23 και 24 του Δευτερονομίου αργά και προσευχητικά. Προσέξτε την επανειλημμένη πρόσκληση του Κυρίου να διατηρείται το στρατόπεδο άγιο, να αντιμετωπίζονται δίκαια οι πλησίον και να θυμόμαστε ότι Αυτός περπατά στη μέση του λαού Του. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν στην καρδιά σας πριν στραφείτε στην ερμηνεία του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας τους περιορισμούς που τίθενται για την είσοδο στη συναγωγή. 1 Αυτός που είναι τραυματισμένος. Αυτό που παραδίδεται εδώ σχετικά με εκείνους που είναι ακρωτηριασμένοι και με τους νόθους έχει παρόμοιο σκοπό, μήπως η Εκκλησία του Θεού μολυνθεί από ακάθαρτους λεκέδες και έτσι η θρησκεία χάσει την τιμή της. Ο Μωυσής απορρίπτει από τη συναγωγή των πιστών δύο είδη ανθρώπων, δηλαδή ευνούχους και νόθους. Αλλά, πριν πραγματευθούμε το ίδιο το θέμα, πρέπει να εξετασθεί ο ορισμός των λέξεων. Το πρώτο ερώτημα είναι τι σημαίνει να εισέρχεται κανείς στη συναγωγή, το δεύτερο τι σημαίνει να είναι τραυματισμένος στους όρχεις, το τρίτο ποιοι είναι οι μαμζερίμ, που μεταφράσαμε νόθοι. Πολλοί κατανοούν ότι και οι δύο απορρίπτονται από την εκκλησία, μήπως αναλάβουν κάποιο δημόσιο αξίωμα σε αυτήν, άλλοι μήπως νυμφευθούν γυναίκες από το σπέρμα του Αβραάμ, επειδή δεν θα ήταν δίκαιο οι γυναίκες να δίνονται σε νόθους και θα ήταν παράλογο εκείνοι που δημιουργήθηκαν για να πληθύνουν τον λαό του Θεού να νυμφεύονται ανίκανους. Αλλά και οι δύο αυτές γνώμες μου φαίνονται ανεπαρκείς. Διότι ό,τι προστίθεται αργότερα σχετικά με ορισμένα ξένα έθνη δεν μπορεί να ληφθεί έτσι, ότι δηλαδή δεν πρέπει να τους εμπιστευθεί καμία διακυβέρνηση ή αξιοπρέπεια, εκτός αυτού, με τη «συναγωγή του Κυρίου» εκφράζεται επαρκώς η καθαρότητα και η αγιότητα της θρησκείας. Δεν αμφιβάλλω λοιπόν ότι ο Μωυσής απαγορεύει σε εκείνους που είναι μολυσμένοι από αυτούς τους δύο λεκέδες να κοινωνούν στις θυσίες. Διότι αν και περιετέμνοντο όπως και ο υπόλοιπος εκλεκτός λαός, ο Θεός ήθελε να φέρουν αυτό το σημάδι της ατιμίας τους, ώστε να αποτελούν παράδειγμα για τους άλλους και ο λαός να είναι πιο επιμελής στη διαφύλαξη του εαυτού του από κάθε μόλυνση. Αυτό λοιπόν πρέπει να συναχθεί, ότι το προνόμιο που ήταν ιδιαίτερο στους νόμιμους Ισραηλίτες έπρεπε να τους αρνηθεί, να είναι συμμέτοχοι και συνεργάτες στις θυσίες. Όσον αφορά τους τραυματισμένους όρχεις, οι Ιουδαίοι συζητούν πιο περίεργα, κατά τη γνώμη μου, από ό,τι το θέμα επιτρέπει, και τελικά χάνουν το σωστό νόημα. Διότι ο Θεός δεν ήθελε τίποτε άλλο παρά να αποκλείσει από τη συναγωγή του λαού Του, όπου γίνονταν άγιες συνάξεις, εκείνους που ήταν ακρωτηριασμένοι ή ελαττωματικοί στα γεννητικά όργανα, αν και με συνεκδοχή περιλαμβάνει περισσότερα από όσα αναφέρονται. Τελικά, καταδικάζοντας αυτό το εξωτερικό σωματικό ελάττωμα επαινεί την εξοχότητα του λαού Του ώστε να θυμούνται ότι είναι ιδιοκτησία εκλεκτή Του, όχι για να υπερηφανεύονται γι’ αυτό αλλά ώστε η αγιότητα της ζωής τους να αντιστοιχεί σε τέτοια υψηλή ευγένεια. Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στον αποκλεισμό των Αμμωνιτών και των Μωαβιτών. 3. Αμμωνίτης ή Μωαβίτης δεν θα εισέλθει. Όπως ο Θεός απαγόρευσε πρόσφατα στον λαό Του κάθε σχέση και συμμαχία με τα χαναανιτικά έθνη, έτσι τώρα διακρίνει μεταξύ των ξένων και δείχνει υπό ποιους όρους και ποιους θα μπορούσαν να δεχθούν στην Εκκλησία. Τους Μωαβίτες και τους Αμμωνίτες τους απορρίπτει εντελώς, επειδή όχι μόνο αρνήθηκαν στον λαό τα κοινά δικαιώματα της ανθρωπότητας, αλλά και πήραν όπλα εναντίον τους, και μάλιστα μίσθωσαν τον Βαλαάμ για να τους καταραστεί. Ήταν απόγονοι του Λωτ και όφειλαν να αγκαλιάσουν τα παιδιά του Αβραάμ ως αδελφούς. Ήταν λοιπόν ασυγχώρητη βαρβαρότητα εκ μέρους τους να επιτεθούν βίαια σε εκείνους που τους είχαν προσφέρει ειρήνη οικειοθελώς, που είχαν υποσχεθεί μέσω των αγγελιαφόρων τους ότι θα περνούσαν χωρίς βλάβη ή αδικία, και που τελικά είχαν παρακαλέσει να τους δοθεί δίοδος, υπό τον όρο ότι θα πλήρωναν τίμια την τιμή του ψωμιού και του νερού, αν και αναμφίβολα ο Θεός πήρε εκδίκηση περισσότερο για την ασέβειά τους παρά για τη σκληρότητά τους, αφού όχι μόνο προσπάθησαν να καταστήσουν ανενεργή την αγαθότητά Του, αλλά και να αναιρέσουν την πιστότητά Του. Εφόσον λοιπόν δεν ήταν δικό τους το σφάλμα που η Εκκλησία δεν αφανίστηκε και η επίδραση της υπόσχεσής Του απέτυχε, πάνω στην οποία βασιζόταν η σωτηρία του ανθρώπου, και αυτό το έκαναν γνωρίζοντας και θεληματικά, δεν είναι παράξενο που αποκλείστηκαν από την Εκκλησία. Για την καθαρότητα που απαιτείται όταν ο στρατός εξέρχεται για πόλεμο, ο Καλβίνος γράφει: 9. Όταν ο στρατός εξέρχεται. Ό,τι είχε διδάξει σχετικά με τη διατήρηση της καθαρότητας στο σπίτι και σε καιρό ειρήνης, το επεκτείνει τώρα και σε καιρούς πολέμου, ώστε να διατηρούνται καθαροί από κάθε μόλυνση ακόμη και μέσα στον κρότο των όπλων. Γνωρίζουμε πόσο πολύ παραβλέπονται οι νόμοι κατά τη διάρκεια του πολέμου, όταν όλα βρίσκονται υπό τον έλεγχο της βίας παρά της λογικής, και γνωρίζουμε ότι πολλή άδεια δίνεται συνήθως στους στρατιώτες, η οποία δεν θα γινόταν ανεκτή σε καιρό ειρήνης. Ο Θεός θα θεράπευε αυτό το κακό απαιτώντας από τους Ισραηλίτες να επιδιώκουν την ίδια καθαρότητα στον πόλεμο όπως και στην ειρήνη, διότι αυτός είναι ένας ειδικός νόμος που απαγορεύει να είναι άσωτοι και ανυπότακτοι σε καιρό πολέμου, όπως έχει καταδικάσει προηγουμένως κάθε ακαθαρσία γενικά, σαν να έλεγε ότι υπό κανένα πρόσχημα δεν θα ήταν συγγνωστοί, αν παραμελούσαν το καθήκον της καλλιέργειας συνηθειών καθαρότητας. Διότι δεν τους διατάζει να είναι προσεκτικοί στον στρατό και στο στρατόπεδο, σαν να μπορούσαν να αμαρτήσουν ατιμώρητα όταν βρίσκονται στο σπίτι, αλλά τους υπενθυμίζει ότι ο Θεός δεν θα τους συγχωρούσε με κανέναν τρόπο, ακόμη και αν επικαλούνταν την ανάγκη του πολέμου. Πολύ περισσότερο θα μεγεθυνόταν το έγκλημα, αν μολύνονταν σε καιρό ειρήνης και όταν οι νόες τους ήταν ήρεμοι. Από αυτό συμπεραίνουμε ότι είναι μάταιο να αρπάζουμε κενές δικαιολογίες για την παράβαση των εντολών του Θεού σε οποιαδήποτε πτυχή, διότι, όσο δύσκολη και αν είναι η εκτέλεση του καθήκοντος, ο Θεός δεν παραιτείται ποτέ από τα δικαιώματά Του. Τώρα, αν ο πόλεμος, που φαίνεται να απαλλάσσει από τους νόμους, δεν δικαιολογεί το έγκλημα, πολύ μεγαλύτερη, όπως είπα, θα λογισθεί η ενοχή εκείνων που σε μια ήρεμη κατάσταση ζωής παρασύρονται ασελγώς από την αμαρτία.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος αργότερα συνδέει αυτούς τους νόμους με την τήρηση των όρκων που έγιναν ενώπιον του Κυρίου. 21. Όταν θα κάνεις όρκο. Ο κανόνας του να ορκίζεται κανείς ανήκει επίσης στην τήρηση της Τρίτης Εντολής, αφού με το να ορκίζεται, οι άνθρωποι ασκούνται στον αγιασμό του ονόματος του Θεού, και το να υπόσχεται κανείς οτιδήποτε στον Θεό είναι ένα είδος ορκωμοσίας. Διότι ό,τι μεταξύ ανθρώπων ονομάζεται συμφωνία ή σύμβαση, σε σχέση με τον Θεό είναι όρκο, και επομένως μπορεί εύστοχα να ονομαστεί ιερή δέσμευση, η οποία όχι μόνο γίνεται με τον Θεό ως μάρτυρα, αλλά και συνάπτεται με τον ίδιο τον Θεό. Έχουμε αλλού αγγίξει παροδικά ορισμένους όρκους, όπως αυτόν των Ναζιραίων, αλλά επειδή αυτός ο αγιασμός ήταν μέρος της λατρείας του Θεού, τον έχω τοποθετήσει κάτω από την Πρώτη Εντολή. Ούτε βέβαια ο Μωυσής εκεί πραγματεύθηκε άμεσα την ίδια την υποχρέωση του όρκου, αλλά εκείνη την άσκηση ευσέβειας που παρακίνησε τον λαό στην επιδίωξη καθαρότητας, αγιότητας και σωφροσύνης. Ακολούθησα την ίδια πορεία σχετικά με τις εκούσιες προσφορές, οι οποίες σίγουρα ήταν ως επί το πλείστον ορκισμένες, αλλά εξέτασα τι ήταν το κύριο σε αυτές χωρίς να ασχοληθώ πολύ με το παρεπόμενο. Αλλά τώρα κάτω από άλλη κεφαλή ο Μωυσής επιβεβαιώνει ό,τι δίδαξε προηγουμένως, ότι το όνομα του Θεού δεν έπρεπε να λαμβάνεται μάταια, επομένως διατάζει να πληρώνουν τους όρκους τους, με την παρακράτηση των οποίων η δόξα του ονόματος του Θεού μειώνεται, ενώ ο Ίδιος στερείται του δικαιώματός Του, και η υπόσχεση που επικυρώθηκε ενώπιόν Του τίθεται στο μηδέν. Επιπλέον, πρέπει να παρατηρηθεί ότι όλοι οι όρκοι που ήταν ποτέ ευπρόσδεκτοι στον Θεό ήταν μαρτυρίες ευγνωμοσύνης, μήπως η ανάμνηση των ευεργεσιών Του αποτύχει, η λήθη των οποίων είναι πολύ εύκολο να μας κυριεύσει. Όταν λοιπόν οι άγιοι ήταν συνειδητοί της βραδύτητας ή της αδιαφορίας στην αναγγελία της αγαθότητάς Του, χρησιμοποιούσαν αυτή την βοήθεια και το κέντρισμα, σαν να λέγαμε, για να διορθώσουν την οκνηρία τους. Έτσι, όταν ζητούσαν κάτι σημαντικό από τον Θεό, συνηθίζονταν συχνά να δεσμεύονται με κάποια υπόσχεση ως εκδήλωση της ευγνωμοσύνης τους. Τέτοιοι είναι οι όρκοι που ο Μωυσής διατάζει να πληρώνονται επίσημα και πιστά, ώστε να μην εξαπατούν τον Θεό όταν είχαν διαφύγει από κίνδυνο ή είχαν αποκτήσει ό,τι επιθυμούσαν, ενώ στην αγωνία τους είχαν ταπεινά ικετεύσει. Διότι γνωρίζουμε με πόση ευκολία ή μάλλον ελαφρότητα πολλοί παρασύρονται να κάνουν όρκους, οι οποίοι αργότερα, με την ίδια αστάθεια, σκέφτονται λίγο να σπάσουν την υπόσχεσή τους.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη ζωή μου πειράζομαι να θεωρώ την αγιότητα προαιρετική αντί για ουσιώδη; 2. Πώς η παρουσία του Κυρίου στη μέση του λαού Του αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο θεωρώ την καθημερινή συμπεριφορά; 3. Ποιος όρκος ή υπόσχεση έχω κάνει στον Θεό που ακόμη περιμένει πιστή εκπλήρωση;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ περιπατῶν ἐν μέσῳ τοῦ λαοῦ τῆς διαθήκης Σου καὶ ἀπαιτῶν ἁγιότητα ἐν παντὶ τόπῳ ἔνθα κατοικεῖς, καθάρισον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ παντὸς κηλῖδος τὸ ὁποῖον θὰ ἔλυπε τὸ Πνεῦμά Σου καὶ θὰ μᾶς ἀπεμάκρυνε ἀπὸ τῆς παρουσίας Σου. Διὰ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ, ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ πράττωμεν δικαίως πρὸς τοὺς πλησίον ἡμῶν καὶ νὰ τηρῶμεν πᾶσαν ὑπόσχεσιν λεχθεῖσαν ἐνώπιόν Σου, ἵνα ἡ δικαιοσύνη ἣν ἐντέλλῃ γένηται ἡ χαρὰ ἣν ἐπιδιώκομεν ἐν τῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματός Σου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →