← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ματθαίος

Ματθαίος 27 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ματθαίος 27Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στην προσεκτική έκθεση του Ιωάννη Καλβίνου για το κεφάλαιο 27 του Ματθαίου. Ο Καλβίνος καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από τις τελευταίες ώρες του πάθους του Χριστού με ακρίβεια και ποιμαντική διορατικότητα. Το σχόλιό του φωτίζει τις πράξεις του Ιούδα, των αρχιερέων και του Πιλάτου, αποκαλύπτοντας τα βάθη της ανθρώπινης αμαρτίας και το κυρίαρχο χέρι του Θεού. Καθώς μελετάμε αυτούς τους στίχους μαζί, τα λόγια του Καλβίνου μας προσκαλούν να εξετάσουμε τις δικές μας καρδιές και να αναπαυθούμε στο τελειωμένο έργο του Χριστού. Ας ακούσουμε προσεκτικά τον Μεταρρυθμιστή καθώς ανοίγει το κείμενο για την εκκλησία σήμερα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Σας προσκαλούμε να διαβάσετε τον Ματθαίο 27 αργά και προσευχητικά. Αφήστε την αφήγηση της δίκης του Χριστού, της μεταμέλειας του Ιούδα και της κρίσης του Πιλάτου να ξεδιπλωθεί μπροστά σας. Προσέξτε την ένταση μεταξύ ανθρώπινων σχεδίων και θείας βουλής. Καθώς διαβάζετε, ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για την έκθεση του Καλβίνου που ακολουθεί.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος στρέφεται στη συνέχεια στην απάντηση του Ιούδα όταν βλέπει την καταδίκη. Λέγει ότι ο Ιούδας μετεμελήθη· όχι ότι μετενόησε, αλλά ότι το έγκλημα το οποίον διέπραξε του προξένησε ανησυχίαν· καθώς ο Θεός συχνάκις ανοίγει τους οφθαλμούς των αποδοκιμασμένων, ώστε να αρχίσουν να αισθάνονται τας δυστυχίας των, και να τρομάζουν εξ αυτών. Διότι εκείνοι οι οποίοι λυπούνται ειλικρινώς ώστε να μετανοήσουν, λέγονται όχι μόνον (μεταμελεῖν), αλλά και (μετανοεῖν), εκ του οποίου παράγεται επίσης η (μετάνοια), η οποία είναι αληθής επιστροφή της ψυχής προς τον Θεόν. Ούτω λοιπόν, ο Ιούδας συνέλαβε αηδίαν και φρίκην, όχι ώστε να επιστρέψῃ προς τον Θεόν, αλλά μάλλον ώστε, κατακυριευθείς υπό απελπισίας, να χρησιμεύσῃ ως παράδειγμα ανθρώπου εντελώς αποκεκλεισμένου από της χάριτος του Θεού. Δικαίως, πράγματι, λέγει ο Παύλος, ότι η λύπη η οποία οδηγεί εις μετάνοιαν είναι σωτήριος, (Βʹ Κορινθίους 7:10)· αλλά εάν τις προσκόψῃ εις αυτό το κατώφλιον, δεν θα αντλήσῃ ουδεμίαν ωφέλειαν εκ συγκεχυμένης και εσφαλμένης λύπης. Τι δε περισσότερον, αύτη είναι δικαία τιμωρία με την οποίαν ο Θεός εν τέλει επισκέπτεται τους πονηρούς, οι οποίοι ηρνήθησαν ισχυρογνωμόνως την κρίσιν αυτού, ότι παραδίδει αυτούς εις τον Σατανάν διά να βασανίζωνται άνευ ελπίδος παρηγορίας. Διακρίνει έπειτα μεταξύ αληθούς και ψευδούς μετανοίας. Αληθής μετάνοια είναι η δυσαρέσκεια διά την αμαρτίαν, προερχομένη εκ φόβου και σεβασμού προς τον Θεόν, και παράγουσα συγχρόνως αγάπην και επιθυμίαν δικαιοσύνης. Οι πονηροί άνθρωποι απέχουν πολύ από τοιούτου αισθήματος· διότι θα ηθέλουν να αμαρτάνουν αδιακόπως, και μάλιστα, καθόσον εξαρτάται εκ της δυνάμεώς των, προσπαθούν να εξαπατήσουν και τον Θεόν και την ιδίαν αυτών συνείδησιν, αλλά παρά την απροθυμίαν και την αντίστασίν των, βασανίζονται υπό τυφλής φρίκης υπό της συνειδήσεώς των, ώστε, μολονότι δεν μισούν την αμαρτίαν των, εν τούτοις αισθάνονται, μετά λύπης και θλίψεως, ότι αύτη τους πιέζει βαρύτατα και οδυνηρώς. Αύτη είναι η αιτία διά την οποίαν η λύπη των είναι άχρηστος· διότι δεν επιστρέφουν προθύμως προς τον Θεόν, ούτε καν επιδιώκουν να γίνουν καλλίτεροι, αλλά, προσκολλημένοι εις τας πονηράς επιθυμίας των, μαραίνονται εν βασάνῳ, την οποίαν δεν δύνανται να αποφύγουν. Κατ’ αυτόν τον τρόπον, καθώς είπον μόλις, ο Θεός τιμωρεί την ισχυρογνωμοσύνην αυτών· διότι μολονότι οι εκλεκτοί αυτού έλκονται προς αυτόν διά σφοδρών παιδειών, και ως εκτός της θελήσεώς των, εν τούτοις θεραπεύει εν καιρώ τας πληγάς τας οποίας επέφερεν, ώστε να έρχωνται προθύμως προς αυτόν, υπό του οποίου χειρός ομολογούν ότι επλήγησαν, και υπό της οργής του οποίου τρομάζουν. Οι πρώτοι, λοιπόν, ενώ δεν έχουν μίσος προς την αμαρτίαν, όχι μόνον φοβούνται, αλλά και φεύγουν από της κρίσεως του Θεού, και ούτω, δεχθέντες ανίατον πληγήν, αποθνῄσκουν εν μέσῳ των λυπών των. Ο Καλβίνος ασχολείται με την αντίδρασιν των αρχιερέων προς τον Ιούδαν. 4. Τι είναι τούτο εις ημάς; Εδώ περιγράφεται η βλακεία και η μανία των ιερέων, αφού και μετά την προειδοποίησιν υπό του φρικτού παραδείγματος του Ιούδα, δεν σκέπτονται περί εαυτών. Αναγνωρίζω ότι οι υποκριταί, καθώς συνηθίζουν να κολακεύουν εαυτούς, είχον κάποιαν εύλογον πρόφασιν εις χείρας διά να διακρίνουν μεταξύ της περιπτώσεώς των και εκείνης του Ιούδα· διότι δεν εφαντάζοντο ότι ήσαν μέτοχοι του εγκλήματός του, μολονότι κατεχρήσθησαν την προδοσίαν του Ιούδα. Αλλά ο Ιούδας όχι μόνον ομολογεί ότι ημάρτησεν, αλλά και διακηρύττει την αθωότητα του Χριστού· εκ του οποίου έπεται, ότι είχον μελετήσει τον θάνατον δικαίου ανθρώπου, και, συνεπώς, ότι ήσαν ένοχοι απεχθούς φόνου. Ούτε υπάρχει περιθώριον αμφιβολίας ότι ο Θεός ηθέλησε να σφραγίσῃ τας συνειδήσεις των διά πυρακτωμένου σιδήρου, διά να αποκαλύψῃ την κεκρυμμένην διαφθοράν. Ας μάθωμεν λοιπόν, ότι όταν βλέπωμεν πονηρούς ανθρώπους, μετά των οποίων έχομεν οτιδήποτε κοινόν, γεμισμένους από τρόμον, αύται είναι τοσαύται παρορμήσεις εις μετάνοιαν, και ότι εκείνοι οι οποίοι παραμελούν τοιαύτας παρορμήσεις επιβαρύνουν την ενοχήν των. Οφείλομεν επίσης να πιστεύωμεν, ότι το έγκλημα ενός ανθρώπου δεν δύναται να έχῃ ουδεμίαν επίδρασιν εις την αθώωσιν πάντων εκείνων οι οποίοι εμπλέκονται καθ’ οιονδήποτε τρόπον εις αυτό· και έτι περισσότερον, ότι οι κυριώτεροι αυτουργοί εγκλήματος δεν δύνανται να αποκομίσουν ουδεμίαν ωφέλειαν διακρίνοντες μεταξύ εαυτών και των οργάνων των, ώστε να μη υποστούν την ιδίαν τιμωρίαν.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Τέλος, ο Καλβίνος στοχάζεται την έκβαση για τον Ιούδα. 5. Και πήγε και απαγχονίστηκε. Αυτή είναι η τιμή για την οποία ο Σατανάς πουλάει τις δελεαστικές γοητείες με τις οποίες κολακεύει για ένα διάστημα τους πονηρούς ανθρώπους. Τους ρίχνει σε κατάσταση μανίας, ώστε, κόβοντας οικειοθελώς τον εαυτό τους από την ελπίδα σωτηρίας, δεν βρίσκουν παρηγοριά παρά μόνο στον θάνατο. Μολονότι άλλοι θα επέτρεπαν στον Ιούδα να απολαύσει τα τριάντα αργύρια, με τα οποία πρόδωσε τον Χριστό και τη δική του σωτηρία, αυτός τα ρίχνει κάτω, και όχι μόνο στερεί τον εαυτό του από τη χρήση τους, αλλά, μαζί με την άθλια ανταμοιβή του θανάτου του Χριστού, ρίχνει επίσης και τη δική του ζωή. Έτσι, μολονότι ο Θεός δεν εκτείνει το χέρι Του, οι πονηροί άνθρωποι απογοητεύονται από τις επιθυμίες τους, ώστε, όταν έχουν αποκτήσει τις επιθυμίες τους, όχι μόνο στερούν τον εαυτό τους από την απόλαυση ανικανοποίητων ωφελημάτων, αλλά ακόμη και φτιάχνουν σχοινιά για τον εαυτό τους. Αλλά μολονότι είναι οι ίδιοι οι δήμιοι τιμωρώντας τον εαυτό τους, δεν απαλύνουν ούτε μειώνουν σε καμία περίπτωση τη σφοδρότητα της οργής του Θεού.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας αισθάνεστε τη διαφορά μεταξύ απλής μεταμέλειας και γνήσιας μετάνοιας; Πώς η σκληρότητα των αρχιερέων σας προειδοποιεί ενάντια στην αυτοδικαίωση; Με ποιους τρόπους η σιωπηλή υπομονή του Χριστού ενώπιον του Πιλάτου ενισχύει την εμπιστοσύνη σας ενώπιον του Θεού;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Πατέρα, στὴν δοκιμασία καὶ τὴν σταύρωση τοῦ Υἱοῦ σου ἐπέδειξες τὴν ἁγία σου δικαιοσύνη καὶ τὴν ἔλεος τῆς διαθήκης σου, καθὼς αὐτὸς ποὺ δὲν γνώρισε ἁμαρτία παραδόθηκε γιὰ τὶς παραβάσεις μας. Χάρισέ μας ἀληθινὴ μετάνοια ποὺ ἀποστρέφεται τὴν ἁμαρτία καὶ ἀναπαύεται μόνο στὸν Χριστό, μαλακώνοντας τὶς καρδιές μας μήπως ἀρνηθοῦμε τὴν ἐνοχὴ ποὺ φόρεσε σιωπηλὰ ἐνώπιον τῶν κατηγόρων του. Ἐνίσχυσε τὴν πίστη μας νὰ πλησιάζουμε τὸν θρόνο σου μὲ παρρησία, διότι αὐτὸς στάθηκε στὴ θέση μας καὶ ἄνοιξε τὸν δρόμο μὲ τὸ αἷμά του. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →