← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο

Δευτ 27-28 — με τον Μάθιου Χένρι

Δευτερονόμιο 27-28Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Μάθιου Χένρι στο Δευτερονόμιο 27–28 προσφέρει ένα πλούσιο παράθυρο στη ζωή της διαθήκης που ο Θεός έθεσε ενώπιον του Ισραήλ. Η προσεκτική ερμηνεία του τονίζει τόσο τις πρακτικές βοήθειες που δόθηκαν για να θυμούνται τον νόμο όσο και τις επίσημες κυρώσεις που προορίζονταν να διεγείρουν την καρδιά. Καθώς ακολουθούμε τις γνώσεις του σήμερα, καλούμαστε να εξετάσουμε πώς ο λόγος του Θεού συνεχίζει να διαμορφώνει τη μνήμη, την αγάπη και την υπακοή στις ζωές του λαού του. Ο ποιμαντικός τόνος του Χένρι μας υπενθυμίζει ότι αυτές οι αρχαίες οδηγίες εξακολουθούν να μιλούν με ζωντανή δύναμη σε εκείνους που θα περπατούσαν πιστά με τον Κύριο.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Πάρε τη Βίβλο σου και διάβασε τα κεφάλαια 27 και 28 του Δευτερονομίου αργά και προσευχητικά. Άκουσε την επαναλαμβανόμενη κλήση να τηρείς τις εντολές και την έντονη εικόνα της ευλογίας και της κατάρας που ακολουθεί. Άσε τα λόγια να εγκατασταθούν στην καρδιά σου καθώς φαντάζεσαι τις πέτρες που στήθηκαν και τις φυλές που συγκεντρώθηκαν στα δύο βουνά. Ζήτα από το Πνεύμα να ανοίξει τα αυτιά σου για να ακούσεις τι λέει ακόμη ο Κύριος μέσω αυτής της αρχαίας ανανέωσης της διαθήκης.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας τον διπλό σκοπό των εξωτερικών μέσων που ορίζει ο Μωυσής. Αφού ο Μωυσής έθεσε ενώπιον του λαού πολύ εκτενώς και πλήρως το καθήκον τους, τόσο προς τον Θεό όσο και προς αλλήλους, γενικά και σε ειδικές περιπτώσεις, αφού τους έδειξε καθαρά τι είναι καλό και τι απαιτεί ο νόμος από αυτούς, και αφού στο τέλος του προηγούμενου κεφαλαίου τους έθεσε υπό την υποχρέωση τόσο της εντολής όσο και της διαθήκης, έρχεται σε αυτό το κεφάλαιο να ορίσει εξωτερικά μέσα, Ι. Για να βοηθήσει τη μνήμη τους, ώστε να μην ξεχάσουν τον νόμο σαν κάτι ξένο. Πρέπει να γράψουν όλους τους λόγους αυτού του νόμου πάνω σε πέτρες, εδ. 1-10. ΙΙ. Για να κινήσει τα συναισθήματά τους, ώστε να μην αδιαφορούν για τον νόμο σαν κάτι ελαφρύ. Όταν έρθουν στη Χαναάν, οι ευλογίες και οι κατάρες που ήταν οι κυρώσεις του νόμου, θα έπρεπε να προφέρονται επίσημα ενώπιον όλου του Ισραήλ, ο οποίος θα έλεγε Αμήν σε αυτές, εδ. 11-26. Και αν μια τέτοια επίσημη τελετή δεν θα έκανε βαθιά εντύπωση σε αυτούς και δεν θα τους επηρέαζε με τα μεγάλα πράγματα του νόμου του Θεού, τίποτα δεν θα το έκανε. Ο Χένρι στη συνέχεια αναπτύσσει τη γενική εντολή που δόθηκε με πλήρη εξουσία και επιμονή. Εδώ είναι, Ι. Μια γενική εντολή προς τον λαό να τηρεί τις εντολές του Θεού· διότι μάταια τις γνώριζαν, εκτός αν ήθελαν να τις κάνουν. Αυτό πιέζεται σε αυτούς, 1. Με όλη την εξουσία. Ο Μωυσής με τους πρεσβυτέρους του Ισραήλ, τους άρχοντες κάθε φυλής (εδ. 1), και πάλι, ο Μωυσής και οι ιερείς οι Λευίτες (εδ. 9)· έτσι ώστε η εντολή δίνεται από τον Μωυσή που ήταν βασιλιάς στον Ιεσουρούν, και από τους άρχοντές τους, πνευματικούς και κοσμικούς, σε συμφωνία μαζί του. Μήπως νομίσουν ότι ήταν μόνο ο Μωυσής, ένας γέρος και ετοιμοθάνατος άνθρωπος, που έκανε τόσο θόρυβο για τη θρησκεία, ή μόνο οι ιερείς και οι Λευίτες, των οποίων το επάγγελμα ήταν να παρακολουθούν τη θρησκεία και που είχαν τη συντήρησή τους από αυτήν, οι πρεσβύτεροι του Ισραήλ, τους οποίους ο Θεός είχε τοποθετήσει σε τιμή και εξουσία πάνω τους, και που ήταν άνθρωποι των υποθέσεων στον κόσμο και πιθανότατα θα ήταν έτσι για πολύ καιρό όταν ο Μωυσής θα είχε φύγει, διέταξαν τον λαό τους να τηρεί τον νόμο του Θεού. Ο Μωυσής, έχοντας μεταδώσει κάποια από την τιμή του σε αυτούς, τους ενώνει στην αποστολή μαζί του, δίνοντας αυτή την εντολή, όπως ο Παύλος μερικές φορές στις επιστολές του ενώνει μαζί του τον Σιλουανό και τον Τιμόθεο. Σημείωσε, Όλοι όσοι έχουν κάποιο ενδιαφέρον για άλλους, ή εξουσία πάνω τους, πρέπει να τη χρησιμοποιούν για την υποστήριξη και την προώθηση της θρησκείας μεταξύ τους. Αν και η υπέρτατη εξουσία ενός έθνους παρέχει ποτέ τόσο καλούς νόμους για αυτόν τον σκοπό, αν οι κατώτεροι άρχοντες στους τόπους τους, και οι λειτουργοί στους δικούς τους, και οι αρχηγοί οικογενειών στους δικούς τους, δεν εκτελούν τα καθήκοντά τους, όλα θα είναι χωρίς αποτέλεσμα. 2. Με όλη την επιμονή. Την πιέζουν σε αυτούς με τη μέγιστη σοβαρότητα (εδ. 9, 10): Πρόσεχε και άκου, ω Ισραήλ. Είναι κάτι που απαιτεί και αξίζει τον υψηλότερο βαθμό προσοχής και προσεκτικότητας. Τους λένε για το προνόμιο και την τιμή τους: 'Σήμερα έγινες ο λαός του Κυρίου του Θεού σου, ο Κύριος έχοντας διακηρύξει ότι είσαι δικός του, και τώρα πρόκειται να σε βάλει στην κατοχή της Χαναάν που είχε υποσχεθεί από καιρό ως Θεός σου (Γεν. ιζ΄ 7, 8), και αν είχε αποτύχει να το κάνει στον κατάλληλο χρόνο, θα ντρεπόταν να ονομάζεται Θεός σου, Εβρ. ια΄ 16. Τώρα είσαι περισσότερο από ποτέ ο λαός του, επομένως υπάκουσε στη φωνή του.' Τα προνόμια πρέπει να βελτιώνονται ως δεσμεύσεις στο καθήκον. Δεν πρέπει ένας λαός να κυβερνάται από τον Θεό του; Ο Χένρι στη συνέχεια εξηγεί την ειδική οδηγία για την καταγραφή του νόμου πάνω σε πέτρες. 1. Πρέπει να στήσουν ένα μνημείο πάνω στο οποίο θα γράψουν τους λόγους αυτού του νόμου. (1.) Το ίδιο το μνημείο έπρεπε να είναι πολύ απλό, μόνο τραχιά ακατέργαστη πέτρα σοβατισμένη από πάνω· όχι γυαλισμένο μάρμαρο ή αλάβαστρο, ούτε χάλκινες πλάκες, αλλά κοινός σοβάς πάνω σε πέτρα, εδ. 2. Η εντολή επαναλαμβάνεται (εδ. 4), και δίνονται οδηγίες να γραφτεί, όχι πολύ ωραία, για να θαυμάζεται από τους περίεργους, αλλά πολύ καθαρά, ώστε αυτός που τρέχει να μπορεί να το διαβάσει, Αβ. β΄ 2. Ο λόγος του Θεού δεν χρειάζεται να στολίζεται από την τέχνη του ανθρώπου, ούτε να καλλωπίζεται με τα δελεαστικά λόγια της ανθρώπινης σοφίας. Αλλά, (2.) Η επιγραφή έπρεπε να είναι πολύ μεγάλη: Όλοι οι λόγοι αυτού του νόμου, εδ. 3, και πάλι, εδ. 8. Κάποιοι το κατανοούν μόνο για τη διαθήκη μεταξύ Θεού και Ισραήλ, που αναφέρεται στο κεφ. κστ΄ 17, 18. Ας τεθεί αυτή η βοήθεια ως μάρτυρας, όπως εκείνο το μνημείο της διαθήκης μεταξύ Λάβαν και Ιακώβ, που δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένας σωρός από πέτρες πεταμένες βιαστικά μαζί, πάνω στις οποίες έφαγαν μαζί σε ένδειξη φιλίας (Γεν. λα΄ 46, 47), και εκείνη η πέτρα που έστησε ο Ιησούς του Ναυή, Ιησ. Ναυή κδ΄ 26. Άλλοι νομίζουν ότι οι κατάρες της διαθήκης σε αυτό το κεφάλαιο γράφτηκαν πάνω σε αυτό το μνημείο, μάλλον επειδή στήθηκε στο όρος Εβάλ, εδ. 4. Άλλοι νομίζουν ότι ολόκληρο το βιβλίο του Δευτερονομίου γράφτηκε πάνω σε αυτό το μνημείο, ή τουλάχιστον τα διατάγματα και οι κρίσεις από το κεφ. ιβ΄ μέχρι το τέλος του κεφ. κστ΄. Και δεν είναι απίθανο ο σωρός να ήταν τόσο μεγάλος ώστε, παίρνοντας όλες τις πλευρές του, να περιέχει τόσο εκτενή επιγραφή, εκτός αν υποθέσουμε (όπως κάνουν κάποιοι) ότι μόνο οι δέκα εντολές γράφτηκαν εδώ, ως αυθεντικό αντίγραφο των κλειστών κυλίνδρων που ήταν αποθηκευμένοι στην κιβωτό. Πρέπει να γράψουν αυτό όταν είχαν μπει στη Χαναάν, και όμως ο Μωυσής λέει (εδ. 3), 'Γράψε το για να μπορέσεις να μπεις', δηλαδή 'για να μπορέσεις να μπεις με παρηγοριά, και βεβαιότητα επιτυχίας και εγκατάστασης, αλλιώς θα ήταν καλύτερα για σένα να μην μπεις καθόλου. Γράψε το ως τους όρους της εισόδου σου, και παραδέχσου ότι έρχεσαι με αυτούς τους όρους και όχι άλλους: αφού η Χαναάν δίνεται με υπόσχεση, πρέπει να κρατηθεί με υπακοή.' Ο Χένρι προχωρά για να δείξει πώς οι κυρώσεις του νόμου έπρεπε να δημοσιευθούν επίσημα. Όταν ο νόμος γράφτηκε, για να τον βλέπουν και να τον διαβάζουν όλοι οι άνθρωποι, οι κυρώσεις του έπρεπε να δημοσιευθούν, τις οποίες, για να ολοκληρώσουν την επίσημη τελετή της διαθήκης τους με τον Θεό, έπρεπε να δηλώσουν σκόπιμα την έγκρισή τους. Αυτό τους είχε ήδη οδηγηθεί να κάνουν (κεφ. ια΄ 29, 30), και επομένως ο διορισμός εδώ αρχίζει κάπως απότομα, εδ. 12. Υπήρχαν, φαίνεται, στη Χαναάν, εκείνο το μέρος της που αργότερα έπεσε στον κλήρο του Εφραίμ (της φυλής του Ιησού του Ναυή), δύο βουνά που βρίσκονταν κοντά το ένα στο άλλο, με μια κοιλάδα ανάμεσα, το ένα ονομαζόταν Γεριζίμ και το άλλο Εβάλ. Στις πλευρές αυτών των δύο βουνών, που έβλεπαν το ένα το άλλο, όλες οι φυλές έπρεπε να παραταχθούν, έξι στη μία πλευρά και έξι στην άλλη, έτσι ώστε στην κοιλάδα, στους πρόποδες κάθε βουνού, να έρχονταν αρκετά κοντά, τόσο κοντά ώστε οι ιερείς που στέκονταν ανάμεσά τους να ακούγονται από εκείνους που ήταν δίπλα τους και στις δύο πλευρές· τότε όταν κηρύσσονταν σιωπή, και διατασσόταν προσοχή, ένας από τους ιερείς, ή ίσως περισσότεροι σε κάποια απόσταση ο ένας από τον άλλον, πρόφερε με δυνατή φωνή μία από τις κατάρες που ακολουθούν, και όλος ο λαός που στεκόταν στην πλευρά και στους πρόποδες του όρους Εβάλ (εκείνοι που στέκονταν πιο μακριά παίρνοντας το σήμα από εκείνους που στέκονταν πιο κοντά και εντός ακοής) έλεγαν Αμήν· τότε η αντίθετη ευλογία προφερόταν, 'Μακάριος είναι αυτός που δεν κάνει αυτό ή εκείνο', και τότε εκείνοι που στέκονταν στην πλευρά, και στους πρόποδες, του όρους Γεριζίμ, έλεγαν Αμήν. Αυτό δεν μπορούσε παρά να τους επηρεάσει πολύ με τις ευλογίες και τις κατάρες, τις υποσχέσεις και τις απειλές, του νόμου, και όχι μόνο να γνωρίσει όλο τον λαό με αυτές, αλλά να τους διδάξει να τις εφαρμόζουν στον εαυτό τους.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι στρέφεται στην ευρύτερη ερμηνεία της ευλογίας και της κατάρας που ακολουθεί στο κεφάλαιο 28. Αυτό το κεφάλαιο είναι μια πολύ εκτενής ερμηνεία δύο λέξεων στο προηγούμενο κεφάλαιο, την ευλογία και την κατάρα. Εκείνοι που ήταν υπάκουοι κηρύχθηκαν ευλογημένοι γενικά, και εκείνοι που ήταν ανυπάκουοι καταραμένοι· αλλά, επειδή τα γενικά δεν είναι τόσο επηρεαστικά, ο Μωυσής εδώ κατεβαίνει σε λεπτομέρειες, και περιγράφει την ευλογία και την κατάρα, όχι στις πηγές τους (αυτές είναι εκτός οράματος, και επομένως οι πιο σημαντικές, όμως λιγότερο θεωρούμενες, η εύνοια του Θεού η πηγή όλων των ευλογιών, και η οργή του Θεού η πηγή όλων των κατάρων), αλλά στα ρεύματά τους, τα αισθητά αποτελέσματα της ευλογίας και της κατάρας, διότι είναι πραγματικά πράγματα και έχουν πραγματικά αποτελέσματα. Ι. Περιγράφει τις ευλογίες που θα έρχονταν πάνω τους αν ήταν υπάκουοι· προσωπικές, οικογενειακές, και ειδικά εθνικές, διότι σε αυτή την ικανότητα ειδικά αντιμετωπίζονται εδώ, εδ. 1-14. ΙΙ. Περιγράφει πιο εκτενώς τις κατάρες που θα έρχονταν πάνω τους αν ήταν ανυπάκουοι· τέτοιες που θα ήταν, 1. Η ακραία ταραχή τους, εδ. 15-44. 2. Η απόλυτη καταστροφή και αφανισμός τους στο τέλος, εδ. 45-68. Αυτό το κεφάλαιο είναι πολύ του ίδιου περιεχομένου με το Λευιτ. κστ΄, θέτοντας ενώπιόν τους ζωή και θάνατο, καλό και κακό· και η υπόσχεση, στο τέλος εκείνου του κεφαλαίου, της αποκατάστασής τους, μετά τη μετάνοιά τους, επαναλαμβάνεται εδώ επίσης πιο εκτενώς, κεφ. λ΄. Έτσι, όπως είχαν εντολή πάνω σε εντολή στην επανάληψη του νόμου, έτσι είχαν γραμμή πάνω σε γραμμή στην επανάληψη των υποσχέσεων και των απειλών. Και αυτές παραδίδονται και εκεί και εδώ, όχι μόνο ως κυρώσεις του νόμου, τι θα έπρεπε να γίνει υπό όρους, αλλά ως προφητείες του γεγονότος, τι θα γινόταν σίγουρα, ότι για λίγο ο λαός του Ισραήλ θα ήταν ευτυχισμένος στην υπακοή του, αλλά ότι στο τέλος θα καταστρεφόταν από την ανυπακοή του· και επομένως λέγεται (κεφ. λ΄ 1) ότι όλα αυτά τα πράγματα θα έρχονταν πάνω τους, τόσο η ευλογία όσο και η κατάρα. Ο Χένρι κλείνει το τμήμα σημειώνοντας τη σειρά και τον σκοπό των ευλογιών που τοποθετούνται πρώτες. Οι ευλογίες τοποθετούνται εδώ πριν από τις κατάρες, για να υποδηλώσουν, 1. Ότι ο Θεός είναι αργός στην οργή, αλλά γρήγορος στο να δείξει έλεος: το έχει πει, και ορκιστεί, ότι θα προτιμούσε πολύ περισσότερο να υπακούμε και να ζούμε παρά να αμαρτάνουμε και να πεθαίνουμε. Είναι η ευχαρίστησή του να ευλογεί. 2. Ότι αν και τόσο οι υποσχέσεις όσο και οι απειλές σχεδιάζονται για να μας φέρουν και να μας κρατήσουν στο καθήκον μας, όμως είναι καλύτερο να δελεαζόμαστε σε αυτό που είναι καλό από μια υιική ελπίδα της εύνοιας του Θεού παρά να τρομάζουμε σε αυτό από έναν δουλικό φόβο της οργής του. Εκείνη η υπακοή ευαρεστεί περισσότερο που προέρχεται από μια αρχή ευχαρίστησης στην καλοσύνη του Θεού. Τώρα,
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στην καθημερινή σου ζωή χρειάζεσαι φρέσκια βοήθεια για να θυμάσαι και να θησαυρίζεις τον λόγο του Θεού; 2. Πώς μπορεί η πραγματικότητα τόσο της ευλογίας όσο και της κατάρας να διαμορφώσει τον τρόπο που περπατάς με τον Κύριο σήμερα; 3. Σε ποια περιοχή σε προτρέπει το Πνεύμα να υπακούς πιο πλήρως αντί να απομακρύνεσαι;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Πατέρα, σε ευχαριστούμε για την καθαρή φωνή του λόγου σου που μας καλεί να θυμόμαστε και να υπακούμε. Δώσε μας προσεκτικές καρδιές όπως εκείνες οι αρχαίες φυλές, έτοιμες να πούμε Αμήν σε κάθε εντολή και υπόσχεση. Φύλαξέ μας από το να ξεχάσουμε τα διατάγματά σου ή να τα αντιμετωπίσουμε ελαφρά. Ας μας φτάσουν οι ευλογίες της υπακοής και ο φόβος της κατάρας ας μας οδηγήσει στον Χριστό, που την υπέφερε στη θέση μας. Ενίσχυσε την απόφασή μας να περπατάμε στους δρόμους σου χωρίς να στρεφόμαστε δεξιά ή αριστερά. Ας γραφτεί ο νόμος σου στις καρδιές μας και ας ζει στα σπίτια και τις κοινότητές μας. Το ζητάμε για τη δόξα σου και το καλό μας. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →