← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις

Γένεση 41-42 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Γένεσις 41-42Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στη Γένεση 41-42 μας εισάγει στους μυστηριώδεις τρόπους με τους οποίους ο Θεός εργάζεται μέσω ονείρων, καθυστερήσεων και απροσδόκητων προαγωγών. Ο Καλβίνος δείχνει πώς ο Κύριος προετοιμάζει τόσο τον Φαραώ όσο και τον Ιωσήφ για μια περίοδο πείνας που θα διασώσει πολλές ζωές, συμπεριλαμβανομένης της οικογένειας της διαθήκης. Η προσεκτική προσοχή του στο κείμενο αποκαλύπτει έναν Θεό που δεν είναι ποτέ αδρανής, ακόμη και όταν οι υπηρέτες του περιμένουν στην αφάνεια. Καθώς μελετούμε αυτά τα κεφάλαια μαζί, οι γνώσεις του Καλβίνου μας βοηθούν να δούμε τη θεία πρόνοια να εργάζεται πίσω από τα ανθρώπινα γεγονότα. Ας ενισχύσει αυτό το μάθημα την εμπιστοσύνη μας σε Εκείνον που τακτοποιεί όλα τα πράγματα για το καλό του λαού του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Σήμερα διαβάζουμε τη Γένεση 41 και 42, όπου τα ανησυχητικά όνειρα του Φαραώ στήνουν τη σκηνή για την απελευθέρωση του Ιωσήφ από τη φυλακή και την άνοδό του στην εξουσία. Τα κεφάλαια ιχνηλατούν την εκπλήρωση προηγούμενων υποσχέσεων μέσα από χρόνια αναμονής και την αρχή της πείνας που θα δοκιμάσει τους αδελφούς του Ιωσήφ. Ακούστε το σταθερό χέρι του Θεού που κατευθύνει κάθε λεπτομέρεια.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά αντανακλώντας στα δύο πλήρη χρόνια αναμονής πριν από τα όνειρα του Φαραώ. 1. Στο τέλος δύο πλήρων ετών [154] Τι άγχος καταπίεζε τον νου του αγίου ανθρώπου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο καθένας μας μπορεί να το εικάσει από το δικό του συναίσθημα· γιατί είμαστε τόσο τρυφεροί και θηλυπρεπείς, ώστε δύσκολα μπορούμε να αντέξουμε να αναβληθούμε για λίγο χρόνο. Ο Κύριος άσκησε τον υπηρέτη του όχι μόνο με μια καθυστέρηση μακράς διάρκειας, αλλά και με έναν άλλο είδος πειρασμού, επειδή αφαίρεσε από αυτόν κάθε ανθρώπινη βάση ελπίδας· γι' αυτό ο Μωυσής θέτει «έτη ημερών» για πλήρη και ολοκληρωμένα έτη. Για να κατανοήσουμε καλύτερα την ακαταμάχητη φύση της ανδρείας του, πρέπει επίσης να προσέξουμε αυτή την ελικοειδή πορεία της θείας πρόνοιας, για την οποία έχω μιλήσει, και με την οποία ο Ιωσήφ οδηγήθηκε γύρω, μέχρι να ανέλθει σε προσοχή με τον βασιλιά. Στο όνειρο του βασιλιά, αυτό είναι άξιο να παρατηρηθεί πρώτα, ότι ο Θεός μερικές φορές αξιώνει να παρουσιάζει τα οράματά του ακόμη και σε άπιστους και βέβηλους ανθρώπους. Ήταν σίγουρα μια μοναδική τιμή να διδαχθεί κανείς για ένα γεγονός δεκατεσσάρων ετών μελλοντικό· γιατί αληθώς το θέλημα του Θεού φανερώθηκε στον Φαραώ, ακριβώς σαν να είχε διδαχθεί από τον λόγο, εκτός από το ότι η ερμηνεία του έπρεπε να ζητηθεί αλλού. Και παρόλο που ο Θεός σχεδιάζει τον λόγο του ειδικά για την Εκκλησία, δεν πρέπει να θεωρείται παράλογο ότι μερικές φορές δέχεται ακόμη και ξένους στο σχολείο του, αν και για κατώτερο σκοπό. Η διδασκαλία που οδηγεί στην ελπίδα της αιώνιας ζωής ανήκει στην Εκκλησία· ενώ τα παιδιά αυτού του κόσμου διδάσκονται μόνο, παρεμπιπτόντως, για την κατάσταση της παρούσας ζωής. Αν παρατηρήσουμε αυτή τη διάκριση, δεν θα θαυμάσουμε ότι μερικά οράματα είναι κοινά σε βέβηλους και εθνικούς ανθρώπους, αν και η Εκκλησία κατέχει τη πνευματική διδασκαλία της ζωής, ως τον θησαυρό της δικής της κληρονομιάς. Ότι ένα άλλο όνειρο διαδέχθηκε το προηγούμενο, προέκυψε από δύο αιτίες· γιατί ο Θεός σχεδίασε τόσο να διεγείρει τον νου του Φαραώ σε πιο επιμελή έρευνα, όσο και να προσθέσει περισσότερο φως σε ένα όραμα που ήταν ασαφές. Εν συντομία, ακολουθεί την ίδια πορεία σε αυτό το όνειρο που κάνει στην καθημερινή του μέθοδο διαδικασίας· γιατί επαναλαμβάνει μια δεύτερη φορά αυτό που έχει παραδώσει πριν, και μερικές φορές εμφυτεύει ακόμη πιο συχνά, όχι μόνο για να διεισδύσει η διδασκαλία πιο βαθιά στις καρδιές των ανθρώπων, και έτσι να τους επηρεάσει περισσότερο· αλλά επίσης για να την καταστήσει πιο οικεία στους νόες τους. Ότι με το δεύτερο όνειρο ο Θεός σχεδίασε να απεικονίσει πιο πλήρως αυτό που ήταν ασαφές στο πρώτο, φαίνεται από αυτό, ότι η μορφή που χρησιμοποιήθηκε ήταν πιο κατάλληλη για το θέμα που αποκαλύφθηκε. Πρώτα, ο Φαραώ είδε παχιά αγελάδια να καταβροχθίζονται από αδύνατα. Αυτό δεν προεικόνιζε τόσο καθαρά τα επτά χρόνια αφθονίας, και τόσα χρόνια έλλειψης σε σιτάρι και άλλους σπόρους, όσο το όραμα των σταχυών σιταριού· γιατί η ομοιότητα, στην τελευταία περίπτωση, συμφωνεί καλύτερα με το πράγμα που αντιπροσωπεύεται. Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξετάζει το ταραγμένο πνεύμα του Φαραώ και την στροφή του στους μάγους. 8. Το πρωί το πνεύμα του ήταν ταραγμένο. Ένα κεντρί έμεινε στην καρδιά του Φαραώ, ώστε να γνωρίζει ότι είχε να κάνει με τον Θεό· γιατί αυτή η ανησυχία ήταν σαν μια εσωτερική σφραγίδα του Πνεύματος του Θεού, για να δώσει αυθεντικότητα στο όνειρο· αν και ο Φαραώ άξιζε να στερηθεί το πλεονέκτημα αυτής της αποκάλυψης, όταν κατέφυγε σε μάγους και μάντεις, που συνήθιζαν να μετατρέπουν την αλήθεια του Θεού σε ψέμα. [155] Πείσθηκε από μια μυστική ώθηση ότι το όνειρο που στάλθηκε από τον Θεό προμήνυε κάτι σημαντικό· αλλά αναζητά απατεώνες, που θα σκοτείνιαζαν, με τις πλάνες τους, το φως που άναψε θεϊκά· και είναι η ανοησία του ανθρώπινου νου να συγκεντρώνει στον εαυτό του ηγέτες και δασκάλους πλάνης. Αναμφίβολα πίστευε ότι ήταν αληθινοί προφήτες· αλλά επειδή κλείνει οικειοθελώς τα μάτια του, και σπεύδει στην παγίδα, η ψευδής γνώμη του δεν αποτελεί επαρκή δικαιολογία για αυτόν· διαφορετικά οι άνθρωποι, απλώς κλείνοντας τα μάτια τους, θα μπορούσαν να έχουν κάποια εύλογη πρόφαση για να χλευάζουν τον Θεό ατιμώρητα· και βλέπουμε ότι πολλοί αναζητούν προστασία για τον εαυτό τους σε αυτή την χονδροειδή άγνοια στην οποία εμπλέκονται συνειδητά και σκοπίμως. Ο Φαραώ, επομένως, όσο μπορούσε, στερήθηκε το όφελος της προφητείας, αναζητώντας μάγους ως ερμηνευτές της. Έτσι βλέπουμε να συμβαίνει καθημερινά ότι πολλοί χάνουν την αλήθεια, επειδή είτε φέρνουν ένα σύννεφο πάνω τους με την δική τους οκνηρία, είτε αρπάζουν πολύ πρόθυμα ψευδείς και νόθες εφευρέσεις. Αλλά επειδή ο Κύριος θα βοηθούσε, εκείνη την εποχή, το βασίλειο της Αιγύπτου, τράβηξε τον Φαραώ πίσω, σαν με κύρια δύναμη, από το λάθος του. Ο Καλβίνος στη συνέχεια δείχνει τον Ιωσήφ να κατευθύνει όλη την πίστωση για την ερμηνεία μόνο στον Θεό. 15. Και ο Φαραώ είπε στον Ιωσήφ. Βλέπουμε ότι ο Φαραώ προσφέρεται ως μαθητής στον Ιωσήφ, πεισμένος, από τη δήλωση του οινοχόου, ότι είναι προφήτης του Θεού. Αυτή είναι, πράγματι, μια εξαναγκασμένη ταπεινότητα· αλλά καταγράφεται ρητά, ώστε, όταν μας προσφέρεται η ευκαιρία μάθησης [157], να μην αρνηθούμε να τιμήσουμε ευλαβικά τα χαρίσματα του Πνεύματος. Τώρα, αν και ο Ιωσήφ, αναφέροντας τον Φαραώ στον Θεό, φαίνεται να αρνείται ότι ο ίδιος πρόκειται να ερμηνεύσει το όνειρο, όμως η απάντησή του αφορά διαφορετικό σημείο· γιατί, επειδή ήξερε ότι συνομιλούσε με έναν εθνικό εθισμένο στις δεισιδαιμονίες, επιθυμεί, πάνω από όλα, να αποδώσει στον Θεό τη δόξα που του ανήκει· σαν να είχε πει, Δεν μπορώ να κάνω τίποτα σε αυτό το θέμα, ούτε θα προσφέρω τίποτα ως από τον εαυτό μου· αλλά ο Θεός μόνος θα είναι ο ερμηνευτής του δικού του μυστικού. [158] Αν κάποιος αντιτείνει, ότι όποτε ο Θεός χρησιμοποιεί την υπηρεσία ανθρώπων, το αξίωμά τους πρέπει να αναφέρεται σε σχέση με την εντολή του· αυτό πράγματι το αναγνωρίζω, αλλά όμως έτσι ώστε όλη η δόξα να παραμείνει στον Θεό· σύμφωνα με το ρητό του Αγίου Παύλου,
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος συνδέει αυτά τα γεγονότα με τον κυρίαρχο προσδιορισμό του Θεού για μελλοντικές εξελίξεις. 17. Στο όνειρό μου. Αυτή η ολόκληρη αφήγηση δεν χρειάζεται να εξηγηθεί, γιατί ο Φαραώ επαναλαμβάνει μόνο αυτό που έχουμε εξετάσει πριν, με την προσθήκη, ότι οι αδύνατες αγελάδες, αφού καταβρόχθισαν τις παχιές, δεν έγιναν τίποτα καλύτερες. Με αυτό ο Θεός σχεδίασε να μαρτυρήσει, ότι η έλλειψη θα ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο λαός, αντί να τρέφεται από την αφθονία τροφής που συγκεντρώθηκε, θα λιμοκτονούσε, και θα έσερνε μια άθλια ύπαρξη. Ο Ιωσήφ, απαντώντας ότι τα δύο όνειρα ήταν ένα, απλώς εννοεί, ότι ένα και το αυτό πράγμα δείχθηκε στον Φαραώ με δύο μορφές. Αλλά πριν εισαγάγει την ερμηνεία του, διατηρεί ότι αυτό δεν είναι ένα απλώς εξαφανιζόμενο όνειρο, αλλά ένα θεϊκό μαντείο· γιατί αν το όραμα δεν είχε προέλθει από τον Θεό, θα ήταν ανόητο να ερευνά κανείς ανήσυχα τι προμήνυε. Ο Φαραώ, επομένως, δεν εργάζεται εδώ μάταια ερευνώντας τη βουλή του Θεού. Η μορφή της ομιλίας, όμως, πρέπει να προσέξουμε· επειδή ο Ιωσήφ δεν λέει απλώς ότι ο Θεός θα δηλώσει εκ των προτέρων τι μπορεί να συμβεί από κάποια άλλη πηγή, αλλά τι ο ίδιος πρόκειται να κάνει. Εξ αυτού συμπεραίνουμε, ότι ο Θεός δεν παρατηρεί αδρανώς την τυχαία έκβαση των πραγμάτων, όπως μιλούν μάταια οι περισσότεροι φιλόσοφοι· αλλά ότι προσδιορίζει, με τη δική του θέληση, τι θα συμβεί. Γι' αυτό, προβλέποντας γεγονότα, δεν δίνει απάντηση από τους πίνακες της μοίρας, όπως οι ποιητές πλάθουν για τον Απόλλωνά τους, τον οποίο θεωρούν προφήτη γεγονότων που δεν είναι στη δική του δύναμη, αλλά δηλώνει ότι ό,τι θα συμβεί θα είναι δικό του έργο. Έτσι ο Ησαΐας, για να αποδώσει στον Θεό μόνο τη δόξα που του ανήκει, του αποδίδει, τόσο την αποκάλυψη των μελλοντικών πραγμάτων, όσο και τη διακυβέρνηση όλων των γεγονότων του, με τη δική του εξουσία. (Ησαΐας 45:7.) Γιατί φωνάζει δυνατά ότι ο Θεός ούτε εξαπατάται, ούτε εξαπατά, όπως τα είδωλα· και δηλώνει ότι ο Θεός μόνος είναι ο δημιουργός του καλού και του κακού· εννοώντας με το κακό, την αντιξοότητα. Γι' αυτό, αν δεν θέλαμε να ρίξουμε τον Θεό από τον θρόνο του, πρέπει να του αφήσουμε τη δύναμη δράσης του, καθώς και την πρόγνωσή του. Και αυτό το απόσπασμα είναι πιο άξιο παρατήρησης· επειδή, σε όλες τις εποχές, πολλοί ανόητοι άνθρωποι προσπάθησαν να στερήσουν τον Θεό από το μισό της δόξας του, και τώρα (όπως έχω πει) το ίδιο πλάσμα ευχαριστεί πολλούς φιλοσόφους· επειδή νομίζουν ότι είναι παράλογο να αποδίδουν στον Θεό ό,τι γίνεται στον κόσμο· σαν αληθώς η Γραφή να είχε μάταια δηλώσει, ότι οι «κρίσεις του είναι μεγάλο βάθος». (Ψαλμός 36:7.) Αλλά ενώ θα υπέτασσαν τα έργα του Θεού στην κρίση του δικού τους εγκεφάλου, έχοντας απορρίψει τον λόγο του, προτιμούν να δίνουν πίστη στον Πλάτωνα σχετικά με ουράνια μυστήρια. «Ότι ο Θεός», λένε, «έχει πρόγνωση όλων των πραγμάτων, δεν συνεπάγεται την αναγκαιότητα της εμφάνισής τους»· σαν, πράγματι, να ισχυριζόμασταν, ότι η γυμνή πρόγνωση ήταν η αιτία των πραγμάτων, αντί να διατηρούμε τη σύνδεση που καθιέρωσε ο Μωυσής, ότι ο Θεός προγνωρίζει πράγματα που είναι μελλοντικά, επειδή είχε προσδιορίσει να τα κάνει· αλλά αυτοί αγνοούν και διαστρεβλώνουν χωρίζοντας την πρόνοια του Θεού από την αιώνια βουλή του, και τη συνεχή λειτουργία του. Πάνω από όλα, είναι σωστό να πεισθούμε πλήρως ότι, όποτε η γη είναι άγονη, είτε ο παγετός, είτε η ξηρασία, είτε το χαλάζι, είτε οτιδήποτε άλλο, μπορεί να είναι η αιτία της, ολόκληρο το αποτέλεσμα κατευθύνεται από τη βουλή του Θεού.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας βιώνετε μια καθυστέρηση που δοκιμάζει την εμπιστοσύνη σας στον χρόνο του Θεού; Πώς η έμφαση του Καλβίνου στον ενεργό έλεγχο του Θεού πάνω στα γεγονότα σας ενθαρρύνει σήμερα; Με ποιους τρόπους μπορείτε να δείξετε στους άλλους τη χάρη του Θεού αντί για τις δικές σας ικανότητες;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Δέσποτα Κύριε, ὁ διατάσσων τὰ πάντα κατὰ τὴν βουλὴν τοῦ θελήματός Σου, χάρισον ἡμῖν ὑπομονὴν ἵνα προσμένωμεν τὸν ὡρισμένον Σου καιρὸν καὶ πίστιν ἵνα ἀνιχνεύωμεν τὴν χεῖρά Σου διὰ πάσης ἀντιξοότητος καὶ προνοίας. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τῆς χάριτος τῆς διαθήκης Σου, ἵνα ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ βεβαιότητι ὅτι οὔτε λιμὸς οὔτε χάρις κεῖται πέραν τοῦ ἐλέγχου Σου, καὶ οὕτως ζῶμεν εἰς ἔπαινον τῆς δόξης Σου μόνης. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →