← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ματθαίος

Ματθαίος 24 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ματθαίος 24Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε προς τον Ιωάννη Καλβίνο για καθοδήγηση μέσα από ένα από τα πιο σοβαρά κεφάλαια της Γραφής. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου για τον Ματθαίο 24 βοηθά τους πιστούς να δουν τόσο τις προειδοποιήσεις όσο και τις υποσχέσεις που ο Χριστός έδωσε στους μαθητές του. Τα λόγια του στηρίζουν τις καρδιές μας καθώς εξετάζουμε τα σημεία της εποχής και την κλήση σε υπομονετική καρτερία. Μέσα από το υπόμνημά του μαθαίνουμε πώς να αγρυπνούμε, πώς να προσευχόμαστε και πώς να παραμένουμε πιστοί μέχρι το τέλος. Είθε το Πνεύμα που καθοδήγησε την πένα του Καλβίνου να ανοίξει τώρα τους νόες μας για να δεχθούμε την ίδια αλήθεια.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Καθίστε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε αργά τον Ματθαίο 24 από την αρχή μέχρι το τέλος. Προσέξτε τις ερωτήσεις που κάνουν οι μαθητές και τις μετρημένες απαντήσεις που δίνει ο Ιησούς. Αφήστε το βάρος των προειδοποιήσεών του και την υπόσχεση της ελεύσεώς του να αναπαυθεί στην καρδιά σας. Διαβάστε το κεφάλαιο για δεύτερη φορά αν χρειαστεί, ζητώντας από τον Κύριο να σας προετοιμάσει για τη μελέτη που ακολουθεί.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας την αντίδραση των μαθητών στην έξοδο του Ιησού από τον ναό. Ματθαίος 24:1. Και ο Ιησούς εξήλθε. Οι μαθητές αντιλήφθηκαν αναμφίβολα ότι ο Χριστός έλεγε, κατά κάποιον τρόπο, τον τελευταίο του αποχαιρετισμό στον ναό. Έμενε λοιπόν να ανεγείρει έναν νέο ναό πολύ πιο μεγαλοπρεπή, και να παράγει μια πιο ακμαία κατάσταση της βασιλείας, όπως είχε προφητευθεί από τους Προφήτες· διότι δεν είχε καμία σχέση με εκείνον τον ναό, στον οποίο όλα ήταν αντίθετα προς αυτόν. Αλλά πάλι, οι μαθητές δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι η μεγαλοπρεπής λαμπρότητα του ναού θα υποχωρούσε μπροστά στον Χριστό. Και πρέπει να παρατηρηθεί προσεκτικά ότι, εξαιτίας του υπερβολικού κόστους του ναού, τα μάτια τους θαμπώθηκαν τόσο από τη λαμπρότητα της παρούσας όψης του, ώστε μόλις μπορούσαν να διατηρήσουν την ελπίδα ότι η βασιλεία του Χριστού θα αναδυόταν. Δεν αναγνωρίζουν, πράγματι, ρητά την διστακτικότητά τους, αλλά την υπαινίσσονται σιωπηρά, όταν προβάλλουν, σε αντίθεση προς τον Χριστό, τον όγκο των λίθων που πρέπει να απομακρυνθούν, και που πρέπει πράγματι να καταστραφούν ολοσχερώς αν σκόπευε να βασιλεύσει. Πολλοί απλοί άνθρωποι της εποχής μας παρασύρονται από παρόμοιο θαυμασμό προς τον Παπισμό· διότι, βλέποντας ότι στηρίζεται σε πολύ μεγάλο πλούτο και σε τεράστια δύναμη, γεμίζουν από απόλυτη κατάπληξη, ώστε να περιφρονούν μια Εκκλησία ταπεινής και ατημέλητης όψης. Πολλοί μάλιστα νομίζουν ότι είμαστε τρελοί που εργαζόμαστε για την καταστροφή της, σαν αυτό να μην ήταν τίποτε λιγότερο από μια προσπάθεια να κατεβάσουμε τον ήλιο από τον ουρανό. Και όμως, δεν υπάρχει λόγος να απορούμε ότι ένα τόσο επιβλητικό θέαμα κράτησε τους μαθητές του Χριστού σε κατάπληξη· διότι πόσο μεγάλο έξοδο κόστισε εκείνο το οικοδόμημα στον Ηρώδη, μπορεί να συναχθεί από το μόνο γεγονός ότι κράτησε δέκα χιλιάδες εργάτες απασχολημένους σε αυτό για οκτώ συνεχόμενα χρόνια. Ούτε είναι χωρίς λόγο που θαυμάζουν τους λίθους που, όπως μας λέει ο Ιώσηπος, ήταν υπερβολικά όμορφοι, και ήταν δεκαπέντε πήχεις σε μήκος, δώδεκα σε ύψος και οκτώ σε πλάτος. Επιπλέον, τόσο μεγάλη ήταν η ευλάβεια που τρεφόταν για τον ναό ακόμη και σε απομακρυσμένες περιοχές, ώστε σχεδόν κανείς δεν θα τολμούσε να υποθέσει ότι θα μπορούσε ποτέ να καταστραφεί. Για την πρόρρηση της καταστροφής του ναού, ο Καλβίνος σχολιάζει: 2. Αληθώς σας λέγω. Καθώς το τεράστιο μέγεθος και ο πλούτος του ναού, σαν ένα πέπλο κρεμασμένο μπροστά στα μάτια των μαθητών, δεν τους επέτρεπε να υψώσουν την πίστη τους στη γνήσια βασιλεία του Χριστού, που ήταν ακόμη μέλλον, έτσι αυτός βεβαιώνει με όρκο ότι εκείνα τα πράγματα που τραβούν την προσοχή τους θα χαθούν γρήγορα. Αυτή η πρόρρηση της καταστροφής του ναού, επομένως, άνοιξε έναν δρόμο για τους αμαθείς και αδύναμους. Τώρα, αν και ήταν ωφέλιμο να καταστραφεί ο ναός, μήπως οι υπηρεσίες και οι σκιές του ασκήσουν υπερβολική επιρροή στους Ιουδαίους, που ήταν ήδη υπερβολικά προσκολλημένοι σε γήινα στοιχεία, όμως ο κύριος λόγος ήταν ότι ο Θεός αποφάσισε, με αυτό το τρομερό παράδειγμα, να εκδικηθεί εκείνο το έθνος, επειδή απέρριψε τον Υιό του, και περιφρόνησε τη χάρη που έφερε αυτός. Και, επομένως, αυτή η απειλή πρέπει να έχει εκφοβίσει τους μαθητές από το να πάρουν μέρος με έναν επαναστατημένο λαό· καθώς οι τιμωρίες που η Γραφή καταγγέλλει κατά των ασεβών πρέπει τώρα να μας αποτρέψουν από εκείνα τα εγκλήματα που προκαλούν την οργή του Θεού. Κάθε τι που μας λέει, ακόμη και για την ξεθωριασμένη και παροδική όψη του κόσμου, πρέπει να διορθώνει τη ματαιότητα των αισθήσεών μας, που ακολουθούν υπερβολικά τον πλούτο, την πολυτέλεια και την ηδονή. Αλλά ιδιαίτερα, ό,τι δηλώνει σχετικά με την τρομερή καταστροφή του Αντιχρίστου και των οπαδών του, πρέπει να απομακρύνει κάθε εμπόδιο που μας εμποδίζει να ακολουθήσουμε τη σωστή πορεία της πίστεως. Ο Καλβίνος στη συνέχεια αναφέρεται στις εσφαλμένες προσδοκίες των μαθητών για το τέλος. 3. Και ενώ καθόταν. Ο Μάρκος αναφέρει τέσσερις μαθητές, τον Πέτρο, τον Ιάκωβο, τον Ιωάννη και τον Ανδρέα. Αλλά ούτε αυτός ούτε ο Λουκάς εκθέτουν το ζήτημα τόσο πλήρως όσο ο Ματθαίος· διότι λένε μόνο ότι οι μαθητές ρώτησαν για τον χρόνο της καταστροφής του ναού, και —καθώς ήταν κάτι δύσκολο να πιστευθεί— ποιο εξωτερικό σημείο γι' αυτό θα έδινε ο Θεός από τον ουρανό. Ο Ματθαίος μας λέει ότι ρώτησαν για τον χρόνο της ελεύσεως του Χριστού, και του τέλους του κόσμου. Αλλά πρέπει να παρατηρηθεί ότι, έχοντας πιστέψει από την παιδική τους ηλικία ότι ο ναός θα στεκόταν μέχρι το τέλος του χρόνου, και έχοντας αυτή την άποψη βαθιά ριζωμένη στους νόες τους, δεν υπέθεσαν ότι, ενώ το οικοδόμημα του κόσμου στεκόταν, ο ναός μπορούσε να πέσει σε ερείπια. Συνεπώς, μόλις ο Χριστός είπε ότι ο ναός θα καταστρεφόταν, οι σκέψεις τους στράφηκαν αμέσως στο τέλος του κόσμου· και —καθώς ένα λάθος οδηγεί σε άλλο— έχοντας πεισθεί ότι, μόλις άρχιζε η βασιλεία του Χριστού, θα ήταν ευτυχείς σε κάθε πτυχή, αφήνουν τον πόλεμο έξω από τον λογαριασμό, και πετούν μονομιάς σε έναν θρίαμβο. Συνδέουν την έλευση του Χριστού και το τέλος του κόσμου ως πράγματα αχώριστα το ένα από το άλλο· και με το τέλος του κόσμου εννοούν την αποκατάσταση όλων των πραγμάτων, ώστε τίποτε να μην λείπει για να ολοκληρωθεί η ευτυχία των ευσεβών. Στρέφοντας στην κλήση του Χριστού για υπομονετική καρτερία, ο Καλβίνος γράφει: 4. Και ο Ιησούς αποκρινόμενος είπε σε αυτούς. Έλαβαν μια απάντηση πολύ διαφορετική από αυτή που περίμεναν· διότι ενώ ήταν πρόθυμοι για έναν θρίαμβο, σαν να είχαν ήδη τελειώσει τον πόλεμό τους, ο Χριστός τους προτρέπει σε μακρά υπομονή. Σαν να είχε πει, «Επιθυμείτε να αρπάξετε το βραβείο από την αρχή, αλλά πρέπει πρώτα να τελειώσετε τον δρόμο. Θα κατεβάζατε στη γη τη βασιλεία του Θεού, την οποία κανείς δεν μπορεί να αποκτήσει αν δεν ανέλθει στον ουρανό.» Τώρα, ενώ αυτό το κεφάλαιο περιέχει νουθεσίες ιδιαίτερα χρήσιμες για τη ρύθμιση της πορείας της ζωής μας, βλέπουμε ότι, με έναν θαυμαστό σκοπό του Θεού, το λάθος στο οποίο έπεσαν οι απόστολοι γίνεται να στραφεί προς όφελός μας. Το σύνολο της παρούσας διδασκαλίας είναι ότι το κήρυγμα του Ευαγγελίου είναι σαν τη σπορά του σπόρου, και επομένως πρέπει να περιμένουμε υπομονετικά τον χρόνο του θερισμού· και ότι προκύπτει από ακατάλληλη λεπτότητα ή θηλυπρέπεια, αν χάνουμε το θάρρος μας εξαιτίας του παγετού, ή του χιονιού, ή των νεφών του χειμώνα ή άλλων δυσάρεστων εποχών.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος εξηγεί γιατί αυτά τα γεγονότα πρέπει να συμβούν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Διότι όλα αυτά τα πράγματα πρέπει να συμβούν. Προσθέτει αυτό, όχι για τον σκοπό της απόδοσης ενός λόγου, αλλά για να τους προειδοποιήσει ότι κανένα από αυτά τα πράγματα δεν συνέβη τυχαία, ή χωρίς την πρόνοια του Θεού, ώστε να μην κλοτσούν άσκοπα ενάντια στο κέντρο· διότι τίποτε δεν έχει πιο ισχυρή αποτελεσματικότητα για να μας φέρει σε υποταγή, από όταν αναγνωρίζουμε ότι εκείνα τα πράγματα που φαίνονται συγκεχυμένα ρυθμίζονται από την καλή ευαρέσκεια του Θεού. Αληθινά, πράγματι, ο ίδιος ο Θεός δεν στερείται ποτέ κατάλληλων αιτιών και των καλύτερων λόγων για να επιτρέψει στον κόσμο να ταραχθεί· αλλά καθώς οι πιστοί πρέπει να εφησυχάζουν στην απλή καλή ευαρέσκειά του, ο Χριστός θεώρησε αρκετό να προτρέψει τους μαθητές να προετοιμάσουν τους νόες τους για καρτερία, και να παραμείνουν σταθεροί, επειδή τέτοιο είναι το θέλημα του Θεού.
Απαντήστε

Ανταπόκριση

1. Πού στη ζωή μου πειράζομαι να επιζητώ άμεσο θρίαμβο αντί για σταθερή καρτερία; 2. Πώς αλλάζει ο τρόπος που αντιμετωπίζω την αβεβαιότητα το να γνωρίζω ότι όλα αυτά τα πράγματα συμβαίνουν υπό την πρόνοια του Θεού; 3. Ποιο πρακτικό βήμα μπορώ να κάνω αυτή την εβδομάδα για να αγρυπνώ και να προσεύχομαι με μεγαλύτερη επαγρύπνηση;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ κυρίαρχε Πάτερ, ὁ διατάσσων τὰ πάντα κατὰ τὴν βουλὴν τοῦ θελήματός σου, δώρησαι ἡμῖν διὰ τοῦ Πνεύματός σου τὴν ἄγρυπνον ὑπομονὴν ἣν ὁ Υἱός σου προσέταξεν ἐν μέσῳ τῶν σημείων τοῦ αἰῶνος. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τῆς ἀπάτης, ἐνίσχυσον τὰς καρδίας ἡμῶν ὥστε νὰ ὑπομείνωμεν μέχρι τέλους, καὶ στερέωσον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἐπὶ τὴν βεβαίαν ἐμφάνισιν τοῦ Χριστοῦ, ἐν ᾧ ἡ διαθηκικὴ πίστις σου μένει εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →