← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ

Ιεζεκιήλ 17-18 — με τον Μπάρνς

Ιεζεκιήλ 17-18Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στις Σημειώσεις του Άλμπερτ Μπάρνς για την Αγία Γραφή σχετικά με τα κεφάλαια 17 και 18 του Ιεζεκιήλ. Ο Μπάρνς καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από την παραστατική αλληγορία του προφήτη για τους αετούς και τα αμπέλια πριν ξεδιπλώσει την κυρίαρχη υπόσχεση του Κυρίου για έναν αληθινό Υιό του Δαβίδ. Έπειτα εμβαθύνει στην ιερή αρχή της ατομικής ευθύνης που διέπει κάθε ψυχή ενώπιον του Θεού. Η προσεκτική ερμηνεία του διατηρεί την εστίαση στη δικαιοσύνη και το έλεος του Κυρίου που κρίνει και αποκαθιστά σύμφωνα με τον δικό του λόγο. Ακούμε προσεκτικά καθώς αυτός ο αξιόπιστος σχολιαστής ανοίγει το κείμενο για την εκκλησία σήμερα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με καρδιές προετοιμασμένες από την προσευχή, ας διαβάσουμε τον Ιεζεκιήλ 17 και 18 με πνεύμα ταπεινής προσοχής. Αυτά τα κεφάλαια προχωρούν από την εντυπωσιακή παραβολή στη σαφή διδασκαλία, δείχνοντας τόσο τη βεβαιότητα της θείας κρίσης επί της επανάστασης όσο και την ελπίδα της αποκατάστασης που προσφέρεται στον μετανοούντα. Διαβάστε αργά, σημειώνοντας την επαναλαμβανόμενη πρόσκληση να εξετάσετε τους τρόπους του Κυρίου. Ζητήστε από το Πνεύμα να εφαρμόσει την αλήθεια της ατομικής ευθύνης και την υπόσχεση του ερχόμενου Βασιλιά.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μπάρνς ξεκινά σκιαγραφώντας την προφητική εικόνα του κεφαλαίου 17 και την τελική μεσσιανική εκπλήρωσή της. Στίχος 1. Ο Ιεζεκιήλ, αφού περιγράφει με μια εικόνα τις συνθήκες και την κατάσταση των Ιουδαίων και του Σεδεκία, του υποτελούς του Ασσύριου μονάρχη, τους προειδοποιεί για τον απατηλό χαρακτήρα των ελπίδων τους για βοήθεια από την Αίγυπτο, διαμαρτύρεται κατά της προδοσίας που πρέπει να συνοδεύει τέτοια συμμαχία, και δείχνει ότι η αποκατάσταση του λαού του Θεού θα πραγματοποιηθεί από έναν πολύ διαφορετικό γιο του Δαβίδ. Το τέλος αυτού του κεφαλαίου είναι μια εντυπωσιακή πρόρρηση της βασιλείας του Μεσσία. Έπειτα στρέφεται στην αρχή της ατομικής ευθύνης που αναγγέλλεται στο τέλος του προηγούμενου κεφαλαίου. Στίχος 1. Ο τελευταίος στίχος του Ιεζεκιήλ 17:0 δίνει αφορμή για μια δήλωση της αρχής πάνω στην οποία προχωρούν οι προνοιακές διατάξεις του Θεού, δηλαδή ότι κάθε άτομο θα αντιμετωπιστεί δίκαια - μια αρχή που αποκλείει τα παιδιά από το να βασίζονται στις αξίες του πατέρα ή να απελπίζονται εξαιτίας της ενοχής του πατέρα. Αυτό το κεφάλαιο είναι μια διεύρυνση του Ιερεμίας 31:29, και εκθέτει πλήρως τη διδασκαλία της ατομικής ευθύνης. Ο Μπάρνς αντιπαραβάλλει τις ενέργειες του Ναβουχοδονόσορ με τη δική του ενέργεια του Κυρίου στη φύτευση του τρυφερού βλαστού. Στίχος 22. Μια αντίθεση μεταξύ των ενεργειών του Ναβουχοδονόσορ και του Γιαχβέ. Ο Ναβουχοδονόσορ «έκοψε», ο Γιαχβέ θα «στήσει» τον κορυφαίο βλαστό· ο Ναβουχοδονόσορ «τον μετέφερε σε γη εμπορίου», ο Γιαχβέ θα «τον φυτέψει στο όρος του ύψους του Ισραήλ». Ο Ναβουχοδονόσορ έθεσε τον ευνοούμενό του ως «άμπελο, ταπεινή» αν και όχι φτωχή, στον τόπο όπου τέτοια δέντρα όπως η ταπεινή «ιτιά» μεγαλώνουν και ευδοκιμούν. Ο ευνοούμενος του Γιαχβέ μοιάζει με τον «υψηλό κέδρο, εξέχοντα σε υψηλό όρος». Ο υψηλότερος κλάδος του υψηλού κέδρου - Ο νόμιμος εκπρόσωπος του βασιλικού οίκου του Δαβίδ, ο Μεσσίας. Τρυφερός - Ο Μεσσίας. Αυτή η προφητεία στηρίζεται στον Ησαΐα 11:1, Ησαΐα 11:10.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Μπάρνς επιβεβαιώνει τη γενική αλήθεια ότι ο Θεός δίνει την υπόσχεση και την εκπληρώνει στον δικό του χρόνο. Στίχος 24. Τα δέντρα του αγρού - Οι βασιλείες του κόσμου σε αντίθεση με τη βασιλεία του Θεού. Η αλήθεια που διακηρύσσεται εδώ είναι γενική. Ο Θεός δίνει την υπόσχεση, ο Θεός την εκπληρώνει. Στα λόγια της ζωής και του θανάτου ξεδιπλώνει το βαθύτερο προσωπικό και πνευματικό τους νόημα για κάθε ψυχή. Στίχοι 9-13. Ζήσε ... πέθανε - Στα γραπτά του Ιεζεκιήλ υπάρχει μια ανάπτυξη του νοήματος της «ζωής» και του «θανάτου». Στην αγία γη οι κυρώσεις της θείας διακυβέρνησης ήταν σε μεγάλο βαθμό χρονικές· έτσι ώστε η υπόσχεση της «ζωής» για την «υπακοή», η απειλή του «θανάτου» για την «ανυπακοή», στα βιβλία του Μωυσή, θεωρούνταν απλώς χρονικές και εθνικές. Στην εξορία τους αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί στο πλήρες εύρος του, και η καθολικότητα της συμφοράς αναγκαστικά έκανε τους ανθρώπους να κοιτάξουν βαθύτερα στα λόγια του Θεού. Η λέξη «ψυχή» δηλώνει ένα «πρόσωπο» που θεωρείται ως «άτομο», κατέχοντας τη «ζωή» που ο Θεός εμφύσησε στον άνθρωπο όταν έγινε «ζωντανή ψυχή» Γένεση 2:7· δηλαδή, διακρίνει την «προσωπικότητα» από την «εθνικότητα», και αυτό εισάγει αυτή τη φρέσκια και υψηλότερη ιδέα της «ζωής» και του «θανάτου», που δεν είναι τόσο «ζωή» και «θάνατος» σε μια μελλοντική κατάσταση, όσο «ζωή» και «θάνατος» ως ισοδύναμα με την κοινωνία ή τον χωρισμό από τον Θεό - αυτή η ιδέα της ζωής και του θανάτου που εξηγήθηκε από τον Κύριό μας στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη Ιωάννη 8:0, και από τον Παύλο στους Ρωμαίους 8:0.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς διαμορφώνει η υπόσχεση του αληθινού Υιού του Δαβίδ την ελπίδα σας όταν οι επίγειες δυνάμεις αποτυγχάνουν; Με ποιους τρόπους έχετε πειραστεί να μεταθέσετε την ευθύνη για τη δική σας πορεία με τον Θεό σε άλλους; Πού σας καλεί ο Κύριος να περπατήσετε πιο πιστά στο φως της ατομικής ευθύνης ενώπιόν του;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, σὲ εὐχαριστοῦμεν διὰ τὸ φῶς τοῦ Λόγου σου ἐν τῷ Ἰεζεκιήλ, ἔνθα ἀποκαλύπτεις καὶ τὰς δικαίας σου κρίσεις κατὰ τῆς ἀνταρσίας καὶ τὰς βεβαίας σου ὑποσχέσεις ἀποκαταστάσεως διὰ τοῦ ὑψωθέντος Υἱοῦ τοῦ Δαυΐδ. Δώρησαι ἡμῖν καρδίας συνετὰς διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἵνα μὴ δικαιολογῶμεν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν διὰ τῶν ἀποτυχιῶν ἄλλων, ἀλλὰ περιπατῶμεν ἐνώπιόν σου ἐν προσωπικῇ ἀκεραιότητι. Φύτευσον τὴν ἀλήθειάν σου βαθέως ἐν ἡμῖν, ἵνα καρποφορήσωμεν εἰς δόξαν σου, ἀτενίζοντες εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἀμήν.

Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →