← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Κορινθίους

Β' Κορινθίους 7 — με τον Ματθαίο Χένρι

Β' Κορινθίους 7Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι στη Β' Κορινθίους 7 προσφέρει πλούσια καθοδήγηση μέσα από τα λόγια του αποστόλου για την αγιότητα, τη μετάνοια και την αποκατεστημένη κοινωνία. Στο σημερινό μάθημα ακολουθούμε τον Χένρι καθώς ανιχνεύει την πορεία του Παύλου από την τρυφερή προτροπή μέχρι την χαρμόσυνη ανακούφιση όταν άκουσε για την αλλαγή καρδιάς των Κορινθίων. Οι γνώσεις του φωτίζουν πώς η θεοσεβής λύπη παράγει διαρκή καρπό και πώς οι διάκονοι και οι εκκλησίες ενώνονται με αμοιβαία φροντίδα. Θα ακούσουμε πρώτα την Γραφή, έπειτα την έκθεση του Χένρι, κάνοντας παύση για να στοχαστούμε τι κινούν αυτές οι αλήθειες μέσα μας σήμερα. Είθε το Πνεύμα που παρηγόρησε τον Παύλο να αναζωογονήσει και τις δικές μας καρδιές καθώς μελετούμε.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρη τη Β' Κορινθίους 7. Προσέξτε την πορεία του Παύλου από την προτροπή στην προσωπική μαρτυρία, από τη λύπη στη χαρά. Αφήστε τον τόνο του κεφαλαίου με την τρυφερή μέριμνα και την αποκατεστημένη εμπιστοσύνη να διαμορφώσει την ακρόασή σας. Όταν τελειώσετε, επιστρέψτε εδώ για να περάσετε από τις σκέψεις του Ματθαίου Χένρι πάνω στο ίδιο χωρίο.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι αρχίζει προτρέποντας τους πιστούς να προχωρούν μπροστά στην αγιότητα. Ι. Να προοδεύουμε στην αγιότητα ή να τελειοποιούμε την αγιότητα με τον φόβο του Θεού, εδ. 1. Αυτή η προτροπή δίνεται με τη στοργικότερη αγάπη προς εκείνους που ήταν αγαπητοί και ενισχύεται με ισχυρά επιχειρήματα, ακόμη και με την εξέταση εκείνων των υπερβολικά μεγάλων και πολύτιμων επαγγελιών που αναφέρθηκαν στο προηγούμενο κεφάλαιο και στα οποία οι Κορίνθιοι είχαν συμφέρον και δικαίωμα. Οι επαγγελίες του Θεού είναι ισχυρά κίνητρα για τον αγιασμό και στους δύο κλάδους του, δηλαδή 1. Τον θάνατο προς την αμαρτία ή τη νέκρωση των επιθυμιών και των φθορών μας: πρέπει να καθαρίσουμε τον εαυτό μας από κάθε ακαθαρσία σάρκας και πνεύματος. Η αμαρτία είναι ακαθαρσία και υπάρχουν μολυσμοί σώματος και νου. Υπάρχουν αμαρτίες της σάρκας που διαπράττονται με το σώμα και αμαρτίες του πνεύματος, πνευματικές πονηρίες, και πρέπει να καθαρίσουμε τον εαυτό μας από την ακαθαρσία και των δύο, διότι ο Θεός πρέπει να δοξάζεται και με το σώμα και με την ψυχή. 2. Τη ζωή προς τη δικαιοσύνη και την αγιότητα. Αν ελπίζουμε ότι ο Θεός είναι Πατέρας μας, πρέπει να προσπαθήσουμε να γίνουμε μέτοχοι της αγιότητάς του, να είμαστε άγιοι όπως αυτός είναι άγιος και τέλειοι όπως ο Πατέρας μας στον ουρανό είναι τέλειος. Πρέπει να τελειοποιούμε συνεχώς την αγιότητα και να μην αρκούμαστε στην ειλικρίνεια (που είναι η ευαγγελική μας τελειότητα), χωρίς να στοχεύουμε στην αναμάρτητη τελειότητα, αν και πάντοτε θα υστερούμε σε αυτήν όσο βρισκόμαστε σε αυτόν τον κόσμο, και αυτό πρέπει να το κάνουμε με τον φόβο του Θεού, που είναι η ρίζα και η αρχή κάθε θρησκείας, και δεν υπάρχει αγιότητα χωρίς αυτόν. Σημείωση: Η πίστη και η ελπίδα στις επαγγελίες του Θεού δεν πρέπει να καταστρέφουν τον φόβο μας προς τον Θεό, ο οποίος ευαρεστείται σε εκείνους που τον φοβούνται και ελπίζουν στο έλεός του. Ο Χένρι στη συνέχεια αφηγείται την παρηγοριά που έφερε ο Τίτος μέσα στη θλίψη. ΙΙ. Πώς παρηγορήθηκε, εδ. 6, 7. Εδώ παρατηρήστε, 1. Η ίδια η έλευση του Τίτου ήταν κάποια παρηγοριά γι' αυτόν. Ήταν υπόθεση χαράς να τον δει, τον οποίο πολύ επιθυμούσε και περίμενε να συναντήσει. Η ίδια η έλευση του Τίτου και της συνοδείας του, που ήταν αγαπητός σε αυτόν ως ίδιος γιος του στην κοινή πίστη (Τιτ. α' 4), ήταν μεγάλη παρηγοριά για τον απόστολο στις περιπλανήσεις και τις θλίψεις του. Αλλά, 2. Τα καλά νέα που έφερε ο Τίτος σχετικά με τους Κορινθίους ήταν υπόθεση μεγαλύτερης παρηγοριάς. Βρήκε τον Τίτο παρηγορημένο σε αυτούς, και αυτό γέμισε τον απόστολο με παρηγοριά, ιδίως όταν του ανέφερε την έντονη επιθυμία τους να δώσουν καλή ικανοποίηση στα ζητήματα για τα οποία ο απόστολος τους είχε γράψει, και το πένθος τους για το σκάνδαλο που βρέθηκε ανάμεσά τους και τη μεγάλη λύπη που προκάλεσαν σε άλλους, και τον έντονο ζήλο ή τη μεγάλη στοργή τους προς τον απόστολο, ο οποίος τους είχε αντιμετωπίσει με πιστότητα ελέγχοντας τα σφάλματά τους: έτσι αληθινή είναι η παρατήρηση του Σολομώντα (Παρ. κη' 23), Εκείνος που ελέγχει έναν άνθρωπο αργότερα θα βρει περισσότερη εύνοια από εκείνον που κολακεύει με τη γλώσσα του. 3. Αποδίδει όλη την παρηγοριά του στον Θεό ως τον συγγραφέα. Ήταν ο Θεός που τον παρηγόρησε με την έλευση του Τίτου, ακόμη και ο Θεός πάσης παρηγοριάς: ο Θεός, που παρηγορεί εκείνους που είναι καταβεβλημένοι, εδ. 6. Σημείωση: Πρέπει να κοιτάζουμε πάνω και πέρα από όλα τα μέσα και τα όργανα, προς τον Θεό, ως τον συγγραφέα όλης της παρηγοριάς και του αγαθού που απολαμβάνουμε. Ο Χένρι στη συνέχεια διακρίνει τη θεοσεβή λύπη από την κοσμική λύπη. 1. Το προηγούμενο της αληθινής μετάνοιας είναι η θεοσεβής λύπη, αυτή εργάζεται μετάνοια. Δεν είναι η ίδια η μετάνοια, αλλά είναι καλή προετοιμασία για μετάνοια και κατά κάποια έννοια η αιτία που παράγει μετάνοια. Ο παραβάτης είχε μεγάλη λύπη, κινδύνευε να καταποντιστεί από υπερβολική λύπη, και η κοινωνία ήταν πολύ λυπημένη ενώ προηγουμένως ήταν υπερήφανη: και αυτή η λύπη τους ήταν κατά θεοσεβή τρόπο ή σύμφωνα με τον Θεό (όπως είναι στο πρωτότυπο), δηλαδή ήταν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, έτεινε στη δόξα του Θεού και εργάστηκε από το Πνεύμα του Θεού. Ήταν θεοσεβής λύπη, επειδή ήταν λύπη για την αμαρτία, ως προσβολή κατά του Θεού, παράδειγμα αχαριστίας και απώλεια της εύνοιας του Θεού. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε αυτή τη λύπη θεοσεβούς είδους και τη λύπη αυτού του κόσμου. Η θεοσεβής λύπη παράγει μετάνοια και μεταρρύθμιση και θα τελειώσει στη σωτηρία, αλλά η κοσμική λύπη εργάζεται θάνατο. Οι λύπες των κοσμικών ανθρώπων για κοσμικά πράγματα θα φέρουν τα γκρίζα μαλλιά νωρίτερα στον τάφο, και μια τέτοια λύπη ακόμη και για αμαρτία όπως είχε ο Ιούδας θα έχει μοιραίες συνέπειες, όπως οι δικές του, που εργάστηκαν θάνατο. Σημείωση, (1.) Η μετάνοια θα συνοδεύεται από σωτηρία. Επομένως, (2.) Οι αληθινοί μετανοούντες δεν θα μετανοήσουν ποτέ που μετανόησαν, ούτε για οτιδήποτε συνέβαλε σε αυτό. (3.) Η ταπείνωση και η θεοσεβής λύπη είναι προηγουμένως αναγκαίες για τη μετάνοια, και και οι δύο προέρχονται από τον Θεό, τον δότη πάσης χάριτος.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι στοχάζεται στους ορατούς καρπούς που επιβεβαιώνουν την αληθινή μετάνοια. 2. Οι ευτυχείς καρποί και συνέπειες της αληθινής μετάνοιας αναφέρονται (εδ. 11), και εκείνοι οι καρποί που αρμόζουν στη μετάνοια είναι τα καλύτερα αποδεικτικά στοιχεία της. Όπου η καρδιά αλλάζει, η ζωή και οι πράξεις θα αλλάξουν επίσης. Οι Κορίνθιοι κατέστησαν σαφές ότι η λύπη τους ήταν θεοσεβής λύπη και τέτοια που εργάστηκε μετάνοια, επειδή εργάστηκε σε αυτούς μεγάλη προσοχή για τις ψυχές τους και για να αποφύγουν την αμαρτία και να ευαρεστήσουν τον Θεό, εργάστηκε επίσης καθαρισμό του εαυτού τους, όχι με την επιμονή στη δική τους δικαίωση ενώπιον του Θεού, ιδίως ενώ επέμεναν στην αμαρτία τους, αλλά με προσπάθειες να απομακρύνουν το καταραμένο πράγμα και έτσι να ελευθερωθούν από τη δίκαιη κατηγορία ότι ενέκριναν το κακό που είχε γίνει. Εργάστηκε αγανάκτηση κατά της αμαρτίας, κατά του εαυτού τους, κατά του πειραστή και των οργάνων του, εργάστηκε φόβο, φόβο ευλάβειας, φόβο επαγρύπνησης και φόβο δυσπιστίας, όχι δυσπιστία προς τον Θεό αλλά προς τον εαυτό τους, ευλαβικό φόβο του Θεού, προσεκτικό φόβο της αμαρτίας και ζηλότυπο φόβο του εαυτού τους. Εργάστηκε έντονες επιθυμίες για πλήρη μεταρρύθμιση όσων είχαν πάει στραβά και για συμφιλίωση με τον Θεό τον οποίο είχαν προσβάλει. Εργάστηκε ζήλο, ανάμειξη αγάπης και οργής, ζήλο για το καθήκον και κατά της αμαρτίας. Εργάστηκε, τέλος, εκδίκηση κατά της αμαρτίας και της δικής τους ανοησίας, με προσπάθειες να δώσουν κάθε δέουσα ικανοποίηση για αδικίες που μπορεί να προκλήθηκαν από αυτό. Και έτσι σε όλα αυτά είχαν αποδείξει τον εαυτό τους καθαρό σε αυτό το ζήτημα. Όχι ότι ήταν αθώοι, αλλά ότι ήταν μετανοημένοι και επομένως καθαροί από ενοχή ενώπιον του Θεού, ο οποίος θα τους συγχωρούσε και δεν θα τους τιμωρούσε, και δεν έπρεπε πλέον να ελέγχονται, πολύ λιγότερο να ονειδίζονται, από ανθρώπους για όσα είχαν αληθινά μετανοήσει. Ο Χένρι κλείνει εκφράζοντας ανανεωμένη εμπιστοσύνη στους Κορινθίους. Σε αυτούς τους στίχους ο απόστολος προσπαθεί να παρηγορήσει τους Κορινθίους, στους οποίους οι νουθεσίες του είχαν τέτοιο καλό αποτέλεσμα. Και για αυτό, 1. Τους λέει ότι είχε καλό σκοπό στην προηγούμενη επιστολή του, η οποία μπορεί να θεωρήθηκε αυστηρή, εδ. 12. Δεν ήταν κυρίως για την υπόθεση εκείνου που έκανε το κακό, όχι μόνο για το όφελός του, πολύ λιγότερο απλώς για να τιμωρηθεί, ούτε ήταν απλώς για την υπόθεση εκείνου που υπέστη το κακό, δηλαδή τον αδικημένο πατέρα, και για να έχει όποια ικανοποίηση μπορούσε να του δοθεί, αλλά ήταν επίσης για να φανερώσει τη μεγάλη και ειλικρινή μέριμνα και φροντίδα του για αυτούς, για ολόκληρη την εκκλησία, μήπως αυτή υποφέρει αφήνοντας ένα τέτοιο έγκλημα και το σκάνδαλό του να παραμένει ανάμεσά τους χωρίς δέουσα παρατήρηση και αγανάκτηση. 2. Τους γνωστοποιεί τη χαρά του Τίτου καθώς και τη δική του για τη μετάνοια και την καλή συμπεριφορά τους. Ο Τίτος χάρηκε και το πνεύμα του αναζωογονήθηκε με την παρηγοριά τους, και αυτό παρηγόρησε και χαροποίησε και τον απόστολο (εδ. 13), και, όπως ο Τίτος παρηγορήθηκε ενώ ήταν μαζί τους, έτσι όταν θυμήθηκε την υποδοχή του ανάμεσά τους, εκφράζοντας την υπακοή τους στις αποστολικές οδηγίες και τον φόβο και τον τρόμο τους στις νουθεσίες που τους δόθηκαν, οι σκέψεις αυτών των πραγμάτων φλόγισαν και αύξησαν τη στοργή του προς αυτούς, εδ. 15. Σημείωση: Μεγάλη παρηγοριά και χαρά ακολουθούν τη θεοσεβή λύπη. Όπως η αμαρτία προκαλεί γενική λύπη, έτσι η μετάνοια και η μεταρρύθμιση προκαλούν γενική χαρά. Ο Παύλος χάρηκε, ο Τίτος χάρηκε, οι Κορίνθιοι παρηγορήθηκαν και ο μετανοημένος πρέπει να παρηγορηθεί, και καλά μπορεί όλη αυτή η χαρά να είναι στη γη, όταν υπάρχει χαρά στον ουρανό για έναν αμαρτωλό που μετανοεί. 3. Ολοκληρώνει όλο αυτό το θέμα εκφράζοντας την πλήρη εμπιστοσύνη που είχε σε αυτούς: Δεν ντράπηκε για την καύχησή του σχετικά με αυτούς προς τον Τίτο (εδ. 14), διότι δεν απογοητεύτηκε στην προσδοκία του για αυτούς, την οποία γνωστοποίησε στον Τίτο, και μπορούσε τώρα με μεγάλη χαρά να δηλώσει ποια εμπιστοσύνη είχε ακόμη σε αυτούς για όλα τα πράγματα, ότι δεν αμφέβαλλε για την καλή συμπεριφορά τους στο μέλλον. Σημείωση: Είναι μεγάλη παρηγοριά και χαρά για έναν πιστό διάκονο να έχει να κάνει με έναν λαό στον οποίο μπορεί να εμπιστευθεί και για τον οποίο έχει λόγους να ελπίζει ότι θα συμμορφωθεί με οτιδήποτε προτείνει σε αυτούς που είναι για τη δόξα του Θεού, την πίστη του ευαγγελίου και το συμφέρον τους.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού σας προτρέπει το Πνεύμα να καθαρίσετε τον εαυτό σας από την εναπομείνασα ακαθαρσία σάρκας ή πνεύματος; Πώς έχετε βιώσει θεοσεβή λύπη που οδήγησε σε διαρκή αλλαγή αντί για απλή μετάνοια; Σε ποιες σχέσεις μπορείτε, όπως ο Παύλος, να εκφράσετε τόσο ειλικρινή έλεγχο όσο και βέβαιη αγάπη;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τις επαγγελίες που μας καλούν στην αγιότητα και για το Πνεύμα που παράγει θεοσεβή λύπη που οδηγεί στη ζωή. Σε ευχαριστούμε για πιστούς διακόνους όπως ο Παύλος και για την παρηγοριά που στέλνεις μέσω των αδελφών σε καιρούς θλίψης. Δώσε μας προσοχή, αγανάκτηση κατά της αμαρτίας και ζήλο για τη δικαιοσύνη ώστε η μετάνοιά μας να είναι φανερή σε όλους. Ανανέωσε την εμπιστοσύνη μας ο ένας στον άλλον καθώς πορευόμαστε μαζί με τον φόβο του Κυρίου. Είθε η χαρά μας να είναι πλήρης καθώς βλέπουμε το έργο σου να ολοκληρώνεται σε εμάς, δια του Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →