Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ
Ιεζεκιήλ 3-4 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στον Ιεζεκιήλ προσφέρει ένα βαθύ παράθυρο στην κλήση του προφήτη και την πείσματος του λαού του Θεού. Σε αυτά τα κεφάλαια, ο Καλβίνος ανιχνεύει πώς ο Κύριος εξοπλίζει τον υπηρέτη του για να μιλήσει δύσκολα λόγια με θάρρος που αντλείται από τον ουρανό. Οι στοχασμοί του μας υπενθυμίζουν ότι η πιστή διακονία ρέει πρώτα από την εσωτερική λήψη του μηνύματος του Θεού πριν την εξωτερική παράδοσή του. Καθώς ακούμε τις γνώσεις του Καλβίνου, καλούμαστε να εξετάσουμε τη δική μας στάση απέναντι στον Λόγο που μας αντιμετωπίζει και μας στηρίζει. Είθε αυτή η μελέτη να ενισχύσει την αποφασιστικότητά μας να ακούμε και να υπακούμε σε ό,τι ο Κύριος ομιλεί, ακόμη και όταν το μήνυμα είναι δαπανηρό.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 3 και 4 του Ιεζεκιήλ αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τη συνάντηση του προφήτη με τον κύλινδρο, τις επαναλαμβανόμενες προειδοποιήσεις για τη σκληρότητα του Ισραήλ και τις συμβολικές πράξεις που ακολουθούν. Αφήστε το βάρος της κλήσης του Θεού και της αντίστασης του λαού να εγκατασταθεί στην καρδιά σας. Ζητήστε από το Πνεύμα να σας προετοιμάσει να δεχθείτε τόσο τη γλυκύτητα όσο και τη θλίψη του Λόγου του καθώς προετοιμάζεστε να μελετήσετε την έκθεση του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει περιγράφοντας την υπάκουη λήψη του κυλίνδρου από τον προφήτη.
Όταν ο Προφήτης διατάσσεται να φάει ό,τι λαμβάνει, αυτό δεν πρέπει να επεκτείνεται σε όλα όσα συναντά, αλλά, όποια και αν είναι η γεύση του βιβλίου, απαγορεύεται να το αρνηθεί: διότι η πικρία του θα μπορούσε ενδεχομένως να τον κάνει να απορρίψει τις απειλές του Θεού. Τέλος, σημειώνεται η ποιότητα του βιβλίου, επειδή δεν περιείχε τίποτε άλλο παρά υλικό για θλίψη. Προσθέτει ότι άνοιξε το στόμα του, για χάρη της υπακοής· με αυτό σημαίνει ότι δεν ήταν περίεργος ή εκλεκτικός στην επιθυμία να το γευτεί, αλλά ότι πήρε αυτό που του προσφέρθηκε θεϊκά, χωρίς την παραμικρή δισταγμό. Τώρα προσθέτει —Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξερευνά την εκπληκτική γλυκύτητα που γεύεται ο προφήτης στον κύλινδρο.
Ο Ιεζεκιήλ, όπως μόλις είδαμε, προχωρά λέγοντας ότι του δόθηκε ένα βιβλίο να φάει, επειδή οι υπηρέτες του Θεού οφείλουν να ομιλούν από την ενδότατη στοργή της καρδιάς τους. Γνωρίζουμε ότι πολλοί έχουν γλώσσα αρκετά ευφραδή, αλλά τη χρησιμοποιούν μόνο για επίδειξη: εν τω μεταξύ, ο Θεός αντιμετωπίζει τη ματαιότητά τους ως αντικείμενο γέλιου, επειδή ο κόπος τους είναι άκαρπος. Γι' αυτό πρέπει να παρατηρήσουμε το χωρίο του Παύλου που ήδη παρατέθηκε, «η βασιλεία του Θεού είναι με δύναμη». (Α' Κορινθίους 4:20.) Αλλά η αποτελεσματικότητα του Αγίου Πνεύματος δεν ασκείται παρά μόνο όταν αυτός που καλείται να διδάξει εφαρμόζει τις σοβαρές προσπάθειές του για να εκπληρώσει το καθήκον του. Για αυτόν τον λόγο, λοιπόν, ο Ιεζεκιήλ διατάσσεται να φάει τον κύλινδρο. Έπειτα λέει ότι ήταν γλυκός σαν μέλι· και, λίγο πριν, είπε ότι ήταν γεμάτος κατάρες: επομένως, είτε είχε αποβάλει όλη την ανθρωπιά, είτε έπρεπε να λυπηθεί, όταν βρέθηκε διορισμένος ως κήρυκας της εκδίκησης του Θεού. Αλλά, σε άλλα μέρη, είδαμε ότι οι υπηρέτες του Θεού ήταν προικισμένοι με αντίθετα αισθήματα· διότι, όπως ήταν συχνά τραχείς και αυστηροί όπως το έργο τους, έτσι συλλυπούνταν τον ταλαίπωρο λαό: αλλά η λύπη τους δεν τους εμπόδιζε να προχωρούν στην εκπλήρωση του καθήκοντός τους. Για αυτόν τον λόγο ο Ιεζεκιήλ λέει τώρα ότι το βιβλίο ήταν γλυκό, επειδή συναίνεσε στις εντολές του Θεού, και παρόλο που λυπόταν τον λαό του, όμως αναγνώρισε ότι δεν μπορούσε να συμβεί αλλιώς, και υπέγραψε στην δίκαιη κρίση του Θεού. Επομένως, με τη λέξη γλυκύτητα, σημαίνει τη συναίνεσή του στην αγκαλιά του καθήκοντος που του επιβλήθηκε, και υπάκουσε στον Θεό έτσι ώστε να ξεχάσει όλο το υλικό για θλίψη στο βιβλίο, επειδή η δικαιοσύνη του Θεού επικράτησε και έτσι έσβησε το αίσθημα υπερβολικής ανθρωπιάς που διαφορετικά θα τον καθυστερούσε. Ο Ιερεμίας χρησιμοποιεί την ίδια έκφραση. (Ιερεμίας 15:16.) Λέει ότι βρήκε τα λόγια του Θεού, και ότι έγιναν γι' αυτόν χαρά και ευφροσύνη καρδιάς. Διότι είδαμε ότι ήταν μόνο ανήσυχος αλλά πολύ λυπημένος όταν σκεφτόταν ότι ολοκληρωτική καταστροφή επέκειτο στον λαό. Αλλά, όπως μόλις είπα, αυτά τα δύο πράγματα δεν είναι ασυμβίβαστα: ότι οι Προφήτες πρέπει να επιθυμούν την ασφάλεια του λαού, και να χρησιμοποιούν τις μέγιστες προσπάθειές τους για να την προωθήσουν, και όμως να εκδηλώνουν σταθερή σταθερότητα, και να μην διστάζουν ποτέ, όταν η ανάγκη το απαιτεί, να καταδικάζουν τον λαό και να εκφέρουν τις απειλές του Θεού που τους επιβάλλονται. Έτσι λίγο αργότερα ο Ιερεμίας λέει ότι γέμισε οργή· τα λόγια σου βρέθηκαν, λέει, και τα έφαγα, και μου πρόσφεραν χαρά και ευφροσύνη καρδιάς, επειδή το όνομά σου έχει κληθεί επάνω μου, Ω Ιεχωβά Θεέ των δυνάμεων: δηλαδή, επειδή διδάχθηκα από τη δύναμη του Πνεύματός σου, και όπως κλήθηκα σε αυτό το αξίωμα, έτσι άπλωσες το χέρι σου σε μένα ώστε να εκπληρώσω τις εντολές σου με καλή πίστη και σταθερότητα: επομένως τα λόγια σου ήταν η ευχαρίστησή μου. Έπειτα προσθέτει, (Ιεζεκιήλ 3:17,) ούτε κάθισα στο συμβούλιο των χλευαστών, ούτε υψώθηκα για χάρη της απόρριψης του ζυγού· διότι αφού αντιλήφθηκα ότι πρέπει να υπακούω, ήμουν, ως ήταν, υπερνικημένος, όμως δεν κάθισα με τους χλευαστές, αλλά κάθισα μόνος, λέει, επειδή με γέμισες αγανάκτηση. Γι' αυτό βλέπουμε ότι σε ένα πρόσωπο υπήρχαν δύο αισθήματα πολύ διαφορετικά και αντίθετα στην εμφάνιση, επειδή γέμισε αγανάκτηση, και όμως έλαβε χαρά μέσω των λόγων του Θεού.Σχετικά με τη σύγκριση με ξένα έθνη, ο Καλβίνος γράφει:
Τώρα με μεγαλύτερη έκταση ο Θεός εξηγεί γιατί επιθυμούσε ο υπηρέτης του να φάει τον τόμο που κρατούσε στο χέρι του, δηλαδή ότι όταν διδαχθεί από αυτόν να προσεγγίσει τα παιδιά του Ισραήλ· διότι δεν πρέπει να έρθει κενός, και γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος από μόνος του δεν μπορεί να προφέρει τίποτε στερεό: γι' αυτό ο Ιεζεκιήλ πρέπει να λάβει από το χέρι του Θεού αυτό που παραδίδει στους Ισραηλίτες. Ας διατηρήσουμε λοιπόν αυτή τη σειρά, καθώς ο τόμος δίνεται πρώτα στον Προφήτη, και έπειτα μεταφέρεται στον λαό. Ο Θεός τον διατάζει να προσφέρει ή να ομιλήσει τα δικά του λόγια, που είναι άξιο παρατήρησης, ως έχον το ίδιο νόημα. Αλλά αν ο Ιεζεκιήλ έπρεπε να προφέρει τίποτε άλλο παρά αυτό που είχε λάβει από τον Θεό, αυτός ο κανόνας πρέπει να επικρατήσει μεταξύ όλων των υπηρετών του Θεού, ότι δεν πρέπει να σωρεύουν τα δικά τους σχόλια, αλλά να προφέρουν αυτό που ο Θεός τους διδάσκει σαν από το στόμα του: τέλος, εκείνο το χωρίο του Πέτρου (Α' Πέτρου 4:11) πρέπει να μας καθοδηγεί, αυτός που ομιλεί στην Εκκλησία οφείλει να ομιλεί τα λόγια του Θεού. Τώρα προσθέτει, δεν σε στέλνω σε λαό ξένο στην ομιλία και σκληρό στη γλώσσα, αλλά στον οίκο του Ισραήλ. Μερικοί νομίζουν ότι ο προφήτης εδώ εμψυχώνεται στο καθήκον του, επειδή ο Θεός δεν απαιτούσε από αυτόν τίποτε που ήταν υπερβολικά δύσκολο. Διότι αν είχε σταλεί σε απομακρυσμένα έθνη με τα οποία δεν υπήρχε ανταλλαγή ομιλίας, θα μπορούσε να αντιτεθεί ότι του επιβλήθηκε μεγαλύτερο βάρος από ό,τι μπορούσε να φέρει. Η δυσκολία τότε θα ήταν πλήρες εμπόδιο. Νομίζουν ότι απομακρυσμένα και ξένα έθνη συγκρίνονται εδώ με τον λαό του Ισραήλ, ώστε να εκπληρώσει το καθήκον του με προθυμία, σαν να είχε ειπωθεί, «Δεν σε στέλνω σε ξένους. Διότι ούτε θα μπορούσαν να σε καταλάβουν, και θα ήταν βάρβαροι για σένα, αλλά επειδή είσαι οικείως γνωστός με τον δικό σου λαό, δεν μπορείς να γυρίσεις την πλάτη όταν σε στέλνω σε αυτούς.» Αλλά αυτή η γνώμη δεν εγκρίνεται από εμένα, επειδή διαβάζω αυτούς τους τρεις στίχους στο ίδιο πλαίσιο, όπως ενώνονται. Δεν είναι καθόλου αμφίβολο ότι, με αυτή τη σύγκριση, ο Θεός επιδεινώνει την ασέβεια του λαού. Διότι αυτή η πρόταση είναι πρώτη κατά σειρά, ότι οι Ισραηλίτες θα ήταν κωφοί, αν και ο Προφήτης θα χρησιμοποιούσε μεταξύ τους την κοινή και μητρική γλώσσα: αυτό είναι το πρώτο σημείο: τώρα δείχνει τον λόγο, επειδή ήταν πικρός λαός. Εδώ ο Θεός σημαίνει ότι τίποτε δεν εμπόδιζε τους Ισραηλίτες να υπακούσουν στη διδασκαλία του Προφήτη παρά η κακία και η ασέβειά τους. Γι' αυτόν τον λόγο λέει, δεν σε στέλνω σε λαό βαθύ στην ομιλία. Δεν ξέρω πώς μερικοί συνέλαβαν ότι αυτό το επίθετο σημαίνει μορφωμένος ή έξυπνος· διότι είναι το ίδιο πράγμα για έναν λαό να έχει ξένη ομιλία και σκληρή γλώσσα. Διότι τι είναι «σκληρή» αλλά βάρβαρη γλώσσα; Τώρα αντιλαμβανόμαστε την γνήσια έννοια, ότι ο Προφήτης δεν στέλνεται σε ανθρώπους άγνωστης γλώσσας επειδή θα ήταν βάρβαρος σε αυτούς και αυτοί σε αυτόν. Δεν σε στέλνω σε αυτούς, επομένως, αλλά στον οίκο του Ισραήλ.Ο Καλβίνος έπειτα δείχνει πώς ο Θεός παρέχει την απαιτούμενη δύναμη ενάντια στην πείσματος του λαού.
Ο Ιεζεκιήλ προειδοποιήθηκε για την πείσματος του λαού, ναι, ακόμη και για την απελπισμένη κακία τους. Τώρα ο Θεός τον ενισχύει μήπως απελπιστεί όταν είδε ότι έπρεπε να διαγωνιστεί με τόσο εγκαταλελειμμένους και απερίσκεπτους ανθρώπους· διότι τι άλλο ήταν παρά διαγωνισμός με πέτρες; Αν ο Ιεζεκιήλ είχε διαταχθεί να χτυπήσει ένα βουνό, θα ήταν ακριβώς το ίδιο με το να διαγωνιστεί με έναν τέτοιο λαό. Είχε ανάγκη τότε αυτής της ενίσχυσης, δηλαδή το μέτωπό του να είναι αδάμας ενάντια στη σκληρότητα του λαού. Αν είχε ελπίσει περισσότερο καρπό από τον κόπο του, ίσως αυτή η ευκολία ήταν η αιτία της αμέλειας: διότι η εμπιστοσύνη μας κάνει πιο χαλαρούς όταν το έργο που έχουμε στα χέρια δεν είναι ούτε επίπονο ούτε δύσκολο. Ο Προφήτης, επομένως, θα ήταν ψυχρότερος, αν, βέβαια πεπεισμένος ότι ο λαός θα ήταν πειθήνιος, τους είχε προσεγγίσει πιο αμελώς. Ο Θεός, επομένως, τον διεγείρει όταν ομιλεί για την πείσματος τους. Καθώς λοιπόν ήταν χρήσιμο ο Προφήτης να κατανοήσει πόσο επίπονο ήταν το καθήκον στο οποίο κλήθηκε, έτσι επίσης έπρεπε να οπλιστεί με τη δύναμη του Θεού, διότι διαφορετικά θα είχε νικηθεί εύκολα από τη δυσκολία του. Αυτός είναι ο λόγος γιατί ο Θεός προσθέτει ότι του είχε δώσει ένα σθεναρό μέτωπο και χάλκινη όψη ενάντια στο πρόσωπο και το μέτωπο του λαού. Επιπλέον, με αυτόν τον τρόπο προειδοποιήθηκε ότι η ανδρεία έπρεπε να ελπίζεται από κάποια άλλη πηγή, ώστε να μην ξοδέψει τη δύναμή του μάταια, αλλά να επιτρέψει στον εαυτό του να κυβερνάται από το Πνεύμα του Θεού. Διότι όταν σκεφτόμαστε μόνο την ποιότητα και την ποσότητα των δικών μας δυνάμεων, μπορεί εύκολα να ρέουν μακριά, και να διασκορπίζονται, και ακόμη να γίνονται άνοστες, εκτός αν εκπληρώνουμε το καθήκον μας με ανδρισμό. Ο Θεός, επομένως, επαναφέρει τον Προφήτη του όταν λέει ότι του είχε δώσει ένα πρόσωπο, σαν να έλεγε ότι ο Προφήτης δεν έκανε πόλεμο με τη δική του δύναμη, αλλά ήταν οπλισμένος με ουράνια αρετή. Αν και, επομένως, αυτό φαίνεται να έχει ειπωθεί μία φορά για την ιδιωτική χρήση του Ιεζεκιήλ, όμως ανήκει σε όλους μας. Ας μάθουμε, λοιπόν, όταν ο Θεός μας καλεί στο αξίωμα της διδασκαλίας, ποτέ να μην μετράμε το αποτέλεσμα του έργου μας με το πρότυπο της δικής μας ικανότητας, ούτε ακόμη να εξετάζουμε τις δικές μας δυνάμεις, αλλά να αναπαυόμαστε σε κάποια μεταδοθείσα δύναμη που ο Θεός εδώ εξυμνεί με όχι κενές επαίνους. Όποιος, επομένως, θα αναγνωρίσει ότι ο Θεός είναι επαρκής για να υπερνικήσει όλα τα εμπόδια, θα ζωστεί γενναία για το έργο του· αλλά αυτός που καθυστερεί για τον υπολογισμό της δικής του δύναμης δεν είναι μόνο αποδυναμωμένος αλλά σχεδόν νικημένος. Επιπλέον, βλέπουμε ότι εδώ διδασκόμαστε σε ταπεινοφροσύνη και μετριοφροσύνη, μήπως διεκδικήσουμε οτιδήποτε ως οφειλόμενο στη δική μας δύναμη. Γι' αυτό συμβαίνει ότι πολλοί είναι τόσο γεμάτοι, ναι τόσο φουσκωμένοι με εμπιστοσύνη, ώστε φέρνουν τίποτε άλλο παρά άνεμο. Γι' αυτό, ας μάθουμε να ζητούμε από τον Θεό μόνο εκείνη την ανδρεία που χρειαζόμαστε: διότι δεν είμαστε ισχυρότεροι από τον Ιεζεκιήλ, και αν αυτός χρειαζόταν να ενισχυθεί από το Πνεύμα του Θεού, πολύ περισσότερο το χρειαζόμαστε εμείς αυτή τη στιγμή.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος κλείνει το τμήμα υπογραμμίζοντας την πηγή της ανδρείας του προφήτη.
Τέλος, συλλέγουμε από αυτό το χωρίο ότι αν και ολόκληρος ο κόσμος θα έπρεπε να εγερθεί ενάντια στους υπηρέτες του Θεού, όμως η δύναμή του θα ήταν ανώτερη, όπως είδαμε ότι ήταν με τον Ιερεμία: Θα πολεμήσουν εναντίον σου, αλλά δεν θα υπερισχύσουν. (Ιερεμίας 1:19· Ιερεμίας 15:20.) Γι' αυτό δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τη βίαιη επίθεση οποιουδήποτε εχθρού, και αν και ολόκληρος ο κόσμος θα ήταν σε αναταραχή, όμως δεν χρειαζόμαστε να τρέμουμε, επειδή η δύναμη του Θεού σε εμάς θα είναι πάντα πιο ισχυρή. Επομένως προστίθεται, ως αδάμας, σκληρότερος από πυρόλιθο, σε έθεσα· επομένως μη τους φοβάσαι. Ο Θεός λέει ότι έθεσε το μέτωπο του Προφήτη σαν αδάμας· όχι ότι αγωνίστηκε με τον λαό είτε με αδικία είτε με αυθάδεια, αλλά επειδή ο Θεός αντιτάχθηκε στην εμπιστοσύνη με την οποία ο Ιεζεκιήλ ήταν προικισμένος στην μανιώδη αυθάδεια του λαού. Με αυτή την έννοια λοιπόν το μέτωπο του Προφήτη λέγεται ότι είναι αδάμας. Τώρα προσθέτει — μη φοβάσαι, λοιπόν, και μη σπάσεις από το πρόσωπο ή την παρουσία τους. Αυτές οι φράσεις, ότι ο Προφήτης δεν σπάει, και όμως δεν φοβάται, φαίνονται να είναι αντίθετες μεταξύ τους, αφού υπερέχει σε ακατάβλητη ανδρεία. Αλλά ο Θεός μετριάζει έτσι την εύνοιά του, ώστε οι πιστοί έχουν πάντα ανάγκη από διεγέρσεις, ακόμη και όταν τους εμψυχώνει, και τους προμηθεύει με δύναμη. Ο Θεός, επομένως, εργάζεται έτσι μέσα στους υπηρέτες του, ώστε δεν κάνουν τίποτε παρά μόνο καθώς κυβερνώνται από το Πνεύμα του· και όμως έχουν ανάγκη από τη διδασκαλία του, αφού οι προτροπές του προς αυτούς δεν είναι ποτέ περιττές. Οι βέβηλοι άνθρωποι νομίζουν ότι δεν υπάρχει χρήση στη διδασκαλία, και ότι όλες οι προτροπές είναι επιπόλαιες, αν ο Θεός, όταν ενεργεί επάνω μας με το Πνεύμα του, όχι μόνο αρχίζει, αλλά συνεχίζει και τελειοποιεί το δικό του έργο. Αλλά η Γραφή δείχνει ότι αυτά τα δύο πράγματα συμφωνούν αμοιβαία· διότι ενώ ο Θεός μας ενισχύει και μας καθιστά ακατάβλητους με το Πνεύμα του, ταυτόχρονα εμφυσά αρετή στις προτροπές του, και τις κάνει να ανθίζουν μέσα μας, και να φέρουν καρπό. Με αυτόν τον τρόπο ο Θεός από μέρους του επιβεβαιώνει τον Προφήτη του, δίνοντάς του ένα αδαμάντινο μέτωπο και περισσότερο από πετρώδες, και δίνοντάς του ένα ακατάβλητο πνεύμα, και όμως τον προτρέπει να μην φοβάται. Βλέπουμε, λοιπόν, πώς ο Θεός κυβερνά τον δικό του λαό μέσα τους, και όμως προσθέτει τη διδασκαλία ως όργανο του Πνεύματός του. Έπειτα προσθέτει, επειδή είναι οίκος επαναστατικός, ή αν και είναι· διότι το μόριο ky, ki, τίθεται συχνά αντιθετικά, όπως είπαμε αλλού. Αν το πάρουμε με την κυριολεκτική του έννοια, θα ταιριάζει πολύ καλά, επειδή είναι οίκος επαναστατικός· σαν να είχε ειπωθεί, ο Προφήτης δεν έχει αιτία για φόβο, επειδή προειδοποιήθηκε προσεκτικά εκ των προτέρων, και τίποτε νέο δεν μπορούσε να συμβεί· διότι έχουμε συνηθίσει να φοβόμαστε πολύ από την καινοτομία· αλλά όταν έχουμε μελετήσει τι συμβαίνει, δεν ταραζόμαστε, ούτε στεκόμαστε ακίνητοι ούτε διστάζουμε· διότι αν και ο Προφήτης είχε ήδη μάθει ότι ο οίκος του Ισραήλ ήταν επαναστατικός, όμως επιμένει, επειδή δεν βιώνει τίποτε νέο ή ασυνήθιστο. Ακολουθεί —
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας ο Θεός σας ζητά να δεχθείτε τον Λόγο του ακόμη και όταν γεύεται πικρός στην αρχή;
Πώς σας ενθαρρύνει το να γνωρίζετε ότι ο Θεός ο ίδιος ενισχύει τους αγγελιοφόρους του σε δύσκολες συνομιλίες ή κλήσεις;
Ποια σημάδια σκληρότητας απέναντι στη φωνή του Θεού μπορεί ο Κύριος να σας προσκαλεί να εξομολογηθείτε και να παραδώσετε σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε Δέσποτα, ὁ τρέφων τοὺς δούλους σου διὰ τῆς βίβλου τοῦ λόγου σου, γλυκείας μὲν εἰς γεῦσιν, πικρᾶς δὲ ἐν τῇ κρίσει αὐτῆς ἐπὶ τὴν ἀνταρσίαν, δὸς ἡμῖν χάριν νὰ δεχθῶμεν πᾶν ὅ,τι σὺ ὁρίζεις καὶ νὰ λαλοῦμεν τὴν ἀλήθειάν σου ἀφόβως εἰς λαὸν σκληροτράχηλον. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου μὲ τὴν ἰδίαν ἀκλόνητον δύναμιν τὴν ὁποίαν ἔδωκας εἰς τὸν Ἰεζεκιήλ, ἵνα μὴ ἐμπιστευώμεθα εἰς τὴν ἰδίαν ἡμῶν ἀπόφασιν ἀλλὰ νὰ ἀναπαυώμεθα ὁλοψύχως εἰς τὴν πιστότητα τῆς διαθήκης καὶ τὴν κυριαρχικὴν δύναμιν τὴν ὁποίαν μόνος σὺ παρέχεις. Συμμόρφωσον τὰς καρδίας ἡμῶν πρὸς τὸ θέλημά σου, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →