← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ζαχαρίας

Ζαχαρίας 7-8 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ζαχαρίας 7-8Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στα κεφάλαια 7 και 8 του Ζαχαρία μας προσκαλεί σε μια διερευνητική εξέταση της αληθινής θρησκείας. Ο Καλβίνος δείχνει πώς οι επιστρεφόμενοι εξόριστοι πάλευαν με ερωτήματα σχετικά με τη νηστεία και τη λατρεία ενώ ο Θεός τους καλούσε πίσω στην ειλικρίνεια της καρδιάς. Η έκθεσή του αποκαλύπτει τους λεπτούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε να αντικαταστήσουμε τις εξωτερικές μορφές με την εσωτερική αφοσίωση. Μέσα από αυτές τις αρχαίες έρευνες διακρίνουμε τις δικές μας τάσεις προς τη θρησκευτική επίδειξη. Η προσεκτική μεταχείριση του κειμένου από τον Καλβίνο μας καθοδηγεί να ζυγίσουμε τις πρακτικές μας ενώπιον του Κυρίου που βλέπει την καρδιά. Ας διεγείρει αυτή η μελέτη μια βαθύτερη λαχτάρα για αυθεντική πίστη που ευαρεστεί τον Θεό.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 7 και 8 του Ζαχαρία αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις ερωτήσεις που φέρνει ο λαός σχετικά με τις νηστείες του και τις διερευνητικές απαντήσεις του Κυρίου. Ακούστε την πρόσκληση για δικαιοσύνη, έλεος και γνήσια μετάνοια που διατρέχει τα λόγια του προφήτη. Επιτρέψτε στο κείμενο να αποκαλύψει οποιαδήποτε εξάρτηση από απλή τελετουργία στον δικό σας περίπατο με τον Θεό. Επιστρέψτε σε αυτά τα κεφάλαια συχνά καθώς ξεδιπλώνονται οι γνώσεις του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει διευκρινίζοντας την ταυτότητα και τον σκοπό των απεσταλμένων που στάλθηκαν από τους αιχμαλώτους. Δεν υπάρχει όραμα εδώ, αλλά η απάντηση που ο Ζαχαρίας διατάχθηκε να δώσει στους απεσταλμένους των αιχμαλώτων: γιατί λέει ότι κάποιοι είχαν σταλεί από τη Χαλδαία για να προσφέρουν θυσίες στον Θεό, και ταυτόχρονα να ρωτήσουν αν η νηστεία, την οποία είχαν ορίσει όταν η πόλη καταλήφθηκε και καταστράφηκε, έπρεπε να τηρηθεί. Αλλά υπάρχει κάποια αμφισημία στα λόγια του Προφήτη, γιατί είναι αμφίβολο αν οι δύο που ονομάζει, ακόμη και ο Σερεζέρ και ο Ρεγέμ-Μελέχ, μαζί με τους άλλους, είχαν στείλει τους απεσταλμένους για τους οποίους γίνεται λόγος, ή αν αυτοί οι ίδιοι ήρθαν και έφεραν το μήνυμα από τους αιχμαλώτους. Αλλά αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Όσον αφορά το ίδιο το ερώτημα, είμαι διατεθειμένος να υιοθετήσω την άποψή τους, που πιστεύουν ότι αυτοί οι δύο ήρθαν με τους συντρόφους τους στην Ιερουσαλήμ, και στο όνομα όλων τους ρώτησαν σχετικά με τη νηστεία, όπως θα δούμε αργότερα. [68] Οι Ιουδαίοι πιστεύουν ότι αυτοί ήταν Πέρσες πρίγκιπες· αλλά αυτή η γνώμη είναι επιπόλαιη. Έτσι συνηθίζουν να αποδίδουν ό,τι συμβαίνει στη δόξα του δικού τους έθνους χωρίς καμία διάκριση ή κρίση, σαν να ήταν πολύ επιθυμητό αντικείμενο για τους Ιουδαίους, να ανέβουν δύο Πέρσες στον ναό. Αλλά δεν χρειάζεται εδώ μακρά συζήτηση· γιατί αν λάβουμε υπόψη τον σκοπό του Προφήτη, μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε ότι αυτοί ήταν Ιουδαίοι που είχαν σταλεί από τους εξόριστους, τόσο για να προσφέρουν δώρα όσο και για να ρωτήσουν για τη νηστεία, όπως μας λέει ο Προφήτης. Το σύνολο λοιπόν είναι, ότι ο Σερεζέρ και ο Ρεγέμ-Μελέχ, και οι σύντροφοί τους, ήρθαν στον ναό, και ότι ρώτησαν επίσης τη γνώμη των ιερέων και των Προφητών, αν η νηστεία του πέμπτου μήνα έπρεπε ακόμη να τηρηθεί. Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια τη διαρκή θρησκευτική ανησυχία μεταξύ εκείνων που δεν είχαν ακόμη επιστρέψει. Πρέπει πρώτα να παρατηρηθεί, ότι αν και όλοι δεν είχαν τόσο θάρρος ώστε να επιστρέψουν στη δική τους χώρα μόλις τους δόθηκε άδεια, δεν ήταν ακόμη χονδροειδείς περιφρονητές του Θεού, και εντελώς στερημένοι από κάθε θρησκεία. Ήταν πράγματι όχι ελαφρύ σφάλμα να παραμείνουν νωθροί μεταξύ των Βαβυλωνίων όταν τους επιτρεπόταν ελεύθερη επιστροφή· γιατί ήταν ανεκτίμητη καλοσύνη εκ μέρους του Θεού να απλώσει το χέρι του στους άθλιους εξόριστους, που είχαν απελπιστεί εντελώς για μια επιστροφή. Αφού λοιπόν ο Θεός ήταν έτοιμος να τους φέρει πίσω, μια τέτοια εύνοια δεν μπορούσε να παραμεληθεί χωρίς μεγάλη αχαριστία. Αλλά ήταν ακόμη θέλημα του Κυρίου να παραμείνουν μερικοί σπινθήρες χάριτος στις καρδιές κάποιων, αν και ο ζήλος τους δεν ήταν τόσο έντονος όσο έπρεπε. Την ίδια νωθρότητα βλέπουμε σήμερα σε πολλούς, που συνεχίζουν στη βρωμιά του Παπισμού· και όμως στενάζουν εκεί, και ο Κύριος τους διατηρεί, ώστε να μην αποτινάξουν κάθε μέριμνα για τη θρησκεία, ούτε να αποστατήσουν εντελώς. Όλοι λοιπόν δεν πρέπει να καταδικάζονται ως άπιστοι, που είναι νωθροί και στερούνται σθένους· αλλά πρέπει να διεγείρονται. Γιατί αυτοί που επιδίδονται στην νωθρότητά τους ενεργούν πολύ ανόητα· αλλά ταυτόχρονα πρέπει να τους λυπούνται, όταν δεν υπάρχει σε αυτούς αυτή η επιθυμητή προθυμία να αφιερωθούν στον Θεό, που θα έπρεπε να έχουν. Ένα τέτοιο παράδειγμα λοιπόν βλέπουμε στους αιχμαλώτους, που θα έπρεπε να είχαν προετοιμαστεί αμέσως για το ταξίδι, όταν τους δόθηκε άδεια από τα διατάγματα του Κύρου και του Δαρείου. Αυτοί όμως παρέμειναν στην εξορία, αλλά δεν απαρνήθηκαν εντελώς τη λατρεία του Θεού· γιατί έστελναν ιερές προσφορές, με τις οποίες ομολογούσαν την πίστη τους· και ρώτησαν επίσης τι έπρεπε να κάνουν, και έδειξαν σεβασμό στους ιερείς και τους Προφήτες που βρίσκονταν τότε στην Ιερουσαλήμ. Εξ αυτού φαίνεται, ότι δεν ήταν ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους, αν και δεν διόρθωσαν αμέσως αυτό που ήταν λάθος. Υπάρχουν πολλοί τώρα, που, για να απαλλάξουν τον εαυτό τους, ή μάλλον για να σβήσουν (όπως νομίζουν) κάθε ατιμία, περιφρονούν τον λόγο του Θεού, και μας αντιμετωπίζουν με χλευασμό· μάλιστα, επινοούν εγκλήματα με τα οποία μας κατηγορούν, με σκοπό να υποτιμήσουν τον λόγο του Κυρίου στην εκτίμηση των απλών. Αλλά ο Προφήτης δείχνει ότι οι αιχμάλωτοι για τους οποίους μιλάει, αν και δεν ήταν τόσο θαρραλέοι όσο έπρεπε, ήταν όμως αληθινοί υπηρέτες του Θεού· γιατί έστελναν θυσίες στον ναό, και ήθελαν επίσης να ακούσουν και να μάθουν τι έπρεπε να κάνουν. Στο ζήτημα της νηστείας, ο Καλβίνος απευθύνεται στη στάση της καρδιάς που απαιτεί ο Θεός. Επομένως φέρνει αυτή την κατηγορία εναντίον τους, Νηστεύσατε για εμένα; Φάγατε για εμένα; σαν να έλεγε, 'Ο Θεός δεν λογαριάζει τις νηστείες, εκτός αν προέρχονται από ειλικρινές συναίσθημα και τείνουν σε σωστό και νόμιμο σκοπό.' Ήταν λοιπόν ο σκοπός του Προφήτη να αφυπνίσει τους Ιουδαίους, ώστε να μην φανταστούν ότι ο Θεός ειρηνεύτηκε με τη νηστεία ή με οποιαδήποτε άλλη ψυχρή τελετουργία, αλλά να γνωρίζουν ότι απαιτείται κάτι περισσότερο. Και βλέπουμε πόσο επιρρεπής είναι η ανθρωπότητα να βασίζεται σε εξωτερικές τελετές, και να νομίζει ότι έχει εκτελέσει σωστά το καθήκον της προς τον Θεό όταν έχει νηστέψει. Καθώς λοιπόν η ανθρώπινη φύση υποφέρει από αυτή την ασθένεια, ο Προφήτης αποστέλλεται εδώ για να διαλύσει αυτή την πλάνη· το οποίο κάνει δηλώνοντας ότι η νηστεία δεν ευαρεστεί τον Θεό, ή δεν είναι αποδεκτή από αυτόν, σαν να ήταν κάτι αξιέπαινο, ή σαν να υπήρχε σε αυτήν οποιαδήποτε αγιότητα. Ο Καλβίνος επιμένει περαιτέρω ότι η λατρεία δεν μπορεί να κριθεί μόνο από ανθρώπινες αντιλήψεις. Μαθαίνουμε λοιπόν ότι τίποτα δεν είναι πιο παράλογο από το να κρίνουν οι άνθρωποι τη λατρεία του Θεού σύμφωνα με τις δικές τους αντιλήψεις, και να εμπιστεύονται τον εαυτό τους. Είναι πράγματι εύκολο για εμάς να εξαπατήσουμε τον εαυτό μας· γιατί καθώς είμαστε γήινοι, έτσι μπορούμε να νομίζουμε ότι ό,τι λάμπει μπροστά στα μάτια μας είναι πιο αποδεκτό από τον Θεό. Αλλά ο Προφήτης μας υπενθυμίζει εδώ, με μία πρόταση, πόσο επιπόλαιες είναι τέτοιες αυταρέσκειες· γιατί ο Θεός μας συναντά με αυτή την ερώτηση, 'Νηστεύσατε για εμένα; Είστε εσείς οι κριτές, και είναι σωστό για εσάς κατά την ευχαρίστησή σας να εφεύρετε διάφορους τρόπους λατρείας; Αλλά εγώ παραμένω πάντα όπως ο εαυτός μου, και δεν με μεταμορφώνετε σύμφωνα με αυτό που σας ευαρεστεί· γιατί απορρίπτω οτιδήποτε τέτοιο.'
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος συνδέει την επίπληξη με την διαρκή αρχή ότι ο Θεός απορρίπτει την κενή τελετουργία. Έχω ήδη αναφέρει, ότι πιθανώς, όταν τέθηκε το ερώτημα από τους αιχμαλώτους, επικρατούσε πολλή διαμάχη, όπως συμβαίνει συνήθως, μεταξύ του λαού. Αλλά καθώς οι Ιουδαίοι επέστρεφαν πάντα στους παλιούς τους τρόπους, προσκολλημένοι τυφλά στις ψυχρές τελετουργίες τους, και νομίζοντας με αυτόν τον τρόπο να εξιλεώσουν τον Θεό, ο Προφήτης, γι' αυτόν τον λόγο, χλευάζει τον παράλογο κόπο και τον μόχθο τους. 'Δείτε,' λέει, 'το μόνο ερώτημα τώρα είναι, αν πρέπει να γίνει νηστεία, σαν αυτό να ήταν το κύριο πράγμα ενώπιον του Θεού· εν τω μεταξύ η ευσέβεια παραμελείται, και παραμελείται η πραγματική επίκληση του Θεού, και ολόκληρη η πνευματική λατρεία εκτιμάται επίσης από εσάς ως τίποτα, και δεν επικρατεί καμία ακεραιότητα ζωής: γιατί δαγκώνετε ο ένας τον άλλον, λεηλατείτε ο ένας τον άλλον, αδικείτε ο ένας τον άλλον, και είστε ένοχοι ψεύδους: κλείνετε απερίσκεπτα τα μάτια σας σε τέτοιες κακίες· και ταυτόχρονα όταν η νηστεία παραμελείται, νομίζετε ότι ολόκληρη η θρησκεία καταρρέει. Αυτοί είναι οι παλιοί σας τρόποι, και τέτοιες ήταν συνήθως οι σκέψεις και οι πράξεις των πατέρων σας· και φαίνεται σαφές ότι παίζετε με τον Θεό, και ότι είστε γεμάτοι απάτες, και ότι δεν υπάρχει σε εσάς ούτε ένα μόριο αληθινής θρησκείας. Γιατί ο Θεός μίλησε δυνατά παλαιότερα στα αυτιά σας, και τα λόγια του δεν ήταν ασαφή όταν σας προέτρεπε μέσω των Προφητών του· σας έδειξε τι ήταν η αληθινή μετάνοια, αλλά δεν πέτυχε τίποτα. Δεν είναι λοιπόν αρκετά σαφές ότι τώρα ενεργείτε δόλια, όταν ρωτάτε τόσο προσεκτικά για τη νηστεία;' Αντιλαμβανόμαστε τώρα τι δύναμη έχει αυτή η πρόταση, Δεν είναι αυτά τα λόγια που ο Ιεχωβάς διακήρυξε παλαιότερα; Γιατί δεν ήταν αρκετό να υπενθυμίσουμε στους Ιουδαίους την αληθινή μετάνοια· αλλά αυτή η επίπληξη ήταν αναγκαία, για να τους διεγείρει πιο έντονα· και ήταν απολύτως απαραίτητο να αποκαλυφθεί η υποκρισία τους, ώστε να μην ευχαριστούνται υπερβολικά με εξωτερικές επιδόσεις. Τέλος, ο Καλβίνος εφαρμόζει τον προφητικό λόγο για να αποκαλύψει την υποκρισία που απειλεί ακόμη τον λαό του Θεού. Μαθαίνουμε λοιπόν ότι τίποτα δεν είναι πιο παράλογο από το να κρίνουν οι άνθρωποι τη λατρεία του Θεού σύμφωνα με τις δικές τους αντιλήψεις, και να εμπιστεύονται τον εαυτό τους. Είναι πράγματι εύκολο για εμάς να εξαπατήσουμε τον εαυτό μας· γιατί καθώς είμαστε γήινοι, έτσι μπορούμε να νομίζουμε ότι ό,τι λάμπει μπροστά στα μάτια μας είναι πιο αποδεκτό από τον Θεό. Αλλά ο Προφήτης μας υπενθυμίζει εδώ, με μία πρόταση, πόσο επιπόλαιες είναι τέτοιες αυταρέσκειες· γιατί ο Θεός μας συναντά με αυτή την ερώτηση, 'Νηστεύσατε για εμένα; Είστε εσείς οι κριτές, και είναι σωστό για εσάς κατά την ευχαρίστησή σας να εφεύρετε διάφορους τρόπους λατρείας; Αλλά εγώ παραμένω πάντα όπως ο εαυτός μου, και δεν με μεταμορφώνετε σύμφωνα με αυτό που σας ευαρεστεί· γιατί απορρίπτω οτιδήποτε τέτοιο.'
Απαντήστε

Ανταπόκριση

Πού στη ζωή μου έχω αντικαταστήσει εξωτερικές θρησκευτικές πράξεις με ειλικρινή αφοσίωση στον Θεό; Πώς μπορεί ο Κύριος να με προσκαλεί να εξετάσω τα κίνητρα πίσω από τις πνευματικές μου πρακτικές; Ποιο βήμα γνήσιας μετάνοιας ζητά από εμένα να κάνω σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε Δεσπότα, ὁ ἐρευνῶν τὰς καρδίας καὶ σταθμίζων πᾶν κίνητρον, καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κενῆς τηρήσεως καὶ δώρησαι μετάνοιαν φέρουσαν καρπὸν δικαιοσύνης καὶ ἐλέους. Διὰ τῆς διαθηκικῆς Σου πιστότητος, ἀποκατάστησον ἡμᾶς ὥστε νὰ περιπατῶμεν ἐν ἀληθείᾳ ἐνώπιόν Σου, διὰ νὰ εὐαρεστῇ ἡ λατρεία καὶ ἡ καθημερινὴ ζωή μας τὸν κατοικοῦντα ἐν Σιών. Διὰ Χριστοῦ τοῦ Μεσιτοῦ ἡμῶν καὶ διὰ τοῦ Πνεύματος, διατήρησον ἡμᾶς ἀκλονήτους ἐν τῇ χάριτι, ἡ ὁποία μόνη καθιστᾷ ἡμᾶς ἀποδεκτούς. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →