Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λουκάς
Λουκάς 11 — με τον Whedon
Άνοιγμα
Στο πνεύμα της Μεθοδιστικής Επισκοπικής αφοσίωσης και της Αρμινιανής εμπιστοσύνης στην ελεύθερη χάρη, ανοίγουμε το σημερινό μάθημα με επιλογές από το σχολιασμό του Daniel D. Whedon για την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Η προσεκτική έκθεση του Whedon για το Λουκά 11 μας καθοδηγεί στη διδασκαλία του Κυρίου για την προσευχή, τη δύναμη της επιμονής και την υπέρτατη ευλογία του να ακούμε και να τηρούμε τον λόγο. Με ευλαβική προσοχή δεχόμαστε τις γνώσεις του ως βοήθεια για ζωντανή πίστη και άγια πρακτική.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τώρα ολόκληρο το 11ο κεφάλαιο του Λουκά, ακούγοντας την οδηγία του Σωτήρα για την προσευχή, τις προειδοποιήσεις του κατά της υποκρισίας και την κλήση του να δεχτούμε τον λόγο με υπάκουες καρδιές. Είθε το Πνεύμα που ενέπνευσε αυτά τα λόγια να ανοίξει την κατανόησή μας καθώς προσέχουμε το ιερό κείμενο.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Whedon ανοίγει τη μελέτη διακρίνοντας τη μορφή και το πνεύμα της προσευχής.
Στίχοι 2-13. 2-13. Ο Κύριός μας στο Λουκά 11:2-5 τους διδάσκει τη μορφή, και στους 6-13 τους διδάσκει το πνεύμα της προσευχής. Σύντομες είναι οι μορφές της τελετουργίας του Σωτήρα· και ακολουθεί μια αξιομνημόνευτη προειδοποίηση ότι η μορφή πρέπει να είναι χωρίς τυπικότητα. Αυτή η επανάληψη της ίδιας προσευχής, όπως δόθηκε από τον Σωτήρα στην Επί του Όρους Ομιλία, πληροφορεί τους μαθητές του ότι την προορίζει ως πρότυπο για την Εκκλησία του. Ζητάτε μια μέθοδο προσευχής; Αυτή η ίδια προσευχή, που σας δόθηκε πριν από ένα χρόνο, πρέπει τώρα να θεωρείται εγκαινιασμένη για τις μελλοντικές εποχές. Όπως ο δεκάλογος, έτσι και αυτή η προσευχή, δίνεται δύο φορές. Παραβολή του επίμονου δανειολήπτη, 5-8.Ακολουθεί με τη διαβεβαίωση των καλών δώρων του Πατέρα.
Στίχος 13. 13. Όντες κακοί. Όλο το επιχείρημα της παραβολής στην οποία επισυνάπτονται αυτές οι παρατηρήσεις, υποθέτει ότι το καλό που ο άνθρωπος στην κακή του φύση θα κάνει από τα μικρά ανθρώπινα κίνητρά του, θα παραλληλιστεί και θα ξεπεραστεί μεγαλοπρεπώς από τον Θεό, από άγια και θεϊκά κίνητρα.Ο Whedon στη συνέχεια αναπτύσσει την αναγκαιότητα της αναίσχυντης επιμονής ενώπιον του Θεού.
Στίχος 8. 8. Λόγω της επιμονής του. Η λέξη που αποδίδεται εδώ ως επιμονία σημαίνει αναίδεια. Το αν η ντροπή είναι λάθος ή σωστή εξαρτάται πολύ από το τι ντρεπόμαστε. Κάποιοι άνθρωποι είναι περήφανοι για αυτό που θα έπρεπε να ντρέπονται, και ντρέπονται για αυτό που θα ήταν μια αληθινή αξιοπρέπεια. Πολλοί δεν ντρέπονται να αμαρτήσουν, και όμως ντρέπονται να προσευχηθούν για συγχώρεση· πολύ περισσότερο να ζητήσουν από άλλους να προσευχηθούν για τη συγχώρεσή τους. Άλλοι δεν ντρέπονται να προσευχηθούν, αλλά ντρέπονται να τους δουν να προσεύχονται για άλλους, οι οποίοι ζητούν χριστιανική μεσιτεία. Αλλά η αναίδεια του ανθρώπου στην παραβολή συνίστατο σε μια επιμονή στην προσευχή του την οποία καμία ντροπή δεν μπορούσε να ανακόψει ή να σταματήσει. Αισθάνεται ότι δεν είναι ώρα για λεπτότητα. Έτσι ο Θεός μπορεί να περιμένει μέχρι να δει ότι εμείς, με τη μακρά μας επιμονή, έχουμε δεσμευτεί πλήρως σε μια θέση την οποία μπορούμε με τη χάρη του να διατηρήσουμε μόνιμα. Έτσι μια σοφή καθυστέρηση από μέρους του γεννά σταθερότητα σε εμάς. Σημειώστε, λοιπόν, ότι δεν είναι αλήθεια, με την έννοια που πολλοί το υποστηρίζουν, ότι οι προσευχές μας έχουν επίδραση μόνο σε εμάς, και όχι στον Θεό. Η αμεταβλητότητα του Θεού δεν απαιτεί να αντιμετωπίζει τον ίδιο άνθρωπο που είναι αρχικά αμετανόητος, και αργότερα μετανοημένος, με τον ίδιο τρόπο. Ο Θεός αντιμετωπίζει αμετάβλητα τους ανθρώπους σύμφωνα με τα έργα τους. Όπως ο ίδιος αμετάβλητος ήλιος μαλακώνει το κερί και σκληραίνει τον πηλό, έτσι και ο Θεός μας υποστηρίζει και μας σώζει στη μετάνοιά μας, και μας σκληραίνει και μας καταδικάζει στην αδιαλλαξία μας. Αυτοί που λένε ότι η προσευχή επηρεάζει μόνο εμάς και όχι τον Θεό, δεν μπορούν ποτέ να προσευχηθούν με συνέπεια. Είναι αδύνατο να διατυπωθεί μια πραγματική προσευχή προς τον Θεό που να μην υπονοεί ότι ο Θεός μπορεί να συμμορφωθεί με το αίτημά μας.
Σκεφτείτε
Ο Whedon τονίζει την αλήθεια ότι η προσευχή κινεί πραγματικά τον αμετάβλητο Θεό.
Στίχος 8. 8. Λόγω της επιμονής του. Η λέξη που αποδίδεται εδώ ως επιμονία σημαίνει αναίδεια. Το αν η ντροπή είναι λάθος ή σωστή εξαρτάται πολύ από το τι ντρεπόμαστε. Κάποιοι άνθρωποι είναι περήφανοι για αυτό που θα έπρεπε να ντρέπονται, και ντρέπονται για αυτό που θα ήταν μια αληθινή αξιοπρέπεια. Πολλοί δεν ντρέπονται να αμαρτήσουν, και όμως ντρέπονται να προσευχηθούν για συγχώρεση· πολύ περισσότερο να ζητήσουν από άλλους να προσευχηθούν για τη συγχώρεσή τους. Άλλοι δεν ντρέπονται να προσευχηθούν, αλλά ντρέπονται να τους δουν να προσεύχονται για άλλους, οι οποίοι ζητούν χριστιανική μεσιτεία. Αλλά η αναίδεια του ανθρώπου στην παραβολή συνίστατο σε μια επιμονή στην προσευχή του την οποία καμία ντροπή δεν μπορούσε να ανακόψει ή να σταματήσει. Αισθάνεται ότι δεν είναι ώρα για λεπτότητα. Έτσι ο Θεός μπορεί να περιμένει μέχρι να δει ότι εμείς, με τη μακρά μας επιμονή, έχουμε δεσμευτεί πλήρως σε μια θέση την οποία μπορούμε με τη χάρη του να διατηρήσουμε μόνιμα. Έτσι μια σοφή καθυστέρηση από μέρους του γεννά σταθερότητα σε εμάς. Σημειώστε, λοιπόν, ότι δεν είναι αλήθεια, με την έννοια που πολλοί το υποστηρίζουν, ότι οι προσευχές μας έχουν επίδραση μόνο σε εμάς, και όχι στον Θεό. Η αμεταβλητότητα του Θεού δεν απαιτεί να αντιμετωπίζει τον ίδιο άνθρωπο που είναι αρχικά αμετανόητος, και αργότερα μετανοημένος, με τον ίδιο τρόπο. Ο Θεός αντιμετωπίζει αμετάβλητα τους ανθρώπους σύμφωνα με τα έργα τους. Όπως ο ίδιος αμετάβλητος ήλιος μαλακώνει το κερί και σκληραίνει τον πηλό, έτσι και ο Θεός μας υποστηρίζει και μας σώζει στη μετάνοιά μας, και μας σκληραίνει και μας καταδικάζει στην αδιαλλαξία μας. Αυτοί που λένε ότι η προσευχή επηρεάζει μόνο εμάς και όχι τον Θεό, δεν μπορούν ποτέ να προσευχηθούν με συνέπεια. Είναι αδύνατο να διατυπωθεί μια πραγματική προσευχή προς τον Θεό που να μην υπονοεί ότι ο Θεός μπορεί να συμμορφωθεί με το αίτημά μας.Ολοκληρώνει εξυψώνοντας τη φύλαξη του λόγου του Θεού πάνω από κάθε μικρότερο προνόμιο.
Στίχος 28. 28. Ναι. Ο Ιησούς δέχεται την ευλογία της μητέρας του. Η μητέρα του είναι ευλογημένη επειδή είναι η μητέρα του, όπως η ίδια είχε προφητεύσει. Λουκάς 1:48. Ναι, ευλογήθηκε με τη μητρότητα του Μεσσία επειδή άκουσε τον λόγο του Θεού και τον τήρησε. Η ευλογία μιας τέτοιας πράξης είναι έτσι ανώτερη από τη σωματική ευλογία του να είσαι μητέρα ακόμη και ενός τέτοιου υιού. Και πόσο επανειλημμένα ο Ιησούς ανακηρύσσει την εξασφάλιση της δικής μας σωτηρίας ανώτερη από κάθε άλλο συμφέρον. Είναι ανώτερη από το να κερδίσεις ολόκληρο τον κόσμο, ανώτερη από το να υποτάξεις τους δαίμονες σε εμάς, ανώτερη ακόμη και από το να είσαι ο γονέας του Σωτήρα! Πραγματικά, ό,τι κι αν σκεφτεί ο άνθρωπος, στην εκτίμηση του Θεού η σωτηρία της ψυχής είναι πολύτιμη.
Απαντήστε
1. Πώς διαμορφώνει η υποδειγματική προσευχή τόσο το περιεχόμενο όσο και την εμπιστοσύνη των δικών σας αιτημάτων; 2. Σε ποιον τομέα της ζωής σας σας καλεί ο Κύριος να επιμείνετε στην προσευχή χωρίς ντροπή; 3. Πού μπορεί να μπείτε στον πειρασμό να εκτιμήσετε την επίγεια τιμή πάνω από την απλή υπακοή στον λόγο;
Προσευχηθείτε
Ευλογημένε Πατέρα, που ευχαριστιέσαι να δίνεις το Άγιο Πνεύμα σε όσους ζητούν, δίδαξέ μας να προσευχόμαστε με την απλότητα και την τόλμη που μας υπέδειξε ο Υιός σου. Χάρισέ μας επιμονή που αρνείται να σιωπήσει μέχρι να ευαρεστηθείς να απαντήσεις. Κράτησέ μας από κάθε μορφή υποκρισίας που κρύβει μια ακάθαρτη καρδιά πίσω από εξωτερικές τελετουργίες. Πάνω απ' όλα, κάνε μας ακροατές και τηρητές του λόγου σου, για να μοιραστούμε την ευλογία που υπερβαίνει ακόμη και το υψηλότερο επίγειο προνόμιο. Μέσω του Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →