← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ

Ο Φρουρός επί των Ψυχών και ο Ένας Καλός Ποιμένας

Ιεζεκιήλ 33-34Παλαιοδιαθηκικόν Υπόμνημα του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed)22 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Μετά τις μακρές κρίσεις, ο Ιεζεκιήλ στρέφεται προς την παρηγοριά, και αυτή αρχίζει με δύο από τις τρυφερότερες εικόνες σε όλους τους προφήτες: τον φρουρό που αγρυπνεί επί των ψυχών, και τον Ποιμένα που έρχεται να συναθροίσει ένα διασκορπισμένο ποίμνιο. Ο Μακάριος Θεοδώρητος Κύρου, μέγας Πατήρ της Χριστιανικής Ανατολής και νηφάλια φωνή της Αντιοχειανής σχολής, ερμηνεύει αυτά τα κεφάλαια με όλο το Ευαγγέλιο ενώπιόν του. Ο φρουρός που τίθεται επί του τείχους είναι ο προφήτης — και πέραν αυτού κάθε ποιμένας — επιφορτισμένος να ηχήσει την σάλπιγγα και να προειδοποιήσει, υπεύθυνος ενώπιον του Θεού για τις ψυχές που έχει υπό την φροντίδα του. Και στο κέντρο του τριακοστού τρίτου κεφαλαίου στέκει ο λόγος που η Εκκλησία δεν έπαψε ποτέ να ακούει: 'Ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, ου βούλομαι τον θάνατον του αμαρτωλού, αλλά το αποστρέψαι τον αμαρτωλόν από της οδού αυτού και ζην αυτόν.' Ο Θεοδώρητος θαυμάζει αυτήν την αγαθότητα του Δεσπότου, ο οποίος φροντίζει ακόμη και τους αχάριστους και τους προσφέρει τα φάρμακα της μετανοίας. Έπειτα το τριακοστό τέταρτο κεφάλαιο ελέγχει τους ανωφελείς ποιμένας που έβοσκαν τον εαυτό τους και άφησαν το ποίμνιο να διασκορπισθεί — και τους απαντά με υπόσχεση: ο Θεός θα αναστήσει 'ένα Ποιμένα', τον δούλο αυτού Δαβίδ, τον οποίο ο Θεοδώρητος ομολογεί σαφώς ότι είναι ο Χριστός, ο Καλός Ποιμήν που ζητά το απολωλός και δένει το συντετριμμένον και ποιεί ένα ποίμνιο από Ιουδαίους και εθνικούς.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αναγνώσατε Ιεζεκιήλ 33–34 — τον φρουρό που βλέπει την μάχαιραν και ηχεί την σάλπιγγα, και την προειδοποίηση ότι 'το αίμα αυτού εκ της χειρός του φρουρού εκζητήσω'· 'Και συ, υιε ανθρώπου, σκοπόν δέδωκά σε τω οίκω Ισραήλ'· τον μέγα λόγον του ελέους, 'Ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, ου βούλομαι τον θάνατον του αμαρτωλού, αλλά το αποστρέψαι τον αμαρτωλόν από της οδού αυτού και ζην αυτόν'· την πρόσκληση, 'Αποστράφητε, αποστράφητε από των οδών υμών των πονηρών· ινατί αποθνήσκετε, οίκος Ισραήλ;' Έπειτα το τριακοστό τέταρτο κεφάλαιον: τους ποιμένας που 'βόσκουσιν εαυτούς' και ουχί το ποίμνιον, οι οποίοι 'το γάλα κατεσθίουσι' και 'το έριον περιβάλλεσθε' αλλά 'τα πρόβατά μου ου βόσκετε'· 'το ασθενές ουκ ενισχύσατε, και το συντετριμμένον ου συνεδήσατε… το απολωλός ουκ εξεζητήσατε'· και την υπόσχεση, 'Και αναστήσω επ' αυτούς ποιμένα ένα… τον δούλόν μου Δαβίδ', με 'Και διαθήσομαι τω Δαβίδ διαθήκην ειρήνης'.
Μελετήστε

Μελέτη

Η μορφή του φρουρού είναι η μορφή της ευθύνης του ποιμένος. Ο Θεοδώρητος εξηγεί γιατί ο Θεός πιέζει τον προφήτην τόσο σκληρά με την εικόνα του αμελούς σκοπού — ώστε να αναλάβει το χρέος του επί των ψυχών με ακόμη μεγαλύτερη επιμέλεια: Ταύτα έφη προς το ποιήσαι τον προφήτην επιμελέστερον περί την διακονίαν του λόγου. Ό,τι ποιεί ο σκοπός εν καιρώ πολέμου, τούτο οφείλει να ποιή ο προφήτης υπέρ του λαού του Θεού: Όπερ ποιείν είωθεν ο σκοπός εν καιρώ πολέμου, τούτο σε, ω προφήτα, ποιείν προσήκει, και τα υπό εμού λεγόμενα μετά πάσης προθυμίας διαγγέλλειν. Αλλά ο φρουρός προειδοποιεί για κίνδυνον τον οποίον το ίδιον το έλεος ποθεί να φείση· διότι στο κέντρο του κεφαλαίου ευρίσκεται το ευαγγέλιον της μετανοίας, και ο Θεοδώρητος κλίνει ενώπιόν του: Τις αν αξίως θαυμάσειε της του Δεσπότου αγαθότητος; Και γαρ αχαριστηθείς και αχαριστίαν εσχάτην υπομείνας, των αχαρίστων φροντίζει και πάσαν αυτούς πρόνοιαν ποιείται, την μεταβολήν αυτών ιδείν επιθυμών. Εναντίον της απελπισίας εκείνων που νομίζουν τας αμαρτίας αυτών υπερβολικά βαρείας προς συγχώρησιν, ο Θεοδώρητος θέτει την ανοικτήν θύραν: η ίδια η καταδίκη του θανάτου δύναται να ακυρωθή υπό του μετανοούντος: Ουδέ η της κολάσεως απόφασις βλάψει τον αμαρτωλόν, εάν τοις της μετανοίας φαρμάκοις χρήσασθαι βουληθή, διότι διά της μεταβολής αυτού ακυρώνει αυτήν την απόφασιν και απολαμβάνει ζωήν.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Το τριακοστό τέταρτον κεφάλαιον στρέφεται από τον φρουρόν προς τους ποιμένας, και ο έλεγχος είναι ανελέητος: οι βασιλείς και οι ιερείς έβοσκον τον εαυτόν τους και άφησαν το ποίμνιον εις τους λύκους. Αλλά η θεραπεία είναι Πρόσωπον. Όταν ο Θεός υπόσχεται 'Και αναστήσω επ' αυτούς ποιμένα ένα… τον δούλόν μου Δαβίδ', ο Θεοδώρητος απορρίπτει πάσαν απόπειραν να ερμηνευθή τούτο περί του Ζοροβάβελ ή οποιουδήποτε απλού ανθρώπου, και ομολογεί τον Κύριον ευθέως: Σαφώς τον Δεσπότην Χριστόν, τον κατά σάρκα εκ σπέρματος Δαβίδ γεννηθέντα. Ονομάζεται 'δούλος', εξηγεί ο Θεοδώρητος, ουχί κατά την αξίαν αλλά κατά την φύσιν την οποίαν ανέλαβεν υπέρ ημών: Διόπερ δούλος λέγεται ως άνθρωπος, και τούτο, ως έφην, ου κατά την αξίαν αλλά κατά την φύσιν· μορφήν γαρ δούλου έλαβεν. Και ο ένας Ποιμήν ποιεί ένα ποίμνιον. Η συναγωγή των διεσκορπισμένων προβάτων εις μίαν μάνδραν είναι, διά τον Θεοδώρητον, η Εκκλησία η συναχθείσα εκ Ιουδαίων και εθνικών: ουτω και εγώ επισκέψομαι τα πρόβατά μου, και συνάξω τα διεσκορπισμένα, και ποιήσω ποίμνιον εν εκ των διεσκορπισμένων προβάτων· και τοιούτον εστιν η Εκκλησία εκ Ιουδαίων και εθνών συναχθείσα. Ούτος είναι ο Ποιμήν ο οποίος 'Εκζητήσω το απολωλός, και το πεπλανημένον επάξω' — το αυτό έργον το οποίον ο Κύριος ονομάζει εν τω Ευαγγελίω όταν πορεύεται οπίσω του ενός απολωλότος προβάτου.
Απαντήστε

Απόκριση

Ακούσατε πρώτον τον λόγον ο οποίος ανατρέπει την απελπισίαν. Οτιδήποτε εποιήσατε, ο Κύριος διακηρύττει εν όρκω ότι ου λαμβάνει ηδονήν εις τον θάνατον υμών αλλά ποθεί την επιστροφήν υμών· φροντίζει ακόμη και διά τους αχαρίστους και σας προσφέρει τα φάρμακα της μετανοίας. Μη πιστεύετε το ψεύδος ότι αι αμαρτίαι υμών είναι υπερβολικά βαρεία προς συγχώρησιν — η ίδια η απόφασις δύναται να ακυρωθή υπό του μετανοούντος. Έπειτα ερωτήσατε εάν υπήρξατε πιστός φρουρός επί των ψυχών αι οποίαι σας εμπιστεύθησαν: τα τέκνα σας, εκείνους τους οποίους οδηγείτε, εκείνους οι οποίοι αποβλέπουν εις υμάς. Το να προειδοποιήσητε εν αγάπη δεν είναι σκληρότης· είναι το έργον διά το οποίον ο Θεός θα σας καταστήση υπεύθυνον. Και τέλος, επιστρέψατε εις τον ένα Ποιμένα. Οι ανωφελείς ποιμένες βόσκουσιν εαυτούς· ο αληθής Ποιμήν ζητά το απολωλός, επάγει το πεπλανημένον, δένει το συντετριμμένον, και ενισχύει το ασθενές. Αυτός είναι ο Κύριος αυτός, ο δούλος Δαβίδ ο γεννηθείς εκ σπέρματος Δαβίδ, ο οποίος συνάγει Ιουδαίους και εθνικούς εις εν ποίμνιον. Εάν είσθε διεσκορπισμένος, αφήσατε Αυτόν να σας ζητήση· εάν είσθε συντετριμμένος, αφήσατε Αυτόν να σας δέση· εάν είσθε ασθενής, αφήσατε Αυτόν να σας ενισχύση. Υπάρχει μία μάνδρα, και ένας Ποιμήν.
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε ο Θεός ο ομόσας ότι ου λαμβάνεις ηδονήν εις τον θάνατον του αμαρτωλού, αλλά το αποστρέψαι τον αμαρτωλόν από της οδού αυτού και ζην αυτόν: θαυμάζω την αγαθότητά σου, ότι καιτοι ηγνωμόνησα και αχαριστίαν επέδειξα, συ φροντίζεις έτι περί εμού και πάσαν πρόνοιαν ποιήσαι διά την μεταβολήν μου. Απέλασον μακράν από εμού την απελπισίαν η οποία ονομάζει τας αμαρτίας μου υπερβολικά βαρείας διά το έλεός σου, και άφες με να χρήσωμαι τοις φαρμάκοις της μετανοίας, ώστε η απόφασις η κατ' εμού να ακυρωθή. Ποίησόν με πιστόν φρουρόν επί πάσης ψυχής ην έθηκας υπό την φροντίδα μου, ίνα προειδοποιήσω εν αγάπη και μη ευρεθώ ένοχος του αίματος αυτών. Και συνάγαγε με, ω Χριστέ, τον ένα αληθή Ποιμένα μου, τον δούλον Δαβίδ τον κατά σάρκα γεννηθέντα εκ σπέρματος Δαβίδ: ζήτησόν με όταν απωλώλω, επάγαγέ με όταν πεπλάνημαι, δέσον με όταν συντετριμμένος είμαι, και αρίθμησόν με εις το εν ποίμνιον ο συ συνήγαγες εκ Ιουδαίων και εθνικών. Σοι, ω Καλέ Ποιμήν, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Παλαιοδιαθηκικόν Υπόμνημα του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →