← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Μάρκος

Μάρκος 11 — με τον Ματθαίο Χένρι

Μάρκος 11Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο κεφάλαιο 11 του Μάρκου μας προσκαλεί στην Εβδομάδα των Παθών με νηφάλιο θαυμασμό και σταθερή πίστη. Οι στοχασμοί του παρακολουθούν τις τελευταίες ημέρες του Χριστού, από την θριαμβευτική είσοδο μέχρι τον καθαρισμό του ναού και το μάθημα της ξεραμένης συκιάς. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι δείχνει πώς κάθε ενέργεια του Ιησού αποκαλύπτει βαθιά ταπείνωση και θεία εξουσία. Καθώς ακολουθούμε τις γνώσεις του, ωθούμαστε να εξετάσουμε τη δική μας καρποφορία και την ειλικρίνεια των προσευχών μας. Αυτό το μάθημα μας καλεί να δεχθούμε τα λόγια του Χριστού με ευλάβεια και να τα αφήσουμε να διαμορφώσουν την καθημερινή μας πορεία. Οι διαχρονικές παρατηρήσεις του Χένρι συνεχίζουν να καθοδηγούν τους πιστούς προς μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στη δύναμη και το έλεος του Θεού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο 11 του Μάρκου. Προσέξτε τη σειρά των γεγονότων: το πουλάρι που ετοιμάστηκε για τον Ιησού, τα πλήθη που φώναζαν Ωσαννά, την άκαρπη συκιά, τον ναό που καθαρίστηκε από τους εμπόρους και τις ερευνητικές ερωτήσεις για την εξουσία. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν στην καρδιά σας πριν στραφείτε στην ερμηνεία του Χένρι. Ζητήστε από το Πνεύμα να ανοίξει τα μάτια σας σε όσα αυτές οι σκηνές αποκαλύπτουν για την αποστολή του Χριστού και την απάντησή σας σε αυτόν.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας το νόημα της εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Έχουμε εδώ την ιστορία της δημόσιας εισόδου που έκανε ο Χριστός στα Ιεροσόλυμα, τέσσερις ή πέντε ημέρες πριν από τον θάνατό του. Και ήρθε στην πόλη με τόσο αξιοσημείωτο τρόπο, 1. Για να δείξει ότι δεν φοβόταν τη δύναμη και την κακία των εχθρών του στα Ιεροσόλυμα. Δεν μπήκε κρυφά στην πόλη αγνώριστος, σαν κάποιος που δεν τολμούσε να δείξει το πρόσωπό του· όχι, δεν χρειαζόταν να στείλουν κατασκόπους για να τον αναζητήσουν, έρχεται με παρατήρηση. Αυτό θα ήταν ενθάρρυνση για τους μαθητές του που ήταν δειλοί και καταπτοημένοι στη σκέψη της δύναμης και της οργής των εχθρών τους· ας δουν πώς γενναία ο Δάσκαλός τους τους αψηφά όλους. 2. Για να δείξει ότι δεν ήταν καταβεβλημένος ή ταραγμένος από τις σκέψεις των επερχόμενων παθών του. Ήρθε, όχι μόνο δημόσια, αλλά χαρούμενα, και με αλαλαγμούς χαράς. Αν και τώρα μόλις έμπαινε στο πεδίο και ζωσόταν την πανοπλία, όμως, όντας πλήρως βέβαιος για πλήρη νίκη, θριαμβεύει έτσι σαν να την είχε ήδη αποθέσει. Ο Χένρι στρέφεται έπειτα στην εσωτερική δόξα που φανερώνεται μέσα στην εξωτερική απλότητα. ΙΙ. Το εσωτερικό αυτού του θριάμβου ήταν πολύ μεγάλο· όχι μόνο ως εκπλήρωση της γραφής (που δεν αναφέρεται εδώ, όπως στο Ματθαίο), αλλά επειδή υπήρχαν αρκετές ακτίνες της δόξας του Χριστού που έλαμπαν μέσα σε όλη αυτή την ταπεινότητα. 1. Ο Χριστός έδειξε τη γνώση του για πράγματα μακρινά και τη δύναμή του πάνω στις θελήσεις των ανθρώπων, όταν έστειλε τους μαθητές του για το πουλάρι, εδ. 1-3. Με αυτό φαίνεται ότι μπορεί να κάνει τα πάντα, και καμία σκέψη δεν μπορεί να κρυφτεί από αυτόν. 2. Έδειξε την κυριαρχία του πάνω στα πλάσματα ιππεύοντας ένα πουλάρι που δεν είχε ποτέ σαμαρωθεί. Η υποταγή του κατώτερου μέρους της δημιουργίας στον άνθρωπο μιλάται με εφαρμογή στον Χριστό (Ψαλμ. η΄ 5, 6, συγκρινόμενο με Εβρ. β΄ 8)· γιατί σε αυτόν οφείλεται, και στη μεσιτεία του, ότι έχουμε οποιοδήποτε εναπομένον όφελος από τη χορήγηση που έκανε ο Θεός στον άνθρωπο, κυριαρχίας σε αυτόν τον κατώτερο κόσμο, Γεν. α΄ 28. Και ίσως ο Χριστός, ιππεύοντας το πουλάρι του όνου, θα έδινε μια σκιά της δύναμής του πάνω στο πνεύμα του ανθρώπου, που γεννιέται σαν το άγριο πουλάρι του όνου, Ιώβ ια΄ 12. 3. Το πουλάρι φέρθηκε από τόπο όπου συναντιούνταν δύο δρόμοι (εδ. 4), σαν ο Χριστός να ήθελε να δείξει ότι ήρθε για να καθοδηγήσει σε σωστό δρόμο εκείνους που είχαν δύο δρόμους μπροστά τους και κινδύνευαν να πάρουν τον λάθος. 4. Ο Χριστός δέχθηκε τις χαρούμενες ωσαννές του λαού· δηλαδή, τόσο την υποδοχή που του έδωσαν όσο και τις καλές ευχές τους για την ευημερία της βασιλείας του, εδ. 9. Ήταν ο Θεός που έβαλε στις καρδιές αυτών των ανθρώπων να φωνάξουν Ωσαννά, που δεν οδηγήθηκαν σε αυτό με τέχνη και διαχείριση, όπως εκείνοι που αργότερα φώναξαν, Σταύρωσον, σταύρωσον. Ο Χριστός θεωρεί τον εαυτό του τιμημένο από την πίστη και τους αίνους του πλήθους, και είναι ο Θεός που φέρνει τους ανθρώπους να του αποδώσουν αυτή την τιμή πέρα από τις δικές τους προθέσεις. Ο Χένρι εξετάζει στη συνέχεια την κατάρα της άκαρπης συκιάς. Εδώ είναι, Ι. Η κατάρα του Χριστού στη άκαρπη συκιά. Είχε ένα βολικό μέρος ανάπαυσης στη Βηθανία, και γι' αυτό πήγε εκεί την ώρα της ανάπαυσης· αλλά το έργο του ήταν στα Ιεροσόλυμα, και γι' αυτό επέστρεψε εκεί το πρωί, την ώρα της εργασίας· και τόσο αφοσιωμένος ήταν στο έργο του, που βγήκε από τη Βηθανία χωρίς πρωινό, το οποίο, πριν προχωρήσει πολύ, το ένιωσε την ανάγκη του, και πείνασε (εδ. 12), γιατί ήταν υποκείμενος σε όλες τις αναμάρτητες αδυναμίες της φύσης μας. Βρίσκοντας τον εαυτό του σε ανάγκη τροφής, πήγε σε μια συκιά, την οποία είδε από κάποια απόσταση, και η οποία, στολισμένη καλά με πράσινα φύλλα, ήλπιζε να βρει εμπλουτισμένη με κάποιο είδος καρπού. Αλλά δεν βρήκε τίποτε παρά φύλλα· ήλπιζε να βρει κάποιο καρπό, γιατί αν και ο καιρός της συγκομιδής των σύκων ήταν κοντά, δεν ήταν ακόμη· έτσι ώστε δεν μπορούσε να προφασιστεί ότι είχε καρπό, αλλά ότι είχε μαζευτεί και φύγει· γιατί η εποχή δεν είχε φτάσει ακόμη. Ή, δεν βρήκε κανέναν, γιατί πράγματι δεν ήταν εποχή σύκων, δεν ήταν καλό έτος για σύκα. Αλλά αυτό ήταν χειρότερο από οποιαδήποτε συκιά, γιατί δεν υπήρχε ούτε ένα σύκο πάνω της, αν και ήταν τόσο γεμάτη φύλλα. Ωστόσο, ο Χριστός ήταν πρόθυμος να κάνει παράδειγμα από αυτήν, όχι στα δέντρα, αλλά στους ανθρώπους εκείνης της γενιάς, και γι' αυτό την καταράστηκε με εκείνη την κατάρα που είναι το αντίθετο της πρώτης ευλογίας, Γίνε καρποφόρος· της είπε, Ποτέ πια ας μη φάει κανείς καρπό από σένα για πάντα, εδ. 14. Η γλυκύτητα και ο καλός καρπός είναι, στην παραβολή του Ιωθάμ, η τιμή της συκιάς (Κριτ. θ΄ 11), και η χρησιμότητά της σε αυτόν τον άνθρωπο, προτιμότερη από την προαγωγή του να προτιμηθεί πάνω από τα δέντρα· τώρα να στερηθεί αυτό, ήταν βαριά κατάρα. Αυτό προοριζόταν να είναι τύπος και εικόνα της καταδίκης που πέρασε στην ιουδαϊκή εκκλησία, στην οποία ήρθε, ζητώντας καρπό, αλλά δεν βρήκε (Λουκ. ιγ΄ 6, 7)· και αν και δεν κόπηκε αμέσως σύμφωνα με την καταδίκη στην παραβολή, όμως, σύμφωνα με αυτή στην ιστορία, τύφλωση και σκληρότητα έπεσαν επάνω τους (Ρωμ. ια΄ 8, 25), έτσι ώστε από τότε να μην είναι για τίποτα. Οι μαθητές άκουσαν ποια ποινή πέρασε ο Χριστός σε αυτό το δέντρο, και το πρόσεξαν. Οι ουαί από το στόμα του Χριστού πρέπει να παρατηρούνται και να διατηρούνται στη μνήμη, όπως και οι ευλογίες. Ο Χένρι προχωρά στη διδασκαλία για την πίστη που ακολουθεί το ξεραμένο δέντρο. (1.) Ο Χριστός τους διδάσκει από εδώ να προσεύχονται με πίστη (εδ. 22)· Έχετε πίστη στον Θεό. Θαύμασαν τη δύναμη του λόγου προσταγής του Χριστού· «Γιατί», είπε ο Χριστός, «μια ζωηρή ενεργή πίστη θα έβαζε τόσο μεγάλη δύναμη στις προσευχές σας, εδ. 23, 24. Όποιος πει σε αυτό το βουνό, αυτό το Όρος των Ελαιών, Αφαιρέσου, και ρίξου στη θάλασσα· αν έχει μόνο κάποιο λόγο του Θεού, γενικό ή ειδικό, για να οικοδομήσει την πίστη του επάνω του, και αν δεν αμφιβάλλει στην καρδιά του, αλλά πιστεύει ότι εκείνα που λέει, σύμφωνα με την εξουσιοδότηση που έχει από όσα είπε ο Θεός, θα γίνουν, θα έχει ό,τι λέει.» Μέσα από τη δύναμη και την ισχύ του Θεού εν Χριστώ, η μεγαλύτερη δυσκολία θα ξεπεραστεί, και το πράγμα θα πραγματοποιηθεί. Και γι' αυτό (εδ. 24), «Ό,τι πράγματα επιθυμείτε, όταν προσεύχεστε πιστεύετε ότι θα τα λάβετε· μάλιστα, πιστεύετε ότι τα λαμβάνετε, και αυτός που έχει δύναμη να τα δώσει, λέει, Θα τα έχετε. Σας λέγω, Θα τα έχετε, εδ. 24. Αληθώς σας λέγω, Θα τα έχετε,» εδ. 23. Τώρα αυτό εφαρμόζεται, [1.] Σε εκείνη την πίστη των θαυμάτων με την οποία ήταν προικισμένοι οι απόστολοι και οι πρώτοι κήρυκες του ευαγγελίου, που έκανε θαύματα σε φυσικά πράγματα, θεραπεύοντας τους αρρώστους, ανασταίνοντας νεκρούς, εκβάλλοντας δαιμόνια· αυτά ήταν, στην ουσία, η μετακίνηση βουνών. Οι απόστολοι μιλούν για μια πίστη που θα έκανε αυτό, και όμως μπορούσε να βρεθεί όπου δεν υπήρχε αγία αγάπη, Α΄ Κορ. ιγ΄ 2. [2.] Μπορεί να εφαρμοστεί σε εκείνο το θαύμα της πίστης, με το οποίο είναι προικισμένοι όλοι οι αληθινοί χριστιανοί, που κάνει θαύματα σε πνευματικά πράγματα. Μας δικαιώνει (Ρωμ. ε΄ 1), και έτσι αφαιρεί τα βουνά της ενοχής, και τα ρίχνει στα βάθη της θάλασσας, ποτέ να μην υψωθούν σε κρίση εναντίον μας, Μιχ. ζ΄ 19. Καθαρίζει την καρδιά (Πράξ. ιε΄ 9), και έτσι αφαιρεί βουνά διαφθοράς, και τα κάνει πεδιάδες μπροστά στη χάρη του Θεού, Ζαχ. δ΄ 7. Είναι με την πίστη που ο κόσμος κατακτάται, τα πύρινα βέλη του Σατανά σβήνονται, μια ψυχή σταυρώνεται με τον Χριστό, και όμως ζει· με την πίστη θέτουμε πάντα τον Κύριο μπροστά μας, και βλέπουμε αυτόν που είναι αόρατος, και τον έχουμε παρόντα στο νου μας· και αυτό είναι αποτελεσματικό για να αφαιρέσει βουνά, γιατί στην παρουσία του Κυρίου, στην παρουσία του Θεού του Ιακώβ, τα βουνά όχι μόνο κινήθηκαν, αλλά αφαιρέθηκαν, Ψαλμ. ρια΄ 4-7.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει συνδέοντας την επικρατούσα προσευχή με την πρακτική της συγχώρεσης. (2.) Σε αυτό προστίθεται εδώ εκείνο το απαραίτητο προσόν της επικρατούσας προσευχής, ότι συγχωρούμε ελεύθερα εκείνους που μας έχουν αδικήσει με οποιονδήποτε τρόπο, και είμαστε σε αγάπη με όλους τους ανθρώπους (εδ. 25, 26)· Όταν στέκεστε προσευχόμενοι, συγχωρείτε. Σημείωσε, το στέκεσθαι δεν είναι ακατάλληλη στάση για προσευχή· χρησιμοποιούνταν γενικά μεταξύ των Ιουδαίων· γι' αυτό ονόμαζαν τις προσευχές τους, τις στάσεις τους· όταν ήθελαν να πουν πώς ο κόσμος διατηρούνταν από την προσευχή, το εξέφραζαν έτσι, Στάσεσιν στέκεται ο κόσμος—Ο κόσμος κρατιέται από στάσεις. Αλλά οι πρώτοι χριστιανοί χρησιμοποιούσαν γενικά πιο ταπεινή και ευλαβή στάση γονατίσματος, ιδιαίτερα τις ημέρες νηστείας, αν και όχι τις ημέρες του Κυρίου. Όταν είμαστε στην προσευχή, πρέπει να θυμόμαστε να προσευχόμαστε για άλλους, ιδιαίτερα για τους εχθρούς μας, και εκείνους που μας αδίκησαν· τώρα δεν μπορούμε να προσευχόμαστε ειλικρινά ότι ο Θεός να τους κάνει καλό, αν τρέφουμε κακία εναντίον τους, και τους ευχόμαστε κακό. Αν έχουμε αδικήσει άλλους πριν προσευχηθούμε, πρέπει να πάμε και να συμφιλιωθούμε μαζί τους· Ματθ. ε΄ 23, 24. Αλλά αν μας αδίκησαν, πηγαίνουμε έναν πιο κοντινό τρόπο εργασίας, και πρέπει αμέσως από την καρδιά μας να τους συγχωρήσουμε. [1.] Επειδή αυτό είναι ένα καλό βήμα προς την απόκτηση της συγχώρεσης των δικών μας αμαρτιών: Συγχώρει, για να συγχωρήσει και ο Πατέρας σου· δηλαδή, «ώστε να είναι ικανός να λάβει συγχώρεση, ώστε να σε συγχωρήσει χωρίς βλάβη στην τιμή του, όπως θα ήταν, αν επέτρεπε σε εκείνους να έχουν τέτοιο όφελος από το έλεός του, που είναι τόσο μακριά από το να είναι σύμφωνοι με το πρότυπό του.» [2.] Επειδή η έλλειψη αυτού είναι ένα βέβαιο εμπόδιο στην απόκτηση της συγχώρεσης των αμαρτιών μας· «Αν δεν συγχωρείτε εκείνους που σας αδίκησαν, αν μισεί τα πρόσωπά τους, τους κρατάει μνησικακία, μελετάει εκδίκηση, και παίρνει κάθε ευκαιρία να μιλήσει άσχημα γι' αυτούς, ούτε ο Πατέρας σας θα συγχωρήσει τα παραπτώματά σας.» Αυτό πρέπει να θυμόμαστε στην προσευχή, γιατί ένα μεγάλο έργο που έχουμε στον θρόνο της χάριτος, είναι να προσευχόμαστε για τη συγχώρεση των αμαρτιών μας· και η φροντίδα γι' αυτό πρέπει να είναι καθημερινή μας φροντίδα, γιατί η προσευχή είναι μέρος της καθημερινής μας εργασίας. Ο Σωτήρας μας επιμένει συχνά σε αυτό, γιατί ήταν το μεγάλο σχέδιό του να παρακινήσει τους μαθητές του να αγαπούν ο ένας τον άλλον.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή μου υποδέχομαι τον Ιησού με λόγια αλλά αντιστέκομαι στο καθαρτήριο έργο του; Πώς το μάθημα της συκιάς αμφισβητεί τον καρπό που φέρω τώρα; Σε ποιες σχέσεις αρνούμαι τη συγχώρεση που μπορεί να εμποδίζει τις προσευχές μου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Ἰησοῦ, καθὼς εἰσῆλθες εἰς Ἱεροσόλυμα ἐν ταπεινῇ μεγαλειότητι καὶ ἐκάθαρες τὸν οἶκον τοῦ Πατρός σου μὲ ἅγιον ζῆλον, κίνησον τὰς καρδίας ἡμῶν νὰ σὲ ὁμολογῶμεν ὡς Βασιλέα καὶ νὰ περιπατῶμεν φανερὰ εἰς τὰ βήματά σου. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου καθιστᾶ ἡμᾶς καρποφόρους ἐν πίστει ποὺ μετακινεῖ ὄρη, ταχεῖς εἰς τὸ νὰ συγχωρῶμεν ὥστε τὸ ἔλεός σου νὰ ῥέῃ ἐλευθέρως, καὶ σταθεροὺς ἐν προσευχῇ ποὺ τιμᾷ τὴν ἐξουσίαν σου. Κράτει ἡμᾶς πλησίον σου εἰς πᾶσαν ἐποχήν, ἵνα αἱ ζωαὶ ἡμῶν διακηρύττωσι τὸ εὐαγγέλιόν σου εἰς δόξαν τοῦ Πατρός. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →