← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δανιήλ

Δανιήλ 6 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Δανιήλ 6Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα
Σε αυτό το μάθημα ακούμε τον Ιωάννη Καλβίνο καθώς ερμηνεύει το έκτο κεφάλαιο του Δανιήλ. Ο Καλβίνος ανιχνεύει το χέρι του Θεού πίσω από την άνοδο ενός ξένου ηγεμόνα και την ξαφνική εξύψωση του υπηρέτη του. Δείχνει πώς ο φθόνος μεταξύ των ισχυρών και η ήσυχη σταθερότητα ενός πιστού ανθρώπου συναντώνται υπό το διάταγμα του ουρανού. Μέσα από την προσεκτική ερμηνεία του καλούμαστε να δούμε τόσο τους κινδύνους όσο και τις προστασίες που περιβάλλουν όσους φοβούνται τον Κύριο. Τα λόγια του Καλβίνου εξακολουθούν να παρακινούν την εκκλησία να εκτιμά την ακεραιότητα και να προσκολλάται στη λατρεία του αληθινού Θεού ανεξάρτητα από το κόστος. Ας δεχθούμε το σχόλιό του με προσεκτικές καρδιές.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ανοίγουμε τώρα το έκτο κεφάλαιο του Δανιήλ και ακούμε τη φωνή της ίδιας της Γραφής. Η ιστορία προχωρεί γρήγορα από τη βασιλική εύνοια στη θανατηφόρα συνωμοσία, όμως ο Θεός που βασιλεύει πάνω στους βασιλείς παραμένει κοντά στον υπηρέτη του. Καθώς διαβάζετε, παρατηρήστε τους ήσυχους ρυθμούς της προσευχής του Δανιήλ και το αμετάκλητο διάταγμα των Μήδων και των Περσών. Αφήστε το κείμενο να εγκατασταθεί στο νου σας πριν στραφούμε στην ερμηνεία του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά περιγράφοντας την πρόνοια του Θεού για τον Δανιήλ και τους εξόριστους. Εδώ πάλι μπορούμε να αντιληφθούμε πώς ο Θεός φρόντισε τον Προφήτη του, όχι τόσο για ιδιωτικό λόγο ή από ιδιωτική εκτίμηση, όσο ώστε με τη βοήθειά του να ωφεληθούν οι ταλαίπωροι αιχμάλωτοι και εξόριστοι. Ο Θεός θέλησε να απλώσει το χέρι του προς τους Ιουδαίους μέσω του Δανιήλ. Και μπορούμε δικαίως να τον ονομάσουμε χέρι του Θεού για τη στήριξη των Ιουδαίων. Οι Πέρσες, όντας βάρβαροι, δεν ήταν φυσικά πιο ελεήμονες από άλλους· γι’ αυτό ο Θεός παρενέβαλε τον υπηρέτη του Δανιήλ για να τους βοηθήσει. Πρέπει να προσέξουμε, στο πλαίσιο αυτής της ιστορίας, πώς ο Δανιήλ μόνος επιλέχθηκε από τον Δαρείο ως ένας από αυτούς τους τρεις ανώτερους αξιωματούχους. Ήταν τρίτος στην τάξη υπό τον βασιλιά Βαλτάσαρ, αν και για μια στιγμή, όμως αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει φθόνο υπό τον νέο βασιλιά ότι τόσο μεγάλη τιμή του αποδόθηκε. Πολύ πιθανόν ο Δαρείος να είχε πληροφορηθεί τις προηγούμενες προφητείες του Δανιήλ· πώς το χέρι εμφανίστηκε στον τοίχο, πώς ερμήνευσε τη γραφή και έγινε ουρανόσταλτος αγγελιαφόρος για να αναγγείλει καταστροφή στον βασιλιά Βαλτάσαρ. Διότι αν αυτή η φήμη δεν είχε φτάσει στον Δαρείο, ο Δανιήλ δεν θα είχε αποκτήσει τόση εξουσία υπό αυτόν. Ο στρατός του αφθονούσε σε αριθμούς, και γνωρίζουμε πώς κάθε κατακτητής περιβάλλεται στον πόλεμο από πολλούς εξαρτημένους, όλοι από τους οποίους επιθυμούν να μοιραστούν τη λεία. Ο Δαρείος, επομένως, δεν θα είχε προσέξει έναν ξένο και αιχμάλωτο, ούτε θα τον είχε δεχθεί σε τόσο μεγάλη τιμή και δύναμη, αν δεν τον είχε κατανοήσει ως γνωστό Προφήτη του Θεού, και επίσης ως κήρυκα που αναγγέλλει καταστροφή κατά της βαβυλωνιακής μοναρχίας. Έτσι συλλέγουμε πόσο προνοιακό ήταν να είναι μεταξύ των πρώτων σατράπων, και μάλιστα τρίτος στο βασίλειο, καθώς αυτό τον έφερε πιο γρήγορα υπό την προσοχή του Δαρείου. Διότι αν ο Δανιήλ είχε ριχθεί κάτω από τον βασιλιά Βαλτάσαρ θα είχε παραμείνει στο σπίτι του κρυμμένος· αλλά όταν εμφανίστηκε ντυμένος με βασιλικά ενδύματα, ο βασιλιάς ρώτησε ποιος ήταν; Άκουσε τα μέσα με τα οποία έφτασε σε τόσο υψηλή τιμή· γι’ αυτό τον αναγνώρισε ως Προφήτη του Θεού, και τον διόρισε έναν από τους τρεις έπαρχους. Εδώ επίσης η πρόνοια του Θεού τίθεται πάλι ενώπιόν μας, όχι μόνο στη διαφύλαξη του υπηρέτη του με ασφάλεια, αλλά στην πρόνοια για την ασφάλεια όλης της Εκκλησίας, μήπως οι Ιουδαίοι καταπιεστούν ακόμη περισσότερο από την αλλαγή κυρίων. Αλλά αργότερα επιβάλλεται ένας πειρασμός, με τον οποίο ο άγιος Προφήτης και όλος ο λαός δοκιμάστηκαν αυστηρά· διότι ο Προφήτης λέει: Ο Καλβίνος στη συνέχεια δείχνει πώς η αρετή του Δανιήλ τράβηξε την προσοχή του βασιλιά. Ο Προφήτης τώρα αφηγείται, όπως είπα, την αρχή ενός πειρασμού που θα μπορούσε φυσικά να καταβάλει τα πνεύματα του εκλεκτού λαού καθώς και του ίδιου. Διότι αν και ο Δανιήλ μόνος ρίχθηκε στο λάκκο των λιονταριών, όπως θα δούμε αργότερα, όμως, αν δεν είχε απελευθερωθεί, η κατάσταση του λαού θα ήταν πιο βαρειά και σκληρή. Διότι γνωρίζουμε ότι οι πονηροί περιπαίζουν με θράσος τους ταλαίπωρους και τους αθώους, όταν τους βλέπουν να υποφέρουν κάποια δυστυχία. Αν ο Δανιήλ είχε σπαραχθεί από τα λιοντάρια, όλοι οι άνθρωποι θα είχαν σηκωθεί μαζικά εναντίον των Ιουδαίων. Ο Θεός, επομένως, εδώ άσκησε την πίστη και την υπομονή του υπηρέτη του, και επίσης δοκίμασε όλους τους Ιουδαίους με την ίδια δοκιμασία, αφού είδαν τον εαυτό τους εκτεθειμένο στις πιο ακραίες δοκιμασίες στο πρόσωπο ενός μόνο ατόμου, αν ο Θεός δεν είχε προσφέρει γρήγορα τη βοήθεια που παρείχε. Ο Δανιήλ, πρώτα απ’ όλα, λέει, ότι υπερείχε όλων των άλλων, αφού ένα πιο εξαίρετο ή ανώτερο πνεύμα ήταν μέσα του. Δεν συμβαίνει πάντα ότι όσοι διακρίνονται για φρόνηση ή άλλα χαρίσματα αποκτούν μεγαλύτερη εξουσία και βαθμό. Στα ανάκτορα των βασιλέων βλέπουμε συχνά άνδρες με κτηνώδεις διαθέσεις να κατέχουν υψηλή θέση, και δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στην ιστορία για αυτό. Στις ημέρες μας οι βασιλείς είναι συχνά χονδροειδείς και παραφρονούντες, και μοιάζουν περισσότερο με άλογα και γαϊδούρια παρά με ανθρώπους! Γι’ αυτό η τόλμη και η απερισκεψία αποκτούν τις υψηλότερες τιμές του ανακτόρου. Όταν ο Δανιήλ λέει ότι υπερείχε, φέρνει στην προσοχή μας τη διπλή ευεργεσία του Θεού: πρώτον, μεγαλύτερο μέρος του Πνεύματός του δόθηκε σε αυτόν· και δεύτερον, ο Δαρείος το αναγνώρισε αυτό, και τον ανύψωσε σε τιμή όταν τον είδε προικισμένο με όχι συνηθισμένη επιμέλεια και σοφία. Τώρα κατανοούμε τη διδασκαλία του Προφήτη, εδώ, ως πρώτα θεϊκά στολισμένου με φρόνηση και άλλα χαρίσματα· και έπειτα, ο Δαρείος ήταν αρμόδιος κριτής αυτού, εκτιμώντας τη φρόνησή του και τις άλλες αρετές του, και κρατώντας τις σε μεγάλη υπόληψη. Αφού, λοιπόν, ένα ευγενές πνεύμα ήταν μέσα του, γι’ αυτό υπερίσχυσε όλων των άλλων, λέει· γι’ αυτό ο βασιλιάς αποφάσισε να τον θέσει πάνω από όλο το βασίλειο, δηλαδή να τον τοποθετήσει πρώτο μεταξύ των τριών σατράπων. Αν και ήταν ένα μοναδικό προνόμιο με το οποίο ο Θεός ευλόγησε κάποτε τον λαό του και τον Προφήτη του, όμως οφείλουμε να θρηνήσουμε για την ακαρδία των βασιλέων στις ημέρες μας, που υπεροπτικά περιφρονούν τα δώρα του Θεού σε όλους τους καλούς άνδρες που ξεπερνούν το πλήθος σε χρησιμότητα· και ταυτόχρονα απολαμβάνουν την κοινωνία των αμαθών σαν τον εαυτό τους, ενώ είναι δούλοι της απληστίας και της αρπαγής, και δείχνουν τη μεγαλύτερη σκληρότητα και ακολασία. Αφού, λοιπόν, βλέπουμε πόσο ανάξιοι είναι συνήθως οι βασιλείς της αυτοκρατορίας και της δύναμής τους, πρέπει να θρηνήσουμε για την κατάσταση του κόσμου, επειδή αντανακλά σαν καθρέφτης την οργή του ουρανού, και οι βασιλείς είναι έτσι στερημένοι συμβουλής. Την τελευταία ημέρα, ο βασιλιάς Δαρείος μόνος θα είναι αρκετός για να τους καταδικάσει, διότι είχε αρκετή διάκριση ώστε να μην διστάσει να θέσει έναν αιχμάλωτο και ξένο πάνω από όλους τους σατράπες του· διότι αυτή ήταν βασιλική, μάλιστα ηρωική αρετή στον Δαρείο να προτιμήσει αυτόν τον άνδρα από όλους τους δικούς του φίλους. Αλλά τώρα οι βασιλείς δεν σκέφτονται τίποτε άλλο παρά να προτιμούν τους δικούς τους παρασιτικούς, γελωτοποιούς και κολακευτές· ενώ επαινούν μόνο άνδρες χαμηλού χαρακτήρα, τους οποίους ο Θεός έχει στιγματίσει με ατιμία. Αν και είναι ανάξιοι να λογίζονται μεταξύ της ανθρωπότητας, όμως εκτιμούν τον εαυτό τους ως κυρίους των κυρίαρχών τους, και μεταχειρίζονται τους βασιλείς των ημερών μας ως δούλους τους. Αυτό συμβαίνει λόγω της απλής οκνηρίας τους, και της απόρριψης κάθε δυνατής φροντίδας. Γι’ αυτό είναι αναγκασμένοι να παραδώσουν την εντολή τους σε άλλους, και να κρατούν μόνο τον τίτλο. Αυτό, όπως είπα, είναι σίγουρη απόδειξη της οργής του ουρανού, αφού ο κόσμος σήμερα είναι ανάξιος της διακυβέρνησης που ο Θεός ασκεί πάνω του με το χέρι του. Σχετικά με τον φθόνο των ευγενών, ο Καλβίνος γράφει: Όσον αφορά τον φθόνο που ένιωθαν οι ευγενείς, βλέπουμε αυτό το ελάττωμα να μαίνεται σε όλες τις εποχές, αφού όσοι επιδιώκουν οποιαδήποτε μεγαλειότητα δεν μπορούν ποτέ να αντέξουν την παρουσία της αρετής. Διότι, όντας ένοχοι κακού οι ίδιοι, είναι αναγκαστικά πικροί απέναντι στην αρετή των άλλων. Ούτε πρέπει να φαίνεται περίεργο ότι οι Πέρσες που υπέστησαν τους μεγαλύτερους κόπους, και πέρασαν από πολυάριθμες αλλαγές τύχης, δεν μπορούσαν να ανεχθούν ένα άσημο και άγνωστο πρόσωπο, όχι μόνο συνδεδεμένο μαζί τους, αλλά διορισμένο ως ανώτερό τους. Ο φθόνος τους, λοιπόν, φαίνεται να είχε κάποια πρόφαση, είτε πραγματική είτε φανταστική. Αλλά θα είναι πάντα άξιος καταδίκης, όταν βρίσκουμε άνδρες να επιδιώκουν εγωιστικά το δικό τους συμφέρον χωρίς καμία μέριμνα για το δημόσιο καλό. Όποιος επιδιώκει δύναμη και αυτοπροβολή, χωρίς να λαμβάνει υπόψη την ευημερία των άλλων, πρέπει αναγκαστικά να είναι άπληστος και αρπακτικός, σκληρός και άπιστος, καθώς και λησμονητικός των καθηκόντων του. Αφού, λοιπόν, οι ευγενείς του βασιλείου φθόνησαν τον Δανιήλ, πρόδωσαν την κακία τους, διότι δεν είχαν καμία μέριμνα για το δημόσιο καλό, αλλά επιθυμούσαν να αρπάξουν τα πάντα για τα δικά τους συμφέροντα. Σε αυτό το παράδειγμα παρατηρούμε τη φυσική συνέπεια του φθόνου. Και πρέπει να προσέξουμε επιμελώς αυτό, αφού τίποτε δεν είναι πιο δελεαστικό από το να γλιστρά κανείς από ένα ελάττωμα σε χειρότερο. Ο φθονερός άνθρωπος χάνει κάθε αίσθηση δικαιοσύνης ενώ επιχειρεί κάθε σχέδιο για να βλάψει τον αντίπαλό του. Αυτοί οι ευγενείς αναφέρουν ότι ο Δανιήλ προτιμήθηκε από αυτούς ανάξια. Αν είχαν αρκεστεί σε αυτή την κατάχρηση, θα ήταν, όπως είπα, ένα ελάττωμα και σημάδι διεστραμμένης φύσης. Αλλά προχωρούν πολύ πέρα από αυτό, διότι αναζητούν αφορμή εγκλήματος στον Δανιήλ. Βλέπουμε, λοιπόν, πώς ο φθόνος τους διεγείρει στην τέλεση εγκλήματος. Έτσι όλοι οι φθονεροί είναι συνεχώς σε επιφυλακή, ενώ γίνονται κατάσκοποι των τύχων εκείνων που φθονούν, για να τους καταπιέσουν με κάθε δυνατό μέσο. Αυτό είναι ένα σημείο· αλλά όταν δεν βρίσκουν έγκλημα, καταπατούν τη δικαιοσύνη, χωρίς σεμνότητα και χωρίς ανθρωπιά, και με σκληρότητα και δολιότητα αφιερώνονται να συντρίψουν έναν αντίπαλο. Ο Δανιήλ αφηγείται αυτό για τους αντιπάλους του. Λέει, ότι αμέσως αναζήτησαν αφορμή εναντίον του, και δεν την βρήκαν. Έπειτα προσθέτει πόσο άδικα και δόλια αναζήτησαν αφορμή εναντίον του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι γνώριζαν τον Δανιήλ ως ευσεβή άνδρα και εγκεκριμένο από τον Θεό· γι’ αυτό, όταν συνωμοτούν εναντίον του αγίου Προφήτη, σκοπίμως διεξάγουν πόλεμο με τον ίδιο τον Θεό, ενώ είναι τυφλωμένοι από το διεστραμμένο πάθος του φθόνου. Από πού, λοιπόν, πηγάζει; Σίγουρα από τη φιλοδοξία. Έτσι βλέπουμε πόσο ολέθρια πληγή είναι η φιλοδοξία, από την οποία ξεπηδά ο φθόνος, και αργότερα η δολιότητα και η σκληρότητα!
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος στη συνέχεια στρέφεται στο κόστος της ανοιχτής πιστότητας. Εκτός από αυτό, ο Δανιήλ μας νουθετεί με το δικό του παράδειγμα να μελετούμε να επιδιώκουμε ακεραιότητα, και έτσι να στερούμε από τους κακόβουλους και τους πονηρούς κάθε αφορμή εναντίον μας, την οποία αναζητούν. Δεν θα βρούμε καλύτερη άμυνα εναντίον των φθονερών και των συκοφαντών από το να συμπεριφερόμαστε δίκαια και αθώα. Όποια παγίδα κι αν στήσουν για εμάς, δεν θα πετύχουν ποτέ, διότι η αθωότητά μας θα αποκρούσει την κακία τους σαν ασπίδα. Εν τω μεταξύ βλέπουμε πώς ο Δανιήλ διέφυγε την απόλυτη καταστροφή, αφού αναζήτησαν πρόφαση εναντίον του σε κάτι άλλο, δηλαδή τη λατρεία του Θεού. Γι’ αυτό ας μάθουμε πόσο πρέπει να εκτιμούμε την ευσέβεια και την έντονη επιθυμία γι’ αυτήν περισσότερο από την ίδια τη ζωή. Ο Δανιήλ ήταν πιστός και ευθύς στη διοίκησή του: εκπλήρωσε το καθήκον του έτσι ώστε να κλείσει το στόμα των εχθρών και των επικριτών του. Έτσι, όπως είπα, η ακεραιότητα είναι η καλύτερη από όλες τις προστασίες. Πάλι, ο Δανιήλ ήταν σε κίνδυνο επειδή δεν ήθελε να παύσει τη ειλικρινή λατρεία του Θεού και την εξωτερική ομολογία της. Γι’ αυτό πρέπει να υπομένουμε γενναία όλους τους κινδύνους όποτε διακυβεύεται η λατρεία του Θεού. Αυτή η πρόσκαιρη ζωή δεν πρέπει να είναι πιο πολύτιμη για εμάς από εκείνο το πιο ιερό από όλα τα πράγματα — τη διαφύλαξη της τιμής του Θεού αμόλυντη. Βλέπουμε, λοιπόν, πώς με αυτά τα μέσα παροτρυνόμαστε στην καλλιέργεια της ακεραιότητας, αφού δεν μπορούμε να είμαστε πιο ασφαλείς από όταν οχυρωνόμαστε με καλή συνείδηση, όπως ο Πέτρος στην πρώτη επιστολή του μας προτρέπει στον ίδιο σκοπό, (1 Πέτρου 3:16.) Τώρα, ό,τι κι αν φοβόμαστε, και ό,τι γεγονότα μας περιμένουν, ακόμη κι αν γίνουμε υποκείμενοι σε εκατό θανάτους, δεν πρέπει ποτέ να αποκλίνουμε από την καθαρή λατρεία του Θεού, αφού ο Δανιήλ δεν δίστασε να υποβληθεί στον θάνατο και να εισέλθει στο λάκκο των λιονταριών, επειδή ομολογούσε ανοιχτά τη λατρεία του Θεού του Ισραήλ. Καθώς αυτοί οι ευγενείς εισήλθαν σε αυτή τη βάρβαρη και σκληρή συμβουλή για να καταπιέσουν τον Δανιήλ με το πρόσχημα της θρησκείας, εδώ, πάλι, συλλέγουμε την τύφλωση και την απερισκεψία της ανθρωπότητας όταν η φιλοδοξία και ο φθόνος καταλάβουν τον νου τους. Διότι δεν έχει καμία σημασία γι’ αυτούς να έρθουν σε σύγκρουση με τον Παντοδύναμο, [284] διότι δεν προσεγγίζουν τον Δανιήλ ως συνάνθρωπο, αλλά πηδούν σε μια παράφρονα και ιερόσυλη διαμάχη όταν επιθυμούν να σβήσουν τη λατρεία του Θεού και να παραδοθούν στη δική τους ακολασία. Έτσι, όπως είπα, νουθετούμαστε από αυτό το παράδειγμα πώς η φιλοδοξία πρέπει να φυλάσσεται και να αποφεύγεται, καθώς και ο φθόνος που προκύπτει από αυτήν. Η φύση αυτής της κατηγορίας — η λατρεία του Θεού — ακολουθεί στη συνέχεια: — Ο Καλβίνος αργότερα στοχάζεται την αναγκαιότητα της εξωτερικής ομολογίας. Ο Δανιήλ τώρα αφηγείται πώς ντύθηκε με την τόλμη του Πνεύματος του Θεού [36] για να προσφέρει τη ζωή του ως θυσία στον Θεό, επειδή γνώριζε ότι δεν του είχε μείνει καμία ελπίδα συγγνώμης, αν η παράβαση του βασιλικού διατάγματος είχε ανακαλυφθεί· γνώριζε ότι ο ίδιος ο βασιλιάς ήταν εντελώς δεμένος ακόμη κι αν ήθελε να τον συγχωρήσει — όπως απέδειξε το γεγονός. Αν ο θάνατος ήταν μπροστά στα μάτια του Προφήτη, προτίμησε να τον αντιμετωπίσει άφοβα παρά να παύσει από το καθήκον της ευσέβειας. Πρέπει να σημειώσουμε ότι η εσωτερική λατρεία του Θεού δεν αντιμετωπίζεται εδώ, αλλά μόνο η εξωτερική ομολογία της. Αν ο Δανιήλ είχε απαγορευθεί να προσεύχεται, αυτή η γενναιότητα με την οποία ήταν προικισμένος θα μπορούσε να φανεί αναγκαία· αλλά πολλοί νομίζουν ότι ανέλαβε μεγάλους κινδύνους χωρίς επαρκή λόγο, αφού αύξησε την πιθανότητα θανάτου όταν μόνο η εξωτερική ομολογία απαγορευόταν. Αλλά αφού ο Δανιήλ εδώ δεν είναι ο κήρυκας της δικής του αρετής, αλλά το Πνεύμα μιλάει μέσω του στόματός του, πρέπει να υποθέσουμε ότι αυτή η μεγαλοψυχία στον άγιο Προφήτη ήταν ευάρεστη στον Θεό. Και η απελευθέρωσή του έδειξε πόσο πολύ εγκρίθηκε η ευσέβειά του, επειδή προτίμησε να χάσει τη ζωή του παρά να αλλάξει οτιδήποτε από τις συνήθειές του σχετικά με τη λατρεία του Θεού. Γνωρίζουμε ότι η κύρια θυσία που απαιτεί ο Θεός, είναι να επικαλούμαστε το όνομά του. Διότι με αυτό μαρτυρούμε ότι είναι ο δημιουργός όλων των αγαθών· έπειτα δείχνουμε ένα δείγμα της πίστης μας· τότε καταφεύγουμε σε αυτόν, και ρίχνουμε όλες μας τις φροντίδες στον κόρφο του, και του προσφέρουμε τις προσευχές μας. Αφού, λοιπόν, η προσευχή αποτελεί το κύριο μέρος της προσκύνησης και της λατρείας μας προς τον Θεό, ήταν σίγουρα θέμα όχι μικρής σημασίας όταν ο βασιλιάς απαγόρευσε σε οποιονδήποτε να προσεύχεται στον Θεό· ήταν μια χονδροειδής και φανερή άρνηση της ευσέβειας.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας σας έχει τοποθετήσει ο Θεός για να υπηρετείτε άλλους ακόμη κι όταν αυτό προσκαλεί αντίθεση; Πώς φυλάσσετε την καθημερινή πρακτική της προσευχής όταν οι πιέσεις αυξάνονται; Πώς θα έμοιαζε για εσάς να διατηρείτε τόσο την εσωτερική εμπιστοσύνη όσο και την εξωτερική μαρτυρία αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε Παντοκράτορ, ὁ φράσσων στόματα λεόντων καὶ ἀνατρέπων διατάγματα βασιλέων πρὸς διαφύλαξιν τῶν ἐπικαλουμένων σε, χάρισαι ἡμῖν ἐπιμονὴν ἐν προσευχῇ καὶ ὑπακοὴν διαθήκης, ὅταν αἱ ἐπίγειοι ἐξουσίαι ἀπειλῶσι τὴν σὴν λατρείαν. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τοῦ Ἁγίου σου Πνεύματος ἐν τῇ πίστει τοῦ Χριστοῦ, ἵνα ἐμπιστευώμεθα τὴν ἀκατάλυτον βασιλείαν σου καὶ ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ σωτηρίῳ σου ἐλέει. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →