← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αριθμοί

Αριθμοί 7-9 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Αριθμοί 7-9Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στη φωνή του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ανοίγει τα πλούσια κεφάλαια των Αριθμών 7 έως 9. Η προσεκτική έκθεση του Καλβίνου μας καθοδηγεί μέσα από τις αφιερωτικές προσφορές, την καθιέρωση των Λευιτών και την πρακτική τάξη της λατρείας στην έρημο. Τα λόγια του μας προσκαλούν να δούμε πώς κάθε λεπτομέρεια της σκηνής και των υπηρετών της δείχνει πέρα από τον εαυτό της στην πιστότητα του Θεού. Καθώς ακούμε, ας διεγερθούν οι καρδιές μας σε ευλάβεια και ευγνωμοσύνη για την οργανωμένη ομορφιά της ζωής της διαθήκης του Θεού με τον λαό του.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τα κεφάλαια 7 έως 9 των Αριθμών. Προσέξτε τις επαναλαμβανόμενες προσφορές των φυλάρχων, τις προσεκτικές οδηγίες για τους Λευίτες και την καθοδηγητική παρουσία της νεφέλης πάνω από τη σκηνή. Αφήστε τον σταθερό ρυθμό αυτών των κεφαλαίων να σας εισαγάγει στη οργανωμένη λατρεία του αρχαίου Ισραήλ και να προετοιμάσει την καρδιά σας για τους στοχασμούς του Καλβίνου σχετικά με το νόημά τους.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά αντιμετωπίζοντας τη δεύτερη συνεισφορά του λαού μετά την ολοκλήρωση της σκηνής. 1. Και συνέβη την ημέρα που ο Μωυσής Αυτή ήταν η δεύτερη συνεισφορά του λαού μετά την ολοκλήρωση της Σκηνής διότι μολονότι γίνεται μνεία μόνο των αρχόντων είναι πιθανόν ότι καθένας από αυτούς προσέφερε όσα είχε εγγράψει ολόκληρη η φυλή αφού δεν υπήρχε τότε ιδιώτης αρκετά πλούσιος ώστε να δώσει τόσο πολύ χρυσό και άργυρο από τα δικά του ας εννοηθεί λοιπόν ότι προσέφεραν στο όνομα και κατά την επιθυμία όλων όσα είχαν λάβει από τα μέλη των αντίστοιχων φυλών τους πριν όμως προχωρήσω περαιτέρω πρέπει να σημειωθεί ότι οι θυσίες δεν σφαγιάστηκαν πριν χρισθεί το αγιαστήριο ο ίδιος ο Μωυσής λέγεται ότι το έχρισε όπως και τον αδελφό του τον Ααρών διότι η ερμηνεία ορισμένων ότι όσα ανήκουν κυρίως στον Ααρών αποδίδονται στον αδελφό του δεν φαίνεται ορθή έχουμε πει αλλού ότι ο Θεός χρησιμοποίησε έτσι ελεύθερα τα ορατά σημεία ώστε να μη δεσμεύσει με κανέναν τρόπο τη χάρη του Πνεύματος σε συγκεκριμένα πρόσωπα όταν λοιπόν ο Μωυσής που δεν είχε χρισθεί ο ίδιος έχρισε τόσο το αγιαστήριο όσο και τον ιερέα φανερώθηκε ότι η δύναμη του αγιασμού δεν πήγαζε από τον ίδιο αφού δεν μπορούσε να δώσει από τα δικά του αυτό που δεν κατείχε συνεπώς ολόκληρη η αρετή και η ωφέλεια των σημείων εξαρτώνται από την εντολή του Θεού έχουμε δει αλλού γιατί ήταν αναγκαίο να αγιασθεί η σκηνή ο θυσιαστήριος και όλα τα σκεύη με ιερό χρίσμα εδώ ας παρατηρήσουμε μόνο ότι η σύνδεση των δύο λέξεων χρίσμα και αγιασμός δεν είναι περιττή ώστε να κατανοήσουμε ότι το σύμβολο του ελαίου δεν ήταν μάταιο και ανενεργό αλλά ότι αληθινή πνευματική αγιότητα ήταν προσηρτημένη σε αυτό διότι ο Θεός δεν θεσπίζει τίποτε μάταια αλλά γεμίζοντας όσα τυποποιεί με τη μυστική επίδραση του Πνεύματος αποδεικνύει αποτελεσματικά ότι είναι αληθής λέγεται ότι οι άρχοντες τέθηκαν «επί των αριθμηθέντων» δηλαδή αφού αριθμήθηκε ο λαός και χωρίστηκε σε διάφορα τμήματα αυτοί εκλέχθηκαν ως αρχηγοί των φυλών η ερμηνεία που δίνουν ορισμένοι ότι βοήθησαν όταν αριθμούνταν ο λαός κατά τη γνώμη μου είναι μακρινή. Σχετικά με τις προσφορές αφιερώσεως των αρχόντων ο Καλβίνος γράφει 10. Και οι άρχοντες προσέφεραν για την αφιέρωση του θυσιαστηρίου Εδώ υπάρχει άλλο είδος προσφοράς δηλαδή αργυρό πιάτο και φιάλη από κάθε φυλή εκτός από χρυσή κουτάλα η οποία σημαίνει κυρίως θυμιατήρι η χρήση τους ήταν η εξής να λαμβάνονται τα ιερά άρτα στα πιάτα ο οίνος της σπονδής στις φιάλες και το θυμίαμα στα θυμιατήρια αλλά ο Θεός ήθελε κάθε φυλή να συνεισφέρει τα αντίστοιχα σκεύη ώστε να μαρτυρείται καλύτερα το κοινό ενδιαφέρον ολόκληρου του λαού στις θυσίες μολονότι η λέξη σίκλος προέρχεται από το ότι ζυγιζόταν εντούτοις χρησιμοποιείται σχεδόν παντού για κομμένο νόμισμα το οποίο όπως είδαμε στην Έξοδο τριάντα είχε αξία είκοσι οβολών ο Ιώσηπος το εκτιμά σε αττική τετράδραχμη αλλά ο Ιεζεκιήλ όταν καταγγέλλει την απάτη τους ότι μείωσαν το βάρος του ορίζει την αξία του σε είκοσι οβολούς και προσθέτει ότι είναι το τρίτο μέρος λίτρας ή μνας Ιεζεκιήλ τεσσαρακοστό πέμπτο δώδεκα αλλά πρέπει να θυμόμαστε όπως είδαμε και αλλού ότι ο σίκλος του αγιαστηρίου ήταν διπλάσιος από τον συνήθη διότι άξιζε τέσσερις δραχμές ενώ ο κοινός σίκλος άξιζε μόνο δύο δραχμές ή ένα στατήρα τώρα αν υπολογίσουμε θα βρούμε ότι η αξία κάθε πιάτου ανερχόταν σε σχεδόν εκατό γαλλικές λίρες και εκείνη κάθε φιάλης σε σαράντα τέσσερις αν λάβουμε τον σίκλο με την ίδια έννοια σχετικά με τα θυμιατήρια ή τις κουτάλες πρέπει να ήταν πολύ μικρά αφού είχαν αξία μόνο περίπου επτά λιρών ενώ χρυσό σκεύος αυτού του μεγέθους θα χωρούσε μόλις τρεις κόκκους θυμιάματος γι αυτό αμφιβάλλω αν δεν υπήρχαν και χρυσοί σίκλοι αλλά το αφήνω αδιευκρίνιστο ως σημείο για το οποίο δεν έχουμε γνώση. Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στην τάξη των προσφορών και τη σημασία της για τη φυλή του Ιούδα. 12. Και αυτός που προσέφερε την προσφορά του την πρώτη ημέρα Η χρησμική δήλωση που έκανε ο Θεός διά του στόματος του Ιακώβ είναι γνωστή «Η ράβδος δεν θα απομακρυνθεί από τον Ιούδα» κλπ Γένεσις σαράντα ένατο δέκα τώρα μολονότι δεν είχε φθάσει ακόμη ο καιρός ώστε η αλήθεια αυτής της προφητείας να φανερωθεί με την εκπλήρωσή της εντούτοις έγινε κατά την θαυμαστή βουλή του Θεού ώστε ορισμένα σημάδια υπεροχής να υπάρχουν στη φυλή του Ιούδα και κατά γενική συναίνεση αν όχι κυριαρχία τουλάχιστον η πρώτη αξιοπρέπεια ήταν πάντοτε εναποτεθειμένη σε αυτήν η ανάθεση της πρώτης ημέρας στον Ναασσών ήταν λοιπόν προμήνυμα εκείνης της μελλοντικής βασιλείας που τελικά εγκαταστάθηκε στο πρόσωπο του Δαβίδ αν κάποιος προβάλει το παράλογο ότι η φυλή του Ρουβήν ο οποίος ήταν ο πρωτότοκος έπρεπε να μείνει πίσω μέχρι την τέταρτη ημέρα απαντώ ότι οι φυλές του Ζαβουλών και του Ισσάχαρ κατατάχθηκαν υπό τη σημαία του Ιούδα όπως θα φανεί στο δέκατο κεφάλαιο ότι οι δώδεκα φυλές διαιρέθηκαν σε τέσσερις ομάδες των τριών έτσι ήταν πιο τιμητικό για τη φυλή του Ρουβήν να έχει την τέταρτη ημέρα ώστε να έχει προσαρτημένες σε αυτήν τις δύο φυλές που προήδρευε αλλά οι πατέρες των δύο φυλών τις οποίες ο Θεός έθεσε υπό τη σημαία του Ιούδα ήταν οι δύο νεότεροι υιοί της Λείας οι οποίοι ακολούθησαν αμέσως μετά τον Ιούδα τον τέταρτο υιό της βλέπουμε λοιπόν ότι η βασιλεία σκιαγραφήθηκε έτσι αμυδρά από την οποία επρόκειτο να ελπίζεται σωτηρία για ολόκληρο τον λαό ώστε να είναι περισσότερο προσεκτικοί στην υπόσχεση που τους δόθηκε μολονότι αυτή η ένδειξή της είχε μικρή επίδραση στις νωθρές διάνοιές τους. Τέλος ο Καλβίνος αναλογίζεται τον Μωυσή που εισέρχεται στη σκηνή για να λάβει θείες απαντήσεις. 89. Και όταν ο Μωυσής εισήλθε στη σκηνή Φαίνεται εκ πρώτης όψεως να υπάρχει κάποια αντίφαση μεταξύ αυτού του χωρίου και του άλλου στο οποίο είδαμε ότι ένα παχύ νέφος στεκόταν στην πόρτα της σκηνής ώστε ο Μωυσής να μην μπορεί να εισέλθει σε αυτήν θα μπορούσε βεβαίως να απαντηθεί ότι αυτό συνέβη μόνο μία φορά αλλά μου φαίνεται πιθανότερο ότι ο Μωυσής ζητούσε τις απαντήσεις του Θεού στο ιλαστήριο μέχρις ότου ο Ααρών άρχισε να ασκεί την ιερωσύνη και τότε εγκατέλειψε την αξιοπρέπειά του η οποία ήταν μόνο προσωρινή όσον αφορά την είσοδο στο αγιαστήριο διότι γνωρίζουμε ότι με τον καθιερωμένο νόμο του Θεού η ιερωσύνη ήταν διακριτή από την πολιτική διακυβέρνηση και επομένως ότι δεν μπορούσε εκτός από ειδικό προνόμιο να είναι ταυτόχρονα ηγέτης και ιερέας αν γίνει δεκτή αυτή η ερμηνεία δεν καταγράφει εδώ στον κατάλληλο τόπο του ότι δόθηκαν απαντήσεις σε αυτόν από τον Θεό από το ιλαστήριο αφού δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο να προσαρτάται στο τέλος μιας αφήγησης όσα έχουν προηγηθεί κατά χρονική σειρά ο σκοπός του πράγματι ήταν να δηλώσει στους μεταγενέστερους ότι ο Θεός δεν υποσχέθηκε μάταια ότι οι Ισραηλίτες θα βίωναν την παρουσία της εύνοιάς Του επειδή είχε εκλέξει την κατοικία Του στο αγιαστήριο για να καθίσει μεταξύ των χερουβίμ με αυτή τη μαρτυρία λοιπόν της χάριτος του Θεού το εξωτερικό χρίσμα επικυρώθηκε και επιβεβαιώθηκε καθόσον ο Θεός εμφανίστηκε στον Μωυσή επί της Κιβωτού της Διαθήκης.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος συνδέει τη λυχνία με τον συνεχιζόμενο φωτισμό του Θεού στον λαό του. 2 Όταν ανάβεις τις λυχνίες. Αυτή η εντολή, όπως πολλές άλλες, δεν εισάγεται στον κατάλληλο τόπο της. Ο Μωυσής δηλώνει ξανά ποια ήταν η χρήση της λυχνίας και πώς έπρεπε να τακτοποιηθούν οι λύχνοι, ώστε το φως τους να διαδοθεί στο αγιαστήριο, και η λαμπρότητα του χρυσού να λάμπει απέναντί τους· διότι αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο ο Θεός ήθελε οι λύχνοι να ανάβουν απέναντι από το πρόσωπο της λυχνίας, ώστε το ίδιο το βάθρο του φωτός να διατηρήσει την ομορφιά του. Επιπλέον, δηλώνεται ρητά ότι ο Ααρών υπάκουσε στην εντολή του Θεού, σαν σε τίποτα ευτελές, όπως την είχε λάβει από τον Μωυσή. Σε αυτό αναφέρεται επίσης αυτό που ακολουθεί αμέσως, ότι έγινε 'σύμφωνα με το υπόδειγμα' που είδε ο Μωυσής στο όρος· και αυτό ήταν, όπως το έχω εξηγήσει προηγουμένως, ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας των φώτων, ο οποίος φωτίζει την Εκκλησία Του με το Πνεύμα Του, ώστε να μην περιπλανιέται στο σκοτάδι· και έτσι, ενώ το σκοτάδι καλύπτει ολόκληρη τη γη, Είναι ως αιώνιο φως για τους πιστούς αντί για τον ήλιο και τη σελήνη, όπως λέει Ησαΐας 60:19 Ο Καλβίνος στοχάζεται τους Λευίτες ως δώρο που δόθηκε στον Ααρών και τους γιους του. 19. Και έχω δώσει τους Λευίτες. Δηλώνει με ποιους όρους επιθυμεί να τους έχει ως δικούς Του, δηλαδή, ότι να καθοδηγούνται από τον Ααρών και να υπακούουν στις εντολές του· διότι με 'δώρο' δεν εννοείται μια τέτοια πράξη όπως αυτή με την οποία ένα πρόσωπο παραιτείται και παραχωρεί το δικό του δικαίωμα σε άλλον· αλλά, όταν τους αφιερώνει στη διακονία του αγιαστηρίου, επιθυμεί να έχουν έναν ηγέτη και δάσκαλο. Στο τέλος του εδαφίου, ο Μωυσής διδάσκει ότι αυτό γίνεται για το όφελος και το κέρδος ολόκληρου του λαού: από όπου έπεται ότι δεν υπήρχε χώρος για κακεντρέχεια προς αυτούς, εκτός αν ο λαός ίσως ενοχλούνταν ότι ο Θεός είχε λάβει μέτρα για την ευημερία τους. Δείχνεται ένα διπλό όφελος· πρώτον, επειδή επρόκειτο να είναι οι μεσίτες ή διάκονοι της συμφιλίωσης, (διότι είτε η μία είτε η άλλη έννοια θα ήταν κατάλληλη·) δεύτερον, επειδή, ενώ θα ήταν οι φύλακες του αγιαστηρίου, θα απέτρεπαν τους Ισραηλίτες από το να φέρουν καταστροφή στον εαυτό τους, με την απερίσκεπτη προσέγγισή τους σε αυτό.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς η προσεκτική τάξη της λατρείας του Ισραήλ αμφισβητεί οποιαδήποτε επιπόλαιη προσέγγιση μπορεί να φέρνω στην παρουσία του Θεού; Με ποιους τρόπους βλέπω τη χάρη του Θεού να εμφανίζεται μέσω διορισμένων ηγετών και υπηρετών παρά μέσω της δικής μου πρωτοβουλίας; Πού μπορεί ο Θεός να με προσκαλεί να δεχτώ τα δώρα Του με μεγαλύτερη ταπεινοφροσύνη και ευγνωμοσύνη σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ κυριαρχικῶς ὁρίσας πᾶσαν λεπτομέρειαν τῆς λατρείας Σου καὶ τῆς διακονίας τοῦ οἴκου Σου, δώρησαι ἡμῖν χάριν ἵνα δεχώμεθα τὰ μέσα Σου μετὰ εὐλαβείας καὶ πίστεως ἀντὶ προπετείας. Καθὼς ἐποίησας τὴν χρυσῆν λυχνίαν λάμπειν ἐντὸς τῆς σκηνῆς, οὕτω καὶ τὸ Πνεῦμά Σου φωτισάτω τὰς καρδίας ἡμῶν· καὶ καθὼς ἡ νεφέλη καὶ τὸ πῦρ ὡδήγησαν τὸν λαόν Σου, οὕτω καὶ ἡμᾶς κατεύθυνον ἐν πάσῃ τῇ ὁδῷ ἡμῶν. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης πληγῆς τῆς ἀκολουθούσης τὴν ἀπείθειαν, καὶ στήριξον ἡμᾶς διὰ τῆς πιστότητος τῆς διαθήκης Σου μέχρις οὗ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἀνάπαυσίν Σου, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →