Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Βασιλείς
Το Λάδι που Δεν Εξαντλήθηκε και ο Γιος που Αναστήθηκε από τον Θάνατο: Ο Ελισσαίος και ο Θεός που Τρέφει και Αποκαθιστά
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Αυτά τα κεφάλαια τοποθετούν την εκστρατεία κατά του Μωάβ δίπλα σε μια ομάδα από τα πιο τρυφερά θαύματα του Ελισσαίου: το λίγο λάδι της χήρας πολλαπλασιάζεται μέχρι να πληρωθεί το χρέος της, η Σουναμίτιδα γυναίκα λαμβάνει γιο και έπειτα τον παίρνει πίσω από τον θάνατο, το θανατηφόρο μαγείρεμα γίνεται υγιεινό, και είκοσι κριθάρια ψωμιά επαρκούν για να θρέψουν εκατό άνδρες με ψωμί περίσσευμα. Ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου τα ερμηνεύει με τη φροντίδα του Αντιοχέα για την απλή ιστορία και το ηθικό της βάρος. Θαυμάζει τη δύναμη των προφητών, οι οποίοι, ενώ δεν κατέχουν τίποτα, γίνονται πηγή ζωής για τους άλλους — κάνοντας το ανύπαρκτο να αναβλύσει, πληρώνοντας το χρέος της χήρας, τρέφοντας τα παιδιά της, θεραπεύοντας την δηλητηριασμένη χύτρα και πολλαπλασιάζοντας ψωμιά που έφεραν άλλοι μέχρι να χορτάσουν οι εκατό. Σημειώνει επίσης ότι ακόμη και ανάμεσα σε αμαρτωλό λαό υπήρχαν ευσεβείς ψυχές — ο Οβαδίας που έκρυψε τους προφήτες, οι επτά χιλιάδες που δεν προσκύνησαν τον Βάαλ, η αξιοθαύμαστη Σουναμίτιδα που τίμησε τον άνθρωπο του Θεού. Και στην ανάσταση του γιου της ο Θεοδώρητος βλέπει την ίδια την πνοή του Δημιουργού: όπως ο Θεός εμφύσησε ζωή στον Αδάμ, έτσι και ο προφήτης, εμφυσώντας στον νεκρό παίδα, επανέφερε την ψυχή στο ίδιο της το σώμα — αν και ο προφήτης μόνο αποκατέστησε μια υπάρχουσα ψυχή, ενώ ο Δημιουργός έπλασε την ψυχή που δεν υπήρχε. Η Εκκλησία διαβάζει την ανάσταση του γιου της Σουναμίτιδας ως προγεύμα της Αναστάσεως, και το λάδι που δεν εξαντλήθηκε και τα ψωμιά που έθρεψαν τους πολλούς ως τύπους του Χριστού, ο οποίος είναι ο ίδιος ο άφθαρτος άρτος και τρέφει το πλήθος που τον ακολουθεί.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε Δ' Βασιλειών 3–4. Οι βασιλείς του Ισραήλ, του Ιούδα και της Εδώμ βαδίζουν κατά του Μωάβ, και μη βρίσκοντας νερό, έρχονται στον Ελισσαίο· αυτός ζητά ψάλτη, και «ήλθεν επ' αυτόν χειρ Κυρίου», και προστάζει να γεμίσει η κοιλάδα με τάφρους, και έρχεται το νερό. Έπειτα τα θαύματα προς τους πτωχούς: μια χήρα από τους υιούς των προφητών, με τον δανειστή να έρχεται να πάρει τους δύο γιους της για δούλους, δεν έχει τίποτε παρά «αγγείον ελαίου»· με τον λόγο του προφήτη δανείζεται άδεια αγγεία, χύνει, και το λάδι ρέει μέχρι να γεμίσουν όλα τα αγγεία και να πληρωθεί το χρέος. Η μεγάλη γυναίκα της Σουναμήμ φτιάχνει στον προφήτη μικρό δωμάτιο, και της υπόσχεται γιο αν και ο άνδρας της είναι γέρων· το παιδί γεννιέται, αλλά μια ημέρα φωνάζει «η κεφαλή μου, η κεφαλή μου», και πεθαίνει στα γόνατά της. Τον τοποθετεί στο κρεβάτι του προφήτη και τρέχει στον άνθρωπο του Θεού· ο Ελισσαίος έρχεται, «και επέπεσεν επ' αυτόν… και εθερμάνθη η σαρξ του παιδαρίου», και το παιδί φτερνίστηκε επτά φορές και άνοιξε τα μάτια του. Στα Γάλγαλα, θάνατος είναι στην χύτρα από άγριο κολοκύθι, και αλεύρι ριγμένο μέσα την κάνει υγιεινή· και είκοσι κριθάρια ψωμιά θρέφουν εκατό άνδρες, «και έφαγον και κατέλιπον κατά το ρήμα Κυρίου».
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Θεοδώρητος εστιάζει πρώτα στο θαύμα ότι οι προφήτες, ενώ δεν κατέχουν τίποτα, γίνονται η ίδια η πηγή ζωής για τους άλλους. Συγκεντρώνει το λάδι της χήρας, το νοικοκυριό που τρέφεται, το χρέος που εξοφλείται, και βλέπει σε αυτά τη θεία δύναμη που ενεργεί μέσω της πτωχείας:
Αξίζει θαυμασμού η δύναμη των προφητών, ότι προετοιμάζοντας ανύπαρκτα πράγματα να αναβλύσουν, παρέχουν τους πόρους για τη ζωή.Είναι προσεκτικός επίσης να επιμείνει ότι οι ευσεβείς ποτέ δεν απουσίασαν εντελώς, ακόμη και όταν οι βασιλείς ήταν ασεβείς — η Σουναμίτιδα ανάμεσά τους, που τίμησε τον προφήτη και τιμήθηκε από τον Θεό σε αντάλλαγμα:
υπήρχαν μερικοί που ήταν ευσεβείς. Διότι από αυτούς ήταν ο Οβαδίας, και οι επτά χιλιάδες που δεν είχαν γονατίσει στον Βάαλ, και η αξιοθαύμαστη Σουναμίτιδα γυναίκα, που θεώρησε τον προφήτη άξιο πολλής φροντίδας.Αλλά η καρδιά της ερμηνείας του είναι η ανάσταση του γιου της, την οποία παρομοιάζει με την ίδια την εμφύσηση ζωής κατά τη δημιουργία:
καθώς ο Πλάστης των πάντων, αφού έπλασε το σώμα του Αδάμ, εμφύσησε την ψυχή σε αυτόν μέσω της εμφύσησης, έτσι και ο προφήτης, εμφυσώντας σε αυτόν, ανέστησε το παιδί.Ωστόσο ο Θεοδώρητος διατηρεί τη διάκριση μεταξύ Δημιουργού και υπηρέτη: όπου ο Θεός με την εμφύσησή του έπλασε ψυχή που δεν υπήρχε, ο προφήτης δεν έκανε κάτι τέτοιο, αλλά επέστρεψε ψυχή που ήδη υπήρχε στο σώμα που είχε εγκαταλείψει, με τη χάρη του Πνεύματος να παρέχει τη ζωή.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο γιος της Σουναμίτιδας, που πάρθηκε από τον θάνατο στα γόνατα της μητέρας του και δόθηκε πίσω ζωντανός, διαβάζεται από την Εκκλησία ως λαμπρός τύπος της Αναστάσεως. Το παιδί πέθανε· η μητέρα, έχοντας «μάθει τη δύναμη του προφήτη από πείρα», ήλπισε εναντίον της ελπίδας ότι ο νεκρός θα ανασταινόταν — και δεν καταισχύνθηκε. Έτσι εν Χριστώ η μεγάλη ελπίδα εκπληρώνεται: όχι ένα παιδί που ανασταίνεται για να πεθάνει πάλι, αλλά ο ίδιος ο θάνατος που καταργείται, ο πρωτότοκος εκ των νεκρών που ανασταίνεται και ανασταίνει όλους τους δικούς του. Και ο Θεοδώρητος μας οδηγεί στη σωστή ευλάβεια εδώ, διότι είναι προσεκτικός να πει ότι ο προφήτης δεν έκανε νέα δημιουργία αλλά αποκατάσταση:
ο προφήτης επέστρεψε την υπάρχουσα ψυχή στο ίδιο της το σώμα.Ο υπηρέτης επιστρέφει ψυχή στο σώμα της· αλλά ο Χριστός είναι ο ίδιος ο Αρχηγός της ζωής, που δεν χρειάζεται Θεό δεσπότη αλλά είναι ο Θεός όλων των προφητών. Το άφθαρτο λάδι και τα πολλαπλασιασμένα ψωμιά φέρουν το ίδιο βάρος προς τον Χριστό. Ο Θεοδώρητος θαυμάζει ότι ο προφήτης «μετέδωσε τέτοια ευλογία» στα είκοσι ψωμιά ώστε «και η ανάγκη των εκατό πληρώθηκε και, αφού χόρτασαν, περίσσεψε ικανή ποσότητα» — και ο ίδιος ο Κύριος, πολλαπλασιάζοντας ψωμιά για τους πέντε χιλιάδες και τους τέσσερις χιλιάδες, συνέλεξε τα περισσεύματα που έμειναν, εκπληρώνοντας και υπερβαίνοντας το θαύμα του προφήτη. Το λίγο λάδι που πλήρωσε το χρέος της χήρας και το κριθάρι ψωμί που έθρεψε τους πεινασμένους δείχνουν πέρα από τον εαυτό τους προς Εκείνον που είναι ο Άρτος της Ζωής, που τρέφει τους πολλούς και δεν εξαντλείται ποτέ. Ό,τι έκανε ο Ελισσαίος με τη χάρη του Πνεύματος, ο Κύριος το κάνει με τη δική του πληρότητα: Τρέφει, Αποκαθιστά, Ανασταίνει — διότι Αυτός είναι η Ανάσταση και η Ζωή, και εν Αυτώ η πτωχεία του προφήτη γίνεται ο πλούτος του κόσμου.
Απαντήστε
Απόκριση
Πάρτε θάρρος από την πτωχεία των προφητών, που δεν κατείχαν τίποτα όμως έγιναν πηγή ζωής για τους άλλους. Ο Θεοδώρητος σας προτρέπει να θαυμάσετε ότι «προετοιμάζοντας ανύπαρκτα πράγματα να αναβλύσουν, παρέχουν τους πόρους για τη ζωή» — και έτσι η βασιλεία του Θεού δεν οικοδομείται πάνω σε ό,τι κατέχετε, αλλά πάνω στη χάρη που ενεργεί μέσω του κενού. Φέρτε το λίγο αγγείο λαδιού σας, τα λίγα ψωμιά σας, την αίσθηση ότι δεν έχετε τίποτα να δώσετε· τοποθετήστε το στο χέρι του Θεού, και αφήστε Τον να το πολλαπλασιάσει μέχρι να πληρωθεί το χρέος και να χορτάσουν οι πεινασμένοι. Τιμήστε επίσης τους άνδρες του Θεού όπως έκανε η Σουναμίτιδα, και αριθμηθείτε με το ευσεβές υπόλοιπο που δεν προσκυνά τα είδωλα της εποχής. Και όταν ο θάνατος πλησιάζει — όταν το παιδί φωνάζει «η κεφαλή μου, η κεφαλή μου» και σωπαίνει στα γόνατά σας — μην απελπίζεστε. Η Σουναμίτιδα έτρεξε στον προφήτη με ελπίδα· τρέξτε εσείς στον Χριστό, ο οποίος δεν είναι απλώς ο αποκαταστάτης μιας υπάρχουσας ψυχής αλλά ο Αρχηγός της ζωής ο ίδιος, η Ανάσταση και η Ζωή. Αυτός κατεπάτησε τον θάνατο, και ο γιος που αναστήθηκε στη Σουναμήμ είναι η υπόσχεση ότι ό,τι τεθεί στον τάφο θα φτερνιστεί ακόμη και θα ανοίξει τα μάτια του. Ζήστε λοιπόν ως εκείνοι που τρέφονται από τον άφθαρτο Άρτο και που περιμένουν την ανάσταση των νεκρών, δίνοντας ελεύθερα από την πτωχεία σας, τιμώντας τους αγίους, και εμπιστευόμενοι στον Θεό που ανασταίνει τόσο τη θλίψη σας όσο και την ελπίδα σας.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε, που δια του προφήτου σου πολλαπλασίασες το λίγο λάδι της χήρας μέχρι να πληρωθεί το χρέος της και να θρέψεις τα παιδιά της, και έθρεψες εκατό άνδρες από είκοσι ψωμιά με ψωμί περίσσευμα: λάβε την πτωχεία των χεριών μου και κάνε την πόρο ζωής για τους άλλους, διότι εσύ προετοιμάζεις ακόμη και ανύπαρκτα πράγματα να αναβλύσουν. Εσύ που εμφύσησες την ψυχή στον Αδάμ στην αρχή, και δια του προφήτου σου επέστρεψες την ψυχή στο σώμα του νεκρού παιδιού, είσαι ο ίδιος ο Αρχηγός της ζωής και η Ανάσταση· ας μη απελπιστώ όταν ο θάνατος πλησιάζει, αλλά ας τρέξω σε Εσένα με την ελπίδα που δεν κατήσχυνε τη Σουναμίτιδα. Αρίθμησέ με ανάμεσα στο ευσεβές υπόλοιπο που δεν προσκυνά κανένα είδωλο, και δίδαξέ με να τιμώ τους υπηρέτες σου και να δίνω ελεύθερα από το λίγο που έχω. Τρέφε με τον άφθαρτο Άρτο που είναι ο ίδιος ο Εαυτός σου, και ανάστησέ με στο τέλος με όλους όσοι κοιμούνται εν σοι, ώστε να σταθώ ανάμεσα στους ζωντανούς και να σε ευλογώ αιωνίως. Σε Εσένα, Χριστέ ο Θεός μας, τον Άρτο της Ζωής και την Ανάσταση των νεκρών, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →