← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Κορινθίους

Β΄ Κορινθίους 5 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Β' Κορινθίους 5Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα στρεφόμαστε στην προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου για το Β΄ Κορινθίους 5, όπου τα λόγια του αποστόλου για τη γήινη σκηνή μας και την ουράνια κατοικία λαμβάνουν σταθερή, ποιμαντική προσοχή. Η ερμηνεία του Καλβίνου μας καθοδηγεί μέσα από την ένταση μεταξύ της παρούσας αδυναμίας και της μελλοντικής δόξας χωρίς να παραβλέπει το έργο του Πνεύματος στο παρόν. Οι μετρημένες σκέψεις του βοηθούν τους πιστούς να αντιμετωπίσουν τόσο την ταλαιπωρία όσο και τον θάνατο με σταθερή ελπίδα. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να αφήσουμε την Γραφή να αναδιαμορφώσει τον τρόπο που βλέπουμε τα σώματά μας, τις επιθυμίες μας και την επερχόμενη κρίση. Η φωνή του Καλβίνου παραμένει σταθερός σύντροφος για όσους επιθυμούν να περπατούν με πίστη και όχι με όραση.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Σας προσκαλούμε τώρα να διαβάσετε το Β΄ Κορινθίους κεφάλαιο 5 αργά και προσεκτικά. Αφήστε τα λόγια του αποστόλου για την επίγεια κατοικία μας, τον πόθο για ό,τι είναι αιώνιο, και τη διακονία της συμφιλίωσης να εγκατασταθούν στην καρδιά. Προσέξτε την κίνηση από τον παρόντα στεναγμό στην μελλοντική πεποίθηση, και από την προσωπική ελπίδα στην πρόσκληση να ευαρεστούμε τον Κύριο σε όλα. Αφιερώστε χρόνο για να ακούσετε τόσο την προειδοποίηση όσο και την παρηγοριά που περιέχονται σε αυτούς τους στίχους.
Μελετήστε

Μελέτη

Καλβίνος ανοίγει θέτοντας το διπλό επιχείρημα που πλαισιώνει ολόκληρο το κεφάλαιο. 1. Διότι γνωρίζουμε. Ακολουθεί μια επέκταση (επεξεργασία) ή διακόσμηση της προηγούμενης δήλωσης. [507] Διότι ο Παύλος έχει κατά νου, να διορθώσει σε εμάς την ανυπομονησία, τον φόβο, και την απέχθεια προς τον σταυρό, την περιφρόνηση για ό,τι είναι ταπεινό, και τέλος, την υπερηφάνεια, και την θηλυπρέπεια· και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν υψώσουμε το νου μας ως τον ουρανό, μέσω της περιφρόνησης του κόσμου. Τώρα καταφεύγει σε δύο επιχειρήματα. Από τη μία πλευρά, δείχνει την άθλια κατάσταση της ανθρωπότητας σε αυτή τη ζωή, και από την άλλη, την υπέρτατη και τέλεια μακαριότητα, που περιμένει τους πιστούς στον ουρανό μετά τον θάνατο. Γιατί τι είναι αυτό που κρατά τους ανθρώπους τόσο σφιχτά δεμένους σε μια ακατάλληλη προσκόλληση σε αυτή τη ζωή, παρά η εξαπάτηση του εαυτού τους με μια ψευδή φαντασία -- νομίζοντας ότι είναι ευτυχισμένοι ζώντας εδώ; Από την άλλη πλευρά, δεν αρκεί να γνωρίζουμε τις δυστυχίες αυτής της ζωής, αν δεν έχουμε ταυτόχρονα κατά νου την ευτυχία και τη δόξα της μελλοντικής ζωής. Αυτό είναι κοινό για τους καλούς και τους κακούς -- ότι και οι δύο επιθυμούν να ζήσουν. Αυτό, επίσης, είναι κοινό και για τους δύο -- ότι, όταν σκέφτονται, πόσες και πόσο μεγάλες δυστυχίες είναι εδώ εκτεθειμένοι, (με αυτή τη διαφορά, όμως, ότι οι άπιστοι δεν γνωρίζουν αντιξοότητες παρά μόνο εκείνες του σώματος, ενώ οι ευσεβείς επηρεάζονται πιο βαθιά [508] από πνευματικές δυσκολίες,) συχνά στενάζουν, συχνά θρηνούν για την κατάστασή τους, και επιθυμούν μια θεραπεία για τα κακά τους. Καθώς, όμως, όλοι φυσικά βλέπουν τον θάνατο με φρίκη, οι άπιστοι ποτέ δεν εγκαταλείπουν οικειοθελώς αυτή τη ζωή, εκτός όταν την πετούν με αηδία ή απόγνωση. Οι πιστοί, από την άλλη πλευρά, αναχωρούν οικειοθελώς, επειδή έχουν μια καλύτερη ελπίδα που τίθεται μπροστά τους πέρα από αυτόν τον κόσμο. Αυτό είναι το σύνολο του επιχειρήματος. Ας εξετάσουμε τώρα τις λέξεις μία προς μία. Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια τη μεταφορά του σώματος ως προσωρινού σκηνώματος. Το σώμα, όπως το έχουμε τώρα, το αποκαλεί οίκημα σκηνής. Διότι όπως οι σκηνές [512] κατασκευάζονται, για προσωρινό σκοπό, από ελαφρά υλικά, και χωρίς κανένα στέρεο θεμέλιο, και έπειτα λίγο αργότερα γκρεμίζονται, ή πέφτουν από μόνες τους, έτσι το θνητό σώμα δίνεται στους ανθρώπους ως εύθραυστο καλύβι, [513] για να κατοικείται από αυτούς για λίγες ημέρες. Η ίδια μεταφορά χρησιμοποιείται, επίσης, από τον Πέτρο στη Δεύτερη Επιστολή του, (Β΄ Πέτρου 1:13, 14,) και από τον Ιώβ, (Ιώβ 4:19,) όταν το αποκαλεί οίκημα πηλού. Αντιπαραθέτει με αυτό ένα οικοδόμημα αιώνιας διάρκειας. Δεν είναι βέβαιο, αν εννοεί με αυτόν τον όρο μια κατάσταση μακαρίας αθανασίας, που περιμένει τους πιστούς μετά τον θάνατο, ή το άφθαρτο και ένδοξο σώμα, όπως θα είναι μετά την ανάσταση. Σε όποια από αυτές τις έννοιες και αν ληφθεί, δεν θα είναι ακατάλληλο· αν και προτιμώ να το κατανοήσω ως έννοια ότι η μακάρια κατάσταση της ψυχής μετά τον θάνατο είναι η αρχή αυτού του οικοδομήματος, και η δόξα της τελικής ανάστασης είναι η ολοκλήρωσή του. [514] Αυτή η ερμηνεία θα αντιστοιχεί καλύτερα με το πλαίσιο του Αποστόλου. Τα επίθετα, που εφαρμόζει σε αυτό το οικοδόμημα, τείνουν να επιβεβαιώσουν πληρέστερα την αιωνιότητά του. Καλβίνος εξηγεί στη συνέχεια πώς ο ίδιος ο Θεός προετοιμάζει τους πιστούς για αυτή την ελπίδα μέσω του Πνεύματος. 5. Τώρα αυτός που μας έχει ετοιμάσει. Αυτό προστίθεται ώστε να γνωρίζουμε, ότι αυτή η διάθεση είναι υπερφυσική. Διότι το απλό φυσικό συναίσθημα δεν θα μας οδηγήσει μπροστά σε αυτό, γιατί δεν κατανοεί εκείνη την εκατονταπλάσια ανταπόδοση που πηγάζει από τον θάνατο ενός μόνο κόκκου. (Ιωάννης 12:24.) Πρέπει, επομένως, να ετοιμαστούμε γι’ αυτό από τον Θεό. Ο τρόπος του προστίθεται ταυτόχρονα -- ότι μας επιβεβαιώνει με το Πνεύμα του, το οποίο είναι σαν αρραβώνας. Ταυτόχρονα το μόριο επίσης φαίνεται να προστίθεται για χάρη της ενίσχυσης. «Είναι ο Θεός που διαμορφώνει μέσα μας αυτή την επιθυμία, και, μήπως το θάρρος μας υποχωρήσει ή ταλαντευθεί, το Άγιο Πνεύμα μας δίνεται ως αρραβώνας, επειδή με τη μαρτυρία του επιβεβαιώνει, και επικυρώνει την αλήθεια της επαγγελίας.» Διότι αυτά είναι δύο καθήκοντα του Αγίου Πνεύματος -- πρώτον, να δείξει στους πιστούς τι οφείλουν να επιθυμούν, και δεύτερον, να επηρεάσει τις καρδιές τους αποτελεσματικά, και να αφαιρέσει κάθε αμφιβολία τους, ώστε να επιμείνουν σταθερά στην επιλογή του καλού. Δεν θα υπήρχε, όμως, τίποτα ακατάλληλο στο να επεκτείνουμε τη λέξη ετοιμάσει, ώστε να δηλώνει εκείνη την ανανέωση της ζωής, με την οποία ο Θεός κοσμεί τον λαό του ακόμη και σε αυτή τη ζωή, γιατί με αυτόν τον τρόπο τους χωρίζει ήδη από τους άλλους, και δείχνει ότι είναι, μέσω της χάριτός του, σημειωμένοι για μια ιδιαίτερη κατάσταση.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος στοχάζεται πάνω στην επιθυμία για θάνατο που παράγει η αληθινή πίστη στον πιστό. Παρατηρήστε εδώ — ό,τι έχει δηλωθεί ήδη μία φορά — ότι η αληθινή πίστη γεννά όχι μόνο περιφρόνηση του θανάτου, αλλά ακόμη και επιθυμία γι' αυτόν, [522] και ότι είναι, κατά συνέπεια, από την άλλη πλευρά, ένδειξη απιστίας, όταν ο φόβος του θανάτου υπερισχύει μέσα μας πάνω από τη χαρά και την παρηγοριά της ελπίδας. Οι πιστοί, όμως, επιθυμούν τον θάνατο — όχι σαν να ήθελαν, με μια επίμονη επιθυμία, να προλάβουν την ημέρα του Κυρίου τους, γιατί διατηρούν οικειοθελώς τη θέση τους στον επίγειο σταθμό τους, όσο ο Κύριός τους κρίνει καλό, γιατί θα προτιμούσαν να ζουν για τη δόξα του Χριστού παρά να πεθάνουν για τον εαυτό τους, (Πρὸς Ρωμαίους 14:7,) και για το δικό τους όφελος· [523] διότι η επιθυμία, για την οποία μιλά ο Παῦλος, πηγάζει από την πίστη. Ως εκ τούτου δεν έρχεται καθόλου σε αντίθεση με το θέλημα του Θεού. Μπορούμε επίσης να συμπεράνουμε από αυτά τα λόγια του Παύλου ότι οι ψυχές, όταν απελευθερώνονται από το σώμα, ζουν ενώπιον του Θεού, γιατί αν, όταν απουσιάζουν από το σώμα, έχουν τον Θεό παρόντα, [524] ζουν ασφαλώς μαζί του.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού αισθάνεστε πιο έντονα το παρόν βάρος του σώματος, και πώς η αντιμετώπιση του Πνεύματος ως αρραβώνα από τον Καλβίνο μιλά σε αυτό το σημείο; Με ποιους τρόπους μπορεί η προοπτική να εμφανιστείτε ενώπιον του κριτηρίου του Χριστού να αναδιατάξει τις καθημερινές σας επιλογές; Πώς θα μπορούσε ο πόθος για ό,τι είναι αιώνιο, αντί για τον φόβο του θανάτου, να διαμορφώσει τις προσευχές σας αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε Θεέ, ὁ ἑτοιμάσας ἡμῖν αἰώνιον κατοικίαν ἀχειροποίητον, δὸς ἵνα ἡ βεβαία τοῦ Πνεύματος ἀρραβὼν ἀγκυροβολῇ τὴν ἐλπίδα ἡμῶν καθὼς περιπατοῦμεν διὰ πίστεως καὶ οὐ διὰ εἴδους ἐν μέσῳ τῶν στεναγμῶν τῆς ἀσθενοῦς ταύτης σκηνῆς. Δημιούργησον ἐν ἡμῖν ἁγνὸν πόθον νὰ ἐνδυθῶμεν ἐκεῖνον τὸν οὐράνιον οἶκον, καὶ διατήρησον ἡμᾶς πάντοτε ἐνθυμουμένους ὅτι πρέπει νὰ σταθοῦμεν ἔμπροσθεν τοῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ, ὥστε νὰ ζῶμεν πρὸς εὐαρέστησίν σου μόνου ὡς ἀνακαινισθέντες ἐν τῷ Υἱῷ σου. Διὰ τῆς διαθηκικῆς σου χάριτος, στήριξον τὰς καρδίας ἡμῶν ἕως ὅτου ἡ πίστις παραχωρήσῃ τὴν θέσιν της εἰς τὴν ὄψιν. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →