Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αριθμοί
Αριθμοί 35-36 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου στους Αριθμούς 35-36 ανοίγει ένα παράθυρο στη σοφή τάξη του Θεού στη ζωή του Ισραήλ. Σε αυτά τα κεφάλαια ο Κύριος παρέχει πόλεις για τους Λευίτες, καθιερώνει τόπους καταφυγίου για τον ανθρωποκτόνο και διασφαλίζει τις φυλετικές κληρονομιές. Ο Καλβίνος ιχνηλατεί πώς κάθε πρόνοια αντανακλά τόσο τη δικαιοσύνη όσο και το έλεος, δείχνοντας ότι ο νόμος του Θεού προστατεύει τον αθώο ενώ διατηρεί την αγιότητα της γης. Το σχόλιό του μας προσκαλεί να δούμε αυτές τις αρχαίες ρυθμίσεις ως εκφράσεις της πατρικής φροντίδας του Θεού για τον λαό Του. Καθώς ακούμε τον Καλβίνο σήμερα, οδηγούμαστε να σκεφτούμε πώς ο ίδιος Θεός εξακολουθεί να τάσσει την Εκκλησία Του με δικαιοσύνη και συμπόνια.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στραφείτε τώρα στα κεφάλαια 35 και 36 των Αριθμών. Ακούστε καθώς ο Κύριος διατάζει πόλεις για τους Λευίτες, ορίζει έξι πόλεις καταφυγίου και επιλύει το ζήτημα της κληρονομιάς για τις θυγατέρες του Σελοφχάδ. Αφήστε το κείμενο να μιλήσει για όρια, προστασία και τη διατήρηση του μεριδίου κάθε φυλής. Διαβάστε αργά, σημειώνοντας πώς ο Θεός υφαίνει δικαιοσύνη και έλεος στον ιστό της ζωής του Ισραήλ. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις γνώσεις που θα φέρει ο Καλβίνος από αυτούς τους στίχους.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά εξηγώντας την πρόνοια για τις κατοικίες των Λευιτών.
1. Και ο Κύριος μίλησε στον Μωυσή. Αν και δεν δόθηκε κληρονομιά στη φυλή του Λευί, ήταν όμως απαραίτητο να τους παρασχεθούν τόποι κατοικίας. Δεν δόθηκαν τότε εδάφη όπου να σπείρουν και να θερίσουν, αλλά ως αποζημίωση οι δεκάτες ήταν επαρκές μέσο συντήρησης, ακόμη και μετά την αφαίρεση των δεκατών που δίνονταν στους πτωχούς. Ο Θεός τώρα όμως φροντίζει για τις κατοικίες τους, και εδώ πρέπει να σημειώσουμε προσεκτικά ότι διανεμήθηκαν σε όλη τη γη, ώστε να είναι, ως φύλακες τακτικά τοποθετημένοι για τη διατήρηση της λατρείας του Θεού, μήπως εισχωρήσει κάποια δεισιδαιμονία ή ο λαός πέσει σε χονδροειδή περιφρόνηση του Θεού. Διότι γνωρίζουμε ότι εκλέχθηκαν από Αυτόν, όχι μόνο για να επιμελούνται τις τελετές, αλλά για να είναι ερμηνευτές του νόμου και να καλλιεργούν ειλικρινή ευσέβεια μεταξύ του λαού. Τώρα, αν όλοι είχαν τοποθετηθεί σε έναν σταθμό, ήταν επικίνδυνο μήπως η διδασκαλία του Νόμου πέσει αμέσως στη λήθη σε όλη τη γη, και έτσι οι άλλες φυλές γίνουν άσεβες. Γι' αυτό η ασύγκριτη καλοσύνη του Θεού έλαμψε εδώ, αφού η τιμωρία τους μετατράπηκε ως ανταμοιβή αρετής και η ατιμία τους σε τιμή, διότι αυτή η διασπορά της φυλής του Λευί είχε προφητευθεί από τον άγιο πατριάρχη Ιακώβ (Γένεση 46:7), ότι οι απόγονοί τους θα διασκορπιστούν σε εκείνη τη γη, την οποία ο Λευί ο πατέρας της φυλής τους είχε μολύνει με αποτρόπαιο φόνο και πονηρή απιστία. Ο Θεός απέδειξε τελικά ότι αυτή η προφητεία, που προερχόταν από Αυτόν, δεν έπεσε ανεκπλήρωτη, εντούτοις, αν και οι Λευίτες έπρεπε να εξοριστούν εδώ και εκεί σε ένδειξη ατιμίας, ωστόσο τοποθετήθηκαν σε διάφορα μέρη της γης, ώστε να κρατήσουν τις άλλες φυλές υπό τον ζυγό του Νόμου. Ήταν λοιπόν στη θαυμαστή πρόνοια του Θεού ότι τοποθετήθηκαν μάλλον σε ιδιαίτερες και σταθερές κατοικίες, παρά επιτράπηκε να αναμιχθούν αδιάκριτα με τον υπόλοιπο λαό, διότι οι πόλεις που ο Θεός τους ανέθεσε ήταν τόσα σχολεία, όπου μπορούσαν καλύτερα και πιο ελεύθερα να ασχοληθούν με τη διδασκαλία του Νόμου και να προετοιμαστούν για την εκτέλεση του διδακτικού έργου. Διότι αν ζούσαν αδιάκριτα μεταξύ του πλήθους, ήταν επιρρεπείς να προσλάβουν πολλές κακίες, καθώς και να παραμελήσουν τη μελέτη του Νόμου, αλλά όταν συγκεντρώθηκαν έτσι σε ξεχωριστές τάξεις, μια τέτοια ένωση τους υπενθύμιζε ότι διαχωρίστηκαν από τον λαό για να αφιερωθούν ολοκληρωτικά στον Θεό. Επιπλέον, οι πόλεις τους ήταν σαν λάμπες που έλαμπαν στις πιο απομακρυσμένες γωνιές της γης. Ήταν λοιπόν οχυρωμένες, ως τείχη, μήπως οι διαφθορές του λαού διεισδύσουν σε αυτούς. Η μεταξύ τους συνάθροιση έπρεπε επίσης να τους παρακινήσει αμοιβαία να προτρέπουν ο ένας τον άλλον σε σεμνά και μετριοπαθή ήθη, εγκράτεια και άλλες αρετές άξιες των υπηρετών του Θεού, ενώ, αν έπεφταν σε άσωτα ήθη, ήταν λιγότερο συγχωρητέοι. Έτσι οι πόλεις τους ήταν σαν πύργοι φρουράς στους οποίους μπορούσαν να φυλάγουν, ώστε να διώξουν την ασεβεια από τα σύνορα της αγίας γης. Εξ αυτού διαδόθηκε το φως της ουράνιας διδασκαλίας, εξ αυτού σκορπίστηκε ο σπόρος της ζωής, εξ αυτού έπρεπε να αναζητηθούν παραδείγματα αγιότητας και καθολικής ακεραιότητας.Ο Καλβίνος στη συνέχεια ασχολείται με τον ορισμό των πόλεων καταφυγίου.
10. Μίλησε προς τους γιους Ισραήλ. Ο Θεός όρισε τις πόλεις καταφυγίου, όχι μόνο για να κάνει διάκριση μεταξύ αμαρτημάτων κακίας και πλάνης, αλλά και μήπως χυθεί αθώο αίμα βιαστικά. Μέχρι τώρα είδαμε πόσο αυστηρά ήθελε να τιμωρείται ο φόνος, αλλά, εφόσον δεν θα ήταν καθόλου δίκαιο αυτός που δεν σκότωσε εκουσίως αλλά τυχαία τον πλησίον του να οδηγηθεί στην ίδια τιμωρία στην οποία υποβάλλονταν οι εκούσιοι φονείς, προστίθεται εδώ εξαίρεση, ώστε να διαφύγει αυτός που σκότωσε άλλον από άγνοια και ακούσια. Αν και, όπως ειπώθηκε, ο Θεός είχε περαιτέρω σκοπό, δηλαδή μήπως γίνει φόνος επί φόνου και η γη μολυνθεί έτσι. Ας εξετάσουμε τώρα τις λεπτομέρειες κατά σειρά. Αν και στην αρχή αναφέρει μόνο τις πόλεις πέραν του Ιορδάνη, ωστόσο συλλέγουμε από όσα ακολουθούν ότι έξι πόλεις επιλέχθηκαν για αυτόν τον σκοπό, από τις οποίες τρεις ήταν σε αυτή την πλευρά του Ιορδάνη. Ήθελε να είναι τοποθετημένες έτσι ώστε κάθε μέρος της χώρας να έχει μία από αυτές στη γειτονιά του, μήπως η εξορία των δυστυχών προσώπων, που ήταν αθώα, γίνει πιο οδυνηρή από την απόσταση που θα έπρεπε να διανύσουν. Έχουμε ήδη επισημάνει συνοπτικά ότι αυτές οι πόλεις έπρεπε να είναι στα μερίδια του Λευί, ώστε η αξιοπρέπεια της ιερωσύνης να προστατεύει καλύτερα τους εξόριστους, και επίσης, επειδή ήταν πιθανό να υπάρχει περισσότερη φρόνηση και σοβαρότητα στους Λευίτες, ώστε το καταφύγιο που δόθηκε στον αθώο να μην προστατεύει και τον ένοχο.Τέλος, ο Καλβίνος εξετάζει τις ανησυχίες για την κληρονομιά που εγέρθηκαν από τις φυλές.
1. Και οι αρχηγοί των πατριών των οικογενειών. Μπορεί να φαινόταν παράξενο ότι ο Θεός είχε δώσει ατελή νόμο σχετικά με τη διαδοχή, σαν να μην είχε έρθει στο νου Του αυτό που θα δηλωθεί τώρα μέχρι που ο Μωυσής υπενθυμίστηκε από τους αρχηγούς των οικογενειών (του Μαχείρ) ότι ήταν άδικο να αλλοτριωθούν οι κληρονομιές, κάτι που θα συνέβαινε αν οι θυγατέρες του Σελοφχάδ παντρεύονταν σε άλλες φυλές, ενώ το μερίδιό τους είχε πέσει στον κλήρο της φυλής του Μανασσή. Διότι ό,τι έπεφτε στα χέρια εκείνων άλλης φυλής ήταν μείωση εκείνου του κλήρου. Εφόσον λοιπόν ο Θεός είχε πρόσφατα φροντίσει για τη διατήρηση των δικαιωμάτων των ατόμων, τώρα ασχολείται με το γενικό όφελος ή ζημία. Τι λοιπόν μπορεί να σημαίνει η ένσταση ότι ο Θεός μόνο μισό θεώρησε τι είναι δίκαιο; Κατά τη γνώμη μου, διευθέτησε τις απαντήσεις Του έτσι ώστε μόνο όταν ερωτηθεί να αποδίδει σε καθέναν τα δικαιώματά του. Οι θυγατέρες του Σελοφχάδ έρχονται και ζητούν δικαιοσύνη από τον Μωυσή και τους πρεσβυτέρους, και ο Θεός συμμορφώνεται με τις προσευχές τους. Τώρα οι αρχηγοί της φυλής έρχονται και θέτουν το ζήτημα σχετικά με τη ζημία που θα υφίσταντο από την αλλοτρίωση των κληρονομιών, και τότε προβλέπεται ότι άλλες φυλές δεν θα πλουτίζονταν από τη ζημία τους. Εν ολίγοις, ενώ ο Θεός θα μπορούσε να είχε προβλέψει αυτό αυθόρμητα, προτίμησε να το παραχωρήσει κατόπιν αιτήματος εκείνων που δεν ζητούσαν τίποτε άλλο παρά ό,τι ήταν δίκαιο και δίκαιο. Διότι δεν μπορεί να ειπωθεί ότι σε αυτή την περίπτωση συνέβη, όπως συμβαίνει συχνά, ότι ενώ ο καθένας υπερασπίζεται πεισματικά την υπόθεσή του και είναι πρόθυμος να προωθήσει τα συμφέροντά του, ένα ζήτημα προκύπτει από ένα άλλο, διότι, όταν ο Θεός έχει λάβει γνώση της υπόθεσης, κρίνει ότι και τα δύο μέρη ζητούσαν μόνο ό,τι ήταν δίκαιο. Ακολουθεί λοιπόν ότι ο Θεός σκόπιμα παρακράτησε τις αποφάσεις Του μέχρι να προκύψουν φυσικά από τις περιστάσεις της υπόθεσης. Είναι κοινή ρήση ότι ο νόμος δεν προβλέπει για εκείνα τα πράγματα που σπάνια συμβαίνουν. Έτσι θα θεωρούνταν συνήθως ότι αυτός ο νόμος ήταν περιττός, και ιδιαίτερα θα αφαιρούσε κάτι από την αυθεντία της διδασκαλίας του, αν ο Μωυσής είχε ασχοληθεί με αυτό το ασήμαντο θέμα, αν δεν οδηγούσαν σε αυτό οι περιστάσεις. Εν τέλει, ο Θεός επέτρεψε στον Εαυτό Του να ερωτηθεί οικεία σχετικά με αμφίβολα σημεία όχι πρωταρχικής σημασίας, ώστε η μεταγενέστερη γενιά να αναγνωρίσει την απάντησή Του ως απόδειξη της πατρικής Του επιείκειας. Εν τω μεταξύ, ας θυμόμαστε ότι αν τα ουράνια πράγματα είναι αντικείμενο τόσης ανησυχίας για εμάς, όσο τα επίγεια πράγματα ήταν για τα παιδιά του Μανασσή, ο κανόνας που πρέπει να τηρούμε θα γίνεται πάντα σαφής σε εμάς.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος καταλήγει αντανακλώντας στην περίοδο εξορίας μέχρι τον θάνατο του αρχιερέα.
28. Επειδή έπρεπε να παραμείνει στην πόλη του καταφυγίου του. Η περίοδος της εξορίας ορίζεται, 'μέχρι τον θάνατο του αρχιερέα', διότι θα ήταν οτιδήποτε άλλο παρά ανθρώπινο να αποκοπούν όλες οι ελπίδες αποκατάστασης από τον δυστυχή εξόριστο, και, όταν ένας νέος ιερέας διαδεχόταν για να συμφιλιώσει τον λαό με τον Θεό, αυτή η ανανέωση της χάριτος έπρεπε να εξιλεώσει όλα τα αδικήματα. Γι' αυτό δεν ήταν παράλογο ο Θεός να αποκαταστήσει πλήρως εκείνους που τιμωρούνταν μόνο για ακούσια πράξη.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πώς η προσεκτική τοποθέτηση των Λευιτών αμφισβητεί τον τρόπο που βλέπετε τον δικό σας ρόλο στη διατήρηση της αληθινής λατρείας; Με ποιους τρόπους μπορεί οι πόλεις καταφυγίου να διαμορφώσουν την κατανόησή σας για το έλεος προς τον ακούσιο παραβάτη; Πού βλέπετε την έγνοια του Θεού τόσο για τη δικαιοσύνη όσο και για την κληρονομιά να σας προσκαλεί να εμπιστευθείτε την τάξη Του στη ζωή σας σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε Δεσπότα, ὁ ὁρίζων πόλεις καταφυγῆς τῷ φονεῖ καὶ διατάσσων ἵνα ἡ κληρονομία τοῦ λαοῦ Σου μένῃ ἀσφαλὴς ἐν ταῖς φυλαῖς αὐτῶν, σκέπασον ἡμᾶς ἐν Χριστῷ ἀπὸ τῆς κρίσεως ἣν αἱ ἁμαρτίαι ἡμῶν ἀξιοῦσι, καὶ διατήρησον τὴν μερίδα ἡμῶν ἐν ταῖς διαθηκικαῖς ἐπαγγελίαις ἃς ὤμοσας. Φρούρησον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ τῆς προπετοῦς βίας καὶ ἀπὸ τοῦ μολύνειν τὴν ἁγιότητα ἣν ἔθου ἐν μέσῳ ἡμῶν, ἵνα περιπατῶμεν ὡς πιστοὶ οἰκονόμοι πάσης διανομῆς τῆς χάριτός Σου. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἐν τῇ ἀμεταβλήτῳ πιστότητι τῇ ἀσφαλιζομένῃ τὴν οὐράνιον κληρονομίαν ἡμῶν εἰς τὸν αἰῶνα.
Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →