Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Κορινθίους
Βʹ Κορινθίους 12 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεσταντικός)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ο απόστολος, εξαναγκασμένος από τις ταραχές στην Κόρινθο, βρίσκεται υποχρεωμένος να μιλήσει για πράγματα που θα προτιμούσε να αφήσει στη σιωπή. Ψευδοδιδάσκαλοι είχαν προωθήσει τις αξιώσεις τους με εξωτερική επίδειξη και με υποτίμηση του προσώπου του, ώστε η ευημερία των εκκλησιών απαιτούσε σαφή αφήγηση της εξουσίας που του δόθηκε άνωθεν. Σε αυτό το κεφάλαιο εκθέτει τόσο τον εξαιρετικό τρόπο με τον οποίο ο Κύριος είχε μεταχειριστεί αυτόν όσο και τη συνεχιζόμενη πειθαρχία με την οποία ο ίδιος Κύριος τον διαφύλαξε από υπερηφάνεια. Το όλο ζήτημα διευθετείται από τη θεία κυριαρχία: το όραμα χορηγείται σύμφωνα με την ευαρέσκεια του Θεού, το αγκάθι διορίζεται από το ίδιο χέρι, και η επάρκεια της χάριτος διακηρύσσεται ως ο σταθερός σκοπός της διαθήκης. Τίποτε εδώ δεν αφήνεται στην ανθρώπινη αξία ή στο θέλημα του αποστόλου ιδίου. Ο αναγνώστης επομένως καλείται να σκεφθεί όχι τον άνθρωπο αλλά τον Κύριο που αποκαλύπτει και αποκρύπτει, που δίνει και παρακρατεί, ώστε η δική Του δύναμη να αναπαυθεί επάνω στο σκεύος της εκλογής Του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε το κεφάλαιο μία φορά χωρίς διακοπή. Προσέξτε πρώτα την αφήγηση του ανθρώπου που αρπάχθηκε στον τρίτο ουρανό και την ακριβή επιφύλαξη με την οποία ο απόστολος μιλά για όσα άκουσε. Σημειώστε έπειτα το αγκάθι που διορίστηκε για να ελέγξει την έπαρση και την απάντηση που επεστράφη από τον Κύριο σχετικά με τη χάρη και τη δύναμη που τελειοποιείται στην αδυναμία. Παρατηρήστε τέλος τα σημεία της αποστολικότητας που τίθενται αντιμέτωπα με τις αξιώσεις εκείνων που συνιστούν τους εαυτούς τους. Σημειώστε πώς το επιχείρημα μεταβαίνει από όσα είναι κρυμμένα στον Θεό σε όσα φανερώνονται ανοιχτά στην αδυναμία του υπηρέτη, και πώς και τα δύο ανιχνεύονται στο ίδιο κυρίαρχο θέλημα.
Μελετήστε
Μελέτη
Το κεφάλαιο ανοίγει με τον απόστολο να δηλώνει ότι δεν είναι συμφέρον γι' αυτόν να καυχάται, όμως πρέπει να προχωρήσει για χάρη εκείνων που είναι ασταθείς. Αφηγείται ένα όραμα που χορηγήθηκε δεκατέσσερα χρόνια νωρίτερα στο οποίο ένας άνθρωπος, είτε εν σώματι είτε εκτός σώματος δεν μπορεί να πει, αρπάχθηκε στον παράδεισο και άκουσε πράγματα που δεν επιτρέπεται να λεχθούν. Η αβεβαιότητα σχετικά με το σώμα είναι η ίδια διδακτική: ο Κύριος μεταχειρίστηκε τον υπηρέτη Του με τρόπο που άφησε τις εξωτερικές περιστάσεις κρυμμένες ακόμη και από εκείνον που έλαβε την αποκάλυψη. Αυτή η επιφύλαξη επιβεβαιώνει ότι η γνώση που μεταδόθηκε δεν δόθηκε για δημόσια διακήρυξη αλλά για την ιδιωτική ενίσχυση του αποστόλου ενάντια στις δοκιμασίες που τον περίμεναν. Τα λόγια τα ίδια παραμένουν άρρητα επειδή ανήκουν στη μυστική βουλή του Θεού, και ο απόστολος αρκείται να τα αφήσει εκεί, γνωρίζοντας ότι τα αναγκαία πράγματα για την εκκλησία έχουν ήδη παραδοθεί γραπτώς.
Αμέσως μετά αυτή την αφήγηση ο απόστολος εισάγει το αγκάθι στη σάρκα, έναν αγγελιαφόρο του Σατανά που επιτράπηκε να τον ραπίζει. Η σύνδεση είναι σκόπιμη. Ο ίδιος Κύριος που χορήγησε το όραμα διόρισε επίσης τη θλίψη, μήπως η αφθονία των αποκαλύψεων υψώσει τον απόστολο υπέρ το μέτρο. Το αγκάθι επομένως δεν είναι ατύχημα της περίστασης αλλά όργανο πειθαρχίας της διαθήκης, διαταγμένο από το ίδιο χέρι που διατάσσει τα πάντα για το καλό εκείνων που έχουν κληθεί. Τρεις φορές ο απόστολος ζήτησε την αφαίρεσή του, όμως η απάντηση που επεστράφη δεν ήταν απελευθέρωση αλλά η διακήρυξη ότι η χάρις αρκεί και ότι η δύναμη τελειοποιείται στην αδυναμία. Αυτή η απάντηση καθορίζει την αρχή ότι η θεία δύναμη δεν απαιτεί την αφαίρεση της αδυναμίας αλλά μάλλον φανερώνεται δι' αυτής. Ο απόστολος επομένως μαθαίνει να καυχάται στις αδυναμίες, στις ονειδισμούς, στις ανάγκες, στους διωγμούς και στις στενοχώριες για χάρη του Χριστού, διότι όταν είναι αδύναμος τότε είναι δυνατός.
Το κεφάλαιο κλείνει με επιστροφή στην υπεράσπιση της αποστολικότητάς του. Τα σημεία αληθινού αποστόλου επιτελέστηκαν μεταξύ των Κορινθίων με όλη υπομονή, με σημεία και τέρατα και δυνατά έργα. Όμως αυτά τα εξωτερικά τεκμήρια δεν είναι το έδαφος της πεποιθήσεώς του· είναι η επιβεβαίωση του λόγου που ήδη ελήφθη. Ο απόστολος αρνείται να συγκρίνει τον εαυτό του με εκείνους που μετρούν τους εαυτούς τους με τον εαυτό τους. Η εξουσία του στηρίζεται στην αποστολή που του δόθηκε από τον Κύριο, μαρτυρούμενη τόσο από το κρυμμένο όραμα όσο και από την φανερή αδυναμία μέσω της οποίας το όραμα τώρα κηρύσσεται. Έτσι ολόκληρο το επιχείρημα στηρίζεται στην κυριαρχία του Θεού στην αποκάλυψη, στη θλίψη και στη διαφύλαξη του υπηρέτη Του για την οικοδομή της εκκλησίας.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Το ίδιο πρότυπο εμφανίζεται σε όλη την κανονική καταγραφή. Ο Μωυσής λαμβάνει όραμα της θείας δόξας όμως υπενθυμίζεται αμέσως ότι κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να δει τον Θεό και να ζήσει. Ο Δανιήλ λαμβάνει ερμηνείες οραμάτων όμως αφήνεται πεσμένος και χωρίς δύναμη μέχρις ότου ο Κύριος τον ενισχύσει. Ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς, στις ημέρες της σαρκός Του, λαμβάνει τη μαρτυρία του Πατρός στον Ιορδάνη και οδηγείται αμέσως στην έρημο για να πειρασθεί. Σε κάθε περίπτωση η αποκάλυψη συνοδεύεται από αντίστοιχη πειθαρχία που κρατά τον λήπτη μακριά από αυτοεξύψωση. Η αρχή που διακηρύσσεται στο Δευτερονόμιο ότι τα κρυπτά ανήκουν στον Κύριο εφαρμόζεται εδώ στην ίδια την εμπειρία του αποστόλου. Η παράδοση της Μεταρρύθμισης έχει διαβάσει συνεχώς τέτοια χωρία ως αποδείξεις ότι ο Θεός μόνος καθορίζει τόσο όσα αποκαλύπτονται όσο και όσα παρακρατούνται, και ότι η ασφάλεια του πιστού δεν βρίσκεται στο μέτρο της γνώσεώς του αλλά στην επάρκεια της χάριτος που επαγγέλλεται στη διαθήκη.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποια παρούσα αδυναμία αντιλαμβάνεσθε τον Κύριο να διατάσσει τις περιστάσεις σας ώστε η δύναμή Του, παρά η δική σας επάρκεια, να φανερωθεί; Πώς η επιφύλαξη με την οποία ο απόστολος μεταχειρίζεται το όραμα διδάσκει τον δικό σας χειρισμό πνευματικών εμπειριών που δεν μπορούν να διακηρυχθούν δημοσίως; Σε ποιο μέτρο είσθε ικανοποιημένοι να αναπαύεσθε στην διακηρυγμένη επάρκεια της χάριτος όταν επανειλημμένα αιτήματα για αφαίρεση μιας δοκιμασίας παραμένουν αναπάντητα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κυρίαρχε Κύριε, που μόνος καθορίζεις τι θα αποκαλυφθεί και τι θα παραμείνει κρυμμένο, χάρισε στους δούλους Σου τέτοιο μέτρο κατανοήσεως όσο είναι αναγκαίο για υπακοή και τέτοιο μέτρο αδυναμίας όσο είναι αναγκαίο για ταπείνωση. Διαφύλαξέ μας από την αυθάδεια που θα απαιτούσε να γνωρίσουμε όσα δεν έχεις ομιλήσει και από την υπερηφάνεια που θα ανεπαυόταν σε όσα έχεις χορηγήσει. Ας είναι η επάρκεια της χάριτός Σου η συνεχής μας στήριξη, ώστε όταν είμαστε αδύναμοι η δύναμή Σου να τελειοποιείται σε εμάς. Φύλαξε τον λαό της διαθήκης Σου από το να μετρούν τους εαυτούς τους με τον εαυτό τους, και στήριξέ τους στην εξουσία του λόγου Σου μόνο, δια του Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.