Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ
Ο Λεβιάθαν Εξαχθείς με Άγκιστρο: Τώρα το Μάτι Μου Σε Βλέπει
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ο τελικός λόγος του Κυρίου προς τον Ιώβ είναι η αποκάλυψη του μεγάλου εχθρού του και το μυστικό της ήττας εκείνου του εχθρού. «Μπορείς να εξαγάγεις τον λεβιάθαν με άγκιστρο;» Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί· αλλά ο Θεός μπορεί — και ο Άγιος Γρηγόριος ο Μέγας ερμηνεύει τον Λεβιάθαν, τον δράκοντα του βυθού, ως τον αρχαίο διάβολο τον ίδιο, και το άγκιστρο ως την πιο διάσημη εικόνα σε όλα τα Ηθικά του: την Ενσάρκωση του Χριστού. Ο Θεός έκρυψε τη Θεότητά Του κάτω από το δόλωμα της ανθρώπινης σάρκας· ο διάβολος, πεινώντας για τον θάνατο εκείνης της σάρκας, την κατάπιε και διατρήθηκε. Έτσι το βιβλίο που άρχισε με τον Σατανά να κατηγορεί τον Ιώβ τελειώνει με τον Σατανά να έχει ηττηθεί. Και ο Ιώβ, έχοντας δει τον ανεξερεύνητο Θεό και τον κατακτημένο δράκοντα, κάνει την ομολογία προς την οποία ολόκληρο το βιβλίο τείνει: «Άκουσα για Σένα με την ακοή του αυτιού: αλλά τώρα το μάτι μου Σε βλέπει. Γι’ αυτό απεχθάνομαι τον εαυτό μου, και μετανοώ εν σκόνη και στάχτη.» Έπειτα έρχεται η αποκατάσταση — ο Ιώβ ευλογημένος στο τέλος του περισσότερο από ό,τι στην αρχή του, την οποία ο Διαλογιστής ερμηνεύει ως την Ανάσταση και την ανταμοιβή της υπομονής. Αυτό είναι το αποκορύφωμα, και του δίνουμε ιδιαίτερη φροντίδα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανάγνωσε Ιώβ 41–42 — το πορτρέτο του Κυρίου για τον Λεβιάθαν, τον δράκοντα που κανείς δεν τολμά να ερεθίσει, ντυμένο με λέπια σαν ασπίδες, αναπνέοντας φωτιά, ο οποίος «βλέπει όλα τα υψηλά πράγματα» και «είναι βασιλιάς πάνω σε όλα τα τέκνα της υπερηφάνειας»· και έπειτα το τέλος ολόκληρου του βιβλίου. Ο Ιώβ απαντά: «Γνωρίζω ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα, και ότι καμία σκέψη δεν μπορεί να κρυφτεί από Σένα… Άκουσα για Σένα με την ακοή του αυτιού: αλλά τώρα το μάτι μου Σε βλέπει. Γι’ αυτό απεχθάνομαι τον εαυτό μου, και μετανοώ εν σκόνη και στάχτη.» Ο Κύριος ελέγχει τους τρεις φίλους και τους προστάζει να φέρουν θυσία, και ο Ιώβ προσεύχεται γι’ αυτούς. «Και ο Κύριος ανέτρεψε την αιχμαλωσία του Ιώβ, όταν προσευχήθηκε για τους φίλους του: επίσης ο Κύριος έδωσε στον Ιώβ διπλάσια από όσα είχε πριν.» Οι αδελφοί του έρχονται, τα αγαθά του διπλασιάζονται, νέα παιδιά γεννιούνται, και «ο Κύριος ευλόγησε το τέλος του Ιώβ περισσότερο από την αρχή του».
Μελετήστε
Μελέτη
Εδώ ο Άγιος Γρηγόριος ξεδιπλώνει την περίφημη ερμηνεία του για το άγκιστρο. Ο δράκοντας δεν μπορούσε να κατακτηθεί με άλλο τρόπο παρά μόνο με το να εξαπατηθεί ώστε να χτυπήσει μια κρυμμένη Θεότητα.
Ο Κύριός μας λοιπόν, όταν ερχόταν για τη λύτρωση της ανθρωπότητας, έκανε, κατά κάποιον τρόπο, ένα είδος αγκίστρου από τον Εαυτό Του για τον θάνατο του διαβόλου· διότι ανέλαβε σώμα, ώστε αυτός ο Βεεμώθ να επιζητήσει σε αυτό τον θάνατο της σάρκας, σαν να ήταν το δόλωμά του.Το δόλωμα τράβηξε τον καταβροχθιστή· η αιχμή τον κατέστρεψε.
Αλλά αυτός ο Λεβιάθαν πιάστηκε με άγκιστρο, διότι όταν στην περίπτωση του Λυτρωτή μας άρπαξε μέσω των δορυφόρων του το δόλωμα του Σώματός Του, το οξύ κεντρί της Θεότητάς Του τον διαπέρασε.Έτσι ο δράκοντας «εξαχθείς με άγκιστρο» είναι ο διάβολος που νικήθηκε από τον Σταυρό — πιάστηκε από τον ίδιο τον θάνατο που νόμιζε ότι ήταν ο θρίαμβός του.
σε Αυτόν ενώ η θνητή σάρκα φαίνεται, και η δύναμη της αθανασίας Του δεν φαίνεται, ένα είδος αγκίστρου καταστρέφει, κατά κάποιον τρόπο, αυτόν που το καταπίνει, κρύβοντας την οξύτητα της δύναμης, με την οποία πληγώνει.Το φίδι που κατέστρεψε τον πρώτο άνθρωπο καταστρέφεται από τον δεύτερο Άνθρωπο.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Και τώρα η ψυχή που έχει δει τον Θεό μιλά. «Τώρα το μάτι μου Σε βλέπει» — και η ίδια η όραση που αποκαλύπτει τον Θεό αποκαλύπτει, στο ίδιο φως, το σκοτάδι αυτού που βλέπει.
Και επειδή είχε δει πιο καθαρά το φως της αλήθειας με το εσωτερικό μάτι, διέκρινε και είδε πιο καθαρά το σκοτάδι της ανθρωπότητάς του.Αυτό δεν είναι απόγνωση αλλά η αληθινότερη γνώση:
Διότι όσο λιγότερο βλέπει κάποιος τον εαυτό του, τόσο λιγότερο δυσαρεστείται με τον εαυτό του· και όσο περισσότερο διακρίνει το φως της μεγαλύτερης χάριτος, τόσο περισσότερο αναγνωρίζει τον εαυτό του ως αξιόμεμπτο.Έτσι «μετανοώ εν σκόνη και στάχτη» είναι η επιστροφή της ψυχής στην πατρίδα:
Διότι το να κάνει κανείς μετάνοια εν σκόνη και στάχτη, είναι, αφού έχει θεωρήσει την υπέρτατη Ουσία, να αναγνωρίζει ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά σκόνη και στάχτη.Έπειτα η αποκατάσταση στεφανώνει το βιβλίο. Η διπλή ανταπόδοση, διδάσκει ο Άγιος Γρηγόριος, είναι η Ανάσταση — η μακαριότητα της ψυχής ντυμένη τελικά με τη δόξα της σάρκας:
στο τέλος του κόσμου πρόκειται να έχουν, ο καθένας από αυτούς, δύο, διότι, μαζί με τη μακαριότητα του νου, θα κατέχουν επίσης και τη δόξα της σάρκας.Η υπομονή που δοκιμάστηκε στον κοπριώνα ανταμείβεται εν δόξα.
Απαντήστε
Απόκριση
Ο εχθρός που σε κατηγορεί κατακτήθηκε πολύ πριν αρχίσει η δοκιμασία σου — πιάστηκε στο άγκιστρο της Ενσάρκωσης, διατρημένος από τη Θεότητα που νόμιζε ότι είχε καταπιεί στον θάνατο του Χριστού. Ό,τι κι αν ψιθυρίζει ο Λεβιάθαν, είναι ήδη ένας ηττημένος δράκοντας· ο Σταυρός είναι το άγκιστρο που τον κρατά σφιχτά. Έτσι μπορείς να περάσεις μέσα από τον δικό σου ανεμοστρόβιλο χωρίς απόγνωση, γνωρίζοντας το τέλος της ιστορίας. Και μάθε από τον Ιώβ τι εργάζεται η όραση του Θεού σε μια ψυχή: όχι υπερηφάνεια για το ότι είδε, αλλά μετάνοια — «τώρα το μάτι μου Σε βλέπει, γι’ αυτό απεχθάνομαι τον εαυτό μου». Αν το να πλησιάζεις τον Θεό σε αφήνει ευχαριστημένο με τον εαυτό σου, δεν Τον έχεις πραγματικά δει· οι άγιοι, όσο πιο κοντά έρχονται στο Φως, τόσο περισσότερο «αναγνωρίζουν ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά σκόνη και στάχτη». Ωστόσο αυτός είναι ο δρόμος προς τη δόξα. Οι απώλειες του Ιώβ αποκαταστάθηκαν διπλά, και ο Άγιος Γρηγόριος σε προσκαλεί να διαβάσεις αυτόν τον διπλασιασμό ως τη δική σου ελπίδα ανάστασης — ψυχή και σώμα και τα δύο στεφανωμένα. Γίνε υπομονετικός στην μαστίγωσή σου, μεσολάβησε ακόμη και για εκείνους που σε πλήγωσαν όπως ο Ιώβ προσευχήθηκε για τους φίλους του, και εμπιστεύσου τον Θεό που «ευλόγησε το τέλος του Ιώβ περισσότερο από την αρχή του» να ευλογήσει και το δικό σου.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Ιησού Χριστέ, που εξήγαγες τον Λεβιάθαν με το άγκιστρο της Ενσαρκώσεώς Σου, κρύβοντας τη Θεότητά Σου κάτω από τη σάρκα μας ώστε ο αρχαίος δράκοντας, αρπάζοντας το δόλωμα, να διατρηθεί και να ανατραπεί: λύτρωσέ με από τον κατήγορο που έχει ήδη νικηθεί από τον Σταυρό Σου. Άνοιξε το μάτι της καρδιάς μου να Σε δω, όπως ο μακάριος Ιώβ Σε είδε, και στο ίδιο εκείνο φως να δω τη δική μου σκόνη, ώστε να απεχθανθώ τον εαυτό μου και να μετανοήσω εν σκόνη και στάχτη, όχι με απόγνωση αλλά με αληθινή γνώση της χάριτός Σου. Κάνε με υπομονετικό κάτω από τη μάστιγα και τρυφερό προς εκείνους που με πληγώνουν, ώστε, όπως ο Ιώβ που προσευχήθηκε για τους φίλους του, να βρω τη δική μου αιχμαλωσία να ανατρέπεται. Και όπως ευλόγησες το τέλος του Ιώβ περισσότερο από την αρχή του, έτσι ντύσε τη μακαριότητα της ψυχής μου στο τέλος με τη δόξα της σάρκας στην ανάσταση των δικαίων. Σε Σένα, τον Νικητή του δράκοντα και την Ανταμοιβή των υπομονετικών, με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, δόξα τώρα και πάντοτε, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →