Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος
Έξοδος 17-18 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα στρεφόμαστε στις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν, εστιάζοντας στα κεφάλαια 17 και 18 της Εξόδου. Ο Μακλάρεν αντλεί διαχρονικά μαθήματα από το ταξίδι του Ισραήλ στην έρημο, δείχνοντας πώς η σύγκρουση, η ηγεσία και η ταυτότητα διαμορφώνονται από την εμπιστοσύνη στον Κύριο. Οι στοχασμοί του για τον βωμό που ονομάστηκε Ιεχωβά Νισσί και την ονομασία των γιων του Μωυσή μας προσκαλούν να δούμε τη δική μας ζωή μέσα από το πρίσμα της παρουσίας και της δύναμης του Θεού. Καθώς ακούμε, ας διεγείρουν αυτές οι αρχαίες σκηνές φρέσκια πίστη και θάρρος για τις μάχες και τα προσκυνήματα που αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Εγκατασταθείτε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε αργά την Έξοδο 17-18. Προσέξτε τη σύγκρουση με τον Αμαλήκ, την ύψωση των χεριών του Μωυσή, την ανέγερση του βωμού και τη σοφή συμβουλή του Ιοθόρ. Παρατηρήστε επίσης την ονομασία των γιων του Μωυσή και τα ήσυχα μαθήματα της εξορίας και της βοήθειας. Αφήστε την αφήγηση να σας περιβάλει πριν ακούσουμε την έκθεση του Μακλάρεν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει περιγράφοντας τον αναμνηστικό βωμό που ανεγέρθηκε μετά τη μάχη με τον Αμαλήκ.
Όλοι γνωρίζουμε εκείνο το γραφικό επεισόδιο της σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Αμαλήκ, που κατέληξε σε νίκη και στην ανέγερση αυτού του αναμνηστικού τροπαίου. Ο Μωυσής, όπως θυμάστε, ανέβηκε στο όρος ενώ ο Ιησούς και οι άνδρες του πολέμου πολεμούσαν στην πεδιάδα. Αλλά αμφιβάλλω αν συνήθως αποδίδουμε τη σωστή σημασία στον συμβολισμό αυτού του γεγονότος. Συνήθως, υποθέτω, σκεφτόμαστε τον Μωυσή να μεσιτεύει στο όρος προς τον Θεό. Αλλά δεν υπάρχει λέξη για προσευχή στην ιστορία, και η στάση του Μωυσή είναι αντίθετη προς την ιδέα ότι η ενασχόλησή του ήταν μεσιτεία. Κάθισε εκεί, με τη ράβδο του Θεού στο χέρι του, και η ράβδος του Θεού ήταν το σύμβολο και το όχημα της θείας δύναμης. Όταν ύψωνε τη ράβδο, ο Αμαλήκ έφευγε μπροστά από τον Ισραήλ· όταν η ράβδος έπεφτε, ο Ισραήλ έφευγε μπροστά από τον Αμαλήκ. Δηλαδή, το υψωμένο χέρι δεν ήταν το χέρι της μεσιτείας, αλλά το χέρι που μετέδιδε δύναμη και νίκη. Και έτσι, όταν η σύγκρουση τελείωσε, ο Μωυσής χτίζει αυτό το μνημείο ευχαριστίας προς τον Θεό, και στοιβάζει αυτές τις μεγάλες πέτρες—που ίσως στέκονται ακόμη σε κάποιες από τις ανεξερεύνητες κοιλάδες εκείνης της παράξενης ερημικής γης—για να διδάξει στον Ισραήλ τους νόμους της σύγκρουσης και τις προϋποθέσεις της νίκης. Αυτοί οι νόμοι και οι προϋποθέσεις υπονοούνται στο όνομα που έδωσε στον βωμό που έχτισε—Ιεχωβά Νισσί, «ο Κύριος είναι η σημαία μου».Ο Μακλάρεν στρέφεται στη συνέχεια στη δεύτερη προτροπή που αντλείται από το όνομα της σημαίας.
ΙΙ. Η δεύτερη από τις προτροπές που προέρχονται από τον βωμό και το όνομά του είναι, Θυμηθείτε ποιες εντολές ακολουθείτε.Τέλος, ο Μακλάρεν παρουσιάζει το τρίτο μάθημα σχετικά με την πηγή της νίκης.
ΙΙΙ. Τέλος, το τρίτο μάθημα που κηρύττουν αυτές οι γκρίζες πέτρες σε εμάς είναι, Αναγνωρίστε με ποια δύναμη νικάτε.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν κλείνει το πρώτο τμήμα προτρέποντας τους πιστούς να εγγράψουν τον Ιεχωβά Νισσί πάνω στη ζωή τους.
Και τότε, όταν η ζωή μας τελειώσει, ας είναι η μόνη επιγραφή στην πέτρα που μας καλύπτει «Ιεχωβά Νισσί: ο Κύριος είναι η σημαία μου»! Το τρόπαιο που μνημονεύει τη νίκη του χριστιανού δεν πρέπει να φέρει άλλο όνομα παρά μόνο Εκείνου, με τη χάρη του οποίου είμαστε υπερνικητές. «Ευχαριστία στον Θεό που μας δίνει τη νίκη δια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού».Ο Μακλάρεν συνδέει στη συνέχεια τα δύο ονόματα που δόθηκαν από τον Μωυσή για να δείξει πώς ο ξένος και ο βοηθός ανήκουν μαζί.
Τότε, από την άλλη πλευρά, ποτέ δεν θα πούμε και δεν θα αισθανθούμε «ο Κύριος είναι ο Βοηθός μου», όπως οφείλουμε, μέχρι να έχουμε βαθιά στην καρδιά μας, και εγκατεστημένη στη συνείδησή μας, την άλλη πεποίθηση ότι είμαστε ξένοι εδώ. Μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει άλλη μονιμότητα για εμάς, απλώνουμε τα χέρια μας και αρπάζουμε το Αιώνιο, για να μην παρασυρθούμε στα σκοτεινά κύματα του ορμητικού ρεύματος του Χρόνου. Μόνο όταν όλα τα άλλα στηρίγματα αφαιρεθούν από εμάς, στηρίζουμε όλο το βάρος μας σε εκείνο το ένα ισχυρό κεντρικό στύλο, που ποτέ δεν μπορεί να μετακινηθεί. Μάθετε ότι ο Θεός βοηθά, γιατί αυτό καθιστά δυνατό να πείτε «Είμαι ξένος», και να μην κλάψετε. Μάθετε ότι είστε ξένοι, γιατί αυτό διεγείρει να πάρετε τον Θεό για βοήθειά σας. Ακριβώς όπως όταν οι πλημμύρες ξεσπούν, οι άνθρωποι οδηγούνται στο υψηλότερο έδαφος για να σώσουν τη ζωή τους· έτσι όταν τα κύματα των υδάτων του χρόνου φαίνονται να κυλούν πάνω από όλα τα δημιουργημένα πράγματα, παίρνουμε την πτήση μας στον Βράχο των Αιώνων. Βάλτε τα δύο μαζί, και ταιριάζουν το ένα με το άλλο και μας ενισχύουν.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποιες από τις τρέχουσες μάχες σας χρειάζεται περισσότερο να θυμηθείτε ότι ο Κύριος είναι η Σημαία σας; Πώς μπορεί η διπλή αλήθεια ότι είστε ξένοι εδώ και ότι έχετε τον Θεό ως Βοηθό σας να μεταμορφώσει μία πρακτική επιλογή σήμερα; Σε ποια περιοχή πειράζεστε να βασιστείτε σε ράβδους ή στον Μωυσή αντί να κοιτάξετε μόνο στον Κύριο;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε της σημαίας και ακλόνητε Βοηθέ μας, ευχαριστούμε Σε για τη μαρτυρία της Γραφής και τις γνώσεις πιστών ερμηνευτών. Δίδαξέ μας να πολεμούμε ως αφιερωμένοι στρατιώτες Σου, υψώνοντας τα μάτια μας από κάθε μικρότερη εμπιστοσύνη μόνο σε Σένα. Όταν αισθανόμαστε ξένοι σε αυτόν τον παροδικό κόσμο, φέρε μας κοντά στο σπίτι που είναι με τον Χριστό. Δώσε μας ήσυχες καρδιές που περιμένουν τις διαταγές Σου και σταθερά χέρια που κρατούν τη δύναμή Σου. Κάθε νίκη ας αποδοθεί στον Ιεχωβά Νισσί, και η ζωή μας ας φέρει μόνο αυτό το όνομα. Εν ονόματι του Ιησού, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →