Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 73-74 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προσεκτική ερμηνεία των Ψαλμών από τον Ιωάννη Καλβίνο μας εισάγει στην ειλικρινή πάλη της πίστης όταν η ζωή φαίνεται άδικη. Τα λόγια του μας καθοδηγούν μέσα από την ένταση ανάμεσα σε ό,τι βλέπουμε και σε ό,τι πιστεύουμε για τη φροντίδα του Θεού. Σε αυτά τα κεφάλαια ο ψαλμωδός σχεδόν χάνει το στήριγμά του, όμως επιστρέφει στη βεβαιότητα ότι ο Θεός παραμένει αγαθός προς τους ευθείς. Ο Καλβίνος μας βοηθά να παραμείνουμε σε αυτή την πάλη ώστε οι δικές μας καρδιές να σταθεροποιηθούν. Καθώς ακούμε, ανακαλύπτουμε πώς η αρχαία σοφία εξακολουθεί να μιλά στα ερωτήματά μας για την ευημερία, την οδύνη και τη θεία τάξη. Ας προετοιμάσουν οι στοχασμοί του να δεχθούμε τη Γραφή με νέα ανοιχτότητα σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε αργά τους Ψαλμούς 73 και 74. Προσέξτε την ειλικρινή ομολογία του ψαλμωδού για τον φθόνο και τη μεταστροφή προς την εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη του Θεού. Αφήστε τα λόγια να αναδείξουν τα δικά σας ερωτήματα για τη δικαιοσύνη και τη θεία επίβλεψη. Διαβάστε χωρίς βιασύνη, αφήνοντας το Πνεύμα να τονίσει φράσεις που αντηχούν ή ενοχλούν. Αυτή η ανάγνωση προετοιμάζει το έδαφος για τις γνώσεις του Καλβίνου που ακολουθούν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει την έκθεση του στίχου 1 με μια εντυπωσιακή επιβεβαίωση.
1. Και όμως ο Θεός είναι αγαθός προς τον Ισραήλ. Το επίρρημα αχ, [152] δεν υποδηλώνει εδώ μια απλή βεβαίωση σίγουρα, όπως συμβαίνει συχνά σε άλλα μέρη, αλλά λαμβάνεται αντιθετικά για όμως, παρόλα αυτά, ή κάποια παρόμοια λέξη. Ο Δαβίδ ανοίγει τον ψαλμό απότομα· και από αυτό μαθαίνουμε, ό,τι είναι άξιο ιδιαίτερης προσοχής, ότι πριν ξεσπάσει σε αυτή τη γλώσσα, ο νους του είχε ταραχθεί με πολλές αμφιβολίες και αντιφατικές υποδείξεις. Ως γενναίος και ανδρείος αγωνιστής, είχε γυμναστεί σε πολύ οδυνηρούς αγώνες και πειρασμούς· αλλά, μετά από μακρά και επίπονη προσπάθεια, κατόρθωσε τελικά να αποτινάξει όλες τις διεστραμμένες φαντασιώσεις, και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όμως ο Θεός είναι ελεήμων προς τους δούλους του, και ο πιστός φύλακας της ευημερίας τους. Έτσι αυτές οι λέξεις περιέχουν μια σιωπηρή αντίθεση μεταξύ των ασεβών φαντασιώσεων που του υπέβαλε ο Σατανάς, και της μαρτυρίας υπέρ της αληθινής θρησκείας με την οποία τώρα ενισχύεται, καταγγέλλοντας, ως ένα είδος, την κρίση της σάρκας, στο να δίνει χώρο σε αμφιταλαντευόμενες σκέψεις σχετικά με την πρόνοια του Θεού. Βλέπουμε λοιπόν πόσο εμφατική είναι αυτή η έκφραση του Ψαλμωδού. Δεν ανεβαίνει στην έδρα για να συζητήσει κατά τον τρόπο των φιλοσόφων, και να παραδώσει τον λόγο του σε ύφος μελετημένης ρητορικής· αλλά, σαν να είχε διαφύγει από την κόλαση, διακηρύττει, με δυνατή φωνή, και με έντονο συναίσθημα, ότι είχε αποκτήσει τη νίκη. Για να μας διδάξει με το δικό του παράδειγμα τη δυσκολία και την επίπονη φύση της σύγκρουσης, ανοίγει, ας πούμε, την καρδιά και τα σπλάχνα του, και θα ήθελε να καταλάβουμε κάτι περισσότερο από ό,τι εκφράζεται από τις λέξεις που χρησιμοποιεί. Το σύνολο της γλώσσας του είναι, ότι παρόλο που ο Θεός, κατά την όψη της αίσθησης και της λογικής, μπορεί να φαίνεται ότι παραμελεί τους δούλους του, όμως πάντα τους αγκαλιάζει με την εύνοιά του. Δοξάζει την πρόνοια του Θεού, ιδιαίτερα όπως επεκτείνεται προς τους γνήσιους αγίους· για να τους δείξει, όχι μόνο ότι κυβερνώνται από τον Θεό από κοινού με τα άλλα πλάσματα, αλλά ότι αυτός φροντίζει την ευημερία τους με ιδιαίτερη φροντίδα, ακόμη και ως ο δεσπότης μιας οικογένειας φροντίζει και παρακολουθεί προσεκτικά το δικό του νοικοκυριό. Ο Θεός, είναι αλήθεια, κυβερνά όλο τον κόσμο· αλλά ευαρεστείται ευγενικά να έχει μια πιο στενή και ιδιαίτερη επίβλεψη της Εκκλησίας του, την οποία έχει αναλάβει να διατηρεί και να υπερασπίζεται.Στρέφοντας στον στίχο 2, ο Καλβίνος εξετάζει τον προσωπικό αγώνα του ψαλμωδού.
2. Όσο για εμένα, κ.λπ. Κυριολεκτικά, είναι, Και εγώ· το οποίο πρέπει να διαβαστεί με έμφαση· γιατί ο Δαβίδ εννοεί ότι εκείνοι οι πειρασμοί, οι οποίοι προσβάλλουν την τιμή του Θεού, και κατακλύζουν την πίστη, δεν επιτίθενται μόνο στην κοινή τάξη των ανθρώπων, ή σε εκείνους που είναι προικισμένοι μόνο με κάποιο μικρό μέτρο του φόβου του Θεού, αλλά ότι αυτός ο ίδιος, ο οποίος όφειλε να είχε ωφεληθεί πάνω από όλους τους άλλους στο σχολείο του Θεού, είχε βιώσει το δικό του μερίδιο από αυτούς. Θέτοντας έτσι τον εαυτό του ως παράδειγμα, σχεδίασε να μας διεγείρει και να μας παρακινήσει πιο αποτελεσματικά να δείχνουμε μεγάλη προσοχή στον εαυτό μας. Δεν υπέκυψε, είναι αλήθεια, πραγματικά στον πειρασμό· αλλά, δηλώνοντας ότι τα πόδια του είχαν σχεδόν φύγει, και ότι τα βήματά του είχαν σχεδόν γλιστρήσει, μας προειδοποιεί ότι όλοι κινδυνεύουμε να πέσουμε, εκτός αν στηριζόμαστε από το ισχυρό χέρι του Θεού.Στον στίχο 3, ο Καλβίνος προσδιορίζει την ακριβή φύση του πειρασμού που περιγράφεται.
3. Διότι εφθόνησα τους άφρονες [154] Εδώ δηλώνει τη φύση του πειρασμού με τον οποίο δέχθηκε επίθεση. Αποτελούνταν σε αυτό, ότι όταν είδε την παρούσα ευημερούσα κατάσταση των ασεβών, και από αυτή τους έκρινε ευτυχείς, εφθόνησε την κατάστασή τους. Βρισκόμαστε σίγουρα υπό έναν βαρύ και επικίνδυνο πειρασμό, όταν όχι μόνο, στους δικούς μας νόες, διαφωνούμε με τον Θεό επειδή δεν θέτει τα πράγματα σε τάξη, αλλά επίσης όταν δίνουμε στον εαυτό μας χαλαρά ηνία, τολμηρά να διαπράττουμε ανομία, επειδή μας φαίνεται ότι μπορούμε να τη διαπράξουμε, και όμως να διαφύγουμε ατιμώρητοι. Το χλευαστικό αστείο του Διονυσίου του νεότερου, τυράννου της Σικελίας, όταν, αφού είχε ληστέψει τον ναό των Συρακουσών, είχε μια ευημερούσα πλεύση με τη λεία, είναι γνωστό. [155] «Βλέπετε,» λέει σε εκείνους που ήταν μαζί του, «πώς οι θεοί ευνοούν τους ιερόσυλους;» Με τον ίδιο τρόπο, η ευημερία των ασεβών λαμβάνεται ως ενθάρρυνση για διάπραξη αμαρτίας· γιατί είμαστε έτοιμοι να φανταστούμε, ότι, αφού ο Θεός τους χορηγεί τόσο πολύ από τα αγαθά αυτής της ζωής, είναι αντικείμενα της έγκρισής του και της εύνοιάς του. Βλέπουμε πώς η ευημερούσα κατάστασή τους τραυμάτισε τον Δαβίδ στην καρδιά, οδηγώντας τον σχεδόν να σκεφτεί ότι δεν υπήρχε τίποτα καλύτερο για αυτόν παρά να ενωθεί μαζί τους και να ακολουθήσει τον τρόπο ζωής τους. [156] Εφαρμόζοντας στους ασεβείς την προσωνυμία των αφρόνων, δεν εννοεί απλώς ότι οι αμαρτίες που διαπράττουν διαπράττονται μέσω άγνοιας ή απροσεξίας, αλλά θέτει την αφροσύνη τους σε αντίθεση με τον φόβο του Θεού, ο οποίος είναι το κύριο συστατικό της αληθινής σοφίας. [157] Οι ασεβείς, χωρίς αμφιβολία, είναι πανούργοι· αλλά, στερούμενοι της θεμελιώδους αρχής όλης της ορθής κρίσης, η οποία συνίσταται σε αυτό, ότι πρέπει να ρυθμίζουμε και να πλαισιώνουμε τη ζωή μας σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, είναι άφρονες· και αυτό είναι το αποτέλεσμα της δικής τους τύφλωσης.Ο Καλβίνος στη συνέχεια προχωρά στον στίχο 4, ξεδιπλώνοντας τα εξωτερικά πλεονεκτήματα που απολαμβάνουν οι ασεβείς.
4 Διότι δεν υπάρχουν δεσμά στον θάνατό τους. Ο Ψαλμωδός περιγράφει τις παρηγοριές και τα πλεονεκτήματα των ασεβών, τα οποία είναι κατά κάποιον τρόπο τόσοι πολλοί πειρασμοί για να κλονίσουν την πίστη του λαού του Θεού. Αρχίζει με την καλή υγεία που απολαμβάνουν, λέγοντάς μας, ότι είναι ρωμαλέοι και σφριγηλοί, και δεν χρειάζεται να τραβούν την αναπνοή τους με δυσκολία μέσω συνεχών ασθενειών, όπως θα συμβαίνει συχνά σε σχέση με τους αληθινούς πιστούς. [161] Κάποιοι εξηγούν τους δεσμούς προς τον θάνατο, ως εννοώντας καθυστερήσεις, θεωρώντας τις λέξεις ως υποδηλώνουσες ότι οι ασεβείς πεθαίνουν ξαφνικά, και σε μια στιγμή, χωρίς να παλεύουν με τις οδύνες της διάλυσης. Στο βιβλίο του Ιώβ υπολογίζεται μεταξύ των επίγειων ευτυχιών των ασεβών, Ότι, αφού απολάυσαν πλήρως τις πολυτελείς απολαύσεις τους, «σε μια στιγμή κατεβαίνουν στον τάφο,» (Ιώβ 21:13.) Και αναφέρεται για τον Ιούλιο Καίσαρα, ότι, την ημέρα πριν τεθεί σε θάνατο, παρατήρησε, ότι το να πεθάνει ξαφνικά και απροσδόκητα, του φαινόταν να είναι ένας ευτυχής θάνατος. Έτσι, λοιπόν, σύμφωνα με τη γνώμη αυτών των ερμηνευτών, ο Δαβίδ παραπονιέται ότι οι ασεβείς πηγαίνουν στον θάνατο με ομαλό και εύκολο μονοπάτι, χωρίς μεγάλη ταραχή και ανησυχία. Αλλά είμαι μάλλον διατεθειμένος να συμφωνήσω με εκείνους που διαβάζουν αυτές τις δύο προτάσεις από κοινού με αυτόν τον τρόπο: Η δύναμή τους είναι σφριγηλή, και, σε σχέση με αυτούς, δεν υπάρχουν δεσμά στον θάνατο· επειδή δεν σύρονται στον θάνατο όπως οι φυλακισμένοι. [162] Καθώς οι ασθένειες κατακλίνουν τη δύναμή μας, είναι τόσοι πολλοί αγγελιαφόροι του θανάτου, προειδοποιώντας μας για την αδυναμία και τη σύντομη διάρκεια της ζωής μας. Επομένως συγκρίνονται εύλογα με δεσμούς, με τους οποίους ο Θεός μας δένει στον ζυγό του, μήπως η δύναμη και η σφριγηλότητά μας μας παρακινήσουν σε ακολασία και επανάσταση.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος πρώτα τοποθετεί ολόκληρο τον ψαλμό μέσα στην ευρύτερη εμπειρία των πιστών.
Όσον αφορά τον συγγραφέα αυτού του ψαλμού, δεν είμαι διατεθειμένος να διαφιλονικήσω πολύ έντονα, μολονότι θεωρώ πιθανό ότι το όνομα του Ασάφ προτάχθηκε σε αυτό επειδή η φροντίδα του να ψαλλεί ανατέθηκε σε αυτόν, ενώ το όνομα του Δαβίδ, του συγγραφέα του, παραλείφθηκε, όπως ακριβώς συνηθίζουμε εμείς, όταν τα πράγματα είναι καλά γνωστά από μόνα τους, να μην κοπιάζουμε να τα δηλώνουμε. Πόσο μεγάλο όφελος μπορούμε να αντλήσουμε από τον στοχασμό πάνω στη διδασκαλία που περιέχεται σε αυτόν τον ψαλμό, είναι εύκολο να διαπιστωθεί από το παράδειγμα του προφήτη, ο οποίος, μολονότι είχε ασκηθεί σε όχι συνηθισμένο βαθμό στην αληθινή ευσέβεια, εντούτοις είχε μεγάλη δυσκολία να κρατήσει το στήριγμά του, ενώ ταλαντευόταν πέρα δώθε στο ολισθηρό έδαφος στο οποίο βρέθηκε τοποθετημένος. Μάλιστα, ομολογεί ότι, πριν επιστρέψει σε τέτοια υγεία νου που να του επιτρέψει να σχηματίσει ορθή κρίση για τα πράγματα που προκάλεσαν τη δοκιμασία του, είχε πέσει σε κατάσταση σχεδόν κτηνώδους βλακείας. Όσον αφορά τον εαυτό μας, η εμπειρία δείχνει πόσο ελαφριές εντυπώσεις έχουμε για την πρόνοια του Θεού. Ασφαλώς όλοι συμφωνούμε στο να παραδεχθούμε ότι ο κόσμος κυβερνάται από το χέρι του Θεού· αλλά αν αυτή η αλήθεια ήταν βαθιά ριζωμένη στις καρδιές μας, η πίστη μας θα διακρινόταν από πολύ μεγαλύτερη σταθερότητα και επιμονή στο να υπερνικούμε τους πειρασμούς με τους οποίους δεχόμαστε επίθεση στην αντιξοότητα. Αλλά όταν ο μικρότερος πειρασμός που συναντούμε εκτοπίζει αυτή τη διδασκαλία από τον νου μας, είναι φανερό ότι δεν έχουμε ακόμη πεισθεί αληθινά και ειλικρινά για την αλήθεια της.Στη συνέχεια εξερευνά πώς η σύγχυση στον κόσμο δοκιμάζει την πεποίθησή μας για την πρόνοια.
Επιπλέον, ο Σατανάς έχει αμέτρητες τεχνικές με τις οποίες θαμπώνει τα μάτια μας και συγχέει τον νου· και έπειτα η σύγχυση των πραγμάτων που επικρατεί στον κόσμο παράγει τόσο πυκνή ομίχλη, ώστε να καθίσταται δύσκολο για εμάς να δούμε μέσα από αυτήν και να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο Θεός κυβερνά και επεκτείνει τη φροντίδα του σε πράγματα εδώ κάτω. Οι ασεβείς ως επί το πλείστον θριαμβεύουν· και μολονότι εσκεμμένα διεγείρουν τον Θεό σε οργή και προκαλούν την εκδίκησή του, όμως από το ότι τους φείδεται, φαίνεται σαν να μην έκαναν τίποτε κακό στο να τον χλευάζουν και ότι ποτέ δεν θα κληθούν να λογοδοτήσουν γι' αυτό. [149] Από την άλλη πλευρά, οι δίκαιοι, στενοχωρημένοι από τη φτώχεια, καταπιεσμένοι από πολλές θλίψεις, ταλαιπωρημένοι από πολλαπλές αδικίες και καλυμμένοι με ντροπή και όνειδος, στενάζουν και αναστενάζουν· και ανάλογα με την προθυμία με την οποία καταβάλλουν προσπάθειες για να κάνουν το καλό σε όλους τους ανθρώπους, είναι η ελευθερία που οι ασεβείς έχουν την αυθάδεια να παίρνουν στο να καταχρώνται την υπομονή τους. Όταν τέτοια είναι η κατάσταση των πραγμάτων, πού θα βρούμε το πρόσωπο που δεν πειράζεται και δεν ενοχλείται κάποτε από την ασεβή υπόδειξη ότι οι υποθέσεις του κόσμου κυλούν τυχαία και, όπως λέμε, κυβερνώνται από την τύχη; [150] Αυτή η ασεβής φαντασίωση έχει αναμφίβολα αποκτήσει πλήρη κατοχή στους νόες των απίστων, που δεν φωτίζονται από το Πνεύμα του Θεού και έτσι δεν οδηγούνται να υψώσουν τις σκέψεις τους στη θεωρία της αιώνιας ζωής. Συνεπώς, βλέπουμε τον λόγο για τον οποίο ο Σολομών δηλώνει ότι, αφού 'όλα τα πράγματα έρχονται εξίσου σε όλους και υπάρχει ένα γεγονός για τον δίκαιο και για τον ασεβή', οι καρδιές των υιών των ανθρώπων είναι γεμάτες ασεβεία και περιφρόνηση του Θεού (Εκκλησιαστής 9:2, 3)· -- ο λόγος είναι, επειδή δεν θεωρούν ότι τα πράγματα που φαίνονται τόσο άτακτα βρίσκονται υπό την κατεύθυνση και την κυβέρνηση του Θεού.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού παρατηρώ να αναδύεται φθόνος όταν συγκρίνω τη ζωή μου με άλλους; Πώς η ειλικρίνεια του Καλβίνου για το σχεδόν πέσιμο με ενθαρρύνει να φέρω τις αμφιβολίες μου στον Θεό; Με ποιον τρόπο ο στοχασμός πάνω στην αγαθότητα του Θεού προς τους ευθείς μπορεί να μεταμορφώσει την προοπτική μου σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ πολυεύσπλαγχνε, ὅταν τὰ βήματά μας παραπαίουν ἐν μέσῳ τῆς εὐημερίας τῶν ἀσεβῶν, στήριξον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου καὶ ἕλκυσον εἰς τὸ ἁγιάσμά σου. Δίδαξον ἡμᾶς νὰ ἀναπαυόμεθα ἐν τῇ κυρίαρχῳ ἀγαθότητί σου καὶ τῇ πιστότητι τῆς διαθήκης σου, ἵνα ἴδωμεν τὸ τέλος ἐκείνων οἱ ὁποῖοι καυχῶνται ἐν ἑαυτοῖς καὶ εὕρωμεν τὴν μερίδα ἡμῶν ἐν σοὶ μόνῳ. Μόρφωσον ἐν ἡμῖν καρδίαν ἡ ὁποία στρέφεται ἀπὸ τὸν φθόνον εἰς τὴν ἀρκείαν καὶ ἀπὸ τὴν σύγχυσιν εἰς τὴν παγιωμένην ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν κρυφίαν διακυβέρνησίν σου ἐπὶ πάντων, φυλάττων ἡμᾶς ἀπὸ τὴν ἀπελπισίαν μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι παραμένεις ἐγγὺς εἰς ἐκείνους οἱ ὁποῖοι πλησιάζουν εἰς σέ, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →