Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Κριτές
Κριτ 21 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ο Ματθαίος Χένρι μας καθοδηγεί μέσα από το τελευταίο κεφάλαιο των Κριτών με ποιμαντική διορατικότητα και προσεκτική προσοχή στις συνέπειες των βιαστικών όρκων και της εμφύλιας διαμάχης. Το σχόλιό του μας καλεί να σταθούμε μαζί με το πένθος του Ισραήλ ενώ ανιχνεύουμε το εκπληκτικό έλεος του Θεού στη διατήρηση μιας φυλής. Καθώς ακούμε, ανακαλύπτουμε πώς ακόμη και ελαττωματικές ανθρώπινες πράξεις μπορούν να υπηρετήσουν ευρύτερους λυτρωτικούς σκοπούς. Οι σκέψεις του Χένρι μας βοηθούν να κρατήσουμε μαζί τον ζήλο και τη συμπόνια, υπενθυμίζοντάς μας ότι ο Κύριος παραμένει κυρίαρχος σε κάθε ρήξη και σε κάθε αποκατάσταση. Ας στερεώσουν τα λόγια του τις καρδιές μας για τη σημερινή μελέτη.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στους Κριτές 21 και διάβασε ολόκληρο το κεφάλαιο αργά. Παρατήρησε την ένταση ανάμεσα στους προηγούμενους όρκους του Ισραήλ και τη μεταγενέστερη θλίψη τους, την απεγνωσμένη αναζήτηση για συζύγους και την ήσυχη επιστροφή στην κληρονομιά. Άφησε την αφήγηση να διεγείρει τόσο το πένθος όσο και την ελπίδα καθώς προετοιμάζεσαι να ακούσεις την έκθεση του Ματθαίου Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας τους ζηλωτικούς όρκους που διαμόρφωσαν τις πράξεις του Ισραήλ.
Ι. Ο ένθερμος ζήλος που είχαν εκφράσει οι Ισραηλίτες κατά της ανομίας των ανδρών της Γαβαά, όπως υποστηριζόταν από τη φυλή του Βενιαμίν. Δίνεται εδώ αφορμή να αναφερθούν δύο παραδείγματα του ζήλου τους σε αυτή την περίπτωση, τα οποία δεν συναντήσαμε προηγουμένως:—1. Ενώ η γενική συνέλευση των φυλών συγκεντρωνόταν και περίμενε πλήρες σώμα πριν προχωρήσει, δεσμεύτηκαν με τη μεγάλη κατάρα, την οποία ονόμαζαν Χερέμ, να καταστρέψουν εντελώς όλες εκείνες τις πόλεις που δεν θα έστελναν τους αντιπροσώπους τους και το μερίδιό τους σε άνδρες σε αυτή την περίπτωση, ή είχαν καταδικάσει σε αυτή την κατάρα όσους θα αρνούνταν έτσι (εδ. 5)· διότι θα θεωρούσαν τέτοιους αρνητές ότι δεν έχουν αγανάκτηση για το έγκλημα που διαπράχθηκε, ούτε μέριμνα για την προστασία του έθνους από τις κρίσεις του Θεού μέσω της απονομής δικαιοσύνης, ούτε σεβασμό στην αυθεντία μιας κοινής συναίνεσης, με την οποία είχαν κληθεί να συναντηθούν. 2. Όταν συναντήθηκαν και άκουσαν την υπόθεση, έκαναν έναν άλλο επίσημο όρκο ότι κανένας από όλες τις χιλιάδες του Ισραήλ που ήταν παρόντες τότε, ούτε κανένας από εκείνους που αντιπροσώπευαν (χωρίς πρόθεση να δεσμεύσουν τους απογόνους τους), δεν θα παντρευόταν, αν μπορούσε να το αποφύγει, μια κόρη με Βενιαμίτη, εδ. 1. Αυτό έγινε άρθρο του πολέμου, όχι με σκοπό την εξόντωση της φυλής, αλλά επειδή γενικά θα αντιμετώπιζαν εκείνους που ήταν τότε δράστες και συνεργάτες αυτής της κακίας σε όλα τα σημεία όπως αντιμετώπιζαν τα αφιερωμένα έθνη της Χαναάν, τα οποία όχι μόνο ήταν υποχρεωμένοι να καταστρέψουν, αλλά με τα οποία απαγορευόταν να παντρευτούν· και επειδή, ιδιαίτερα, έκρινan ανάξιους να συγγενέψουν με κόρη του Ισραήλ εκείνους που είχαν υπάρξει τόσο βάρβαροι και καταχρηστικοί προς ένα από το αδύναμο φύλο, από το οποίο τίποτε δεν μπορούσε να γίνει πιο ταπεινωτικό και κακό, ούτε να δοθεί πιο βέβαιη ένδειξη ενός νου εντελώς χαμένου σε κάθε τιμή και αρετή. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι η αποστολή από τον Λευίτη των κομματιασμένων μελών του σώματος της γυναίκας του στις διάφορες φυλές βοήθησε πολύ να τους εμπνεύσει όλη αυτή την οργή, και πολύ περισσότερο από μια απλή αφήγηση του γεγονότος, ακόμη και αν ήταν καλά μαρτυρημένη, θα είχε κάνει, τόσο πολύ επηρεάζει το μάτι την καρδιά.Ο Χένρι στη συνέχεια ανιχνεύει τη βαθιά μετάνοια του Ισραήλ και τα μέτρα που λήφθηκαν για να εξασφαλιστούν σύζυγοι από την Ιαβίς-Γαλαάδ.
2. Πώς εξέφρασαν την ανησυχία τους; (1.) Με το πένθος τους για τη ρήξη που έγινε. Ήρθαν στον οίκο του Θεού, διότι εκεί έφεραν όλες τις αμφιβολίες τους, όλες τις συμβουλές τους, όλες τις φροντίδες τους και όλες τις θλίψεις τους. Σε αυτή την περίπτωση ακουγόταν όχι φωνή χαράς και αίνου, αλλά μόνο εκείνη του θρήνου, του πένθους και της οδύνης: Ύψωσαν τη φωνή τους και έκλαψαν πικρά (εδ. 2), όχι τόσο για τους 40.000 που είχαν χάσει (αυτοί δεν θα λείψουν τόσο πολύ από έντεκα φυλές), αλλά για την ολοκληρωτική καταστροφή μιας ολόκληρης φυλής· διότι αυτό ήταν το παράπονο που ξέχυσαν ενώπιον του Θεού (εδ. 3): Λείπει μία φυλή. Ο Θεός είχε φροντίσει για κάθε φυλή· ο αριθμός δώδεκα ήταν εκείνος με τον οποίο ήταν γνωστοί· κάθε φυλή είχε τον σταθμό της διορισμένο στο στρατόπεδο και την πέτρα της στο θώρακα του αρχιερέα· κάθε φυλή είχε την ευλογία της τόσο από τον Ιακώβ όσο και από τον Μωυσή· και θα ήταν αφόρητη ονειδισμός για αυτούς αν έριχναν κάποιον έξω από αυτό το ένδοξο σώμα ενόρκων και έχαναν έναν από τους δώδεκα, ιδιαίτερα τον Βενιαμίν, τον νεότερο, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στον Ιακώβ τον κοινό τους πρόγονο, και τον οποίο όλοι οι υπόλοιποι όφειλαν να προστατεύουν με ιδιαίτερο τρόπο. Ο Βενιαμίν δεν υπάρχει· τι θα γίνει τότε με τον Ιακώβ; Ο Βενιαμίν έγινε Βενωνί, ο γιος της δεξιάς χεριού γιος της θλίψης! Σε αυτή την ταραχή έχτισαν θυσιαστήριο, όχι σε ανταγωνισμό, αλλά σε κοινωνία με το διορισμένο θυσιαστήριο στην πόρτα της σκηνής, το οποίο δεν ήταν αρκετά μεγάλο για να χωρέσει όλες τις θυσίες που σχεδίαζαν· διότι πρόσφεραν ολοκαυτώματα και θυσίες ειρήνης, για να ευχαριστήσουν για τη νίκη τους, όμως για να εξιλεώσουν τη δική τους ανοησία στην καταδίωξή της, και για να ικετεύσουν τη θεία εύνοια στο παρόν αδιέξοδό τους. Κάθε πράγμα που μας λυπεί πρέπει να μας φέρνει στον Θεό. (2.) Με τη φιλική τους συνθήκη με τους φτωχούς κατατρεγμένους πρόσφυγες που ήταν κρυμμένοι στον βράχο Ρεμμών, στους οποίους έστειλαν πράξη αμνηστίας, διαβεβαιώνοντάς τους, με τη δημόσια πίστη, ότι δεν θα τους αντιμετώπιζαν πλέον ως εχθρούς, αλλά θα τους δέχονταν ως αδελφούς, εδ. 13. Η διαμάχη φίλων πρέπει έτσι να είναι η ανανέωση της φιλίας. Ακόμη και εκείνοι που αμάρτησαν, αν τελικά μετανοήσουν, πρέπει να συγχωρεθούν και να παρηγορηθούν, Β' Κορ. 2,7. (3.) Με τη φροντίδα που έλαβαν για να προμηθεύσουν συζύγους για αυτούς, ώστε η φυλή τους να οικοδομηθεί ξανά και τα ερείπιά της να επισκευαστούν. Αν οι άνδρες του Ισραήλ αναζητούσαν τον εαυτό τους, θα ήταν κρυφά ευχαριστημένοι με την εξαφάνιση των οικογενειών του Βενιαμίν, διότι τότε η γη που τους είχε αποδοθεί θα περιερχόταν στις υπόλοιπες φυλές, λόγω έλλειψης κληρονόμων, και θα καταλαμβανόταν εύκολα λόγω έλλειψης κατοίκων· αλλά εκείνοι δεν έχουν το πνεύμα των Ισραηλιτών που στοχεύουν να υψωθούν πάνω στα ερείπια των γειτόνων τους. Ήταν τόσο μακριά από οποιαδήποτε τέτοια πρόθεση που όλα τα κεφάλια εργάζονταν για να βρουν τρόπους και μέσα για την ανοικοδόμηση αυτής της φυλής. Όλες οι γυναίκες και τα παιδιά του Βενιαμίν σκοτώθηκαν: είχαν ορκιστεί να μην παντρεύουν τις κόρες τους με κανέναν από αυτούς· ήταν αντίθετο με τον θείο νόμο να συγγενέψουν με τους Χαναναίους· να τους υποχρεώσουν σε αυτό θα ήταν, στην ουσία, να τους πει να πάνε και να λατρεύσουν άλλους θεούς. Τι έπρεπε τότε να κάνουν για συζύγους για αυτούς; Ενώ οι φτωχοί κατατρεγμένοι Βενιαμίτες που ήταν κρυμμένοι στον βράχο φοβούνταν ότι οι αδελφοί τους σχεδίαζαν να τους καταστρέψουν, αυτοί ήταν ταυτόχρονα σε ένα σχέδιο να τους προτιμήσουν· και αυτό ήταν:—[1.] Υπήρχε ένα κομμάτι αναγκαίας δικαιοσύνης που έπρεπε να γίνει στην πόλη Ιαβίς-Γαλαάδ, η οποία ανήκε στη φυλή του Γαδ, στην άλλη πλευρά του Ιορδάνη. Βρέθηκε, κοιτάζοντας τον κατάλογο στρατολογίας (που είχε ληφθεί, Κριτ. 20,2), ότι κανείς δεν εμφανίστηκε από εκείνη την πόλη στην γενική κλήση (εδ. 8,9), και τότε αποφασίστηκε, πριν φανεί ποιοι απουσίαζαν, ότι όποια πόλη του Ισραήλ ήταν ένοχη τέτοιας περιφρόνησης της δημόσιας αυθεντίας και συμφέροντος, εκείνη η πόλη θα ήταν ανάθεμα· η Ιαβίς-Γαλαάδ βρίσκεται υπό αυτή την αυστηρή ποινή, η οποία δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να παρακαμφθεί. Εκείνοι που είχαν φειστεί τους Χαναναίους σε πολλά μέρη, οι οποίοι ήταν αφιερωμένοι σε καταστροφή από τη θεία εντολή, δεν μπορούσαν να βρουν στην καρδιά τους να φειστούν τους αδελφούς τους που ήταν αφιερωμένοι από τη δική τους κατάρα. Γιατί δεν έστειλαν τώρα άνδρες να ξεριζώσουν τους Ιεβουσαίους από την Ιερουσαλήμ, για να αποφύγουν τους οποίους ο φτωχός Λευίτης είχε αναγκαστεί να πάει στη Γαβαά; Κριτ. 19,11,12. Οι άνθρωποι είναι συνήθως πιο ζηλωτικοί να υποστηρίξουν τη δική τους αυθεντία παρά του Θεού. Αποστέλλεται λοιπόν απόσπασμα 12.000 ανδρών, για να εκτελέσει την ποινή στην Ιαβίς-Γαλαάδ. Έχοντας διαπιστώσει ότι όταν ολόκληρο το σώμα του στρατού πήγε εναντίον της Γαβαά ο λαός θεωρήθηκε υπερβολικά πολλοί για να τους παραδώσει ο Θεός στα χέρια τους, σε αυτή την εκστρατεία έστειλαν μόνο λίγους, εδ. 10. Η εντολή τους είναι να βάλουν στο σπαθί τα πάντα, άνδρες, γυναίκες και παιδιά (εδ. 11), σύμφωνα με εκείνο τον νόμο (Λευιτ. 27,29), Ό,τι αφιερώνεται από ανθρώπους, από εκείνους που έχουν εξουσία να το κάνουν, θα θανατώνεται οπωσδήποτε. [2.] Σχηματίζεται από εδώ ένα μέσο για την προμήθεια συζύγων στους Βενιαμίτες. Όταν ο Μωυσής έστειλε τον ίδιο αριθμό ανδρών για να εκδικηθεί τον Κύριο στους Μιδιανίτες, δόθηκαν οι ίδιες εντολές όπως εδώ, ότι όλες οι παντρεμένες γυναίκες θα σκοτώνονταν με τους άνδρες τους, ως ένα με αυτούς, αλλά ότι οι παρθένες θα σώζονταν ζωντανές, Αρ. 31,17,18. Εκείνο το προηγούμενο ήταν αρκετό για να υποστηρίξει τη διάκριση που έγινε εδώ ανάμεσα σε σύζυγο και παρθένο, εδ. 11,12. 400 παρθένες που ήταν σε ηλικία γάμου βρέθηκαν στην Ιαβίς-Γαλαάδ, και αυτές παντρεύτηκαν με τόσους από τους επιζώντες Βενιαμίτες, εδ. 14. Οι πατέρες τους δεν ήταν παρόντες όταν έγινε ο όρκος να μην παντρευτούν με Βενιαμίτες, ώστε να μην βρίσκονται υπό καμία πρόφαση υποχρέωσης από αυτόν· και επιπλέον, όντας λάφυρο πολέμου, ήταν στη διάθεση των κατακτητών. Ίσως η συμμαχία που συνάφθηκε τώρα ανάμεσα στον Βενιαμίν και την Ιαβίς-Γαλαάδ έκανε τον Σαούλ, ο οποίος ήταν Βενιαμίτης, περισσότερο ενδιαφερόμενο για εκείνο το μέρος (Α' Βασ. 11,4), αν και τότε κατοικούνταν από νέες οικογένειες.Ο Χένρι στη συνέχεια ξεδιπλώνει το σχέδιο των πρεσβυτέρων που αφορά τις κόρες της Σηλώ.
ΙΙ. Οι πρεσβύτεροι του Ισραήλ έδωσαν εξουσία στους Βενιαμίτες να κάνουν αυτό, να παραμονεύσουν στους αμπελώνες που περιέβαλλαν τον χώρο όπου συνήθιζαν να χορεύουν, και, όταν ήταν στη μέση της διασκέδασής τους, να έρθουν επάνω τους, και να αρπάξει κάθε άνδρας μια σύζυγο για τον εαυτό του, και να τις μεταφέρουν απευθείας στη δική τους χώρα, εδ. 20,21. Γνώριζαν ότι καμία από τις δικές τους κόρες δεν θα ήταν εκεί, ώστε οι γονείς αυτών των παρθένων δεν μπορούσαν να ειπωθεί ότι τις δίνουν, διότι δεν γνώριζαν τίποτε για το θέμα. Μια φτωχή δικαιολογία είναι καλύτερη από καμία, για να σώσει την παράβαση ενός όρκου· ήταν πολύ καλύτερο να είναι προσεκτικοί στην πραγματοποίηση όρκων, ώστε να μην υπάρχει αργότερα αφορμή, όπως εδώ, να πει ενώπιον του αγγέλου ότι ήταν λάθος. Εδώ ήταν ένας πολύ παράλογος τρόπος συνοικεσίου, όταν τόσο η αμοιβαία στοργή των νέων όσο και η συναίνεση των γονέων πρέπει να υποτεθεί ότι έρχονται μετά· η περίπτωση ήταν έκτακτη, και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να γίνει προηγούμενο. Οι υπερβολικά βιαστικοί γάμοι συχνά προκαλούν μια άνετη μετάνοια· και τι παρηγοριά μπορεί να αναμένεται από έναν γάμο που έγινε είτε με βία είτε με απάτη; Οι παρθένες της Ιαβίς-Γαλαάδ πάρθηκαν από τη μέση αίματος και σφαγής, αλλά αυτές της Σηλώ από τη μέση ευθυμίας και χαράς· οι πρώτες είχαν λόγο να είναι ευγνώμονες που είχαν τις ζωές τους για λάφυρο, και οι δεύτερες, ελπίζεται, δεν είχαν λόγο να παραπονεθούν, μετά από λίγο, όταν βρέθηκαν συζευγμένες, όχι με άνδρες σπασμένων και απελπισμένων περιουσιών, όπως φαίνονταν να είναι, οι οποίοι είχαν πρόσφατα βγει από μια σπηλιά, αλλά με άνδρες των καλύτερων και μεγαλύτερων κτημάτων στο έθνος, όπως πρέπει να είναι όταν ο κλήρος ολόκληρης της φυλής του Βενιαμίν, η οποία αποτελούνταν από 45.600 άνδρες (Αρ. 26,41), ήρθε να μοιραστεί ξανά ανάμεσα σε 600, οι οποίοι είχαν όλα με επιβίωση.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι κλείνει αντανακλώντας στην αποκατάσταση της φυλής και στη τελική διάγνωση της εποχής από το κεφάλαιο.
Τέλος, στο τέλος όλων έχουμε, 1. Την επανεγκατάσταση της φυλής του Βενιαμίν. Οι λίγοι που απέμειναν επέστρεψαν στην κληρονομιά εκείνης της φυλής, εδ. 23. Και σύντομα μετά από αυτούς προήλθε ο Εχούδ, ο οποίος ήταν διάσημος στη γενιά του, ο δεύτερος κριτής του Ισραήλ, Κριτ. 3,15. 2. Τη διάλυση και διασπορά του στρατού του Ισραήλ, εδ. 24. Δεν ίδρυσαν μόνιμο στρατό, ούτε προσποιήθηκαν ότι κάνουν αλλαγές ή εγκαταστάσεις στην κυβέρνηση· αλλά όταν τελείωσε η υπόθεση για την οποία είχαν κληθεί, αναχώρησαν ήσυχα με την ειρήνη του Θεού, κάθε άνδρας στην οικογένειά του. Οι δημόσιες υπηρεσίες δεν πρέπει να μας κάνουν να νομίζουμε ότι είμαστε πάνω από τις δικές μας ιδιωτικές υποθέσεις και το καθήκον της πρόνοιας για το δικό μας σπίτι. 3. Μια επανάληψη της αιτίας αυτών των συγχύσεων, εδ. 25. Αν και ο Θεός ήταν ο Βασιλιάς τους, κάθε άνδρας θα ήταν ο δικός του αφέντης, σαν να μην υπήρχε βασιλιάς. Ευλογητός ο Θεός για τη μαγιστρατεία.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού μπορεί ο ανεξερεύνητος ζήλος να διαμορφώνει ακόμη τις αποφάσεις μου σήμερα; Πώς μοιάζει η γνήσια μετάνοια όταν οι δικές μου πράξεις έχουν προκαλέσει ακούσια βλάβη; Με ποιους τρόπους εμπιστεύομαι τον Θεό να επισκευάσει ό,τι φαίνεται ανεπανόρθωτα σπασμένο στην κοινότητά μου ή στην οικογένειά μου;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε, ἐν μέσῳ τῆς θλίψεως, τὴν ὁποίαν ἀπερίσκεπτοι εὐχαὶ καὶ ἀτίθασος ζῆλος ἐπέφεραν ἐπὶ τὸν λαόν Σου, στρεφόμεθα πρὸς τὸ ἔλεος τὸ ὁποῖον φθάνει ἀκόμη καὶ εἰς τὰ ἐρείπια τῶν ἰδίων μας ἔργων. Χάρισέ μας μετανοοῦσας καρδίας, αἱ ὁποῖαι ζητοῦν τὸ θυσιαστήριόν Σου πρὶν πράξωμεν, ἀποκαθιστῶντες ὅ,τι ἔχομεν συντρίψει καὶ συλλέγοντες ὅ,τι ἡ ἁμαρτία διεσκόρπισεν. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, κάμε τὰς οἰκίας καὶ τὰς κοινωνίας ἡμῶν νὰ ἀντανακλοῦν τὴν πίστιν τὴν ἀδιάλειπτον. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →