← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Κορινθίους

Α΄ Κορινθίους 4 — με τον Brown

Α' Κορινθίους 4Υπόμνημα Jamieson, Fausset και Brown επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Αυτό το μάθημα αντλεί από το σχολιασμό του Robert Jamieson, του A.R. Fausset και του David Brown στο Commentary on the Whole Bible για να μας καθοδηγήσει στο τέταρτο κεφάλαιο της Πρώτης Επιστολής προς Κορινθίους. Η προσεκτική τους, στίχο προς στίχο, επεξεργασία μας βοηθά να δούμε την αληθινή φύση της χριστιανικής διακονίας και τον κίνδυνο των πρόωρων ανθρώπινων κρίσεων. Καθώς ακούμε την έκθεσή τους, μας υπενθυμίζεται ότι όλοι οι δούλοι του Χριστού λογοδοτούν μόνο στον Κύριο. Τα λόγια τους προσκαλούν σε ταπεινοφροσύνη, πιστότητα και υπομονετική αναμονή για την ημέρα που κάθε καρδιά θα αποκαλυφθεί. Είθε το Πνεύμα να χρησιμοποιήσει αυτή τη μελέτη για να εμβαθύνει τον σεβασμό μας για τον Λόγο του Θεού και την κλήση μας εν Χριστώ.
Διαβάστε
Με καρδιές έτοιμες να δεχτούν διδασκαλία, ας διαβάσουμε τώρα ολόκληρο το τέταρτο κεφάλαιο της Πρώτης Επιστολής προς Κορινθίους. Ακούστε την τρυφερή αλλά σταθερή διόρθωση του αποστόλου στην υπερηφάνεια της εκκλησίας και τη σαφή διδασκαλία του για τον ρόλο των διακόνων. Καθώς το απόσπασμα ξεδιπλώνεται, παρατηρήστε την αντίθεση μεταξύ του ανθρώπινου επαίνου και της θείας έγκρισης. Διαβάστε αργά και με προσευχή, ζητώντας από τον Κύριο να ανοίξει την κατανόησή σας στο βάρος αυτών των λέξεων.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Robert Jamieson, ο A.R. Fausset και ο David Brown ανοίγουν την έκθεση του κεφαλαίου στον πρώτο στίχο. Στίχος 1. 1. λογίζεσθε . . . ἡμᾶς —Παύλος και Απολλώς. ὑπηρέτας Χριστοῦ —όχι κεφαλές της Εκκλησίας στις οποίες πρέπει να καυχάστε ( :- ); η κεφαλή ανήκει μόνο στον Χριστό· εμείς είμαστε απλώς οι δούλοι Του που σας υπηρετούμε ( Α΄ Κορινθίους 1:13 ; Α΄ Κορινθίους 3:5 ; Α΄ Κορινθίους 3:22 ). οἰκονόμους — ( Λουκάς 12:42 ; Α΄ Πέτρου 4:10 ). Όχι οι θεματοφύλακες της χάριτος, αλλά οι διαχειριστές της ('ορθώς διαιρούντες' ή διανέμοντες αυτήν), στο βαθμό που ο Θεός μας την δίνει, σε άλλους. Ο χάζαν, ή 'επίσκοπος', στη συναγωγή αντιστοιχούσε στον επίσκοπο ή 'άγγελο' της Εκκλησίας, ο οποίος καλούσε επτά από τη συναγωγή να διαβάσουν τον νόμο κάθε Σάββατο, και τους επέβλεπε. Οι παρνασίν της συναγωγής, όπως ο αρχαίος 'διάκονος' της Εκκλησίας, φρόντιζαν τους φτωχούς ( Α΄ Πέτρου 4:10- : ) και αργότερα κήρυτταν υποτασσόμενοι στους πρεσβυτέρους ή επισκόπους, όπως έκαναν ο Στέφανος και ο Φίλιππος. Η Εκκλησία δεν είναι το παράρτημα της ιεροσύνης· αλλά ο διάκονος είναι ο οικονόμος του Θεού στην Εκκλησία. Στο ζήτημα της ανθρώπινης κρίσης συνεχίζουν απευθείας στον τρίτο στίχο. Στίχος 3. 3. ἐλάχιστον —κυριολεκτικά, 'είναι ένα πολύ μικρό πράγμα'· όχι ότι περιφρονώ την κρίση σας, αλλά σε σύγκριση με του Θεού, σχεδόν μηδενίζεται. κρίνεσθαι . . . ὑπὸ ἀνθρωπίνης ἡμέρας —κυριολεκτικά, 'ανθρώπινη ημέρα', σε αντίθεση με την ημέρα ( Α΄ Κορινθίους 3:13 ) του Κυρίου ( Α΄ Κορινθίους 4:5 ; Α΄ Θεσσαλονικείς 5:4 ). 'Η ημέρα του ανθρώπου' τίθεται εδώ ενώπιόν μας ως πρόσωπο [WAHL]. Όλες οι ημέρες πριν από την ημέρα του Κυρίου είναι ημέρες του ανθρώπου. Ο EMESTI μεταφράζει το τρεις φορές επαναλαμβανόμενο ελληνικό για 'κρίνεσθαι . . . κρίνω . . . κρίνει' ( Α΄ Κορινθίους 4:4 ), ως εξής: Για μένα προσωπικά (αν και ικανός να βρεθώ πιστός) είναι ένα πολύ μικρό πράγμα να εγκρίνομαι από την κρίση του ανθρώπου· ναι, δεν αναλαμβάνω καν το δικαίωμα της κρίσης και της έγκρισης του εαυτού μου—αλλά Αυτός που έχει το δικαίωμα, και είναι ικανός να κρίνει την περίπτωσή μου (ο Δικαστής), είναι ο Κύριος. Απευθυνόμενοι στην απαγόρευση της πρόωρης κρίσης, μεταβαίνουν στον πέμπτο στίχο. Στίχος 5. 5. Απορρίπτοντας τη δικαστική εξουσία που διεκδικεί η Ρωμαϊκή ιεροσύνη στην εξομολόγηση. Ὥστε —καθώς ο Κύριος είναι ο μόνος Αποφασιστής ή Δικαστής. κρίνετε —όχι η ίδια ελληνική λέξη όπως στο Α΄ Κορινθίους 4:3 ; Α΄ Κορινθίους 4:4 , όπου η σημασία είναι να εγκρίνει ή να αποφασίσει για τα πλεονεκτήματα της υπόθεσης κάποιου. Εδώ απαγορεύονται όλες οι κρίσεις γενικά, οι οποίες, από την πλευρά μας, θα προκαταλάμβαναν αυθάδικα το προνόμιο του Θεού της τελικής κρίσης. Κύριος —Ιησούς Χριστός, του οποίου είμαστε 'υπηρέτες' ( Α΄ Κορινθίους 4:4- : ), και ο οποίος θα είναι ο κριτής ( Ιωάννης 5:22 ; Ιωάννης 5:27 ; Πράξεις 10:42 ; Πράξεις 17:31 ). φανερώσει . . . καρδιῶν —Οι κρίσεις μας τώρα (όπως αυτές των Κορινθίων σχετικά με τους διδασκάλους τους) είναι αναγκαστικά ελλιπείς· καθώς βλέπουμε μόνο την εξωτερική πράξη, δεν μπορούμε να δούμε τα κίνητρα των 'καρδιών'. Η 'πιστότητα' ( Α΄ Κορινθίους 4:2 ) θα εκτιμηθεί έτσι, και ο 'Κύριος' θα 'δικαιώσει', ή το αντίθετο ( Α΄ Κορινθίους 4:4 ), σύμφωνα με την κατάσταση της καρδιάς. τότε ὁ ἔπαινος γενήσεται ἑκάστῳ — ( Α΄ Κορινθίους 3:8 ; Α΄ Σαμουήλ 26:23 ; Ματθαίος 25:21 ; Ματθαίος 25:23 ; Ματθαίος 25:28 ). Μάλλον, 'ο οφειλόμενος έπαινος', όχι υπερβολικός έπαινος, όπως αυτός που οι Κορίνθιοι έδιναν σε αγαπημένους διδασκάλους· 'ο έπαινος' (έτσι το ελληνικό ) που οφείλεται για πράξεις που εκτιμώνται από τα κίνητρα. 'Τότε', όχι πριν: επομένως περιμένετε μέχρι τότε ( Ματθαίος 25:28- : ).
Σκεφτείτε
Στρέφοντας την προσοχή τους στην αυτοϊκανοποίηση των Κορινθίων, τονίζουν την ειρωνεία του όγδοου στίχου. Στίχος 8. 8. Ειρωνεία. Μεταφράστε, 'Ἤδη κεκορεσμένοι ἐστέ (με πνευματική τροφή), ἤδη ἐπλουτήσατε, ἐβασιλεύσατε ἄνευ ἡμῶν'. Η έμφαση είναι στο 'ἤδη' και 'ἄνευ ἡμῶν'· ενεργείτε σαν να μη χρειάζεστε πλέον να 'πεινάτε και να διψάτε για δικαιοσύνη', και σαν να έχετε ήδη φτάσει στη 'βασιλεία' για την οποία οι Χριστιανοί πρέπει να αγωνίζονται και να υποφέρουν. Είστε τόσο φουσκωμένοι με τους αγαπημένους σας διδασκάλους, και τις δικές σας φανταστικές πνευματικές επιτεύξεις στη γνώση μέσω αυτών, που αισθάνεστε σαν αυτούς που 'κεκορεσμένοι' σε ένα συμπόσιο, ή σαν ένας 'πλούσιος' που καυχάται για τα πλούτη του: έτσι αισθάνεστε ότι μπορείτε τώρα να κάνετε 'χωρίς εμάς', τους πρώτους πνευματικούς σας πατέρες ( :- ). Ξέχασαν ότι πριν από τη 'βασιλεία' και την 'πληρότητα της χαράς', στο γαμήλιο συμπόσιο του Αρνίου, πρέπει να έρθει ο σταυρός, και ο πόνος, σε κάθε αληθινό πιστό ( Β΄ Τιμόθεον 2:5 ; Β΄ Τιμόθεον 2:11 ; Β΄ Τιμόθεον 2:12 ). Τέλος, σχετικά με το αληθινό σημάδι της βασιλείας του Θεού, καταλήγουν στον εικοστό στίχο. Στίχος 20. 20. ἡ γὰρ βασιλεία τοῦ Θεοῦ οὐκ ἐν λόγῳ —Μεταφράστε, όπως στο :- , στο οποίο αναφέρεται 'λόγος'. Όχι κενές 'ομιλίες', αλλά η φανερή 'δύναμη' του Πνεύματος μαρτυρεί την παρουσία 'της βασιλείας του Θεού' (της βασιλείας του Ευαγγελίου πνευματικά), σε μια εκκλησία ή σε ένα άτομο (συγκρίνετε Α΄ Κορινθίους 2:1 ; Α΄ Κορινθίους 2:4 ; Α΄ Θεσσαλονικείς 1:5 ).
Απαντήστε
1. Σε ποιον τομέα της διακονίας ή της υπηρεσίας μπαίνω στον πειρασμό να αναζητήσω ανθρώπινη έγκριση αντί για του Κυρίου; 2. Πώς επηρεάζει η προειδοποίηση κατά της κρίσης πριν την ώρα τον τρόπο που βλέπω άλλους πιστούς ή ηγέτες; 3. Πού μπορεί να ενεργώ σαν να βασιλεύω ήδη, ξεχνώντας τον σταυρό που εξακολουθεί να σηματοδοτεί τον δρόμο προς τη βασιλεία;
Προσευχηθείτε
Πάτερ φιλάνθρωπε, διατήρησον ἡμᾶς πιστοὺς οἰκονόμους τῶν μυστηρίων τοῦ Χριστοῦ, ἀρκεῖσθαι εἰς τὸ διακονεῖν χωρὶς νὰ ζητῶμεν τὸν ἔπαινον τῶν ἀνθρώπων καὶ ἀφίνοντες πᾶσαν κρίσιν εἰς τὴν ὁρισθεῖσαν ὑπὸ Σοῦ ἡμέραν. Πλήρωσον ἡμᾶς διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Πνεύματός Σου, ὥστε αἱ ζωαὶ ἡμῶν νὰ ἐπιδεικνύουν τὴν ταπεινοφροσύνην τῶν ἀποστόλων καὶ τὴν ἐλπίδα τῆς δόξης ποὺ μέλλει νὰ ἀποκαλυφθῇ ἐν Χριστῷ. Ἀμήν.

Υπόμνημα Jamieson, Fausset και Brown επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →