Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 123-124 — Eterniseed (Καθολική με δευτεροκανονικά)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στην ιερή ανάβαση της προσκυνητικής Εκκλησίας, οι Ψαλμοί 123 και 124 σχηματίζουν ένα ενιαίο άσμα εμπιστοσύνης που υψώνεται από την κοιλάδα της περιφρόνησης προς τα ακλόνητα ύψη της θείας προστασίας. Αυτά τα Άσματα των Αναβαθμών ανήκουν στη λειτουργία των πιστών που πορεύονται προς την ουράνια Ιερουσαλήμ, φέροντας τη μνήμη της εξορίας αλλά ήδη γευόμενοι την ασφάλεια των μυστηρίων. Η ψυχή που υψώνει τα μάτια της πέρα από την περιφρόνηση των υπερηφάνων ανακαλύπτει το ίδιο βλέμμα που αναπαύθηκε στην δούλη του Κυρίου, της οποίας το «γένοιτο» άνοιξε τον δρόμο για κάθε πιστό να βρει έλεος στην ώρα της δοκιμασίας. Εδώ η παράδοση ακούει τη φωνή της Εκκλησίας στην προσευχή, περιτριγυρισμένη από τα όρη των υποσχέσεων του Θεού και φυλασσόμενη από τη ράβδο που δεν μπορεί τελικά να αναπαυθεί επί των δικαίων. Στον ρυθμό της Θείας Λειτουργίας αυτοί οι ψαλμοί αντηχούν την πεποίθηση εκείνων που πλησιάζουν το θυσιαστήριο αφού διήλθαν από τα ύδατα του βαπτίσματος και το πυρ του διωγμού, βέβαιοι ότι ο Κύριος που έπλασε τον ουρανό και τη γη δεν θα εγκαταλείψει την κληρονομία του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε αυτούς τους δύο σύντομους ψαλμούς αργά, επιτρέποντας στις εικόνες των υψωμένων ματιών και των περικυκλούντων ορέων να εγκατασταθούν στην καρδιά. Προσέξτε πώς ο πρώτος ψαλμός μετακινείται από την υπομονετική αναμονή του δούλου στην κραυγή για έλεος εν μέσω της περιφρόνησης των υπερηφάνων, ενώ ο δεύτερος ψαλμός απαντά σε αυτή την κραυγή με τη διαβεβαίωση ότι ο Κύριος περιβάλλει τον λαό του όπως τα όρη περιβάλλουν την Ιερουσαλήμ. Παρατηρήστε την κίνηση από την προσωπική θλίψη στην εκκλησιαστική ασφάλεια, από τη ράβδο των αδίκων στην αιώνια κληρονομία των δικαίων. Αφήστε τη λειτουργική διάσταση της ανάβασης να διαμορφώσει την ανάγνωσή σας, σαν να μεταφέρονται αυτά τα λόγια προς τα πάνω σε πομπή προς το ιερό όπου προσφέρεται η θυσία της αίνεσης.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ψαλμός 123 ανοίγει με τα μάτια του προσκυνητή υψωμένα προς τον Κύριο που είναι ενθρονισμένος στον ουρανό, μια χειρονομία που συγκεντρώνει όλη τη στάση της χριστιανικής προσευχής. Ο δούλος κοιτάζει το χέρι του κυρίου και η δούλη το χέρι της κυρίας της, όχι με δουλικό φόβο αλλά με την πεποίθηση της προσδοκίας ελέους. Αυτό το βλέμμα αντικατοπτρίζει τη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, όπου κάθε βαπτισμένη ψυχή μαθαίνει να περιμένει τον Κύριο που διανέμει τη χάρη μέσω ορατών σημείων. Η περιφρόνηση και η χλεύη που περιγράφονται στον ψαλμό δεν είναι αφηρημένες· είναι η καθημερινή εμπειρία των πιστών που ζουν ανάμεσα σε εκείνους που χλευάζουν τον σταυρό και το θυσιαστήριο. Ωστόσο ο ψαλμός δεν παραμένει στην παράπονο. Τελειώνει με την άμεση ικεσία για έλεος, αναγνωρίζοντας ότι η ψυχή έχει ήδη υπομείνει περισσότερα από αρκετά από τους υπερηφάνους. Η παράδοση αναγνωρίζει εδώ την ίδια κίνηση που φέρει την Εκκλησία μέσα από κάθε εποχή διωγμού: την αναγνώριση του πόνου ακολουθούμενη αμέσως από την επίκληση της θείας ευσπλαχνίας. Ο Ψαλμός 124 απαντά σε αυτή την ικεσία τοποθετώντας τον πιστό μέσα στον προστατευτικό κύκλο της παρουσίας του Κυρίου. Η Ιερουσαλήμ, τοποθετημένη ανάμεσα σε όρη, γίνεται η εικόνα της ίδιας της Εκκλησίας, υπερασπιζόμενη από κάθε πλευρά από τις υποσχέσεις που δόθηκαν στους πατριάρχες και εκπληρώθηκαν εν Χριστώ. Το σκήπτρο της αδικίας μπορεί να πιέζει το μερίδιο των δικαίων για ένα διάστημα, αλλά δεν μπορεί να παραμείνει εκεί, επειδή ο Κύριος δεν θα επιτρέψει την κληρονομία των δικαίων να παραδοθεί στη δύναμη της αμαρτίας. Αυτή η διαβεβαίωση δεν είναι εγγύηση κατά του πόνου· είναι η υπόσχεση ότι ο πόνος δεν θα έχει τον τελευταίο λόγο. Οι δίκαιοι εξέρχονται από τη δοκιμασία με το μερίδιό τους ακέραιο, τα χέρια τους ακόμη υψωμένα σε αίνεση. Στο λειτουργικό έτος αυτοί οι ψαλμοί ακούγονται κατά τις εποχές προσδοκίας και απελευθέρωσης, υπενθυμίζοντας στους πιστούς ότι ο ίδιος Κύριος που φύλαξε τους επιστρέφοντες εξόριστους τώρα φυλάσσει την προσκυνητική Εκκλησία στον δρόμο της προς την αιώνια πόλη. Η μαρτυρία των δευτεροκανονικών για την πιστότητα του Θεού σε καιρούς εθνικής θλίψης βρίσκει την εκπλήρωσή της στη νέα διαθήκη, όπου τα όρη που περιβάλλουν τον λαό είναι τα ίδια τα μυστήρια και η κοινωνία των αγίων.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Αυτοί οι ψαλμοί στέκονται σε ζωντανή συνομιλία με την ευρύτερη ανάβαση της Γραφής. Τα υψωμένα μάτια του Ψαλμού 123 θυμίζουν την προσευχή της μητέρας του Κυρίου κατά τον Ευαγγελισμό της Ελισάβετ, ενώ τα περικυκλούντα όρη του Ψαλμού 124 προεικονίζουν την προστασία που υποσχέθηκε στη γυναίκα που ήταν ενδεδυμένη με τον ήλιο στην Αποκάλυψη. Η ίδια παράδοση που διαβάζει αυτά τα κείμενα στην Ωρολογία τα ακούει επίσης στους πρόποδες του σταυρού, όπου η Εκκλησία δέχεται τον αγαπημένο μαθητή ως υιό της και μαθαίνει να περιμένει τον Κύριο ακόμη και όταν την περιβάλλει η χλεύη. Η ράβδος που δεν μπορεί να παραμείνει επί των δικαίων βρίσκει την αντήχησή της στην υπόσχεση ότι οι πύλες του άδου δεν θα υπερισχύσουν κατά της πέτρας του Πέτρου. Διαμέσου των αιώνων οι Πατέρες θεώρησαν αυτούς τους στίχους ως χάρτη της πνευματικής ζωής: η ψυχή πρώτα μαθαίνει την ταπείνωση του βλέμματος, έπειτα ανακαλύπτει την ασφάλεια του ανήκειν στην πόλη του Θεού. Στη Θεία Λειτουργία τα εισοδικά και τα κοινωνικά αντίφωνα που αντλούνται από αυτούς τους ψαλμούς τοποθετούν την ίδια πεποίθηση στην καρδιά της ευχαριστιακής λατρείας, ώστε κάθε κοινωνός αποχωρεί με τη διαβεβαίωση ότι ο Κύριος που έπλασε τον ουρανό και τη γη θα φυλάξει ψυχή και σώμα μέχρι ζωής αιωνίου.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην καθημερινή σας ζωή χρειάζεστε περισσότερο να υψώσετε τα μάτια σας από την περιφρόνηση του κόσμου προς το έλεος του Κυρίου που είναι ενθρονισμένος στον ουρανό; Πώς αλλάζει το ανήκειν στην Εκκλησία, περιτριγυρισμένη από τα όρη των μυστηρίων και των αγίων της, τον τρόπο που υπομένετε εποχές κατά τις οποίες η ράβδος των αδίκων φαίνεται να πιέζει επάνω σας; Σε ποια συγκεκριμένη πρακτική αυτή την εβδομάδα μπορείτε να ενωθείτε με την προσκυνητική ανάβαση αυτών των ψαλμών, μεταφέροντας τόσο τις δοκιμασίες όσο και την εμπιστοσύνη σας στη λειτουργία της Εκκλησίας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε ενθρονισμένε στους ουρανούς, που περιβάλλεις την προσκυνητική Εκκλησία σου όπως τα όρη περιβάλλουν την Ιερουσαλήμ, δέξου τα υψωμένα μάτια των δούλων σου που περιμένουν το έλεός σου εν μέσω της χλεύης των υπερηφάνων. Φύλαξέ μας μέσα στην ασφαλή κληρονομία των δικαίων, ώστε η ράβδος της αδικίας να μην αναπαυθεί επί του μεριδίου μας. Καθώς εφύλαξες τους επιστρέφοντες εξόριστους και τώρα φυλάσσεις τα μυστήρια της Εκκλησίας σου, υπεράσπισέ μας από κάθε επίθεση μέχρι να φθάσουμε στην ουράνια πόλη όπου είσαι ενθρονισμένος με τους αγγέλους και τους αγίους. Διά της μεσιτείας της Υπεραγίας Παρθένου, της οποίας το βλέμμα δεν απομακρύνθηκε ποτέ από το χέρι σου, φέρε μας επιτέλους στην αιώνια ανάβαση όπου η αίνεση δεν παύει ποτέ. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.